Autor: Marcin Legawiec

Projekt okładki: Magdalena Polakowska

www.magdalenapolakowska.carbonmade.com

Korekta, skład i łamanie: Grażyna Dobromilska

madgraf@madgraf.eu

www.madgraf.eu, www.blog.madgraf.eu

Konwersja do EPUB/MOBI:

InkPad.pl

Niniejsza publikacja ani żadna jej część nie może być kopiowana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana, powielana ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody Autora.

Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Copyright © by Marcin Legawiec 2015

ISBN 978-83-942096-0-5

Marcin Legawiec

https://www.facebook.com/pages/Przepraszam-za-krzywdę-Marcin-Legawiec/740470349393279

mlvesku@gmail.com

Żyj wyłącznie teraźniejszością. To ona jest kluczem do pięknej przyszłości. Dziękuję wszystkim i każdemu z osobna.

Spełniajcie swoje marzenia. Dążcie do wcześniej wyznaczonego celu. Nigdy się nie zatrzymujcie.

Poczułem to samo, co zawsze, kiedy z nim rozmawiałem. Ciekawość, chęć udzielenia odpowiedzi na wszystkie pytania dręczące świat. Czułem się kimś wyjątkowym, chociaż nie wiedziałem, czy nim jestem. Z perspektywy lat wiem, że przeczucie mnie nie myliło. Byłem, jestem geniuszem.

– To niemożliwe, że tylu ludzi wierzy w nic. Nie wierzę, że „nic” tak po prostu opanowało cały świat. – Podrapał się po czarnej brodzie, która w ciągu kilku dni odrastała niczym trawa po srogiej zimie.

– A jak myślisz, jak „on” wygląda?

– Tak samo, jak ja czy ty.

Poprawił się na fotelu.

– Skąd wiesz, że tak jak my? Przecież nigdy go nie widziałeś.

Wstałem, przyłożyłem rękę do serca i rzekłem:

– Jest jeden niepodważalny dowód na istnienie Boga. – Lekko uderzyłem w prawą pierś. – Nasza dusza. Jeżeli on nas stworzył, tzn., że jesteśmy nim. Nie musimy szukać Boga w niebie, kościele czy na cmentarzu, on jest w nas.

Ruszyłem w stronę wyjścia. Po drodze zahaczyłem o stół, na którym leżał alkohol. Butelka spadła i stłukła się. Przerażony zatrzymałem się w miejscu.

– Z dnia na dzień coraz bardziej mnie zaskakujesz. Może rzeczywiście jesteś jak Michał Archanioł. Jedyny, pierwszy, najodważniejszy, wszechwiedzący – rzucił ojciec.

Powoli podniósł się z miejsca. Wdepnął w roztrzaskane szkło, które miotało się po całym pokoju.

– Nie potrafię zrozumieć twojego fenomenu. Jakim cudem wymyślasz takie odpowiedzi. Dorosły człowiek głowiłby się kilkanaście minut i nic by nie powiedział, a ty…

Podszedł do mnie i klepnął po ramieniu.

– Naprawdę jesteś wyjątkowy.

– Mogę już iść? – zapytałem lekko przestraszony zachowaniem ojca.

– Nie.

W tym momencie już naprawdę się przeraziłem.

– Zapomniałem zapytać cię o najważniejsze. – Patrzyłem w górę, na jego twarz, która wydawała się cierpieć. – Synu, czy byłbyś w stanie przebaczyć temu mężczyźnie? – Patrzył idealnie w moje oczy. Miałem wrażenie, że moja postura widoczna była w jego źrenicach.

– Jakiemu mężczyźnie?

– Ojcu Adama.

Wiedział, kim dla mnie był, kim nadal jest. Spodziewał się jakiejś innej odpowiedzi od tej, którą usłyszał:

– Po co mnie o to pytasz. W życiu mu nie wybaczę. Tak naprawdę czekam, aż ponownie się spotkamy.

– Bardzo szybko zaznałeś uczucia nienawiści, ale to i dobrze, szybciej dorośniesz do prawdziwego życia.

Nic nie odpowiedziałem. Odwrócił się i lekko chwiejnym krokiem podszedł do telewizora. Włączył go, po czym położył się na łóżku. Ruszyłem nogą w stronę wyjścia.

– Michał…

– Co chcesz?

– Wierzysz w Boga? – zapytał lekko podpity.

– Oczywiście! – odpowiedziałem pewnie.

– W takim razie nie rań go. Podobno jest szczęśliwy, kiedy ludzie wybaczają sobie nawzajem.

Skinąłem głową i bez słowa wyszedłem z pokoju. Nie chciałem dłużej z nim rozmawiać. Był dziwny, niezrozumiały. Uwielbiałem rozmawiać o rzeczach trudnych i ciężkich do wyjaśnienia, ale tylko z prawdziwym, normalnym tatą.

Rozdział VI
Sztuka wybaczania

Życie diametralnie zmieniło się wraz z odejściem przyjaciela. Dni nie były już tak ciepłe i radosne, jak wcześniej. Czułem, jakby ulotniła się ze mnie jakaś cząstka, bez której nie mogłem funkcjonować. Czas powoli leciał, upływał. Zanudzał swoją prostotą i przewidywalnością. Byłem chyba jedynym dzieckiem, które marzyło o powrocie do szkoły.

Nic nie sprawiało mi takiej radości, jak wcześniej. Chociaż słońce uśmiechało się do mnie, wolałem błądzić w deszczowych chmurach. Co muszą czuć ludzie, którzy utracili osobę, którą znali, kochali kilkadziesiąt lat? Nie potrafiłem wyobrazić sobie tego bólu, ale pomogło mi to zrozumieć wahania nastroju ojca. Z dnia na dzień wydawał się być coraz dziwniejszy, jednak, czy to zaskakujące? W końcu stracił ukochaną żonę, moją mamę.

Zamknąłem się w pokoju. Nie chciałem nigdzie wychodzić i udawać szczęśliwego chłopaka. Nie miałem żadnych powodów do bezsensownego uśmiechania się do obcych. Wiedziałem, że długo tak nie pociągnę, że w końcu tata przyjdzie i zainteresuje go mój nastrój. Nie myliłem się. Około godziny czternastej przyszedł do mnie z wykwintnie przygotowanym obiadem.

– Głodny? – zapytał na wejściu. Spojrzałem, jednak nic nie odpowiedziałem. Siadł obok mnie. Obiad położył na podłodze. – Synu… Nie możesz się tak zadręczać.

– Nie miałem nikogo innego, oprócz niego.

– Wiem, ale zamartwianie się nic ci nie da. Musisz powoli o tym zapomnieć.

Popatrzyłem na ojca. Wiedziałem, że nie chciał źle.

– Chciałbym, ale to nie takie proste. Ciągle myślę tylko o jednym.

– O czym? – zainteresował się.

– Jak można wyrządzić drugiej osobie, najbliższej osobie taką krzywdę?

– Wiesz, trudno wyjaśnić, dlaczego tak się dzieje, ale tak już jest. Tak skonstruowany jest ten świat.

– I nic się nie da z tym zrobić? – zapytałem załamany.

– Nie, chyba, że jesteś Bogiem, a teraz jedz, przyjdę za chwilę po naczynia.

Wstał i wyszedł. Jedzenie wyglądało genialnie, jednak nie miałem ochoty nawet na kęs. Kiedyś czytałem, że ludzie po utracie najbliższej osoby nie jedzą po dwa, trzy tygodnie. Zastanawiałem się, jak to możliwe, teraz wiem. Chociaż żołądek skurczył się niesamowicie i przy każdym gwałtownym ruchu krzyczał o pokarm, nie mogłem nic zjeść. Obiad powoli ostygł, a ja w bezruchu siedziałem w jednym miejscu. Tak jak powiedział, przyszedł do mnie ponownie.

– Dlaczego nie zjadłeś?

– Nie mam, tato, ochoty.

Podszedł do mnie i lekko podniesionym głosem oznajmił:

– Wstawaj.

Czego chce? – myślałem zdezorientowany.

