Rozdział I

Zabajka – niewielkie, urocze miasteczko, zagubione pośród jezior i lasów Tucholi – wygrzewała się w promieniach późnowiosennego poranka, niczym zadowolony z życia kot. Bruk uliczek okalających rynek lśnił po krótkim, ale rzęsistym deszczu, który spadł tuż przed świtem.

Drzewa w parku przed ratuszem wyciągały gałęzie ku słońcu, trawa zieleniła się radośnie, a jaśmin, który właśnie zakwitł, rozsiewał wokół odurzające aromaty. Mieszkańcy niespiesznie ruszali do swoich zajęć, ale jeśli nadarzyła się okazja na zamienienie paru słów z sąsiadem czy niewinne ploteczki z sąsiadką, chętnie z niej korzystali. Dzień wstawał piękny, ciepły i słoneczny…

Nic, absolutnie nic – żadne znaki na niebie czy na ziemi – nie zapowiadało rewolucji, która lada moment miała zburzyć spokój miasteczka.

Ta rewolucja miała na imię Amelia – być może Amelia, bo nie na pewno – i właśnie się obudziła. Przez chwilę leżała nieco zdezorientowana, wpatrując się w sufit, potem ostrożnie zerknęła na boki, wreszcie usiadła i rozejrzała się po pokoju.

Gdy tu przybyła, w domu panowały egipskie ciemności. Prawdopodobnie nie było prądu, bo żadnym pstryczkiem-elektryczkiem nie udało się Amelii włączyć światła. Teraz więc poznawała najbliższe otoczenie, czyli niewielki pokój, do którego po omacku dotarła i w którym zasnęła, nie mając siły nawet na szybką kąpiel. Zresztą kąpiel po ciemku w obcym domu nie była tym, o czym marzy się po długiej podróży.

Przez okna, zasłonięte pożółkłymi ze starości kotarami, próbowały wedrzeć się do środka promienie słońca, co Amelię, osóbkę z natury pogodną, od razu nastroiło pozytywnie. I do poranka, i do pokoju, który dał jej przytulenie w ciemną noc, i do domu, który ponoć należał do niej, a wreszcie do miasteczka, które od dziś miało być jej miasteczkiem. Zabajka – tak się nazywało. Nie mogło nazywać się piękniej.

Amelia, nie namyślając się ani chwili dłużej, wyskoczyła z łóżka, przebiegła przez pokój i korytarz, otworzyła na oścież przeszklone drzwi, stanęła na schodkach i… zamarła na moment, chłonąc piękno otoczenia wszystkimi zmysłami, a potem nabrała do płuc pachnącego majem powietrza i krzyknęła na cały głos:

– Goooood moooorning, Zabajko!

Życie w Zabajce zastygło na parę chwil.

Wszyscy, którzy akurat byli na rynku, zwrócili zaskoczone spojrzenia ku dziewczynie stojącej na progu jednej z kamieniczek.

Kobietom od razu rzuciła się w oczy niecodzienna uroda nieznajomej: lśniące, czarne włosy, duże oczy, okolone długimi rzęsami i smagła cera. Mężczyźni nie mogli nie zauważyć zgrabnej, szczupłej sylwetki, odzianej w… no tak, w nocną koszulę.

Nie było nikogo, kto nie uniósłby w tym momencie brwi ze zdumienia.

A Amelia pomachała im wszystkim, krzyknęła: – Chciałam się tylko przywitać! – i… już jej nie było. Zamknęła za sobą drzwi, oparła się o nie plecami, zaśmiała się do siebie, po czym – skoro z Zabajką zawarła już znajomość – ruszyła na zwiedzanie domu.

Kamieniczka pod numerem czwartym była z obu stron przytulona do dwóch innych. I z nich wszystkich najbardziej urocza – to Amelia stwierdziła od razu.

Na parterze, od którego Amelia rozpoczęła swój rekonesans, mieściło się duże pomieszczenie, rozświetlone promieniami słońca, wpadającymi przez ogromne frontowe okna. Kiedyś musiał być to sklep, może niewielka kawiarnia albo apteka, bo pod ścianą stał kredens z licznymi półkami i przeszkloną witrynką, a przed nim długa i szeroka lada, pokryta warstwą kurzu. Amelia, nie zważając na ten kurz, przejechała po blacie dłonią. Zalśnił, odbijając słoneczne światło.

