GRACZ

Witaj w brudnym świecie futbolu

Przemysław Rudzki

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń rzeczywistych jest przypadkowe i niezamierzone

Text © Copyright by Przemysław Rudzki

Copyright © Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., 2013

Wszelkie prawa zastrzeżone

ISBN 978-83-7881-180-0

Redakcja

Anna Wajs-Magierska

Projekt graficzny okładki

Cezary Piotrowski

Zdjęcie na okładce

Paweł Sławski

Koordynacja

Marzena Baranowska

Wydawca:

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej

Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

i Magdalena Wojtas / Virtualo Sp. z o.o.

SPIS TREŚCI

- Dedykacja

- Gracz – ścieżka dźwiękowa

- Początek początków

- Koniec końców

- Rozdział 1. Oczy pełne strachu

- Rozdział 2. Noc, która wszystko zmienia

- Rozdział 3. Uważaj, z kim tańczysz

- Rozdział 4. Dziewczyny z katalogu

- Rozdział 5. W labiryncie obłudy

- Rozdział 6. Mistrzu, powstań z kolan

- Rozdział 7. Najsmutniejszy człowiek świata

- Rozdział 8. Szepty miasta

- Rozdział 9. Iluzjoniści

- Rozdział 10. Ostatni taniec z diabłem

- Rozdział 11. Trans

- Rozdział 12. Przeklęci

- Rozdział 13. Oczyszczenie

- Rozdział 14. Flashback

- Rozdział 15. Scena zbrodni

- Rozdział 16. Dziś warto zacząć od nowa

- Rozdział 17. Egzekucja

- Epilog

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Książkę dedykuję każdemu, od kogo usłyszałem choć jedną ciekawą historię

Gracz – ścieżka dźwiękowa

Lykke Li – I Follow Rivers

Pezet – Gdyby miało nie być jutra

Rihanna – We Found Love

Selah Sue – This World

Sixto Rodriguez – Cause

Oasis – Wonderwall

David Guetta – Just a Little More Love

Wax Tailor – Seize the Day

The Streets – Blinded by the Lights

Gramatik – Somebody

Moby – Porcelain

Jorge Quintero – 300 Violin Orchestra

Eminem – Lose Yourself

Kanye West – Stronger

David Bowie – Let’s Dance

Mystic Diversions – Wave a Little Light

ATB – Behind

Gazzara – Spirit of Summer

Jessie Ware – Wildest Moments

Eldo – Połamany ludzik

POCZĄTEK POCZĄTKÓW

30 listopada 2012

Sprawa wydawała się dziecinnie prosta. Wystarczyła krótka bajeczka, dosłownie kilka małych kłamstw. Wie pan, że nie ma w stolicy lepszego miejsca na oświadczyny? Proszę, będzie taka szczęśliwa… Jeden niewinny uśmiech plus dwieście złotych łapówki.

Drabinka miała piętnaście szczebli. Nie za dużo, tak akurat, ale w obecnych okolicznościach wydawała się bardzo długą drogą na szczyt. Szczeble dzieliła spora odległość, blisko czterdzieści centymetrów, toteż należało wchodzić ostrożnie. Jeden zły ruch i runiesz plecami na zimne kafelki.

O godzinie 19.00 Michał Tkaczyk ukłonił się grzecznie strażnikowi, który tego dnia pełnił służbę i miał właśnie obchód na ostatnim piętrze najwyższego hotelu w centrum Warszawy. Znali się, to było ich drugie spotkanie. Wszystko zostało załatwione wcześniej.

Brodaty, barczysty facet, na oko sześćdziesiąt pięć lat, ubrany w czarno-żółty uniform, nie miał szczęśliwej miny, ale odwzajemnił ukłon, a raczej skinął jedynie porozumiewawczo głową. Popatrzył z dozą niepokoju zza starych fotochromowych okularów na zagubionego chłopaka.

– Tylko bez kłopotów, okej? – rzucił i pomyślał o żonie.

Tak bardzo chciał teraz być w domu, przy niej, ale musiał tyrać na nocną zmianę już od pół roku. Tego dnia wyjątkowo chciał mieć święty spokój. Poprzedniej nocy nie spał dobrze i, co nigdy mu się nie zdarzało, miał dziwne przeczucia. Wiele razy zastanawiał się, dlaczego jest tylko strażnikiem, ale odpowiedź była prosta: właśnie dlatego, że zawsze pragnął głównie świętego spokoju. Z tego powodu prawie nigdy nie ryzykował, nie dawał się porwać życiu, w sumie był taki jak wielu ludzi. Żył z dnia na dzień. Narzekał, ale ciągnął ten wózek.

– Jasne. Bez kłopotów – Michał przerwał jego myśli. Chłopak uśmiechnął się, próbując z całych sił nie okazać zdenerwowania. Był jeszcze młody, ale niełatwe życie zostawiło na jego twarzy swój ślad, dlatego strażnikowi wydawał się starszy.

– Acha, jeszcze jedno – spojrzał podejrzliwie na Michała. Wydawało mu się, że jest do kogoś podobny, ale na wieczornych zmianach wszystko się zlewa. Nie, ten wysoki, dobrze zbudowany gość, w czapce naciągniętej na oczy, był jednak kimś zupełnie obcym. Strażnik, na szczęście dla Tkaczyka, nie interesował się piłką. Oglądał tylko skoki narciarskie. Durni kopacze – zwykł mawiać, kiedy w telewizji widział migawki z futbolem.

– Tak? – zapytał chłopak, wyczuwając niepewność ochroniarza.

– Czy do oświadczyn nie potrzeba czasem drugiej osoby? Coś zmieniło się w tej kwestii w ostatnich latach?

– Zmiana planu! – młody mężczyzna wyszczerzył zęby. – Przyjdzie później, a wtedy, yyyy, a wtedy pan ją tu wpuści! Zwiększymy efekt niespodzianki! Mam nadzieję, że to nie jest wielki problem?

– Chyba nie – strażnik ostatecznie odpuścił sobie tanie śledztwo i schował dwa stuzłotowe banknoty do wewnętrznej kieszeni uniformu. Chociaż od początku cała historia wydawała mu się mocno podejrzana, to jednak rosnące luki w budżecie domowym i wspomnienie o własnych oświadczynach w latarni Rozewie trzydzieści pięć lat temu sprawiły ostatecznie, że darował sobie dalsze drążenie tematu.

Na wszelki wypadek nie wspomniał chłopakowi, że wczoraj byli tu jego koledzy i właściwie to oni przekonali go, by pozwolił na spektakularne oświadczyny. Ludzie lubią dzisiaj płacić za fanaberie. A że byli jeszcze bardziej hojni od Michała? Jak mają, to wydają – skwitował w myślach mężczyzna, który trochę zazdrościł chłopakowi, że ma taką fajną paczkę znajomych i tak się dopingują w dobrej sprawie, bo przecież oświadczyny to bardzo sympatyczna rzecz. Przyjdzie dziewczyna, on założy jej pierścionek, ona powie, że się zgadza, zejdą i po zawodach. Przynajmniej coś się dzieje.

Jakby na uspokojenie strażnika, Michał jeszcze raz uśmiechnął się bardziej naturalnie, pokazał mu pierścionek z brylantem i szyjkę butelki szampana, schowanej pod ciemnozieloną wiatrówką z River Island.

– No, no, tylko ostrożnie z tymi bąbelkami. Może zakręcić się w głowie – brodacza opuściły już wszelkie wątpliwości i sam zdobył się wreszcie na uśmiech.