– Po co? Nie mam ochoty.

– Nie pytam się, czy masz ochotę, tylko mówię, żebyś wstał.

Posłuchałem go. Niechętnie, ale wstałem z łóżka. Stanąłem obok i czekałem na dalszy rozwój sytuacji.

– Chodź za mną.

Skinąłem głową, po czym ruszyłem za tatą. Zeszliśmy na dół, następnie weszliśmy do jego pokoju. Czekałem w progu, podczas gdy ojciec przeszukiwał szafki pod telewizorem.

W końcu znalazł pewną gazetę.

– Co to?

Powoli podszedł do mnie z wcześniej znalezioną prasą.

– Masz, trzymaj. – Wyciągnął rękę w moim kierunku.

Wziąłem pismo, tak jak o to mnie prosił. Na pierwszej stronie zobaczyłem człowieka jadącego dziwnym samochodem.

– Co teraz ?

– Wiesz, kto to jest? – wskazał mi palcem na postać w samochodzie.

– Papież – stwierdziłem pewnie.

– Tak, to jest Jan Paweł II, a wiesz, dlaczego ci go pokazuję? – Spojrzał na mnie wymownie.

Czułem, że jest to wstęp do kolejnej mądrej historii.

– Nie wiem – odparłem.

– Powiedz mi. Czy byłbyś w stanie wybaczyć nieznajomej osobie, która chciałaby cię zabić i prawie się jej to udało?

Tak jak wcześniej podejrzewałem, był to wstęp do kolejnej życiowej mądrości.

– Nie wiem, tato. Trudno to sobie wyobrazić.

– To może inaczej. Czy jesteś w stanie przebaczyć ojcu Adama, chociaż ciebie nie skrzywdził.

– Oczywiście, że nie! – odpowiedziałem bez zawahania.

– Ale przecież nic ci nie zrobił więc dlaczego tak bardzo go nienawidzisz?

Siedząc w pokoju, sam zastanawiałem się nad tym fenomenem. Dlaczego tak bardzo chciałem się na nim zemścić, chociaż to nie mnie wyrządził ból.

– Mnie nie, ale bestialsko potraktował mojego przyjaciela, a o takich rzeczach nie można zapomnieć.

– Czyli pomógłbyś każdej bliskiej osobie, która doświadczyłaby cierpienia?

Na początku odpowiadałem to, co mi ślina przyniosła na język. Z czasem nauczyłem się, że pytania to czasami też odpowiedzi. Ćwiczył mnie, jakby do jakiegoś zadania. Byłem przekonany, myślałem, że dzieci odmiennie spędzają czas z rodzicami. U mnie było inaczej. Wiedziałem o rzeczach, które dla moich rówieśników byłyby, są, stertą niezrozumiałych głupot.

– Oczywiście…

– Synu – pogłaskał mnie po włosach. – To dobrze o tobie świadczy, ale nie możesz zarazem być dobry i mściwy. Papież, którego ci pokazałem, przebaczył człowiekowi, który chciał go zabić i prawie tego dokonał. Kiedy wyszedł ze szpitala, odwiedził w więzieniu zamachowca i po prostu „pogodził się” z nim. Napastnik nawet chwili nie zawahał się, aby przyjąć jego błogosławieństwo, jakby tylko na to czekał.

Popatrzył na mnie.

– Rozumiesz coś z tego, Michał? Dlaczego poszedł do niego i dał mu drugą szansę, dlaczego wyciągnął rękę do człowieka, który prawie go zabił?

– Papież był po prostu dobrym człowiekiem.

– Właśnie nie! – wykrzyczał.

– Nie wiem, tato. To jest za trudne – odpowiedziałem lekko zestresowany.

– Dał mu drugą szansę, gdyż każdy na nią zasługuje. Nieważne, jakim kto jest człowiekiem, ale każdy ma prawo do błędu, do słabości. Był wielkim człowiekiem nie dlatego, że kochał, tylko dlatego, że umiał każdemu przebaczyć, a tylko wielcy tego świata to potrafią.

Dużo rzeczy nie pasowało mi w słowach ojca. Nie mogłem powstrzymać się, aby nie zapytać o nurtujące mnie rzeczy.

– Nieraz wybaczyłem Adamowi, jak zrobił coś głupiego. To znaczy, że jestem kimś wielkim?

Uśmiechnął się, po czym oznajmił:

– A co takiego strasznego zrobił, że musiałeś mu wybaczyć?

Chwilę się zastanowiłem. Próbowałem przypomnieć sobie jakąś sytuacje z życia, ale było tego tak wiele, że nie wiedziałem, co wybrać.

– Tak dokładnie nie wiem, co mam ci powiedzieć, tyle tego było.

– Ha – zaśmiał się głośno. – Tyle razy cię skrzywdził i nadal był twoim najlepszym przyjacielem? Synu, mylisz krzywdzenie z nieporozumieniem, wybaczanie z zapominaniem. Gdyby naprawdę cię skrzywdził, wspomnienie powróciłoby natychmiastowo. Nie miałbyś problemu z dokładnym wskazaniem tego zdarzenia, a ty się głowisz i myślisz, co by powiedzieć. Reasumując, nigdy nie zaznałeś tego uczucia.

– Zaznałem! – odpowiedziałem pewnie. – To, że nie potrafię dokładnie określić sytuacji, nie znaczy, że nie miałem z tym do czynienia.

– Skąd masz taką pewność?

– Bo… – lekko się wzruszyłem. – Wiem, co to znaczy smutek, a tego nie da się nauczyć z książki. – Poczułem, jak wzbiera we mnie dziwne uczucie. Powodowało, że miałem ochotę się rozpłakać.

– Smutek i wybaczanie dzieli ocean. Wybaczyłbyś mu, gdyby cię pobił?

– Zależy, za co – broniłem się.

– Wybaczyłbyś mu, gdyby wyśmiał cię przy innych kolegach?

– Tak.

– Wybaczyłbyś mu, gdybyś przez niego nie mógł chodzić? Co byś zrobił, jakbyś przez niego stracił nogę?

Każde kolejne pytanie było coraz trudniejsze. Początkowo nie miałem żadnych wahań, aby odpowiedzieć tak, a nie inaczej. Teraz… Nawet po zastanowieniu, było ciężko cokolwiek z siebie wydusić.

– Nie wiem, tato. Myślałbym nad tym, gdyby do takiej sytuacji doszło. Ciężko odpowiedzieć na każde pytanie tak po prostu, nie mając z tym nic wspólnego.

Odwrócił głowę w drugą stronę. Nic się nie odzywał, aż w jednej chwili uderzył mnie ręką w twarz. Poczułem jak szczypie, ale… To było nic w porównaniu z bólem, który poczułem w środku.

– I co teraz czujesz? – zapytał.

Chociaż wiedziałem, że nie zrobił tego umyślnie, nie chciałem z nim rozmawiać. Ten incydent dziwnie wpłynął na mnie.

– Nic nie odpowiesz? To może inaczej, czy jesteś mi to w stanie wybaczyć?

Opuściłem rękę. Dyskretnie wytarłem łzy, które prawie zalały mą twarz.

– Tak, jestem w stanie ci wybaczyć, ale dlaczego to zrobiłeś?

Spojrzał z góry. Bardzo dokładnie mnie obserwował.

– A potrafiłbyś mi wybaczyć bez uzyskania odpowiedzi, dlaczego tak się stało?

Miałem dość tej rozmowy. Kompletnie zamącił mi w głowie.

– Nie wiem, ale dlaczego to zrobiłeś?

– No właśnie, Michał. Uderzyłem cię w twarz, tylko uderzyłem cię w twarz. Chociaż wiedziałeś, gdzieś w głębi duszy, że nie zrobiłem tego specjalnie, jednak trudno jest ci to zaakceptować. Usprawiedliwieniem mojego zachowania musi być wytłumaczenie. Papież przebaczył mu tak po prostu. Nie pytał, dlaczego to zrobił, tylko mu przebaczył. I to jest cecha dobrych, wielkich ludzi.