– Dobra, dawna robota – szepnęła.

Tak jak lubiła stare domy z duszą, lubiła też stare sprzęty, które miały swoją historię. Ten taki właśnie był. Wykonany – być może na zamówienie pierwszych właścicieli – ręką rzemieślnika, który włożył w swą pracę nie tylko umiejętności, ale i serce, a potem sprowadzony właśnie tutaj, do małego sklepiku w Zabajce, może jeszcze w czasach dwudziestolecia międzywojennego, przez długie lata był nie tylko zwykłym meblem. On dodawał pomieszczeniu klimatu. Ozdabiał i uszlachetniał tę pełną słońca, przytulną, choć teraz może i zaniedbaną przestrzeń. Czy jakakolwiek fabryczna sklejka z Ikei uczyniłaby to samo? Na pewno nie – Amelia uśmiechnęła się, czując pod dłonią ciepłe, gładkie drewno. Już wiedziała, że pokocha ten dom…

Pogrążona w rozmyślaniach o czasie, który bezpowrotnie przeminął, wyszła na korytarz i ruszyła na dalsze zwiedzanie.

Po drugiej stronie korytarza znajdowało się maleńkie mieszkanko, ot pokoik z kuchnią i łazienką, w którym to pokoiku Amelia spędziła noc. Spało jej się całkiem przyjemnie, jak na nowe miejsce, do którego dotarła w niecodziennych okolicznościach.

W nocy niewiele widziała, niemal po omacku dotarła do łóżka, szczęśliwa, że ma gdzie głowę przytulić, teraz więc – żeby już całkiem rozproszyć ciemności – podeszła do okna i jednym szarpnięciem, jak na filmach, rozsunęła… rozsunęłaby zasłony, gdyby karnisz nie runął z hukiem na podłogę. Dziewczyna uskoczyła naprawdę w ostatnim momencie, bo znów musieliby jej głowę zszywać…

Spojrzała na zniszczone i niemiłosiernie zakurzone zasłony, które zostały jej w ręku, i… zaśmiała się cicho, choć kto inny, ledwo uszedłszy z życiem, pewnie rzuciłby przekleństwem. Ale nie Amelia. Dla niej samo to, że jednak nie oberwała żelastwem w głowę, było powodem do radości. Parę tygodni temu nie miała tyle szczęścia…

Odrzuciła zasłony na podłogę, przyrzekając sobie, że jeszcze dziś kupi nowe, i otworzyła okno na całą szerokość, wyglądając z ciekawością na zewnątrz.

Ogródek! Niewielki, zarośnięty chwastami, ale jednak ogródek! Jej własny, otoczony z trzech stron wysokim płotem, dzięki czemu do środka nie będą zaglądać sąsiedzi, stanie się za kilka tygodni romantycznym zakątkiem, o jakim zawsze marzyła! Marzyła? Chyba tak… Nie mogła sobie przypomnieć takiego marzenia, bo nie pamiętała kompletnie nic, ale która dziewczyna nie chciałaby mieć choć kawałeczka własnego tajemniczego ogrodu?

Amelia chciała.

Stanowczo!

Coraz bardziej oczarowana swym nowym miejscem na Ziemi wróciła na korytarz, skąd wiodły schody na piętro. Tu dziewczynę zachwycił salon, duży i jasny mimo okien niemytych chyba od stuleci.

Jego ściany były może przybrudzone i malowane w wyblakłe szlaczki, ale kto by się tym przejmował, skoro podłogę wyłożono dębowym parkietem, a dwuskrzydłowe szklane drzwi, od sufitu do podłogi, prowadziły na ciągnący się przez całą szerokość domu balkon z ręcznie kutą, żeliwną balustradą.

Amelia oczywiście wyszła na zewnątrz, zupełnie nie przejmując się tym, że znów ukazuje się Zabajczanom w nocnej koszuli. Tym razem, niczym Julia, na balkonie… Uśmiechnęła się, obróciła na pięcie i zniknęła w środku. Trzeba było przecież zwiedzić resztę domu.

Z salonu przechodziło się do sypialni, która także posiadała niewielki balkon, i dużej, jasnej kuchni. Wszystkie te pomieszczenia miały okna wychodzące na ogródek, tak samo zaniedbany – stąd było to boleśnie widoczne – jak cały dom. Od czego są jednak dobre chęci? Tych Amelia miała pod dostatkiem...