Michałowi ulżyło. Nienawidził kłamać, ale okoliczności jak najbardziej tego wymagały. Wychowany w duchu prawdy czuł wyrzuty sumienia.

Metalowa klapa opadła z hukiem. Teraz nie było już odwrotu. Gdy pierwsze krople deszczu, grube i zimne jak ręce Wikinga, zaczęły chłostać jego twarz, pomyślał, jakim cudem strażnik mu uwierzył? Przez chwilę miał ochotę rzucić się temu człowiekowi w ramiona i krzyknąć: ratuj!, ale nie mógł tego zrobić. Wiedział, że musi trzymać nerwy na wodzy. Było już za późno na błaganie o litość. Znalazł się w punkcie, w którym nie ma odwrotu. Pod ścianą, tak się mówi, choć teraz bardziej wypadałoby powiedzieć: na dachu.

Odwrócił głowę i spojrzał raz jeszcze na zamknięty właz, który wyglądał, jakby miał twarz wykrzywioną w grymasie dezaprobaty. Tętnice Michała rozsadzała adrenalina, pulsowała mu w skroniach. Jego ręce zaczęły dygotać, bardziej z przejęcia niż z zimna. Zrobił kilka kroków w stronę krawędzi, ale od samej myśli, że może podejść bliżej, zakręciło mu się w głowie. Nie lubił wysokości, ironia losu. Dopiero teraz, kiedy dokonał już ostatecznego wyboru, chciał na przekór wszystkiemu przezwyciężyć jeden z większych lęków swojego życia.

Popatrzył na rozpościerający się przed nim widok. Był imponujący – pejzaż miasta, w którym zakochał się tak szybko, jak zakochiwał się we wszystkich dziewczynach. Dziewczyny – czy one będą płakać? Czy zatęsknią? Co powie Ona? Czy przyjdzie na pogrzeb? Kiedyś, razem z Nią, byli na tarasie widokowym Pałacu Kultury. Kraty, które go okalają, dawały mu wówczas poczucie bezpieczeństwa.

– To zabezpieczenie przed samobójcami – szepnęła mu do ucha i przytuliła się do jego pleców z całych sił, a on czuł, jak serce mu rośnie.

Kilkanaście lat wcześniej powiesił się jeden z kolegów Michała. W szkole niektórzy szydzili, nazywając go tchórzem. Miał całe życie przed sobą i poddał się już na wstępie. Tylko tchórz tak robi – mówił tata. Ale Michał wcale tak nie uważał. Wiedział, że aby wziąć sznur, zawiązać pętlę na szyi, przerzucić drugi koniec przez belkę pod sufitem, wejść na krzesło i zawisnąć, potrzeba nie lada odwagi.

Do jego mózgu dotarła potężna fala strachu. Zrozumiał, po co tu wszedł. Wiedział też doskonale, co tak naprawdę go tutaj zaprowadziło. Płakał, zaczął szlochać tak głośno, aż jego ciałem targnęły konwulsje. Ponury wieczór zdawał się być na to obojętny. Warszawa – miasto, w którym chamscy kierowcy nie wpuszczają innych samochodów na swój pas, a dziewczyny z Warszawy, które nie są z Warszawy, obejrzały Seks w wielkim mieście, ale nie wiedzą za bardzo, co z tym dalej zrobić. Przemykają pod ścianami z torebkami zawieszonymi na rękach, jakby właśnie wracały z pobierania krwi, licząc na to, że właśnie dziś spotkają księcia z bajki i on zabierze je na mojito. Tu każdy najbardziej ceni własny interes.

Wszystko dobiegało końca. Przez chwilę Michał pożałował, że nie został w domu i nie wziął po prostu garści tabletek uspokajających. Że nie wybrał takiej śmierci, cichej i spokojnej. Przecież wachlarz samobójstw jest taki szeroki. Chciał jednak choć raz w życiu być odważny. Tak bardzo pragnął przezwyciężyć strach przed dużymi wysokościami. Odejść z przytupem.

Spojrzał w dół i – o dziwo – nie zakręciło mu się w głowie. Odkorkował szampana i wzniósł toast w stronę zalanego deszczem miasta – InterContinentalu, malutkich autobusów, Wisły w której odbiciu tańczyły teraz małe światełka. Nerwowo uśmiechnął się przez łzy. Zimno odeszło, deszcz przestał przeszkadzać. Wasze zdrowie, zabiegane skurwysyny! – wzniósł toast w myślach. Połykał trunek łapczywie, aż poczuł w nosie łaskotanie bąbelków. Ostatni raz pił szampana w Sofii, znanym klubie go-go. Kosztował 1000 złotych, ale płacił ktoś inny. Tancerka miała na imię Esma. Czy są takie imiona? Czuł, że traci zmysły.

Tymczasem strażnik zaczął nerwowo spoglądać na zegarek. Odkąd chłopak zniknął na dachu, minęło dobrze ponad dwadzieścia minut. Nie zjawiła się żadna dziewczyna. Tylko jakaś para, prawdopodobnie biznesmen z Anglii w delegacji i luksusowa call-girl, przemknęła korytarzem do jednego z apartamentów. Strażnik odwrócił głowę i zauważył tylko doskonale wciętą w pośladki sukienkę wieczorową, bordową, bardzo drogą i idealnie skrojoną. Pięćset za godzinę – pomyślał i zacisnął zęby z zazdrości. Z innego pomieszczenia dobiegał stłumiony dźwięk, ale wprawne ucho mogło wychwycić brzmienia I Follow Rivers Lykke Li. Ochroniarz nie miał prawa tego znać. Wolał spokojne melodie z dawnych lat, a w domu na rozklekotanym komputerze często oglądał na Youtube stare „Koncerty Życzeń”. Na tym samym piętrze młodzi mężczyźni wynajęli apartament na wieczór kawalerski i odurzając się alkoholem, zabijali czas oczekiwania na dziwki i kokainę. Tak, Warszawa zdecydowanie była nocą bliższa filmom Smarzowskiego niż scenariuszom Łepkowskiej.

Ochroniarz robił się coraz bardziej nerwowy. Przeczuwał najgorsze. Nie chciał już czekać na rozwój wypadków i postanowił wejść na dach, by przegonić chłopaka. Szarpnął za uchwyt klapy, lecz ta, co nie zdziwiło go nawet specjalnie, ani drgnęła. Wziął stojącą w kącie gaśnicę i uderzył nią kilka razy o skobel. Czuł, jak po twarzy spływają mu kolejne krople potu. Wiedział już, że dał się nabrać. Przez chwilę pomyślał o tym, by wezwać kogoś z dołu na pomoc, ale zaraz potem przyszła druga myśl: a po co? Przecież nawet, jeśli chłopak skoczył, nawet jeśli, o kurwa (!), leci teraz w dół, można udawać, że dostał się tam bez czyjejkolwiek wiedzy.

Mężczyzna w uniformie bił się przez kilka długich chwil z myślami. Zjechać windą do hallu i postawić na nogi menedżerów hotelu? A może zostać tutaj i udawać, że nic się nie stało? Ktoś wszedł na dach, wielkie halo. Jak? Nie mam pojęcia, nie pytajcie, byłem akurat w drugim skrzydle, przecież się nie rozdwoję! Ochroniarz wiedział jednak, że taki tani kit nie przejdzie. Jeszcze raz pociągnął za uchwyt. Nic. Klapa – dosłownie i w przenośni. Koniec. Ma przejebane.