Chciałem już wyjść, ale te słowa przykuły moją uwagę. Dopiero teraz zrozumiałem sens wybaczania. Słowo samo w sobie nie było trudne do zrozumienia, ale sens, jaki w nim istnieje, jest niesamowity.

– Teraz rozumiem – odpowiedziałem podekscytowany. Szczerze, to nawet zapomniałem o wcześniejszej sytuacji, a mogłoby się wydawać, że na długo utkwi w mojej pamięci.

– To dobrze – powiedział uśmiechnięty. – Musiałem cię uderzyć i wszystko powiedzieć, gdyż ta nauka przyda ci się do końca życia. Gdyby chociaż w połowie udało ci się być tak dobrym człowiekiem, jak papież, możesz być z siebie niezmiernie dumny.

– Obiecuję, że we dwóch będziemy dumni ze mnie.

Nasze spojrzenia spotkały się. Czułem, że coś chce jeszcze powiedzieć, że to nie koniec tej dziwnej konwersacji.

– Synu…, a czy byłbyś mi w stanie wszystko wybaczyć?

Limit

Rozdział I
Wykorzystanie nauk

Minęło trochę czasu od ostatniej rozmowy. Miałem wrażenie, jakby była ona ostatnią z tych „normalnych”. Nie spodziewałem się, że życie tak szybko może się zmienić. Kwestia kilkunastu dni i niedaleka przeszłość zamieniła się w zamglony sen.

Coraz częściej wychodziłem na dwór tak po prostu. Odliczałem dni do powrotu do szkoły. Nie mogłem się doczekać, kiedy nadejdzie pierwszy wrzesień, ale to jeszcze czterdzieści dwa dni.

Czasami zapuszczałem się w okolice domu Adama. Na początku był to trudny widok, przywracający dobre i złe wspomnienia. Obecnie mniej boli. Ojciec dobrze mówił, że czas goi rany. Wtedy nie chciało mi się go słuchać, teraz dziękuję mu za tamtą lekcję. Zastanawiałem się, jak to możliwe, że utrata bliskiej osoby początkowo jest trudna do zniesienia, a później wraz z czasem zanika prawie w całości. Aż ciężko w to uwierzyć, że tak się dzieje.

Miałem wiele rozterek. Samotność, przeszłość, a zarazem teraźniejszość, która z każdą chwilą stawała się coraz dziwniejsza. Ojciec był moim autorytetem w każdym tego słowa znaczeniu. Teraz mniej rozmawialiśmy. Nie miał dla mnie czasu. Coraz częściej spotykał się z kolegami. Czasami wypijali ogromne ilości alkoholu. Zastanawiałem się, jak to możliwe, żeby tyle w siebie wlać. Jednak nie to najbardziej mnie trapiło.

Jak można się tak bardzo zmienić w ciągu dwóch tygodni. Kilkanaście dni zmieniło go doszczętnie. Oddalił się ode mnie zaraz po ostatniej rozmowie w jego pokoju. Poczułem dziwne mrowienie, kiedy zapytał, czy byłbym mu w stanie wszystko wybaczyć. Długo się zastanawiałem, jednak w końcu odpowiedziałem tak. Bardzo się ucieszył, słysząc te słowa, jednak jego riposta była więcej niż zaskakująca „Niedługo się przekonamy”. Co to miało znaczyć? Co miał na myśli? Próbowałem znaleźć rozwiązanie, jednak do głowy przychodziła mi tylko rozmowa o papieżu. Czyżby chciał, abym przewyższył świętego, a może marzył, aby nauczyć mnie wybaczania. Głowiłem się nad tym dniami i nocami, ale w głębi duszy wiedziałem, że to jakiś idiotyczny test, który niedługo się skończy. Nie wierzyłem w tak wielką zmianę Tadeusza. To nierealne, aby tak bardzo się zmienić.

Pewnego dnia, tuż po ostro zakraplanej imprezie, zszedłem na dół. Wraz z kompanami leżeli na ziemi. Smród panował nie do opisania, jakby coś się rozkładało. Natychmiastowo stamtąd wyszedłem. Pokręciłem się trochę po domu, następnie wyszedłem na dwór. Postanowiłem iść nad rzekę i tam, opalając ciało, rozwiążę zagadkę. Tak interpretowałem teraźniejszość. Wcześniej zadawał mi pytania, teraz podwyższył barierkę i chciał, abym sam doszedł do wszystkiego. Nie wiem, czy tak było naprawdę, ale takie myślenie pozwalało mi na prawidłowe funkcjonowanie. Minęło sporo czasu, jednak nic nie przyszło mi do głowy. Upał skutecznie blokował rezolutne rozmyślanie nad trudnymi sprawami, dlatego wstałem i wróciłem do domu. W środku panowała bezgraniczna cisza. Nie było już kolegów ojca, jak i jego samego. Napiłem się, wrzuciłem co nie co na ząb i ponownie wyszedłem. Chciałem wyjść do ludzi, zapełnić głowę czymś więcej, niż rozterkami i smutną przeszłością.

W połowie drogi do Kamila usłyszałem, jak za moimi plecami nadjeżdża auto. Jak się później okazało, był to ojciec, który wyglądał na dziwnie zdenerwowanego.

– Gdzie idziesz? – zapytał, powoli prowadząc samochód.

Nie zatrzymywałem się, goniłem przed siebie. Byłem na niego zły. Miałem wrażenie jakby o mnie zapomniał. Liczyli się dla niego tylko kumple i alkohol. Relacje diametralnie uległy pogorszeniu. Nie poznawałem go.

– Mówię coś do ciebie.

Dalej szedłem w stronę światła. Zachowywałem się tak samo jak on. Myślałem tylko o sobie, o tym, kiedy zobaczę Kamila. Byłem głuchy na jego wołanie, tak jak on na moje.

W końcu zajechał przede mnie, zatrzymał auto i wysiadł.

– Raz, dwa do auta.

Złapał mnie za rękę, szybko otworzył drzwi i wręcz rzucił moim ciałem.

Co to miało znaczyć. Po raz drugi w życiu poczułem ból, przeplatany strachem.

– Co ty robisz? Szedłem do Kamila, dlaczego za mną pojechałeś?

Nic nie odpowiedział. Zachowywał się jak opętany, zahipnotyzowany przez innego człowieka.

Bałem się tego, co nastanie. Czułem, jakby moje szczęśliwe dzieciństwo umierało z każdą kolejną sekundą.

Usiadł obok mnie i szybko odjechaliśmy do domu. O nic więcej nie pytałem. Nie chciałem pogorszyć sytuacji. Słuchałem śpiewu ptaków, przeplatającego się z przekleństwami ojca. Dlaczego tak się zachowywał?

Dotarliśmy. Powoli, niechętnie wyszedłem z auta. Ruszyłem chodnikiem w stronę drzwi. Coś w pewnym momencie krzyczało w mojej głowie: uciekaj. Popatrzyłem za siebie. Odległość była duża, dlatego… Nie zwlekając, zacząłem biegnąć przed siebie. Co mnie podkusiło, aby tak zareagować? Nie dość, że bałem się ojca, to i zarazem samego siebie. Każde moje działanie było nieprzemyślane, zastanawiające i przede wszystkim niewytłumaczalne. Dlaczego tak się stało?

Ojciec bardzo szybko zareagował i udał się za mną. Pogoń nie trwała długo. Dorwał mnie po chwili. Krzyczał, nerwowo wymachiwał rękami. Zawładnął mną strach. Nie byłem w stanie zrozumieć żadnego słowa. Chociaż darł się na pół okolicy, ja widziałem tylko dziwnie drżące usta. Nie dyskutowałem, nawet nie mruknąłem. Leżałem na ziemi w bezruchu. W pewnej chwili kucnął obok mnie i mocno uderzył mnie w twarz. Przypomniała mi się sytuacja sprzed kilkunastu dni, przypomniało mi się pytanie: Czy byłbyś mi w stanie wszystko wybaczyć? Tym razem odpowiedź nie była taka prosta, jak wcześniej. Uderzył jeszcze dwa razy, aż straciłem przytomność. Szczerze? Do dziś nie znalazłem odpowiedzi. Do teraz nie wiem, dlaczego akurat tamten dzień wybrał na początek swojego przeznaczenia.