Zerknęła jeszcze do sporej łazienki, w której królowała stara wanna na wygiętych nóżkach, stojąca pod oknem również wychodzącym na zieleń, i wróciła na korytarz.

Piętro Amelię oczarowało. Bez dwóch zdań.

Poddasze, tajemnicze i zakurzone, gdzie zajrzała na chwilę – również. Nie zdążyła jednak dokładnie zwiedzić i jego, bo do drzwi na parterze zapukano głośno i stanowczo.

Amelia zbiegła po schodach, złapała swoją kurtkę, którą w nocy zostawiła na pierwszym stopniu, narzuciła ją na nocną koszulę i otworzyła drzwi. Na progu stały dwie starsze kobiety i trzecia, nieco młodsza.

– Goście, goście, mili goście! – zanuciła, szerokim gestem zapraszając je do środka.

Spojrzały na siebie, zmieszane tą nieudawaną serdecznością i uśmiechem w oczach dziewczyny, ale nie odpowiedziały tym samym.

– Dzień dobry – odezwała się suchym tonem pierwsza z nich. – Jestem Olena Ryska, wójtowa.

– Amelia – powiedziała Amelia.

– Emilia Kurz – przedstawiła się druga z kobiet. – Radna.

– A ja – wskazała na siebie trzecia, jakby Amelia żywiła podejrzenia, że mówi o kim innym – Magda Wisławska, gospodyni domowa.

Dziewczyna powtórzyła swoje: – Amelia – i… no właśnie, dokąd poprowadzić gości? Żaden z pokojów nie nadawał się na najskromniejszy choćby poczęstunek. Dom potrzebował porządnego sprzątania, a nie wizyt tutejszych kumoszek, które nie omieszkałyby potem skrytykować gospodyni. Ta zresztą nie miała nawet herbaty, że o ciasteczkach do niej nie wspomnieć.

Trzy gracje stojące na progu kamieniczki może i przymknęłyby oko na nieporządek – bądź co bądź Amelia wprowadziła się dopiero wczoraj i to w nocy – ale jakoś nie wyobrażała sobie, by posadzić je przy pustym – zakurzonym do tego – stole i konwersować parę kwadransów nad szklankami wody z kranu, bo czajnika, żeby ją chociaż przegotować, jeszcze nie znalazła.

Nieco skonsternowana spojrzała na stojące pod drzwiami kobiety.

– Przepraszam, ale nie mam czym pań ugościć.

– Ależ my tylko na chwilkę! – Olena, wójtowa, zamachała rękami. – Nie turbuj się, kochana. Po prostu ten dom stał pusty od ładnych paru lat. Prawdą jest, że gdy tu nastałam, już w nim nikt nie mieszkał, aż nagle zjawiasz się ty, moja kochana, i w negliżu pozdrawiasz nas niczym papież jakiś.

Jeśli liczyła, że tym dziewczynę zawstydzi, to musiała się rozczarować. Amelia parsknęła śmiechem i odparła:

– Tak. Czasem bywam zbyt spontaniczna. Ale tak mi się ten dom i to miasteczko spodobały… Musiałam, po prostu musiałam wyskoczyć z tym „Gooood moooorning”!

Magda, gospodyni domowa, uśmiechnęła się mimowolnie, ale uśmiech ten zgasł natychmiast pod surowym spojrzeniem wójtowej. Ta ciągnęła dalej:

– Wiedz, kochana, że nie jesteśmy tu zwyczajni obcych, szczególnie tak… ekstrawaganckich… – Obrzuciła Amelię i jej nocną koszulę spojrzeniem pełnym dezaprobaty.

– Ekstrawaganckich? – zdumiała się dziewczyna, patrząc po sobie. – Nie używacie tutaj nocnych koszul?

– Używamy, a jakże, jednak nie biegamy w nich po ulicy!

– Ja też nie – uspokoiła ją Amelia. – Ale na schodkach własnego domu mogę się w niej czasem pojawić. Rzadko – dodała natychmiast, widząc zgorszoną minę wójtowej.

– Opalać się topless na balkonie, moja kochana, nie będziesz? – to było nie tyle pytanie, co groźba, ale Amelia zupełnie się tym nie przejęła.

– To nie w moim stylu – stwierdziła z udaną powagą. – Za to cała reszta, owszem. Dom jest naprawdę piękny, a miasteczko sprawia bardzo sympatyczne wrażenie.