Tymczasem Michał zbliżył się do krawędzi. Zakręciło mu się w głowie, a szampan tylko wzmagał to uczucie. Światła miasta tańczyły setką ogników. Odwrócił głowę, ostatni raz, by spojrzeć na klapę – martwy, metalowy prostokąt, pomalowany żółtą farbą, dzielący go od świata, od życia, które przecież tak bardzo kochał. W jego oczach były już tylko szaleństwo i pustka. Jakby jeszcze zanim runie w dół, zanim z głuchym łoskotem uderzy o mokry chodnik, uszło z niego całe życie. Jakby jego dusza, znając plan, już pakowała się w pośpiechu i szykowała do ucieczki. Gdyby miał teraz przed sobą lustro, zobaczyłby kogoś, kogo mógłby nie poznać. Nie był sobą. Właściwie zostały tylko iskry w oczach, reszta zgasła. Patrzył daleko przed siebie, próbując przez gęste chmury dostrzec horyzont i myślami połączyć się z domem. Oddałby wszystko, żeby tam być. Żeby nie zrobić kariery, nie podbijać Warszawy. Zresztą, cóż to za podbój, skoro ma taki finał?

Nie chcąc myśleć o rodzicach i bracie, Michał przywoływał przyjemne wspomnienia – chciał, żeby było łatwiej. Podświadomość robiła jednak coś przeciwnego. Grzebała w starych kufrach z myślami, wyciągając najbardziej straszliwe, okrutne i ciemne sprawy. Chcąc odepchnąć złe myśli, przywoływał niespójne banały. Mama ma na imię Ewa, Cesc Fãbregas jest Hiszpanem, miałem kiedyś motorynkę... Do głowy przychodziły mu głupie rzeczy, chemia mózgu zmieniała się nieodwracalnie.

Pomyślał o Niej. Było mu wstyd, że tak to się kończy. Że nie zadzwonił i nie odezwał się słowem. Może kiedyś zrozumie, że nie mógł? Zrozumie. Przez chwilę wyobraził sobie, że tutaj jest. Zamknął oczy i pomyślał o wszystkich mądrych rzeczach, które od Niej usłyszał. O wszystkich dobrych chwilach, jakie z Nią spędził. I to go uspokoiło. Wyrównał oddech. Już się tak nie bał. Ścisnął w dłoni pierścionek, najmocniej, jak tylko się dało. Potrzebny był tylko jeden krok w próżnię. Zrobił go i jeszcze zdążył się uśmiechnąć. Nareszcie był wolny.

***

Kilkadziesiąt metrów niżej ludzie przemykali pod ścianami budynków. Tak jest zawsze, kiedy pada w dużym mieście. Tłum, w którym każdy chce anonimowo dotrzeć do miejsca przeznaczenia. To był dzień nogawek spodni brudnych od błota, dzień kałuż w autobusach, parasoli połamanych od wiatru, dzień kapturów. Ogólnopolski dzień anonimowości w szarej masie. Zimno. Byle do domu.

Mały, czarny punkcik w powietrzu nie miał prawa zostać przez kogokolwiek zauważony. Im bliżej był ziemi, tym stawał się większy, ale wciąż nikt go nie dostrzegał. Aż wreszcie rąbnął na chodnik. Ludzie zatrzymali się na moment, wyglądało to upiornie. Nikt nie krzyczał, postaci zamarły, jakby właśnie czczono jakieś ważne wydarzenie państwowe minutą ciszy. Żaden śmiałek nie miał odwagi spojrzeć w tamtą stronę. Każdy chciał wierzyć, że to jakiś worek z ubraniami, ale po co ktoś miałby wyrzucać go przez okno?

Pierwsza krzyknęła kobieta, obok której ciało przeleciało najbliżej. Miała sporo szczęścia, mogła przecież zostać zabita, przez przypadek. Niedawno w gazetach pisali, że na pewną kobietę spadł samobójca. Zginął na miejscu, a ona wylądowała na wózku. O tym Michał nie pomyślał.

Ta miała więcej szczęścia. Wrzasnęła z całych sił. Dźwięk, jaki z siebie wydała, był przerażający. Przeszył powietrze, zagłuszając przedwczesne kolędy dobiegające już ze wszystkich sklepów, i zdawał się być iskrą, która rozpaliła kolejne płomienie. Tak, chociaż na moment ludzie zapomnieli, jakie to mają wielkie problemy. Podwyżki cen biletów, domowe sprzeczki, seans kinowy, którego godzina nie bardzo im pasuje. Żaden z tych kłopotów nijak nie miał się do krwawej miazgi, która w istocie przypominała worek pełen ubrań. Świat na chwilę się zatrzymał, przynajmniej tutaj, na tym malutkim skrawku chodnika. Warszawa wydawała się teraz jeszcze bardziej mroczna i przerażająca. Czarne tło i kontury zastygłych w bezruchu, szarych postaci – upiorny był to widok.

19.15 – to nie jest idealny moment na samobójczą śmierć reprezentanta Polski. Wypada chyba powiedzieć: byłego reprezentanta, prawda? Jak dobrze pójdzie, policja da cynk i zdążą jeszcze o tym powiedzieć w „Wiadomościach”, ale będzie o to bardzo trudno. Na razie redaktorzy gazet i telewizyjni wydawcy siedzą sobie spokojnie w swoich biurowcach. Może wyskoczyli na kawę lub piwo? Ale za chwilę, już za parę minut, będą mieli roboty po uszy, zawrze jak w ulu. Jak nic będą ściągane posiłki, żeby dzwonić do psychologów, polityków, wszystkich tych mądrali, którzy gówno wiedzą, ale chętnie doradzą. Tylko o czym tu gadać? Był człowiek, nie ma człowieka.

19.16 – każda minuta na wagę złota. Najgorzej będzie, jak konkurencja zdąży. Prywatne stacje mają fundusze, by opłacić policję, państwowe tego nie zrobią. Kto będzie pierwszy? Kto przed innymi poda tę szokującą, wstrząsającą informację, która następnie zostanie powielona, przemielona, wypluta, wydalona przez wielki informacyjny odbyt? Będzie ważna aż do następnego samobójstwa, następnej katastrofy kolejowej, awarii samolotu, pomyłki premiera. Kto?

Samobójcza śmierć reprezentanta Polski, Michała Tkaczyka, piłkarza Syreny Warszawa, lat 23 – ale strzał, co za news! Prowadzący serwisy telewizyjne marzą o takim momencie, kto to wie, może nawet ktoś popłacze się na wizji? Nigdy nie będzie kryzysu złych wiadomości, tutaj trwa niekończąca się hossa. Świat jest jak wielki zakład pogrzebowy, w którym produkcja trumien nie ustaje. Praca wre całą dobę.

Niebieskie światła radiowozów rozświetliły kawałek nieba. Przechodnie poszli spieszyć się dalej.

