Penelope Douglas

Dopóki nie zjawiłaś się ty

Tytuł oryginału: Until You (A Fall Away Novel #1.5)

Tłumaczenie: Marta Czub (Prolog, rozdz. 1), Olga Kwiecień (rozdz. 2 - 41)

ISBN: 978-83-283-3789-3

Copyright © Penelope Douglas, 2013

Excerpt from Misconduct copyright © Penelope Douglas, 2015

Excerpt from Rival copyright © Penelope Douglas, 2014

Ali rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.

This edition published by arrangement with The Berkley Publishing Group, an imprint of Penguin Publishing Group, a division of Penguin Random House LLC.

New American Library and the New American Library colophon are registered trademarks of Penguin Random House LLC.

Polish edition copyright © 2018 by Helion S.A.

All rights reserved.

Materiały graficzne na okładce zostały wykorzystane za zgodą

Shutterstock Images LLC.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Autor oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Wydawnictwo HELION
ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice
tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63
e-mail: editio@editio.pl
WWW: http://editio.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

- Poleć książkę

- Kup w wersji papierowej

- Oceń książkę

- Księgarnia internetowa

- Lubię to! » nasza społeczność

Rozdział 7

— Piper, chodź! — krzyknąłem w stronę jeziora. — Idzie burza. Trzeba jechać.

— Nie jedź — odezwał się za mną Madoc. — Przyjedźcie do mnie do domu, robię imprezę. — Leżał na kocu na kamienistej plaży, tuląc się do jakiejś laski, której imienia prawdopodobnie nie pamiętał, podczas gdy z mojego samochodu, zaparkowanego w pewnej odległości, płynęły dźwięki Love-Hate-Sex-Pain Godsmack.

Tego popołudnia przyjechaliśmy w szóstkę nad jezioro Swansea, by popływać i poopalać się, jednak przed zapadnięciem zmroku towarzystwo rozrosło się co najmniej do dwudziestu pięciu osób. Rano musiałem iść do pracy w warsztacie, więc wykorzystałem to jako wymówkę, by się zmyć.

Prawda była taka, że byłem znudzony. Nie piłem już alkoholu w towarzystwie, a chodzenie na imprezy i zasypianie w obcych domach na trzeźwo nie było atrakcyjne. Już nie myślałem o tym, co mogło sprawić mi przyjemność, skupiałem się jedynie na tym, co pozwalało mi jakoś zabić czas.

— Och, maleńka — Madoc uśmiechnął się do dziewczyny u swojego boku. — Nie tylko snickersy występują w rozmiarze XXL.

Uśmiechnąłem się do siebie, żałując, że nie potrafię żyć w jego skórze. Zachowywał się, jakby każdego dnia były jego urodziny, a on miał pięć lat i skakał do basenu z piłkami w dziecięcym parku rozrywki. Nie musiałem nawet się odwracać, by sprawdzić, czy jego tekst zadziałał. Dziewczyna chichotała, a ja byłem gotowy na własne plany.

— Nie zamierzasz mnie chyba od razu odwieźć do domu, co? — zapytała moja najnowsza zabawka, Piper, wychodząc z wody i ochlapując wszystkich, gdy wykręcała swoje długie, ciemne włosy.

Tak, jestem kutasem. Nie powinienem mówić, że jest zabawką. Żadna z nich nie była. Jednak ze swoim samochodem miałem bliższą relację niż z którąkolwiek z tych dziewczyn, tak więc znajdowały się dla mnie w kategorii przemijających rozrywek.

Piper miała zaczynać ostatni rok szkoły średniej tak jak my. Widywałem ją w szkole od lat, ale nigdy wcześniej nie zwróciła mojej uwagi. Była zaborcza i zbyt oczywista. Wiedziała, że jest ładna, i uważała, że to się liczy.

Tak naprawdę miałem dla niej zero zainteresowania, dopóki… czwartego lipca nie dowiedziałem się, że to jej ojciec był tym kutafonem, który aresztował mnie w zeszłym roku, wbijając mi kolano w kręgosłup i wycierając moją twarzą podłogę, gdy zakuwał mnie w kajdanki.

Tak, wtedy właśnie stała się moją nową zabawką.

— A na co masz ochotę? — zapytałem, nie będąc tak naprawdę zainteresowany odpowiedzią. Miała niesamowite ciało i podobało mi się to, że była otwarta właściwie na wszystko. Dopóki nie mówiła za dużo, mogliśmy się spotykać.