– I takie jest – zapewniła Magda, tym razem nic sobie nie robiąc ze spojrzeń wójtowej.

– No cóż, witamy w Zabajce – w głosie Oleny był jeszcze większy chłód niż na początku. – A skoro już tu jesteś, moja kochana, nie będziesz więcej siała zgorszenia, prawda?

Amelia odpowiedziała z głębokim przekonaniem:

– Będę. Stanowczo będę.

Kobiety poszły sobie – Olena urażona do żywego – więc Amelia mogła powrócić do zapoznawania się z domem...

Musi znaleźć czajnik, kubek i jakieś sztućce. Może gdzieś… w zapomnianej szufladzie… poniewiera się choć jedna marna torebeczka herbaty?

Tak, to było w tej chwili największe marzenie Amelii – skromne, prawda? – łyk gorącego, aromatycznego earl greya – może i cukier jakiś się znajdzie? – ale nie była gotowa wyjść na zewnątrz i zrobić zakupy w najbliższym sklepie. Jeszcze nie. Najpierw musi oswoić swój nowy dom.

Zrobiła krok w kierunku schodów na piętro, tam gdzie znajdowała się porządna kuchnia ze starym, pomalowanym na biało kredensem, który na pewno skrywał jakieś tajemnice, gdy… ponownie rozległo się pukanie do drzwi.

Amelia przewróciła oczami, ale bez złości – ona nie potrafiła się złościć z tak błahego powodu, jak niezapowiedziane odwiedziny tubylców, ciekawych nowej mieszkanki – i zawróciła, by otworzyć.

Tym razem na progu stały dwie kobiety, a właściwie kobieta, z dziesięć lat od Amelii starsza, i wyglądająca na dwadzieścia parę lat dziewczyna. Obie uśmiechały się znacznie przyjaźniej i serdeczniej niż ich poprzedniczki, a o ich dobrych intencjach świadczył… pięknie opakowany prezent, który starsza właśnie wręczała zaskoczonej Amelii.

– Cześć, to dla ciebie. Przyszłyśmy się przywitać i sprawdzić, czy po wizycie trzech gracji nie myślisz o ucieczce z Zabajki.

– Trzech smoczyc, chciałaś powiedzieć – sprostowała z uśmiechem młodsza z kobiet. – Ja jestem Tosia, przedszkolanka. – To mówiąc, objęła Amelię, jakby znały się dłużej niż trzy minuty, i cmoknęła w policzek. – A to cierń w oku wójtowej, niepokorna, nieco szalona Ksenia – dodała, wskazując na swoją towarzyszkę, która uniosła kącik ust w szelmowskim uśmiechu. – Witaj w Zabajce.

Jej przyjaciółka o niezwykłym imieniu przywitała się z Amelią równie serdecznie.

– Ty jesteś Amelia, to już wiemy. Całe miasteczko już wie. Olena zaraz za progiem oznajmiła, że „z tą Amelią będą same kłopoty, ja to czuję, moja kochana”. Ale ty nie wyglądasz na zbyt kłopotliwą laskę. To, że witasz świat słynnym „Goood moooorning, Vietnam”…

– …w nocnej koszuli… – wpadła jej w słowo Tosia i parsknęła śmiechem.

– W nocnej koszuli… – Ksenia zaśmiała się również.

– Bywam spontaniczna – wyznała Amelia, zawstydzona. – Czasem zbyt spontaniczna. Poczułam takie szczęście, że mam się gdzie podziać… Musiałam, po prostu musiałam to wykrzyczeć prosto z serca!

Ksenia przytaknęła ze zrozumieniem. Ona też przybyła do Zabajki z innych rejonów Polski po długich poszukiwaniach miejsca, które będzie t y m miejscem. I to miasteczko, nim nastały rządy Oleny Ryskiej, rzeczywiście takie było.

– Nie tylko masz się gdzie podziać, laska, ale podziewasz się w najładniejszej chyba kamieniczce na rynku. Zawsze chciałam ją kupić, ale stary drań Cichocki odmawiał. Nie wiem, jak ci się udało go przekonać…

– Stary drań Cichocki? – powtórzyła za nią Amelia, nagle poważniejąc, a potem włożyła rękę do kieszeni kurtki i wyciągnęła otwartą, białą kopertę. Podała ją Kseni.