KONIEC KOŃCÓW

Ostatni dzień sierpnia, rok 2013

Wieczór był wyjątkowo ciepły. W większości mieszkań na warszawskiej Woli ludzie otworzyli szeroko okna balkonowe. Z kilku lokali dobiegał wyraźny głos z telewizora:

(…) Popatrzcie, jak czyni nas dumnymi. W świetle jupiterów, tutaj, na oczach całej Europy, dokonał rzeczy, zdawać by się mogło, niemożliwej. Cudowny, kapitalny występ i trzy przepięknej urody bramki. Kiedyś o Zbigniewie Bońku mówiło się „piękność nocy”, bo najlepsze mecze rozgrywał wieczorem, przy świetle jupiterów. Dziś tak samo możemy mówić o nim – głos komentatora szczerze łamał się ze wzruszenia. Myślę, że państwo, tak jak ja, czujecie się teraz choć trochę zaszczyceni, że zaprosił nas dziś na ten bal, spektakl z marzeń i snów, na to spełnienie pragnień milionów małych chłopców, zwieńczone realnym sukcesem. Jakże poplątane bywają ludzkie losy, ale jakże równie piękne bywają nagrody za cierpliwość, za ciężką pracę i właśnie on tego dzisiaj doświadcza. Był taki moment, kiedy upadł bardzo nisko, kiedy na chwilę się załamał, ale wrócił silniejszy, by znaleźć się na szczycie. I wreszcie – jest! Możemy go niemal dotknąć – uśmiechnięty, triumfujący, w końcu jego gole dały tej drużynie tak upragnione zwycięstwo. Liga Mistrzów, raj, bajka, niebo, po tylu latach oczekiwań, wreszcie ją mamy. Dla takich chwil warto żyć, proszę państwa, co ja będę tyle mówił, popatrzmy, jak zatracili się w tańcu zwycięstwa, żadne słowa tego nie zastąpią. To tyle na dziś, za wspólnie spędzony wieczór dziękuje państwu Artur Trojanowski, żegnam się już z państwem i oddaję głos do studia w Warszawie.

***

Policja otoczyła teren taśmą. Komisarz Daniel Radecki miał co prawda duże wątpliwości, czy to właściwe miejsce zbrodni czy tylko miejsce, w którym znalazły się zwłoki. Twarz denata była zmasakrowana, ręce powyginane w nienaturalny sposób. Wszystkie kobiety, które wodziły oczami za tym bez wątpienia przystojnym kiedyś mężczyzną – w kinie, w supermarketach, na stacjach metra – teraz z obrzydzeniem odwróciłyby głowę.

***

Obudził się, dygocząc zimna. W głowie, która puchła jak balon, by po chwili skurczyć się jak suszona śliwka, tkwił niewidzialny szpikulec do lodu. Resztkami sił próbował odtworzyć przebieg wieczoru. Bar, klub go-go, bar, burdel, klub go-go, bar. Koniec. Nie, jeszcze raz. Bar, klub go-go. Nie. Inaczej. Bar, na pewno bar. Zabolało mocniej. McDonald’s, nie powinienem jeść w McDonald’s. Trener by się wściekł. Trener! Ja pierdolę, trening, która godzina?! Popatrzył na zegarek, ale zegarka nie było. Został gdzieś, nie będzie już szukał. Kupi sobie nowy. Co tu tak zimno, do kurwy nędzy?! Zęby uderzają jeden o drugi, szkliwo prawie popękało. Kurwa, gdzie ja jestem? Ej, jebać to.

Dopiero teraz się zorientował. Siedział w zimnej wodzie, która wypełniała wannę po brzegi. Po powierzchni pływały kartonowe pudełka po hamburgerach. Te poszły na dno, podobnie jak połówki bułek, frytki, cola. Zaczął płakać. I tak dygotał, sam już nie wiedział – z powodu płaczu czy z zimna.

ROZDZIAŁ 1

OCZY PEŁNE STRACHU

1 sierpnia 2013

Witamy na stacji Warszawa Centralna. Przypominamy o sprawdzeniu, czy nie zapomnieliście państwo bagażu. Dziękujemy za wspólnie spędzoną podróż i przepraszamy za opóźnienie – trzeszczący głośnik wydał jęk, co wyrwało Janka ze snu. Złapał starą sportową torbę i stanął w pośpiechu na równe nogi. Ludzie siedzący w przedziale popatrzyli na niego ze zdziwieniem. Dopiero teraz zorientował się, że pociąg dojeżdża do miejsca przeznaczenia.

Rozprostował kończyny, które po kilku godzinach jazdy zaczęły go boleć. Delikatny uśmiech dziewczyny siedzącej naprzeciwko wprawił go w zakłopotanie, ale na chwilę pozwolił zapomnieć o wszystkich problemach. Był zbyt źle ubrany na wizytę w stolicy, ale jeszcze nie zdawał sobie z tego sprawy. Gdyby przez przypadek został przyłapany na ulicy przez podrzędnych stylistów-gejów kręcących program o modzie, śmialiby się z niego do rozpuku. O Boże, co za tandetne dżinsy! A jaki wiejski t-shirt! – rechotaliby, sami wyglądając jak klauni.

Nad Warszawą wschodziło letnie słońce, do upału pozostało jeszcze kilka godzin. Sierpień był w tym roku wyjątkowo gorący, a błagalne spojrzenia mieszkańców stolicy w niebo, z prośbą o kilka kropli deszczu, nie przynosiły żadnych rezultatów. Chmury jakby zapomniały o tym mieście. Zapowiadał się potwornie gorący dzień, kiedy na klatkach schodowych blokowisk śmierdzi spalonym kotletem mielonym, kocim moczem i potem pana Józka z parteru.

Ludzie zaczynali krzątać się po głównej hali Dworca Centralnego, który zrobił na Janku olbrzymie wrażenie. Z poprzedniej wizyty zapamiętał smród fekaliów, zardzewiałe blachy, narkomanów i pijaków. To miejsce źle mu się kojarzyło, ale widok dworca po remoncie znacznie poprawił mu humor. Poczuł wielkość miasta. Przypomniał sobie, po co tutaj przyjechał. Siły wróciły. Popatrzył na swoje odbicie w rozsuwanych drzwiach i nie widział niczego złego w swoim wyglądzie. Ostatni raz, kiedy tutaj wysiadał, odebrał go brat. Było jakoś raźniej. Teraz musiał poradzić sobie sam.

Już miał skierować swoje kroki do podjeżdżającej taksówki, gdy przypomniał sobie opowieść kolegi z rodzinnej miejscowości o taryfach parkujących przed dworcem i taksówkarzach naciągających przyjezdnych. Poszedł kilkadziesiąt metrów dalej, do drugiego postoju. Zajął miejsce na tylnym siedzeniu ciemnozielonego daewoo i poprosił o kurs pod wskazany adres. Właściwie nie było go stać na jeżdżenie taryfami, jednak przez opóźnienie pociągu czasu zostało już niewiele, a nie chciał zabłądzić i spóźnić się na tak ważne spotkanie.

Łysy taksówkarz w koszulce Powiśla lekceważąco popatrzył na Janka. Odpalił papierosa i puścił na pełen regulator Gdyby miało nie być jutra Pezeta, udając, że na tylnym siedzeniu nie ma pasażera. Janek zamknął na chwilę oczy, by złapać resztki energii przed wielkim wyzwaniem. Próbował znaleźć jakiś obraz, który pozwoli mu się wyciszyć. Wrócił do uśmiechu dziewczyny z pociągu. To go uspokoiło. Pomogło. Gdyby wiedziała, że mam osiemnaście lat, pomyślał. Wiele osób nacięło się już na wygląd Janka. Na pierwszy rzut oka można było spokojnie dać mu dwadzieścia, może dwadzieścia jeden. W rodzinnej mieścinie koledzy wysyłali go po alkohol, a sprzedawczyni nigdy nie pytała o dowód. Wysoki, dobrze zbudowany, z ciemną oprawą oczu, ale też dużo bardziej dojrzały emocjonalnie od równolatków – to wszystko sprawiało, że czasem czuł się nawet kilka lat starszy od rówieśników.

Kiedy mknęli aleją Jana Pawła II, wszystko mu się zlewało, jakby znalazł się w zwrotnym punkcie życia. Miasto zaczynało tętnić życiem. Hala Mirowska mieniła się dziesiątkami kolorów z kwiatowych budek, tłumy ludzi przemieszczały się tramwajami w kierunku Centrum. Chłopakowi zdawało się, że zobaczył idącego chodnikiem rapera Eldo z wielkimi słuchawkami na uszach. Znał go z teledysków, ale pomyślał, że to pewnie złudzenie. Kilka minut później taksówkarz wyrwał go z rozmyślań.