Rozdział II
Chwilowe załamanie

Co go napadło? Dlaczego tak się zachował? Pytań była moc. Czekałem na niego, zastanawiało mnie, co powie, jak swoje zachowanie wytłumaczy. Strach mieszał się z ciekawością, ciekawość zdecydowanie wygrywała.

Leżałem na łóżku. Zastanawiałem się nad tym, kto ma wykonać pierwszy ruch. Zdecydowałem, że ja rozpocznę rozmowę. Musiałem wiedzieć, dlaczego tak postąpił. Bez wahania wyszedłem z pokoju. Powoli zszedłem ze schodów, gdyż uraz powodował lekkie zawroty głowy. Stanąłem w korytarzu. Dokładnie rozejrzałem się po wnętrzu. Zauważyłem, jak samochód podjechał pod dom. Ciekawiło mnie, gdzie był i jak będzie się zachowywał. Niedługo czekałem na trapiące mnie pytania.

– Cześć – powiedziałem, trzymając się za głowę.

Stałem tuż za drzwiami. Miałem wrażenie, jakby się mnie przestraszył. Dziwnie podskoczył do góry.

– Cześć – odparł.

Na pierwszy rzut oka wszystko z nim było dobrze. Nie różnił się niczym od „starego” taty.

– Gdzie byłeś? – zapytałem od razu.

Nie odpowiedział od razu. Położył portfel z dokumentami na szafce, następnie zaniósł zakupy do kuchni. Szedłem za nim krok w krok. Powoli wyciągał produkty, ja w tym czasie usiadłem na krzesełku.

– Tato? – kontynuowałem. – Na zakupach byłeś czy gdzieś jeszcze?

Spojrzał na mnie.

– A nie widać? Tak, byłem w sklepie. – Kontynuował wcześniej rozpoczęte zajęcie.

Bez przerwy go obserwowałem. Czuł, że wypalam mu dziurę w plecach. Spokojnie czekałem, aż skończy to, co zaczął. Z każdą chwilą ubywało zakupów, aż reklamówka stała się pusta.

– Tato…

– Tak?

Wiedział, o co zapytam, ja czekałem, aż to wykrztuszę.

– Dlaczego mnie pobiłeś?

Łyżka, którą trzymał, upadła na ziemię. Nie udawał, nie starał się jej podnieść. Oparł ręce na umywalce. Długo nic nie odpowiadał.

– Tato? – dopytywałem zaciekawiony.

– Michał…

Jakby skruszony podszedł do mnie.

– Nie wiem, jak mam ci to wytłumaczyć, ale czasami mam takie ataki.

Usiadł na krześle i szczerze spoglądał na mnie.

– Nie potrafię nad tym zapanować.

Ukrył twarz w dłoniach.

Czyżbym śnił? Po raz pierwszy zobaczyłem płaczącego ojca. Chociaż sam przez niego płakałem, poczułem ogromny smutek, widząc go w takim stanie. Nie spodziewałem się takiego przebiegu sytuacji. Myślałem, że ta rozmowa będzie wyglądała zupełnie inaczej. Wierzyłem mu od samego początku. Czy popełniłem błąd? Był taki przekonywujący.

– Tato – zszedłem z krzesła. – Co się dzieje?

Położyłem rękę na plecach. Płakał jak małe dziecko. Zanosił się na całe pomieszczenie. Po chwili uspokoił się i dokończył wcześniej rozpoczęty monolog.

– Słuchaj uważnie. Muszę ci powiedzieć coś bardzo ważnego.

Chwycił mnie i usadowił na kolanach. Patrzyłem tylko na niego, nie spuszczałem wzroku. Patrzyłem i słuchałem, jak Tadeusz opowiadał o swojej przeszłości.

– Nie chciałem tego zrobić. Bardzo cię za to przepraszam, ale coś we mnie pękło i wpadłem w szał. Jak zobaczyłem jak uciekasz, przypomniała mi się sytuacja z dzieciństwa.

W jego słowach nie było blefu. Był szczery i przejęty.

– Też kiedyś tak uciekałem przed swoim ojcem.

Zszedłem z jego nóg. Lekko się oddaliłem.

– Dlaczego? Dlaczego uciekałeś przed dziadkiem?

Ciężko przełykał ślinę. Każde wspomnienie z tego okresu wyryło ogromną bliznę na jego duszy.

– Musiałem przed nim uciec, ale nie dałem rady. On bardzo mnie skrzywdził i czasami nie potrafię sobie z tym poradzić. Robię wszystko, żeby nie być taki, jak on. Nie wiem, jak to możliwe, że czasami jestem nim.

Zastygłem niczym lawa. Było mi bardzo gorąco, wręcz duszno. Zacząłem się pocić i nerwowo poruszać brwiami.

– Uspokój się Michał – dodał. – Obiecuję, że więcej to się nie powtórzy.

– Na pewno? – zapytałem przestraszony.

– Obiecuję na wszystko, co tylko chcesz. Chodź do mnie.

Wyciągnął rękę. Nieufnie, ale podszedłem. Przytulił mnie i szepnął do ucha:

– Wybacz mi.

Lekko odsunąłem się i jeszcze raz spojrzałem.

– Dasz mi jeszcze jedną szansę?

Rozdział III
Okłamałeś mnie

Ucieszyłem się, a zarazem zmartwiłem słowami ojca. Uspokoił mnie, że to pojedynczy incydent, ale zainteresował, co tak naprawdę przeżył, będąc dzieckiem. Co takiego zrobił dziadek? Z każdym dniem miałem coraz więcej pytań do życia. Miałem dwanaście lat, a czułem się, jakbym skończył już szesnaście. Szybko dorastałem, jakby ktoś przygotowywał mnie do nieznanego. Ostatnie kilkanaście dni wiele zmieniło. Inaczej patrzyłem, myślałem, mówiłem. Stałem się odważniejszy, pewniejszy siebie. Nie miał nikogo, oprócz mnie. Musiałem go wspierać, w każdej chwili. Dążyłem, aby być jak papież, też chciałem być wielkim człowiekiem.

Pisząc o tym, nie spodziewałem się, że tak bardzo mnie to wciągnie. Szczerze to chciałem o wszystkim jak najszybciej zapomnieć. A teraz? Wspominam całe życie od początku do końca. Czy ktoś przeżył więcej niż ja? Czy ktoś mi powie, że inni mieli gorzej? Bałem się tego momentu. Wiedziałem, że w końcu do niego dobrnę. Boże, żebym tylko nie poczuł jego oddechu na ustach.

Był pochmurny, deszczowy dzień. Czasami lubiłem taką pogodę. Mogłem w spokoju poleżeć, posłuchać muzyki i pobujać w obłokach. Długo jednak nie zabawiłem w świecie wyobraźni.

Obudził mnie stukot szklanych butelek. Głowa była zabandażowana i zakrwawiona. Ciosy, które ostatnio przyjąłem na głowę, okazały się być poważne. Martwiłem się o swój stan zdrowia.

Czułem okropny ból. Czy to możliwe, że od ręki? Bardziej zastanawiające było to, co się działo na dole. Miałem nadzieję, że spokojnie siedział u siebie. Ufałem mu, ale pewnych rzeczy nie dało się już zapomnieć. Chociaż wypierałem wszystko, co negatywne, czasami ulegałem przykrej przeszłości.

Powoli wstałem, rozejrzałem się po pokoju. Wszystko wyglądało tak, jak wcześniej. Podszedłem do drzwi i uważnie nasłuchiwałem. Próbowałem skupić się jak najbardziej, aby nic nie umknęło moim uszom. Nic jednak nie zaniepokoiło mojego spokoju, dlatego odwróciłem się i usiadłem przed komputerem. Położyłem ręce na biurku tak, aby głowa miała podparcie. Myślałem o tych wszystkich zagadkach. Kiedy przeanalizowałem je po kolei, dziwnie łączyły się w całość. Każda mądrość, którą mi przekazywał, była związana z moim życiem. Zastanawiałem się, czy znów będzie chciał mi przekazać trudną wartość, jaką ciężko było wytłumaczyć prostymi słowami.