Kobieta zmarszczyła brwi, w pierwszej chwili nie rozumiejąc, spojrzała pytająco na Amelię.

– Czytaj, czytaj... – zachęciła ją dziewczyna.

Ksenia z ciekawością zajrzała do środka i wyjęła złożoną na czworo kartkę, na której ktoś napisał parę zdań równym, męskim charakterem:

Najdroższa „Amelio”,

Oto klucze do Twojego nowego domu. Adres: Rynek 3, Zabajka k. Tucholi.

Mam nadzieję, że będziesz w nim szczęśliwa.

Jeśli Ci się spodoba, po roku zostaniesz jego właścicielką.

Twój T.

PS W załączeniu nieco grosza na dobry początek.

Ksenia skończyła czytać na głos ten krótki, acz treściwy list i uniosła spojrzenie na dziewczynę. Ta stała bez ruchu, wpatrując się w kartkę tak intensywnie, jakby chciała wyczytać z niej coś więcej.

– Kim jest T.? – zapytała naraz nieswoim głosem i przeniosła wzrok z listu na obie kobiety.

Blask, który jeszcze przed chwilą rozświetlał jej źrenice, zgasł. W czarnych oczach, dotychczas pełnych radości życia, dojrzały nagle niepewność i zagubienie.

– Nie wiesz tego? – zdziwiła się Ksenia.

Dziewczyna pokręciła głową.

– Nie wiesz, od kogo dostałaś dom?! Taki dom?! – wykrzyknęła Tosia, nie posiadając się ze zdumienia.

– Może to dziwne, hmm… nawet nie może, a na pewno... ale ja w ogóle niewiele wiem – odparła cicho Amelia.

Odwróciła naraz głowę i odgarnęła włosy. Na potylicy, ogolonej aż do nagiej skóry, biegła ledwo zagojona, paskudna rana, zszyta wieloma szwami.

Ksenia z Tosią wciągnęły powietrze.

Dziewczyna znów na nie patrzyła.

– Ocknęłam się całkiem niedawno, po dwóch tygodniach śpiączki, w bydgoskim szpitalu. Znaleziono mnie półżywą na poboczu drogi i tam właśnie zawieziono. Nie miałam przy sobie torebki, nie miałam dokumentów, tylko tę kopertę w kieszeni kurtki. I rozwaloną czymś ciężkim głowę. Nie pamiętam zupełnie nic. Nie wiem, jak mam na imię i nazwisko. Mogłabym wnioskować z tego listu, że Amelia, ale nawet ono jest w cudzysłowie…

Słuchały jej z rosnącą zgrozą i współczuciem. Zostać napadniętą! Stracić pamięć! Zupełnie!

– Miałam nadzieję, że gdy tu przyjadę, poznam owego T. i on powie mi przynajmniej, jak się nazywam, ale… dom był pusty. Czy właściciel, ten Cichocki, o którym wspomniałaś, ma imię zaczynające się na T? – zapytała Ksenię niemal błagalnie, ale ona odparła z żalem, że musi Amelię rozczarować:

– Na Z jak Zbyszek.

Amelia, która być może Amelią nie była, posmutniała.

Tosia pogładziła ją serdecznie po ramieniu.

– Odnajdziesz swojego T. Na pewno. Pamięć wróci sama. Zobaczysz, wszystko będzie dobrze, a na razie przyjmij ten skromny poczęstunek...

Wyjęła z rąk Kseni prezent, który ta, ku swemu zdumieniu, cały czas trzymała w rękach, i wręczyła go Amelii.

– Pomyślałyśmy, że w starym domu, opuszczonym od lat, nie znajdziesz niczego na dobry początek, więc proszę.

Amelia z wdzięcznością przyjęła spakowane naprędce, ale i tak ładnie przyozdobione wstążką pudełko, zajrzała do środka i… oczy zwilgotniały jej ze wzruszenia. Wszystko, o czym marzyła od samego rana, znajdowało się tutaj, w tej skromnej paczuszce: torebeczka earl greya, kawałek pięknie pachnącego ciasta, słoiczek miodu, mała, śliczna filiżanka, talerzyk i łyżeczka.

– To na powitanie – odezwała się Ksenia, wyraźnie poruszona łzami w oczach dziewczyny.