– Stadion Powiśla, jesteśmy na miejscu synu. Dwieście pięćdziesiąt się należy! – krzyknął, jakby ogłaszał klientowi najbardziej radosną nowinę.

– Ile!? – chłopak zrobił się blady i cały zdrętwiał.

– Nawet mnie nie wkurwiaj! – taksówkarz krzyknął na cały parking, pokazując na wyraźne oznakowanie na przedniej szybie: 20 złotych za kilometr.

– Ale… Ale ja tyle nie mam! – skłamał Janek. Nie było to kłamstwo z kategorii tych, za które idzie się do piekła. Miał w portfelu 350 złotych. Gdyby teraz oddał temu człowiekowi tak dużą sumę, niewiele by mu zostało. Zamarł. Wątpił, czy znajdzie nocleg za to, co ze sobą zabrał, za całe swoje oszczędności. Tymczasem za chwilę miał stracić prawie wszystko?

***

Joe Crox raźnym krokiem wychodził z budynku klubowego. Zerknął w stronę stadionu, który wyglądał z każdym dniem coraz piękniej. Uśmiechnął się, to musi być dobry dzień. Start ligi był coraz bliżej. Czuł, że forma jest naprawdę wysoka. Jeszcze dwa tygodnie temu, gdy jego agent powiedział mu o ofercie z Polski, nie chciał nawet o tym słyszeć. Jednak bardzo szybko poczuł się dobrze w Warszawie. Kilka spacerów po najbardziej uroczych miejscach, żadnego rasizmu, drużyna z ambicjami, apartament z widokiem na Pole Mokotowskie, do którego miał się przeprowadzić z hotelu już wkrótce, i naprawdę dobry kontrakt – to wszystko sprawiało, że aż chciało mu się żyć.

Nieudane epizody – najpierw w Belgii, potem we Francji, ostatnio w Rosji, wydały mu się odległym wspomnieniem. Kilka artykułów w prasie, w których polscy dziennikarze nazywali go „piłkarzem znikąd”, „wynalazkiem” i, co zabolało najbardziej, „chłopaczkiem, któremu wydaje się, że Polska to jakiś dziki kraj”, nie wytrąciło go z równowagi. Przeciwnie – bardzo zmobilizowało.

Zaczął się zastanawiać, co powiedzieć w wywiadzie, na który umówiony był po południu. Jego rozmyślania przerwały jednak jakieś krzyki.

– What’s going on? – zapytał dwóch skaczących sobie do gardeł mężczyzn. Jednak żaden z nich nie wyglądał na kogoś, kto rozumie jego słowa.

Rozejrzał się rozpaczliwie wokół i zobaczył wychodzącego z budynku trenera bramkarzy Powiśla, Andrzeja Walaska. Trudno było go nie zauważyć. Barczysty, prawie dwumetrowy facet od razu zareagował na jego skinienie.

Walasek spojrzał na prawie płaczącego chłopaka i taksówkarza, cwaniaka z wąsem, który teraz wygrażał pasażerowi. Znał ten typ. Czekali tylko, aż złapią frajera.

– Co tu się dzieje!? – ryknął tak, że z samochodu prawie odpadł lakier.

– Nie twój zasrany interes – rzucił w jego kierunku taksówkarz, ale od razu pożałował. Gdyby wcześniej spojrzał na posturę przybysza, na pewno rozegrałby to inaczej. – Nie chce płacić – dodał bardziej miękko, pokazując na załamanego pasażera.

– Skąd przyjechaliście? – Walasek zwrócił się do chłopaka.

– Z Dworca Centralnego, szefie.

– To blisko, proszę pana, a on chce ode mnie dwieście pięćdziesiąt złotych! – Janek szukał pomocy u Walaska.

– To ma być uczciwy kurs? – trener popatrzył groźnie na taryfiarza.

– Na szybie było… – kierowca chciał dojść swoich racji, ale Walasek od razu mu przerwał.

– Na szybie za chwilę napiszę ci: ZŁODZIEJ. Oszukujesz ludzi, teraz ja ci naliczę taryfę. Nie wstydzisz się tak rolować synka? Siedem kilometrów, razy, dajmy na to dwa złote, to i tak aż nadto, do tego otwarcie drzwi – piątak. Razem dziewiętnaście złotych. Daj panu dwadzieścia, z napiwkiem, elegancko. A ty – zjazd stąd.

– Ale…

– Twoje „ale” mnie nie interesuje – Walasek, budzący sympatię potężny chłop, teraz zrobił groźną minę i naprężył mięśnie.

– Pożałujesz, skurwysynie – syknął łysy kierowca.

– No, aż cały się trzęsę – na Walasku słowa taksówkarza nie robiły żadnego wrażenia. Stoczył w życiu dziesiątki walk na ulicach, w ciemnych zaułkach, pod klubami nocnymi i po prostu nauczył się rozróżniać na pierwszy rzut oka, kto jest godnym rywalem, a kto tylko blefuje.

Daewoo ruszyło z piskiem opon, w powietrzu pozostawiając jedynie lekki smród z instalacji gazowej. Crox patrzył z niedowierzaniem. A takie było miłe miasto – pomyślał.

– Co jest chłopie? No, co tak stoisz? – Walasek próbował nawiązać kontakt z Jankiem.

– Bo ja…, ja tutaj… Dziękuję panu bardzo – wycedził chłopak. – Przepraszam, nie przedstawiłem się. Przyjechałem tutaj na testy.

– Na jakie testy? – Walasek podrapał się po brodzie.

– No testy. Było w gazecie. Czytałem – z kieszeni wyjął pomiętą stronę z dziennika „Gol”.

– Aaaaaa, te testy! – trener klepnął się dłonią w czoło i uśmiechnął szeroko.

– No, dokładnie, właśnie te – Janek odzyskał wiarę w siebie.

– Przykro mi chłopcze, testów nie ma – odparł.

Nie miał ochoty tłumaczyć się przed jakimś młokosem. Był wściekły na swojego szefa. Co ja mam powiedzieć temu dzieciakowi? – usprawiedliwiał się przed sobą – że szef wymyślił sobie casting dla zdolnych juniorów, bo jest personą dość kontrowersyjną, lubi różne nowinki, chce, żeby było o nim głośniej niż o innych, więc umyślił sobie ten cały casting? Żeśmy się śmiali z niego po kątach, ale wezwał wszystkich trenerów, skautów, i powiedział: „Barany jedne, nie potraficie wyszukać chłopaków po Polsce, to ja was nauczę. Ściągnę wam ich tutaj, na miejsce, a wtedy sobie wybierzecie najlepszych”? Że nasz prezes tak ma: dzisiaj mówi, że coś zrobi, jutro mu się nie chce albo zapomina najzwyczajniej w świecie i dlatego casting odwołany?

– Skąd przyjechałeś, chłopcze? – przerwał własne myśli.

– Z Pomorza – Janek marzył tylko o tym, by się nie rozpłakać.

– Uuuu, no to kiepska sprawa. A nie trzeba było zajrzeć do Internetu? Tam jak byk napisaliśmy na naszej stronie, że castingu jednak nie będzie.

– Nie mam komputera, proszę pana. Nie znam żadnej strony. Widziałem to tylko w gazecie.

– To ładnie się urządziłeś. Nie ma co, musisz wracać – dobroduszny olbrzym rozłożył bezradnie ręce.

– Nie mam po co, proszę pana. I nie chcę.