Czekałem na rozwój wydarzeń. Nie pozostawało nic innego. W domu panowała przeraźliwa cisza. Chociaż nie było w tym nic dziwnego, czułem niepokój.

Dokładnie pamiętam ten dzień. Wtedy po raz pierwszy zadałem sobie pytanie, czy jestem normalny?

Nie wiem, jakim cudem, ale coraz głośniej słyszałem pewną melodię. Na początku myślałem, że to telewizor albo radio działające na parterze. Po chwili zrozumiałem, to dzieje się wyłącznie w mojej głowie. Dziwna, ale tak piękna muzyka, jakby była grana na harfie. Skąd ja to znałem? Była tak wyraźna, nieskazitelna. Udało jej się zabrać mnie do innego świata. Tak bardzo chciałbym tu żyć. Widziałem, jak gram z kolegami na boisku. Jak strzelam bramkę i radosny biegnę w stronę trybun. Podniosłem ręce do góry i patrzyłem ku niebu. Czułem dumę i szczęście. Opuściłem wzrok przed siebie, a tam moja rzeczywistość. Gdzieś głęboko w tłumie dostrzegłem ojca. Siedział i pił wódkę. Wszyscy, tylko nie on, cieszyli się z mojego sukcesu. Ludzie usiedli, on wstał i krzyknął:

– To nie jest twoje przeznaczenie! Bóg wybrał cię do innego zadania. Masz odpowiedzieć na pytanie, na które nikt nie zna odpowiedzi.

W jednej chwili melodia znikła wraz ze światem wykreowanym przez nią. Do drzwi dobijał się ojciec:

– Michał, otwieraj!

Był agresywny. Słyszałem to w jego głosie. Zazwyczaj drzwi były otwarte. Nie miałem pojęcia, jak to się stało, że było na odwrót. Obiecywał mi, prosił mnie, abym dał mu szansę. Tak szybko się zmienił? Jeszcze wczoraj wylewał żale w moich ramionach, dziś powrócił stary on. Nie był to pierwszy raz, tylko któryś z kolei. Sięgnąłem pamięcią i przypomniałem sobie zakończenie roku szkolnego. Wtedy po raz pierwszy poznałem drugie oblicze ojca. Chociaż niewiele dni minęło od tamtego czasu, mógłbym napisać krótkie streszczenie o człowieku, który walczył sam ze sobą. Jeszcze wygrywał, ale porażki zdarzały się coraz częściej. Nurtowało mnie tylko jedno, dlaczego akurat teraz zaczął przegrywać?

Twój, wasz dotyk

Rozdział I
Zamknij oczy

Dni mijały. Coraz bardziej bałem się wychylić nosa poza próg pokoju. Nieraz z nim rozmawiałem, ale to nie były te same dyskusje, co wcześniej. Zamknął się w sobie, omijał mnie szerokim łukiem. Chciałem go zrozumieć, ale nie potrafiłem. Nie myślałem o nikim innym, tylko o nim.

Coraz częściej w domu gościł alkohol i znajomi ojca. Chociaż nie żyłem w zamknięciu, tak się czułem. Czy to możliwe, że w tak krótkim okresie czasu tak bardzo można się zmienić? Byłem przekonany, że nie, aż do tych chwil. Wszystko powywracało się do góry nogami. Miałem wrażenie, że zostałem sam na świecie.

Atmosfera w domu nic się nie zmieniała. Ciągłe awantury, krzyki. Kiedyś nie wiedziałem, czym jest nieporozumienie, kłótnie, teraz stało się to częścią mojego życia. Zdarzało się, że mnie bił, ale tylko po pijaku. Na trzeźwo brakowało mu odwagi. Był tchórzem jeszcze większym niż ja. Postanowiłem, że po raz ostatni z nim porozmawiam. Czekałem na nowy dzień, na to, aż wytrzeźwieje. Musiałem powrócić do dzieciństwa, które i tak mnie nie rozpieszczało.

Tak jak obiecałem, wraz ze wschodem słońca rozpocząłem nowy akapit w życiu. Najpierw poszedłem do łazienki, aby obmyć twarz zimną wodą. Spojrzałem w lustro. Nie potrafiłem tego wytłumaczyć, ale widziałem coś więcej, niż tylko wielkie niebieskie oczy, blond włosy i lekko zaokrąglone policzki. Czy dopadła mnie starość? Tak zareagowałem po tym, jak zobaczyłem ogromne podkowy pod oczami. Jeszcze raz przemyłem twarz i ponownie spojrzałem. Nie, to nie była starość, tylko smutek. Z perspektywy czasu wiem, że smutek, depresja postarzają, jak nic innego. Strasznie się zmieniłem, widziałem to w oczach, które prosiły o pomoc. Szkoda, że nikt oprócz ojca nie mógł w nie spojrzeć.

Lekko namoczyłem włosy, po czym umyłem zęby. Po porannej toalecie ruszyłem, aby odzyskać stare życie. Nie kryłem się, odważnie, a zarazem głośno zszedłem na dół. Długo nie musiałem szukać. Leżał w przedpokoju z wódką w ręce. Nie budziłem go, czekałem na odpowiedni moment. Musiałem to rozegrać perfekcyjnie. Być może była to moja jedyna szansa.

Wszedłem do kuchni. Spokojnie nalałem wodę do szklanki, następnie usiadłem naprzeciwko zwłok torujących przejście w przedpokoju. Nie wiedziałem, za ile wstanie, ale chciałem, aby pierwszym obrazem, jaki ujrzy po przebudzeniu, był widok smutnego syna.

Czekałem około dwóch godzin, aż się ocknął. Siedziałem na schodach prowadzących na górę, on leżał na plecach naprzeciwko mnie. Nic się nie odzywałem, czekałem, aż się podniesie i ujrzy moją twarz. Był jeszcze pijany, gdyż z trudem wstał z podłogi. Zastanawiałem się, czy to dobry pomysł, aby teraz z nim porozmawiać, ale jak nie teraz, to nigdy.

– Tato – wstałem i stanąłem nad nim.

– Trzymaj, napij się.

Wyciągnąłem szklankę z wodą, którą capnął bez zastanowienia. Wypił w ciągu pięciu sekund. Był spragniony jak nigdy.

– Proszę, przynieś mi jeszcze jedną.

Nic nie mówiłem. Posłuchałem jego prośby i przyniosłem kolejną szklankę. Strasznie trzęsły mu się ręce. Myślałem, że wybije sobie zęby. Poczekałem, aż wypije do końca. Odłożył szklankę, po czym próbował wstać z ziemi.

– Tato. – Powoli rozpocząłem rozmowę. – Co się dzieje?

Patrzył na mnie, ale nic nie odpowiedział. Czyżby się wstydził swojego zachowania, a może sam tego nie wiedział.

– Tato! – powiedziałem podwyższonym tonem.

Spostrzegł, że rozmowa go nie ominie. Widział, jak bardzo jestem zdeterminowany, aby poznać prawdę, jaka by ona nie była.

– No co chcesz? – zapytał, próbując podnieść się z podłogi.

– Co się dzieje? Dlaczego tak często pijesz! Zapomniałeś o mnie!

Nie mogłem nawiązać kontaktu. Widziałem tylko grymas na jego twarzy, nic poza tym. Czasami wydawało mi się, że w końcu coś wydusi z siebie, ale to tylko wyobraźnia.

W końcu wstał i bez słowa poszedł do łazienki, tuż koło pokoju. Nie odpuszczałem, szedłem za nim, aż do samego końca, w tym samym czasie zadając setki pytań. Nie szepnął ani słowa, zachowywał się jak robot obojętny na uczucia innych.