— Hej, wiesz, co to za dzień? — roześmiał się Madoc, wyrywając mnie z zamyślenia i lekko bełkocząc. — Rok temu ta laska, Tate, złamała mi nos na imprezie. Och, ależ była wkurwiona.

Spiąłem się, ale skoncentrowałem się na wkładaniu koszulki, nie patrząc na nikogo.

— Jared, czy ona nie miała lada moment wrócić? — zapytał Madoc. — To znaczy, czy ona nie wyjeżdżała tylko na rok? Właśnie minął rok — zauważył, jakbym był idiotą.

— Zamknij się, dupku — powiedziałem, przewracając oczami. Sięgnąłem po swoje mokre ubrania. Już wcześniej przebrałem się w zagajniku, zanim zawołałem Piper, by wyszła z wody.

— O czym on mówi? — zapytała Piper. Nie zaszczyciłem jej nawet spojrzeniem.

— Tate, sąsiadka Jareda — wyjaśnił Madoc. — Chodzi do naszej szkoły, ale wyjechała na cały rok za granicę — powiedział, po czym zwrócił się do mnie. — No więc gdzie ona jest? Stęskniłem się za tą dziewczyną.

Usiadł prosto i mimo że udawałem, iż jestem zajęty swoim telefonem, widziałem, że mnie obserwuje.

Idiota. Kutas. I to ma być przyjaciel, kurwa.

Potrząsnąłem głową.

— Jej ojciec pracuje w Niemczech, co nie? Został wysłany na placówkę na siedem miesięcy i nie wróci przed grudniem. Powiedział, że ona zacznie rok szkolny tam. Jasne, dupku, który musi się wtrącać w nie swoje sprawy?

Firma pana Brandta wysłała go do Niemiec na wiosnę, więc od maja doglądałem domu i zabierałem pocztę.

Madoc spojrzał na mnie, jakbym mu właśnie powiedział, że nie dostanie lodów na deser.

— A to ci, stary. Ale pewnie jest zachwycona — dodał. — Nienawidziła nas.

Poczułem cień rozbawienia. To fakt.

Gdy pan Brandt powiedział mi, że wyjeżdża, wyprawiłem kolejną imprezę u siebie w domu. Zamiast upić się gdzieś indziej, mogłem nawalić się w domu. To pomogło.

Spodziewałem się, że Tate wróci do domu w czerwcu, po zakończeniu roku szkolnego, ale gdy dowiedziałem się, że nie wróci aż do grudnia, miałem ochotę rozkwasić kogoś na ścianie.

Uwielbiałem ją nienawidzić i chciałem, żeby wróciła do swojego pieprzonego domu.

Ale po prostu przełknąłem ten ból tak jak to robiłem od ubiegłej jesieni. Przyzwyczaiłem się działać jak automat i udawać, że to nie ma znaczenia.

Teraz jednak przychodził czas, by znowu skoczyć na głęboką wodę.

— Chodźmy — chwyciłem Piper za rękę i ruszyłem w kierunku mojego samochodu.

— Ale jeszcze jestem mokra — zajęczała. — Muszę się przebrać.

— Właśnie — powiedziałem z uśmiechem. — A ja ci pomogę.

Droga była śliska jak diabli. Tego lata mało padało i cały nagromadzony kurz i olej na drodze sprawiały, że ciągle wpadałem w poślizgi.

Ale nie miałem ochoty zwolnić.

Zajechałem na mój podjazd i do garażu, mimo że wiedziałem, iż nie powinienem się spieszyć. Nikt na mnie nie czekał w cichym domu, a ja nie lubiłem ciszy.

Zamknąłem garaż i wszedłem do domu przez drzwi prowadzące do kuchni. Po drodze ściągnąłem swoją czarną koszulkę i rzuciłem ją do kosza z praniem. Piper mogła się tym zająć.

— Cześć, Wariat — przywitałem się z psem, gdy zbiegł na dół po schodach. — Chodź.

Otworzyłem drzwi na ogród, by mógł się załatwić. Zostawiłem je otwarte i pobiegłem na górę, by podłączyć telefon do ładowarki.

Jak tylko go włączyłem, zobaczyłem, że mam wiadomość na poczcie głosowej od ojca Tate.

Dlaczego dzwonił?

Parę dni temu wysłał mi SMS-a, sprawdzając. co u mnie i co z domem.

Nie wiedziałem, czego może chcieć, ale tak czy siak nie zamierzałem dzisiaj do niego oddzwaniać.

Gałąź zaskrzypiała o szybę okienną i aż podskoczyłem.