– Każdy tak mówi, jak ma dwadzieścia kilka lat – Walasek też dodał Jankowi parę wiosen.

Joe Crox patrzył na rozmawiających i nie rozumiał ani słowa, potrafił jednak domyślić się, że zaszła jakaś pomyłka. Podszedł do trenera i zapytał, o co chodzi. Mężczyzna wyjaśnił mu, na tyle, na ile potrafił. Crox pokręcił głową. Janek stał jak wryty, nogi się pod nim ugięły. To koniec, pomyślał. Czuł, jak oblewa go fala gorąca. A może to słońce wspięło się już wyżej?

***

Ascetyczne wnętrze ekskluzywnej restauracji dziś zdawało się być jeszcze bardziej ascetycznym wnętrzem ekskluzywnej restauracji. Głównie ze względu na brak gości, choć o godzinie jedenastej trzydzieści to chyba akurat normalne, nawet w dużym mieście, takim jak Warszawa. A może to ściany z białej cegły, masywne, dębowe blaty, bagietki w koszach i zieleń za oknem czyniły to miejsce tak wyjątkowym?

Mężczyzna i jego córka. Wspólny obiad, trochę przedwczesny i trochę zbyt elegancki jak na dwuosobową rodzinę.

– Chłopcze, pozwól tutaj na chwilę – gość w stalowej marynarce skinął dłonią na kelnera.

– Tak, proszę pana?

– Widzisz ten kotlet?

– Oczywiście, proszę pana.

– Czy mógłbyś go pokroić?

– Jak najbardziej.

– Moja córka mogłaby to zrobić sama, ale wiesz, ona ma dopiero dziewięć lat. Jak teraz zacznie się zajmować takimi głupotami, rozproszy się na całe życie. Bzdury będą ją odciągać od poważnych rzeczy. Niech każdy robi to, co potrafi najlepiej. Rozumiesz, o co mi chodzi? – mężczyzna mówił przyjaznym tonem.

– Pokroić. Nie dać się rozpraszać córce. Każdy robi, co umie – chłopak wyrzucił to z siebie jak automat, a dziewczynka przyglądała mu się z ciekawością, z jaką dzieci patrzą na klauna.

Człowiekowi w stalowej marynarce spodobał się ten wyciąg z myśli kelnera. Nie lubił zbędnych wywodów. Zbyt wielu otaczało go klakierów, usłużnych palantów, którzy wyrzucali z siebie miliony niepotrzebnych słów, mieli miliony próśb i chcieli go oskubać na miliony.

– Jesteś bardzo bystry jak na kelnera – spojrzał na równo pokrojone mięso i włożył rozmówcy do kieszeni sześć banknotów po sto złotych. – Ładnie to pokroiłeś.

– Dziękuję, proszę pana.

Zadzwonił telefon. Aleksander Wolf się go spodziewał. Za każdym razem, gdy przykładał słuchawkę do ucha, myślał o raku. Zastanawiał się, kiedy zachoruje na nowotwór od tego ciągłego gadania przez komórkę. Był jednak wrogiem tych wszystkich śmiesznych słuchawek, zestawów, dlatego nigdy ich nie używał. Z wyobrażeniem gabinetu lekarskiego, w którym onkolog informuje go o raku mózgu, milioner odebrał telefon.

– Będę punktualnie. Przynajmniej spróbuję, to zależy od korków na mieście – powiedział i rozłączył się, nie czekając na odpowiedź.

Po dokończeniu posiłku, a właściwie rozgrzebaniu dwóch dań, Alex Wolf wsiadł, sapiąc, do potężnego, czarnego jeepa i kazał kierowcy ruszyć. Upał budził się ze snu, ale w klimatyzowanym wnętrzu wielkiego auta nie stanowił problemu. Szofer nastawił jakąś stację z muzyką dance, która puszczała właśnie dziesięć najlepszych kawałków Rihanny. Córka Alexa, śliczna Amy, usiadła obok ojca i spojrzała na niego, po czym uśmiechnęła się szeroko i zanuciła pod nosem We found love. Ta piosenka jej się podobała.

Wolf kazał kierowcy przyspieszyć. Popatrzył na swój wysadzany diamentami zegarek i zorientował się, że ma coraz mniej czasu, by zdążyć na spotkanie. I choć zazwyczaj miał gdzieś punktualność, przyzwyczajony do tego, że inni mogą czekać, a jemu wolno się spóźniać, tym razem mu zależało. Miał pewne pomysły, które mogły pomóc w biznesie. Nie chciał odkładać ich na później. Ostatnio uważał, że czas płynie zdecydowanie za szybko, dlatego stał się bardziej zdyscyplinowany. Od kiedy zmarła jego żona Irena, całe swoje życie poświęcał ich córce oraz drugiej miłości – Powiślu. Klub piłkarski przynosił tylko straty, jednak milioner miał to gdzieś. Był tak bogaty, że nie musiał się tym martwić. Wiedział, że gdyby Irena żyła, nigdy nie zgodziłaby się na tę inwestycję. Tyle że jej tutaj nie było, a on musiał zastąpić czymś pustkę w sercu i w głowie.

Alexowi marzyła się Liga Mistrzów. Tak naprawdę tylko awans do tych rozgrywek mógłby wprawić go w euforię. Z biegiem lat, zwłaszcza od kiedy po śmierci żony puściły mu wszelkie hamulce, coraz mniej miał frajdy, coraz więcej smutków. Już nie bawiły go seksualne igraszki z pięcioma modelkami, które on po prostu nazywał kurwami, na pokładzie odrzutowca wzbijającego w niebo stalowy dziób na każde jego żądanie. Nie podniecał się imprezami na jachcie, które rozkręcał w każdym porcie, do jakiego przybił. Tylko Liga Mistrzów, a wcześniej jakiś spektakularny transfer, o którym będzie mówić cała Polska, wywoływały u niego dreszczyk emocji. Ten drugi cel wydawał się coraz bardziej realny. Podczas wakacji w St. Tropez Wolf poznał pewnego faceta, który pracował dla znanego portugalskiego agenta. Godzinami rozmawiali o piłce i Alex dowiedział się, że bardzo tanio może kupić napastnika FC Porto, Mario Pentrao, który dwa lata wcześniej strzelił 20 goli w lidze, ale potem doznał ciężkiej kontuzji. Miał wypadek motocyklowy i jego wartość poszła mocno w dół, zaś zainteresowanie wielkich klubów zgasło. Chłopak miał 24 lata i, jak zapewniał Alexa mężczyzna z baru w St. Tropez, wielką ochotę, by udowodnić światu, że walec krytyki rozjechał go zbyt wcześnie.

Na samą myśl o podpisaniu kontraktu z takim piłkarzem Wolfa przeszedł dreszcz emocji. Wyjrzał przez okno jeepa i zobaczył swoją twarz na okładce magazynu „VIP Biznes”. Nie wyglądał na swój wiek. Uśmiechnął się pod nosem. To musi być dobry dzień.

– Jesteśmy na miejscu, proszę pana – kierowca wyrwał go z rozmyślań.

***

Janek czuł, że jego nogi ważą dwieście kilo. Wiedział, że nie pasuje do tej układanki. Po pierwsze był prostym chłopakiem ze wsi, którego pożre wielkie miasto. Po drugie – historia jego rodziny nie dawała nadziei na pozytywne zakończenia.

Brat Janka kilka lat wcześniej był znakomicie zapowiadającym się piłkarzem. Grał w juniorskich reprezentacjach kraju, w wieku osiemnastu lat trafił do Syreny – jednego z dwóch potężnych warszawskich klubów. W drugim sezonie strzelił 25 goli i został najlepszym snajperem ligi, dystansując kolejnego o 12 bramek. Zaczęły się telefony, faksy, w gazetach, nie tylko polskich, padały kwoty z wieloma zerami.