Słyszałem, jak obmywał twarz. Waliłem w drzwi z całej siły. Po raz pierwszy miałem siłę, aby się mu postawić. W końcu nie wytrzymał, otworzył drzwi i złapał mnie za szyję. Przez chwilę wydawało mi się, że podniósł mnie lekko do góry. Ciężko oddychałem, nie wiedziałem, co się dzieje. Udowodnił, że zapomniał o mnie, że przestał mnie kochać. Też chciałem tak myśleć, ale w głębi duszy ciągle był moim tatą.

– Musisz być wielki, nigdy o tym nie zapominaj!

Lekko poluzował dłoń, która przygniatała ciało do ściany. Znałem te słowa, wiedziałem, o czym mówił. Nie byłem taki odważny, jak na początku. Zrezygnowałem, bałem się dalszych konsekwencji. Klęknął przede mną, mocno obejmując ciało.

– Michał, przypomnij sobie wszystkie nasze rozmowy. Pamiętaj je do końca życia, gdyż tylko dzięki nim przeżyjesz. Tylko dzięki nim staniesz się kimś wyjątkowym.

Próbowałem się uwolnić, ale bardzo mocno mnie trzymał. W pewnej chwili miałem problem z oddychaniem.

– Synu, ja już dłużej nie wytrzymam. Ta chwila nadchodzi coraz szybciej. Nic nie mogę z tym zrobić. Może to nasze ostatnie spotkanie, ale wiedz, że świat potrzebuje twojej pomocy.

W jednej chwili straciłem przytomność oraz ojca.

Rozdział II
Pierwsze wspomnienie z dzieciństwa

„Nienawiść rodzi się z miłości” – Marcin Legawiec

Dni mijały, a atmosfera w domu się nie zmieniała. Ciągłe awantury, krzyki i bolesne uderzenia, które nie robiły wrażenia na moim i tak pobitym ciele. Wiesz, wydaje ci się, że mogłem zrobić więcej. Uciec przez okno, jak śpi pijany. Skrępować go, jak leży na ziemi. Nie, ja miałem wtedy dwanaście lat. Nie wiedziałem, jak mogę przerwać tę falę nienawiści. Minęło wiele chwil, większość złych, a ja opowiadam ci właśnie o tym dniu.

Wiem, że nie uwierzysz, ale to była jedna z tych lepszych dat. Ojciec nie pił, a mnie powoli goiły się siniaki. Dawno nie było awantury, a i tata wydawał się być „inny”. Czyżby horror skończył się i wszystko wróciło do normy? Szczerze, to marzyłem o tym dwa dni temu, kiedy minęło cztery od ostatniego pobicia. Wierzyłem, że tak właśnie będzie, dlatego dzisiejszy dzień przeżyję z głową w górze.

– Cześć tato – przywitałem się. Wcześniej w życiu bym tak nie powiedział, jednak poczułem, że znów mogę mu zaufać.

– Cześć synu.

Dziwnie było mi słyszeć słowa, które po raz trzeci z rzędu powitały mnie z poranka. Siadłem przy stole i sprytnie podglądałem, co przygotowuje. Wczoraj była jajecznica. Co prawda słabo przyprawiona, ale dobre i to. Moja cierpliwość została doceniona i na stole pojawiły się naleśniki z jabłkami. Lepszego poranka nie mogłem sobie wymarzyć. Serce od nowa zaczęło bić tak, jak kiedyś. Rozgrzewane miłością, a nie strachem. Uczucie było niestabilne, ale prawdziwe. Musiałem wierzyć w to, że będzie lepiej. I wiesz, wiedziałem, że tak będzie.

– Tato, wyjątkowo udały ci się te naleśniki.

Spojrzał na mnie ze szczerym uśmiechem. Ta sytuacja, ten gest wykonany przez ojca uświadomiły mi, że złych dni już nie będzie. Czułem to i bardzo się cieszyłem, tata wrócił.

– Jak masz zamiar spędzić dzisiejszy dzień? – zapytał.

– Nie wiem, ale chyba odwiedzę Kamila. Dawno go nie widziałem.

– Podrzucić cię? – zaproponował, w tym samym czasie myjąc po śniadaniu. Ucieszyłem się z tej propozycji.

– Nie tato, dzięki. Ale miło z twojej strony.

Siedziałem przy stole i machałem nogami. Już chciałem iść przed siebie. Wyjść do ludzi i bawić się. Myślałem także nad tym, czy komuś nie opowiedzieć o tym, co mnie spotkało. Czy to popsułoby nasze obecne życie? Nie wiem, ale zachowam to dla siebie.

– Tato, to ja uciekam do Kamila. – Wstałem od stołu i ruszyłem ku drzwiom.

– Michał…

Nie wiem, dlaczego, ale moim ciałem zawładnęły dreszcze. W jednej chwili sparaliżowało mnie na Amen. Jak to możliwe, że tak się dzieje? Przecież byłem szczęśliwy, bezpieczny. A może to tylko iluzja stworzona przez moją wyobraźnię. Nie wiem, ale to nie było normalne. Bałem się odwrócić i popatrzeć w jego twarz. Czekałem, aż coś powie.

– O której wrócisz do domu?

Ciało się uspokoiło, odstresowało. Zeszło całe napięcie, jakie wcześniej mnie sparaliżowało. Spojrzałem w jego kierunku, a tam ojciec, czyszczący szklankę szmatką, w fartuchu kucharskim. Gdyby ktoś go teraz zobaczył, pomyślałby idealny ojciec.

– Tak o osiemnastej, dziewiętnastej.

– To na obiad nie przyjdziesz? – zapytał zmartwiony. – Co będziesz jadł przez cały dzień?

– Nie martw się. Mama Kamila zawsze coś przyrządza, więc głodny nie będę.

Ojciec odłożył szklankę, ściągnął fartuch. Podszedł do mnie i lekko przykucnął.

– Tylko uważaj na siebie po drodze. Rozglądaj się dokładnie na przejściach i jak dojdziesz do kolegi, to niech jego mama zadzwoni do mnie.

I w tej chwili chciałbym się zatrzymać w opowiadaniu mojej historii. Człowiek mający czterdzieści, pięćdziesiąt lat, wspominający sobie z przyjaciółmi o dzieciństwie pamięta tylko te cudowne albo najgorsze chwile w życiu. Reszta to jedna wielka dziura, która z każdą sekundą robi się coraz większa. Przypomnij sobie teraz jakiś moment z dzieciństwa. Jedno zdarzenie, które najbardziej utkwiło w twojej pamięci. Trudno jednoznacznie odpowiedzieć, prawda? Jest ich wiele. Wspominamy jak to kiedyś było, że nie docenialiśmy tamtych lat, a ja… Pamiętałem tylko trzy, trzy najbardziej przerażające chwile z mojego dzieciństwa. I ta właśnie była pierwszą z nich.

– Dobrze tato, jak tylko dotrę na miejsce, poinformuję cię o tym.

Położył rękę na mojej głowie.

– No to zmykaj.

Nie wiem, czy to moja urojona wyobraźnia, ale widziałem łzy. Próbowały się wydostać spod powieki.

– Tato, co ci dolega? – zapytałem przejęty. Jeszcze niedawno w życiu bym się nie zainteresował jego zdrowiem. Pamiętam, jak nieraz, pod kołdrą krzyczałem: Boże, niech on umrze.

– Nie, nic, po prostu coś mi wpadło do oka. – Zgrywał twardziela. Udawał, że nic się nie stało.

– Do obydwu naraz?

Jego usta zaczęły drżeć, a ciało okropnie się pocić. Skóra stawała się coraz czerwieńsza.

– Tato, o co cho… – nie zdążyłem dokończyć myśli, jak w jednym momencie zaczął do mnie krzyczeć:

– Uciekaj! Michał, błagam cię, uciekaj jak najdalej stąd.

Nie wiedziałem, co się dzieje.

– Ale tato – wyciągnąłem ku niemu dłoń. Ten odepchnął mnie z całej siły. Przewróciłem się na ziemię i oglądałem „tatę” po raz ostatni.

– Nie rozumiesz, kurwa, co do ciebie mówię? Uciekaj stąd i nigdy nie wracaj!