– Nawet nie wiecie, jak bardzo marzyłam o kawałku ciasta do herbaty właśnie dziś, pierwszego dnia w nowym domu, które skosztuję na balkonie z widokiem na ogródek. W przemiłym towarzystwie nowych sąsiadek…

Tosia uśmiechnęła się, ale odrzekła:

– Ja muszę biec do przedszkola, do moich urwisów, Ksenia wyrwała się z apteki na te parę minut, lecz ty zjedz śniadanie i wypij herbatę także za nas, dobrze?

Amelia kiwnęła głową i – już wiedząc, że zostaną przyjaciółkami na śmierć i życie – wszystkie trzy pożegnały się serdecznie.

Została sama, ze słońcem w oczach i nadzieją w sercu.

Teraz posili się porządnie, potem zajmie się domem, a gdy wypucuje go na błysk, przyjdzie pora na poszukiwanie T., kimkolwiek by nie był, i… własnej zagubionej tożsamości. Może zresztą pamięć wróci sama? Już całkiem niedługo?

Amelia była przecież drimerką, a o przypomnieniu sobie, kim jest, marzyła w tej chwili najbardziej na świecie…

Rozdział II

Siedziała na balkonie, dokładnie tak jak sobie po przebudzeniu wymarzyła, popijając herbatę i delektując się domowym sernikiem – był pyszny! – i patrzyła w zamyśleniu na zapuszczony ogródek.

Królowały tu pokrzywy, łopiany i wszelkie inne zielsko, którego nazwy nie znała, ale już ona się z chwaściskami rozprawi, spokojna głowa! Powyrywa wszystko, co porastało tę niewielką przestrzeń, i posadzi róże, najpiękniejsze, najśliczniej pachnące. Oprócz nich kolorowe, wdzięczne niecierpki i wyniosłe, ale pięknie kwitnące azalie tam, pod ogrodzeniem, gdzie będą miały dużo słońca. W podcieniu domu ciemnozielone rododendrony o błyszczących liściach, a obok wesołe, jasne, postrzępione paprocie, dużo paproci, najlepiej pióropuszników.

Oczami wyobraźni już widziała siebie, jak w ferworze walki z chwastami i szale twórczym przekształca chwaszczak w piękny, romantyczny, chociaż tak malutki zakątek, ale… coś nie dawało jej spokoju. Kilka słów, napisanych pewną, męską dłonią…

„Oto klucze do Twojego nowego domu”.

Wstała gwałtownie. Wybiegła przed kamieniczkę, ponownie wzbudzając poruszenie wśród Zabajczan, stanęła naprzeciw i patrzyła na dom długą chwilę, szukając w umyśle choć cienia wspomnień, a w sercu choć odrobiny uczucia.

To miejsce zostało dla niej, Amelii, wybrane. Najwidoczniej przez kogoś, kto żywi do niej ciepłe uczucia, skoro zadał sobie tyle trudu, by zdobyć dom od niejakiego Cichockiego, który kamieniczki nikomu innemu nie chciał sprzedać.

Może całkiem niedawno przyjechała tu z tajemniczym T., stanęła przed kamieniczką tak, jak stoi w tej chwili, i powiedziała stanowczym i pełnym wzruszenia głosem:

– Chcę mieszkać właśnie tu. Proszę cię, T., zdobądź dla mnie tę śliczną, starą kamienicę.

Chyba powinna to pamiętać! Jeżeli nie uszkodzonym mózgiem, to chociaż sercem!

Przytknęła palce do skroni, zacisnęła powieki i próbowała przywołać tamtą chwilę.

Na próżno...

Zaciskała dłonie na biednej, skołatanej głowie tak silnie, aż z gardła wydobył się jęk. Jęk bólu i rozczarowania.

Uniosła powieki. Otarła dwie łzy z kącików oczu.

Nic z tego.

Ten dom, to miejsce, to miasteczko nie wzbudzały w Amelii żadnych wspomnień i żadnych uczuć...

Wnioski nasuwały się dwa: albo nigdy przedtem tu nie była, albo… Czy to możliwe, by to śliczne miejsce tamtej, poprzedniej Amelii zupełnie nie wzruszyło? Może w poprzednim „wcieleniu” była nieczułą, rozpieszczoną jedynaczką, która dla kaprysu postanowiła wyprowadzić się z Warszawy czy Poznania i pomieszkać w małej, malowniczej mieścinie, a T. jak tatuś, by spełnić życzenie córeczki, pstryknął palcami i ot tak wyczarował jej kamieniczkę w Zabajce?