Michał Tkaczyk, jeden z tych, którzy próbowali zatańczyć ze stolicą do swojej melodii. Gdy przyjechał do Warszawy, był jeszcze dzieckiem. Nie brał udziału w żadnym castingu. Miał talent. Nie taki z programu Mam talent. Był diamentem, samorodkiem, który trafia się raz na milion. Wybaczano mu wszystko. Otoczył się jednak ludźmi, którzy przywiązywali mu do nóg kolejne kamienie.

Aż wreszcie nadszedł ten dzień. Michał, zmęczony życiem, wycieńczony psychicznie i fizycznie, spłukany, zastraszony przez wierzycieli z miasta za hazardowe długi, zaszczuty przez cały świat, zdecydował, że ze sobą skończy.

Tak przedstawiały to wszystkie gazety.

To jedyna wersja zdarzeń, jaką przyjęto. W rodzinnej miejscowości Janka przez lata traktowana była jako przestroga przed „wielkim” światem.

Właściwie Janek niewiele rozumiał z tego, co stało się na dachu hotelu w stolicy. Widział ból matki i rozpacz ojca. Ta historia zmieniła ich na zawsze, nie zabrała mu jednak marzeń. Wiedział, jaki jest jego cel. Nazwisko brata może i pomogłoby mu otworzyć jakieś drzwi w Warszawie, ale nie chciał go wykorzystywać. Uważał, że to byłoby żenujące – żerowanie na dawnym blasku zmarłego tragicznie chłopaka.

Zresztą teraz to nie miało już znaczenia. Janek wiedział, że przegrał na starcie. Nigdy nie dowie się pewnie, co Michał tak naprawdę czuł. Swoją frustrację próbował jednak przekuć w konstruktywne działanie. Zły na cały świat, pewny, że dałby radę oprzeć się wszystkim pokusom, z którymi przegrał brat, postanowił wrócić do Centrum. Z obrzydzeniem minął postój taksówek, odwracając głowę na widok starego daewoo, którym jechał dziś rano.

„Zostanę tylko na jedną noc – pomyślał i skręcił w ulicę Chmielną”. Obok niego przemknął jakiś ubrany na czarno szalony mężczyzna w kapeluszu. Wybiegł nagle z pobliskiej bramy i krzyknął coś w kierunku Janka. Chłopak odskoczył w bok, kurcząc się ze strachu. Grupka pijanych Anglików siedzących w ogródku piwnym roześmiała się, a jeden z nich zawołał do kumpli – Look, it’s Freddy!

Dziwny człowieczek z małymi oczami faktycznie wyglądał jak postać Freddy’ego Krügera z horroru Koszmar z ulicy Wiązów. – Spokojnie chłopaku, to tylko Czarny Roman, nie jest szkodliwy – jakiś przechodzień poklepał Janka po ramieniu.

Chłopak znów wpadł w zadumę. Nie mógł wrócić zbyt szybko, bo to oznaczałoby przyznanie się do porażki. Nie umiał przegrywać. Gdyby tylko ktoś dał mi cień szansy – aż gotował się w środku. Z drugiej zaś strony, nie mógł mieć pretensji do losu. Na co liczył? Jakim prawem sądził, że Warszawa przywita go z otwartymi ramionami? To wszystko było iluzją, kolorowym obrazkiem z plakatów, na których Michał unosił ręce w geście triumfu. Muszę znaleźć własną drogę – stwierdził w duchu Janek.

Kochał brata, skoczyłby za nim w ogień, ale chwilami go nienawidził, bo przecież ta wielka rodzinna tragedia utrudniła życie także jemu. Rodzice nigdy nie akceptowali wyboru Michała. Uważali, że Warszawa go zniszczy, pochłonie i niestety mieli rację, chociaż tak bardzo chcieliby się mylić.

Po śmierci Michała klub wziął na siebie wszystkie sprawy związane z załatwieniem pogrzebu. Rodzice nalegali, by ciało wróciło na Pomorze, do domu. Ostatecznie prezes Syreny przekonał ich, że lepiej będzie, jeśli chłopak zostanie pochowany tutaj, w stolicy. Byli w tak dużym szoku, że ulegli, czego później bardzo żałowali, bo choć syn sprzeniewierzył się ich wizji życia, pragnęli, by po śmierci był blisko nich.

Janek uznał, że nadszedł dobry moment, by porozmawiać z bratem. Od kiedy Michała nie było, często robił to w myślach, przed snem. „Przegadali” w ten sposób wiele nocy. Postanowił pojechać na cmentarz. Zaczął mu doskwierać głód, ale nie musiał niczego kupować. Wyjął z torby kanapkę z serem, usiadł na chwilę na ławce i właściwie połknął skromne śniadanie. Zapytał starszego mężczyznę, jak dojechać na Cmentarz Bródnowski, gdzie pochowany został Michał, i poszedł na przystanek.

Na grobie stały dwa znicze. Mimo że były solidne, z metalową nasadką, przewrotny wiatr jakimś cudem dostawał się do środka i tańczył walca z płomieniem. Janek ostrożnie osłonił dłonią zapałkę i przyłożył do knota. Trzymał ją tak długo, aż poczuł ogień na kciuku. Ustawił znicz na marmurowej płycie i tępo patrzył na nagrobek. Słońce schowało się za dziwnymi chmurami. Matowe, fioletowo-granatowe niebo opadło na pagórek, na którym znajdował się cmentarz. Janek poczuł na sobie cały ciężar tych chmur. Strząsnął z barków niewidzialny pył.

Ucieszył się, że na pomniku nie ma zdjęcia brata. Nie lubił takich klimatów. Pamiętał je głównie z cmentarza u babci, nieopodal Kielc. Owalne, czarno-białe fotografie. Jako dziecko często widział twarze tych nieboszczyków, gdy zamykał oczy. Teraz też pozwolił opaść powiekom. Był zmęczony. Uświadomił sobie, że nie spał chyba od trzech dni. Może nawet dłużej. Szykował się do wyjazdu. Rodzice wyjechali na tydzień do Niemiec, tato znalazł tam jakąś dorywczą pracę.

Janek przywołał w myślach dzień pogrzebu brata i ciarki przeszły mu po plecach. Pamiętał, że kiedy matka zadzwoniła do niego, początkowo sama informacja o śmierci Michała nie dotarła do jego mózgu. Zebrał w sobie resztki sił i pojechał do domu. Znieczulony, ogłuszony działaniem jakiegoś środka uspokajającego, słuchał bezwiednie potoku słów kobiety, która straciła syna.

W dniu samego pogrzebu – to pamiętał nawet mimo silnych środków uspokajających, jakie wówczas dostał – wiało tak mocno, że łzy spływające po policzkach od razu zabierał wiatr. Ksiądz mówił krótko i, jak przypuszczał Janek, niechętnie, bo przecież żegnał samobójcę.

Matka co chwilę słabła i nie osunęła się na ziemię tylko dzięki silnej ręce sąsiada, pana Henryka, który znosił to bardzo dzielnie i podtrzymywał ją przez całą ceremonię. Ojciec nie był w stanie jej pomóc. Wyłączył się zupełnie. Siedział w kącie kościoła, a na cmentarzu patrzył w zupełnie inną stronę niż grób.