Nie mogłem wstać z podłogi. Ręce zrobiły mi się jak z galarety, a w nogach straciłem czucie. Podszedł do mnie, złapał mnie obiema rękami za koszulkę i jakby opętany przez Szatana, rzekł:

– Posłuchaj mnie raz, a uważnie, bo nie będę dwa razy powtarzał.

Czarne, wręcz smołowate oczy. Ciemne, średniej długości włosy i te cierpkie dłonie od rąbania siekierą. Jego postawny i dość mroczny wygląd skutecznie dodawały grozy całej sytuacji.

– Uciekaj stąd jak najdalej i zapomnij o mnie. Nienawidź mnie, brzydź się mną i przeklinaj mnie do końca twoich dni. – Złapał jeszcze mocniej. – Wstawaj, uciekaj!

Chociaż pomógł podnieść mi się z podłogi, dalej nie mogłem wykonać żadnego ruchu. Stałem jak wryty. Po raz pierwszy w życiu nie wiedziałem, co mam myśleć, a może inaczej, widziałem tysiące obrazów naraz i nie wiedziałem, który wybrać.

– Słyszysz mnie, idioto? Spieprzaj z tego domu i nigdy tu nie wracaj. No już, uciekaj!

Złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą. Otworzył drzwi i wypchnął na zewnątrz. Leżałem na chodniku i widziałem, jak zapłakany ojciec trzyma się za głowę. Ja zadawałem sobie tylko jedno pytanie: Co mam zrobić? Popatrzył na mnie ostatni raz.

– Uciekaj synu… – Otarł twarz z łez. – Przepraszam.

Drzwi zamknęły się, a ja nie wiedziałem, co ze sobą zrobić.

Podniosłem się i lekko kulawym krokiem oddaliłem się od „domu”. Szedłem i myślałem. Nie wiedziałem, co to wszystko miało znaczyć. Co go opętało i jak to możliwe, że ktoś może się tak szybko zmienić. Te ostatnie dni były cudowne. Był taki, jak kiedyś. Dzieciństwo powróciło, a strach był nieznanym mi uczuciem. Nie chciałem iść do Kamila. Od razu by zrozumiał, że coś się stało, a ja pewnie wszystko bym powiedział. Tatę zabrałaby policja, a ja bym poszedł do domu dziecka. Nie chciałem tam iść. Podobno takie miejsca strasznie zmieniają. Słyszałem, że traci się tam uczucia.

Poszedłem nad jezioro. Siedziałem tuż przy wodzie. Myślałem o sytuacji, z jaką musiałem się zmierzyć. Nic nie przychodziło mi do głowy. Gdzie miałem uciec i dlaczego? Jakbym wrócił do domu, bałbym się wyjrzeć z pokoju. Z drugiej strony, nie miałem gdzie pójść.

Czas nieubłaganie mijał. Robiło się późno. Ciemność powoli zawładnęła światem, a ja w samotności przyglądałem się gwiazdom. Chłód otulił ciało, żołądek krzyczał z głodu. Musiałem podjąć jakąś decyzję.

Wstałem, otrzepałem się z trawy i ruszyłem. Postanowiłem, że zaryzykuję, że… Dam mu jeszcze jedną szansę, jak papież tamtemu zamachowcy. Wierzyłem, że jak wcześniej się zmienił, to może i tym razem się uda. Musiałem mu pomóc.

Stanąłem naprzeciwko swojej przyszłości. W domu świeciło się tylko w jednym pokoju, u taty. Założyłem, że po cichu wkradnę się i schowam pod łóżkiem. Szedłem bardzo ostrożnie. Przyłożyłem ucho do drzwi. W środku nic się nie działo. Ucieszyłem się z nadarzającej się okazji. Pomału i delikatnie złapałem za klamkę. Dzięki Bogu drzwi nie były zamknięte. Dyskretnie wszedłem do środka. Ściągnąłem buty, żeby bezszelestnie prześlizgnąć się na górę. Tuż przed schodami usłyszałem okropny płacz. Nie, to było wycie bardzo nieszczęśliwej osoby. Ten ktoś bardzo cierpiał, niewyobrażalnie. Moja ciekawość była ogromna, wręcz nie do zahamowania. Miałem do wyboru, spokojne ułożenie się na łóżku albo ujrzenie najgorszej sceny w moim życiu. Wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem. Na paluszkach ruszyłem za płaczem. Każda kolejna sekunda przybliżała mnie do przeżycia horroru. Wielki, pusty dom, otoczony z trzech stron lasem. W nim ja, dziecko, które było szykanowane, bite przez rodziciela, i on… Mój oprawca.

Teraz, jak o tym wspominam czuję tylko jedno. Ogromny ból, taki przeszywający, taki sam, jak wtedy, kiedy wbijałem nóż w ciało Andrzeja.

Drzwi były lekko uchylone. Dyskretnie zajrzałem do środka, a tam…

… Tadeusz uderzał głową w ścianę. Klęczał na podłodze, a dookoła niego krew. Zachowywał się jak opętany. Ciało dziwnie drżało, tak jakby w ogóle nad nim nie panował. Do tego rozwalone ręce i czoło od ciosów wymierzanych w ścianę. Zamurowało mnie. Tak bardzo chciałem zakrzyczeć i uciec. Wiedziałem, że nie mogłem tak zrobić, bo zostanę zauważony i złapany. Pomału wycofywałem się. Musiałem zniknąć, gdyż nigdy bym nie zaznał normalnego życia. Przed przyjściem tutaj nie spodziewałem się, że lęk opanuje moje ciało. Każdy kolejny krok w tył był ogromnym do przodu, do wolności, która czekała na mnie po przekroczeniu progu. No i właśnie tak zaczyna się jedno z trzech najgorszych przeżyć w moim życiu.

Usłyszałem bełkot, słowa, których w ogóle nie rozumiałem. Mówił coraz głośniej, odważniej. Zatrzymałem się, chciałem posłuchać.

– Boże, nie mogę, nie daję rady. Nie chcę już tego, mam dość tego pieprzonego życia. – W pokoju rozniósł się krzyk, tak wyraźny, wydobywający się z całego serca. – Mam dość ciebie i ojca. Daliście mi jakąś chorą misję, która niby ma pomóc całemu światu. W dupie to mam, chcę być taki sam, jak wcześniej!

Nic z tego nie rozumiałem. Z kim on rozmawiał i o czym? O jakim ojcu mówił, przecież dziadek umarł bardzo dawno temu? Nawet nie miałem okazji go poznać.

– Bardzo tego nie chcę, ale to uczucie i ta ciekawość, nie mogę przestać o tym myśleć. Muszę odpowiedzieć na to pytanie.

Zamarłem. To przestało być dziwne, stało się tylko przerażające. Straciłem panowanie nad ciałem, nogi same zaczęły biec. Jakby coś podpowiadało mi, że mam uciekać. Szybko się zorientował i wstając, dokończył swój monolog.

– Ojcze, dlaczego mnie gwałciłeś?

Ruszył za mną. Jak najszybciej dobiegłem do wyjścia, otworzyłem drzwi i rzuciłem się przed siebie. Był za mną. Biegłem najszybciej, jak tylko mogłem. W tym samym czasie modliłem się do Boga, aby dał mi skrzydła. Tak bardzo chciałem odbić się od ziemi i odlecieć jak najdalej stąd. Nieważne, gdzie, byleby tylko nie wrócić do domu. Wiedziałem, co się ze mną stanie, jeżeli mnie złapie. Chciałem umrzeć i polecieć. Boże, dlaczego tak mnie nienawidzisz? Czułem, że mnie dogadania. Ja już nie miałem siły dalej uciekać, a i nie było dokąd. Przede mną była tylko pustka i tysiące gwiazd na niebie.

Rozdział III
Kim, czym jesteś?