— Cholerne drzewo — rzuciłem telefon na łóżko i podszedłem do okna, by zasunąć żaluzję. Drzewo pomiędzy oknem Tate a moim było utrapieniem. Ciągle musieliśmy je przycinać, bo lada moment wybiłoby dziury w domach. Tej wiosny powiedziałem mamie, że musimy je ściąć, ale technicznie rzecz biorąc, rosło na działce Brandtów, a oni chyba chcieli je zachować.

Pan Brandt zazwyczaj je przycinał, ale nigdy zbyt dużo. Mogłem dosięgnąć gałęzi nawet po tym, jak je przyciął.

Podsunąłem okno do góry i wyjrzałem na zewnątrz. Zobaczyłem gałęzie drapiące po ścianie nad moją głową. Skoro pana Brandta nie było, sam będę się tym musiał zająć następnego dnia.

Lało jak z cebra i wszystko lśniło w świetle ulicznej latarni. Mój wzrok zaczął błądzić wśród labiryntu gałęzi, podczas gdy starałem się wyprzeć z głowy wspomnienia, o którą z nich podrapałem sobie nogę, gdy siedziałem na drzewie z Tate.

Uwielbiałem to cholerne drzewo i chciałem je ściąć.

A potem… już nie widziałem drzewa.

Mój wzrok natrafił na słońce na nocnym niebie i znieruchomiałem.

Tate?

— Co, u licha? — wyszeptałem bez tchu, mrugając z niedowierzaniem.

Stała w swojej sypialni, opierając się o framugę otwartych drzwi. I patrzyła na mnie.

Co, u licha, widzę?

Miała być w Niemczech razem z ojcem co najmniej do Bożego Narodzenia.

Każdy mięsień w moim ciele napiął się. Chwyciłem się parapetu. Nie mogłem oderwać od niej wzroku, jakbym się nagle znalazł w alternatywnej rzeczywistości, a ona była ucztą, którą nie mogłem nasycić oczu.

Wróciła do domu.

Zamknąłem na chwilę oczy i przełknąłem ślinę. Serce podchodziło mi do gardła. Było mi niedobrze, odczuwałem jednocześnie podekscytowanie i wdzięczność.

Jezu, wróciła do domu.

Miała na sobie szorty od piżamy i białą koszulkę na ramiączkach. Nie różniło się to zbytnio od tego, w czym spała rok temu, jednak z jakiegoś powodu ten widok rozpalił płomień w mojej piersi. Miałem ochotę przejść po drzewie, zedrzeć z niej ubranie i kochać się z nią, jakby trzy ostatnie lata nigdy się nie zdarzyły.

Włosy powiewały jej wokół głowy i czułem na sobie jej spojrzenie.

Zaschło mi w ustach, lecz krew zaczęła mi szybciej krążyć w żyłach, a oddech zaczął lepiej smakować.

Dopóki nie cofnęła się i nie zamknęła drzwi.

Nie. Przełknąłem ślinę. Nie chciałem, by odchodziła.

No, dalej, idź wszcząć awanturę — powiedziałem sobie, jednak potrząsnąłem głową.

Nie, zostaw ją w spokoju. Nawet o mnie nie myślała, a ja musiałem z tym skończyć.

Czułem, jakbym odbijał się od ścian w mojej głowie. Musiałem dorosnąć i dać jej spokój. Pozwolić jej chodzić do szkoły bez kawałów i plotek. Pozwolić jej być szczęśliwą. Byliśmy już prawie dorośli i te dziecinne gierki musiały się skończyć.

Ale…

Przez ostatnie dziesięć sekund czułem się bardziej żywy niż przez cały ostatni rok.

Wystarczyło, że zobaczyłem jej twarz, wiedziałem, że rano usłyszę z jej okien ryczącą muzykę i zobaczę, jak idzie pobiegać…

Dostałem SMS-a i podszedłem do telefonu.

Wiadomość była od ojca Tate.

Zmiana planów. Tate wróciła do domu. Będzie sama aż do świąt. Oddaj jej klucz i bądź miły. Albo będziesz miał ze mną do czynienia.

Zmrużyłem oczy, czytając wiadomość raz po raz.

Chyba zapomniałem o oddychaniu.

Jest sama? Aż do świąt?

Zamknąłem oczy i roześmiałem się.

Nagle nie mogłem się doczekać, aż obudzę się jutro rano.

Spis treści

Opinie o książce Dopóki nie zjawiłaś się ty

Opinie o serii Fall Away

Od autorki

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41