Czy utrata pamięci może zmienić charakter? I serce?

Amelia poczuła się zupełnie zagubiona.

Nie dość, że utraciła tożsamość, przeszłość i w jakimś stopniu przyszłość – nie miała bowiem pojęcia, o czym kiedyś marzyła, co pragnęła osiągnąć, kim zostać – teraz czuła, że traci samą siebie…

Znów przycisnęła dłonie do skroni. Głowa zaczęła pękać z bólu i frustracji.

– Dosyć! – krzyknęła naraz. – Dość, bo zwariujesz! Pójdziesz teraz do urzędu gminy, by wyrobić nowy dowód, od razu ci się od tego polepszy, a potem odnajdziesz Cichockiego i zapytasz, kim na Boga jest T. i gdzie go szukać! Kto jak kto, ale właściciel czy były właściciel nieruchomości powinien to wiedzieć...

Jak postanowiła, tak uczyniła.

Wróciła do domu i dokończyła śniadanie, ale już bez tego wzruszenia i spokoju w sercu co jeszcze kwadrans wcześniej. Teraz myśli zaprzątały jej nie ciasto i herbata z miodem, lecz zagubione wspomnienia i niepewna przyszłość.

Po śniadaniu przeszła do łazienki. Stanęła nad wanną, starą jak cały dom, ciężką i żeliwną, wspartą na pięknie wygiętych lwich łapkach – czy dzisiaj chciałoby się komuś tak napracować nad zdobieniem zwykłej wanny? – i zastanawiała się, czy jest gotowa uruchomić piecyk gazowy, który sprawiał wrażenie równie wiekowego, co wanna.

Owszem, marzyła się Amelii gorąca kąpiel, ale… chyba jeszcze nie dojrzała do sprawdzenia na własnej skórze, jak działa instalacja gazowa i wodna w tym domu. Do tego potrzebna jest odwaga i większa determinacja, niż Amelia w tej chwili czuła. O tak. Kąpiel poczeka.

Przebrała się w drugi komplet odzieży, który dostała w darze od szpitala, bo ten, w którym ją znaleziono, nadawał się jedynie do wyrzucenia, utytłany w błocie i krwi, a potem… zbiegła na parter, gotowa zmierzyć się z Zabajką i jej mieszkańcami.

Uzbrojona w uroczy uśmiech stała przed nieprzyjazną urzędniczką. Dlaczego nieprzyjazną? Bo urzędniczki w małych miasteczkach zwykle nie lubią nieznajomych, ślicznych dziewcząt, które jak nic zagną parol na nielicznych interesujących kawalerów. A tych wybór w Zabajce był niewielki.

Dziewczyna nie mając o tym pojęcia – doprawdy nie w głowie było jej teraz, ani w ogóle!, uwodzenie tutejszych chłopaków – podała dokument policyjny, który wyjaśniał jej, Amelii, sytuację.

I nagle z twarzy urzędniczki zniknęła odpychająca obojętność, a zastąpiła ją ciekawość.

– Aaaa, to pani jest ta nowa? Ta, co dostała kamienicę Cichockiego i na golasa dziś rano oznajmiła ten fakt całej Zabajce?

„W koszuli nocnej” – chciała sprostować Amelia, ale zamiast tego odparła, wskazując na siebie:

– Ta sama.

– Olena, wójtowa znaczy się, przybiegła poruszona i zgorszona, że hej! Podobno jest pani tą, no, nudystką i będzie paradować nago po rynku, że niby pani taka naturalna i wyzwolona!

– Nie jestem nudystką i nie będę się publicznie obnażać – zapewniła Amelia, czerwieniąc się mimo wszystko z zawstydzenia, ale też rozbawiona w duchu.

Ludzie to doprawdy mają wyobraźnię i potrafią z niewinnego, nic nieznaczącego epizodu, ot spontanicznego powitania miasteczka i jego mieszkańców, wysnuć zupełnie nieprawdopodobne teorie… Nudyści? Wyzwolenie?

– To dobrze – stwierdziła urzędniczka – bo nie spodobałoby się to inspektorowi Gromce, a on lubi, by w jego rewirze panował spokój, porządek i obyczajność. – To zabrzmiało jak ostrzeżenie, a Amelia pokiwała głową z należytą powagą. – Proszę wypełnić ten druczek…

Urzędniczka podsunęła Amelii kartkę z wieloma rubrykami.