Czułem, jak mnie dotyka, głaszcze po buzi. Nie wiedziałem, gdzie jestem. Wszystko kręciło się dookoła. Światło dziwnie błądziło po pokoju. Głos ojca brzmiał, jakby mówił w spowolnionym tempie. Po chwili ocknąłem się i rozejrzałem po pomieszczeniu. To był mój pokój i ja przywiązany do łóżka… Na prawej nodze miałem dobrze związany sznur. On siedział obok mnie. Dłonią dotykał stłuczonej twarzy. Patrzył jak zahipnotyzowany. Chciałem coś powiedzieć, krzyknąć, jednak strach skutecznie mi to uniemożliwiał.

– Nie bój się, nic ci się nie stanie.

Mówił to tak spokojnie, delikatnie. Nie było w nim grama złości. Jego wygląd, zachowanie były jeszcze bardziej przerażające, niż wtedy, gdy był pijany. Oczy świeciły się jak ognisko w letnią noc, dłonie drżały przy każdym kontakcie z moim ciałem. Był coraz bardziej nachalny. Chciał więcej. Czułem, jak ręka zniżała się coraz niżej, a ja coraz bardziej się bałem. Tak naprawdę nie rozumiałem, co on robił i dlaczego, ale wiedziałem, że jest to złe. Z każdą sekundą trząsłem się coraz bardziej. Nie chciałem milczeć, miałem dosyć. Każde słowo, dźwięk wydobyty z moich ust nagradzane były mocnym uderzeniem pięści w twarz. Bolało fizycznie i przede wszystkim psychicznie. Chociaż byłem dzieckiem i niewiele rozumiałem, czułem, jak strasznie boli. Nie można tego porównać do niczego innego na świecie. Nie ma nic bardziej bolesnego, jak świadomość, że jest się gwałconym przez własnego ojca.

Zawsze robił to delikatnie. Wręcz delektował się moim cierpieniem. Był obrzydliwy, nienawidziłem go.

Nie miałem siły krzyczeć. Tak bardzo poobijał mi usta, że nie byłem w stanie wypowiedzieć nawet jednej litery. Pozostała mi tylko świadomość, pozostało mi tylko wspomnienie o wspólnej nocy spędzonej z tatą. Szybko zabrano mi dzieciństwo. Musiałem dorosnąć w ciągu kilku dni. Musiałem stać się innym człowiekiem.

Przychodził do mnie codziennie, czasami i dwa razy. Był coraz pewniejszy siebie. Zmienił się od pierwszego razu, ja też się zmieniłem. Nie miałem czym płakać, gdyż łzy wstydziły się pokazać. Bały się, że ich nie wystarczy, wiedziały, że cierpiałem tak, jak nikt inny. Uczyłem się nad tym panować, aby ból był mniejszy.

Możesz mi nie uwierzyć, ale można i nawet trzeba się do tego przyzwyczaić, ale nie zaakceptować. Nie stawiałem się tak, jak na początku. Widok jego mordy za każdym razem, kiedy wchodził do pokoju, powodował u mnie odrazę i obrzydzenie, ale nie walczyłem. Krzywdził, bił, znęcał się i poniżał mnie, ale nie stawiałem się. Czekałem, aż to się skończy, ale w tych chwilach czas jakby zamierał. Stał w miejscu jak zaczarowany i ruszał do przodu tylko w jednym momencie, kiedy zamykałem oczy i wyobrażałem sobie inne, lepsze życie. Wiedziałem, że nie będzie trwało to w nieskończoność, bo kiedyś dorosnę i będę w stanie mu się sprzeciwić. Ta myśl pomagała mi walczyć z rzeczywistością. Zadawałem sobie tylko jedno pytanie: Czy ja dożyję tych dni?

Przez cały ten czas przywiązany byłem do łóżka. Zapomniałem, jak pachną kwiaty, jak śpiewają ptaki. Nie pamiętałem, jakie to miłe uczucie, kiedy siedzisz gdzieś na łące i ciepły, letni wiatr muska nagrzane od słońca ciało. Koszmar, którego nikomu nie życzę. Czasami wyprowadzał mnie jak psa, żebym mógł się umyć, pokrzyczeć pod prysznicem. Ciągle mnie pilnował. Nie chciał, abym coś sobie zrobił. Wiedział, że mnie bolało bardziej niż jego.

Najgorszy był ten wzrok, który za każdym razem wyglądał tak samo przerażająco. Pusty, nędzny, samotny. To widziałem w jego oczach zawsze, kiedy wychodziłem spod prysznica, przebierałem się. Zrozumiałem, że jego życie jest gorsze od mojego, bo co to za los, kiedy krzywdzisz najbliższą osobę i nie możesz nic z tym zrobić.

– Michał – powiedział dawnym głosem.

Nieraz zastanawiałem się, jak to możliwe, że barwa jego głosu zmieniła się wraz z zachowaniem.

– Patrz uważnie, myśl mądrze, wyciągaj wnioski i czekaj na ten moment.

Nie miałem ochoty wykrztusić ani jednego słowa. Rozmowa z nim nie wchodziła w grę. Nienawidziłem go, marzyłem, aby przepadł. Zastanawiało mnie, co miał na myśli, mówiąc „ten moment”.

Teraz, z perspektywy czasu, żałuję, że nie analizowałem jego słów, które były ważniejsze niż czyny. Czy mogłem sobie coś zarzucić? Na dzień dzisiejszy tak, na tamtą chwilę nie. Gdyby mówił bardziej zrozumiale, przejrzyście, nie byłoby mnie w tym miejscu. Wtedy myślałem tylko o jednym. W myślach powtarzałem tylko jedno zdanie: – Nie przejmuj się, tato. Jak już cię zabiję, będę o tobie wspominał. Nauczyłeś mnie jednej bardzo mądrej rzeczy, jakim człowiekiem w życiu nie być.

Rozdział IV
Drugie wspomnienie z dzieciństwa

„Nienawiści żąda słaby albo bardzo skrzywdzony”

– Marcin Legawiec

Każdy wieczór był taki sam. Siedziałem w kącie łóżka i czekałem na kolejny wieczór. Często modliłem się do Boga, pytałem, dlaczego. Nigdy nie dostałem odpowiedzi. Zacząłem się zastanawiać, czy on naprawdę istnieje. Założyłem, że jest głuchy na moje wołanie, ale czy nie może popatrzeć, jak dziennie wylewam tysiąc łez, błagając, aby to się skończyło. Nie chcę już więcej nad tym rozmyślać. Moim jedynym marzeniem było spędzenie jednego dnia, będąc szczęśliwym. Wiem, głupie to moje marzenie, ale chciałbym zobaczyć słońce, chociaż na niebie, bo serce ciepła długo nie zazna.

Godzinę temu powiedział dobranoc. Czy to oznaczało, że poszedł spać i wreszcie będę mógł czuć się bezpieczny? Delikatnie położyłem się na łóżku, tak aby „go” nie obudzić. Niczym spadający liść z drzewa, opadłem na pościel. Chciałem usnąć, jednak każde zmrużenie oczu powodowało obrzydzenie. Te obrazy, sceny. Czułem się, jakbym oglądał horror. Szkoda, że to nie film, tylko moje wstrętne życie. Jednak wierzę, że kiedyś to się skończy i znów będę mógł uśmiechać się do ludzi. Czekałem, aż będę miał siłę, aby stąd uciec i rozpocząć nowe życie. To było moje jedyne marzenie. Chciałbym, chociaż raz, móc położyć się na łóżku ze spokojem w sercu. Nie wiedziałem, czym jest szczęście, radość, przyjaźń i przede wszystkim miłość. Znałem tylko uczucie wstydu, bólu i nienawiści. Myślałem tylko nad jednym, co ja mu zrobię w podzięce za moje dzieciństwo. Miałem wiele wizji, tylko o tym tak naprawdę myślałem. Nie cierpiałem go z całego serca i duszy. Był największym draniem na świecie. Modliłem się o ten dzień, o tę chwilę, kiedy będę mógł wbić nóż w jego ciało. To nie byłoby jedno uderzenie, tylko dziesiątki, setki, aż zabrakłoby wolnego miejsca, żeby go dobić. Nie myślałem o tym, co by było dalej. Chciałem go zabić, marzyłem o tym. Podobno nienawiść daje siłę do życia. Mnie pomagała.