Na stypie Janek miał coś powiedzieć, ale gdy zapadła cisza, spuścił tylko głowę i nie wydusił z siebie nawet szeptu. W domu upił się do nieprzytomności. Nie bacząc na działanie leków uspokajających, wyciągnął z barku litrową wódkę. Bez soku, bez wody, bez grymasów, szklankami wlewał w siebie alkohol, do dna, aż pokój zatańczył mu przed oczami. Wszystko zrobiło się prostsze.

Około trzeciej nad ranem cztery razy wymiotował. Po zażyciu dwóch ibupromów i wypiciu gorzkiej herbaty poszedł spać. Wstał piętnaście godzin później. Ból głowy minął, ale serce rozdzierała nienawiść do świata. Świata, który zabrał mu najważniejszą w jego życiu osobę.

Skarcił nawet kota. Zwierzak nie wiedzieć czemu ubzdurał sobie, że nowa szczotka do szorowania muszli klozetowej to jakieś obce stworzenie i głośno szamotał się z nią na podłodze.

– Jeszcze się zlej do szafy. Tylko tyle potrafisz, gnoju... – wybełkotał do futrzaka, który na chwilę przestał się ruszać i obserwował swojego pana, przekrzywiając głowę na bok. – Jesteś moim jedynym przyjacielem – czkając wyznał nagle kotu. Uświadomił sobie, że to prawda. Miał za sobą najgorszy moment życia, przed sobą pierwszego kaca giganta.

Może wszyscy boimy się śmierci, ale tak naprawdę, jeśli nie zaburza naszej egzystencji, nie wchodzi z brudnymi butami w nasze życie, udajemy, że jej nie ma. Wypychamy ją ze świadomości. Michał opowiadał kiedyś Jankowi, że często wyobrażał sobie własny pogrzeb. Zastanawiał się, kto by przyszedł, kto płakałby najgłośniej, kto zapomniałby o nim najszybciej? Im był starszy, tym częściej wracała ta myśl. Może chciał sprawdzić, jak to jest, dlatego właśnie tamtej deszczowej nocy runął w czeluść Warszawy, na łeb, na szyję? Sprawdzić? Przecież to kompletnie bez sensu – i tak nie mógł się tego dowiedzieć. Zniknął.

Janek rozejrzał się wokół i odetchnął z ulgą. W pobliżu nie było nikogo. Chwila prywatności z umarłym. Niezła myśl, jak na ateistę. Po raz pierwszy od dawna w jego głowie zapanował spokój, a harmonia myśli przynosiła ulgę.

„Tyle razy zastanawiałem się, dlaczego? Co takiego strasznego musiało się stać, że skoczyłeś? Czytam ciągle te twoje listy, co tylko pogarsza sprawę, bo oprócz mnie nikt o nich nie wie. Może dawałeś mi jakieś sygnały, ale ja ich nie rozumiałem. Nie wierzę, że zrobiłeś to ot tak, ktoś naprawdę musiał cię wystraszyć. Ostatnio dużo o tobie myślę i ciągle mam wyrzuty sumienia. Wiem, czasem byłem straszny, jak wtedy na plaży, nad jeziorem, pamiętasz? Podobała ci się tamta dziewczyna, ale to ja poszedłem z nią na spacer, mimo że wcześniej przegadaliście całą noc, a twoja twarz była szczęśliwa jak nigdy. Nic wtedy między nami nie zaszło, byłem przecież dzieciak, ona też. Wszystko jedno, jakie to ma teraz znaczenie, ty byś tak nie zrobił. Wiem, bo byłeś prawdziwym przyjacielem. Nikogo w życiu nie kochałem tak jak ciebie.

Teraz, kiedy odszedłeś, muszę sobie jakoś radzić. Dużo ostatnio trenuję. Wyrzucam z siebie żal, żeby nie zwariować do reszty, choć myślę czasem, że to już się stało.

Zawsze pchałeś mnie ku marzeniom i wierzyłeś we mnie jak nikt inny. Myślę, że mam kolejne wyzwanie. Chcę zostać piłkarzem. Mama nie chce się zgodzić. Bardzo mi ciężko, ale może mi się uda. Jak tobie.

Pamiętasz, jak kiedyś połknęliśmy dla jaj jakieś leki? I popiliśmy piwem? Pamiętasz? Bełkotaliśmy coś do siebie, a ty powiedziałeś – Młody, nigdy się nie zatrzymuj. Nigdy. Od tej mieszanki dostałem palpitacji serca. Zadzwoniłeś po pogotowie. Początkowo nie chcieli wysłać karetki, bo daleko i w ogóle. A potem przyjechali. Dali mi zastrzyk uspokajający. Baliśmy się, że to się pomiesza z tabletkami, alkoholem i umrę. Ale nawet w tym strachu byłem skupiony na jednym zdaniu. „Nie zatrzymuj się” – mówiłem tak w myślach do swojego serca, akcja była naprawdę ostra. Starałem się wszystko zapamiętać. Zapamiętałem. Bardzo dobrze. Czasem pamiętamy głupoty, zapominając o rzeczach ważnych. Jednak to było akurat istotne. Nie zatrzymam się. Wiem, że umiem grać, mogę być dobry, ale teraz jestem zagubiony. Boję się. Przepraszam. Trzymaj się. Jeśli tam coś istnieje. Mam nadzieję, że nie jesteś sam, jak ja tutaj”.

Zerwał się wiatr. Janek założył kurtkę. Monolog nad grobem brata wyczerpał go emocjonalnie, a w połączeniu z brakiem snu sprawił, że chłopak poczuł się potwornie zmęczony. Otarł łzy. Odwrócił się i zobaczył mężczyznę, który przyglądał mu się z pewnej odległości. Czy cały czas tu był? Janek wyraźnie się wystraszył.

– Ty jesteś bratem Michała? – gość podszedł bliżej, co wiele wyjaśniało.

– Tak.

– Od razu się domyśliłem. Robiłem kiedyś o nim materiał do gazety, w waszej miejscowości, ale byłeś mniejszy. Znaczy niższy. Wyrosłeś chłopaku. Konrad Werk. Pamiętasz mnie? Jestem dziennikarzem – mężczyzna wyciągnął rękę.

– Nie – chłopak przywitał się, ale nie patrzył rozmówcy w oczy, czuł się wyraźnie zawstydzony.

– Olać to. Słuchaj, przyjaźniłem się z Michałem. Wiem, że dziennikarz, przynajmniej obiektywny, nie powinien, ale ja go bardzo lubiłem. Gadaliśmy dużo. Pokazałem mu trochę Warszawy. Może za dużo. Czasem tu przychodzę. Zapalam znicz i spadam. Co ty robisz w stolicy?

– Przyjechałem na casting, z gazety, ale odwołali. Dziś chyba wyjeżdżam, może jutro – głos Janka brzmiał bardzo smutno.

Konrad Werk popatrzył na chłopaka i poczuł, jak oblewa go fala litości.

– Zaczekaj chwilę, co?

Wyjął telefon, wybrał numer i powiedział po angielsku: – Mr. Crox, it’s me, Konrad from newspaper „Goal”. Sorry but I can’t today. Can we talk tomorrow? Okay, thank you very much. See you^1.

– Dobra, chodź. Podrzucę cię, przed cmentarzem mam samochód.

Oczy Janka, tak jak kiedyś oczy jego brata, były pełne strachu, co Werk natychmiast dostrzegł. Chłopak wyglądał na zakłopotanego sytuacją. Patrzył na tego obcego człowieka, który jednak budził w nim zaufanie. Wcześniej skłamał. Oczywiście, że wiedział, kim jest. Czytał wszystkie jego teksty z ostatnich kilku lat. Teraz zaś bardzo potrzebował jego pomocy, ale nawet nie wiedział, od czego zacząć.