Dziewczyna uniosła brwi.

Imię, to wiadomo, Amelia. Chociaż nie, nawet tego nie wiadomo, ale jednak Amelia, lecz nazwisko? Data urodzenia? Skąd ona ma to, na litość boską, wiedzieć?!

– Proszę coś wymyślić. Ma pani przecież papiery na amnezję – podpowiedziała urzędniczka, nastawiona do dziewczyny już całkiem przyjaźnie.

Skoro ta cała Amelia nie będzie po Zabajce biegać nago, kobiet gorszyć i mężczyzn kusić, należy do biduli, co postradała pamięć, wyciągnąć pomocną dłoń.

– Ale ja… nic nie przychodzi mi do głowy...

Kobieta rzuciła okiem na druk, gdzie wypełniona była jedynie rubryka z imieniem, a potem przeniosła spojrzenie na dziewczynę.

– Wygląda pani na jakieś dwadzieścia pięć lat, rok urodzenia wpiszemy więc tysiąc dziewięćset osiemdziesiąty dziewiąty, datę niedzielną, pierwszy maja, to będzie pani mogła pojutrze świętować dwudzieste piąte urodziny, a co do nazwiska...

– Majowa – wpadła jej w słowo Amelia, której bardzo spodobał się tok rozumowania kobiety. – Skoro urodziłam się w maju, to Majowa pasuje jak ulał.

Urzędniczka lekko zmarszczyła nos.

– Nie wolałaby pani coś… no nie wiem… bardziej szlachetnego? Może nie od razu Mickiewicz czy Konopnicka, ale Potocka, Zamojska, Czartoryska? Ma pani niemal wszystkie rodowe nazwiska do wyboru, więc jak szaleć, to szaleć!

– Amelia Majowa brzmi bardzo dobrze – odparła stanowczo dziewczyna.

Nie chciała być Potocką czy Czartoryską, bo do Zabajki zupełnie to nie pasowało, a skoro właśnie Zabajka ma być jej, Amelii, miejscem na Ziemi, musi się z tym miejscem jak najlepiej dogadać. Wrosnąć w nie. Wniknąć. Jako Amelia Majowa ma na to szansę, jako Amelia Czartoryska… już niekoniecznie.

O, zupełnie przy okazji odkryła jedną z cech swego charakteru, którą posiadała pewnie i w przeszłości, skoro posiada ją teraz: nie jest snobką. A to już coś!

Wyszła z urzędu gminy uśmiechnięta i zadowolona, ściskając w rękach tymczasowy dokument, stwierdzający, że jest Amelią Majową i w niedzielę obchodzi dwudzieste piąte urodziny. To dobry powód, by zaprosić mieszkańców Zabajki na ciasto „Kocham Cię”.

Dziewczyna stanęła jak wryta. Skąd jej to przyszło do głowy?!

Nie, nie sam pomysł urządzenia urodzin dla znajomych i nieznajomych, ale nazwa – przecież niezwykła – ciasta, na które przepis… znała! Tak! Wiedziała, jak to ciasto przygotować, jakie kupić składniki i… kurczę!... zrobi je właśnie według tego przepisu! Z pamięci! Nie zaglądając do internetu, nie szperając po kulinarnych blogach! Jej biedny, potraktowany ciężkim narzędziem mózg wprawdzie nie pamiętał, jak ma na imię jego właścicielka, ale znał przepis na wyjątkowe ciasto. Alleluja!

Amelia przebiegła rynek, wpadła do sklepu spożywczego i bez zastanowienia zaczęła wrzucać do koszyka potrzebne składniki. Krakersy, puszkę z masą kajmakową, krem do karpatki, słodką śmietankę, rodzynki, migdały w płatkach... Starała się przy tym za wiele nie myśleć, pozwalając działać intuicji. Mózg mógłby przypomnieć sobie, że przecież niczego nie pamięta i z ciasta nici…

Ekspedientka, dziewczyna w wieku Amelii, przyglądała się jej ukradkiem, z miną podobną do tej, jaką całkiem niedawno miała urzędniczka w gminie.

Dopiero gdy Amelia z pełnym koszykiem i rozjaśnionymi radością oczami podeszła do niej… nie mogła nie odpowiedzieć uśmiechem. Po prostu patrząc na uroczą twarz nieznajomej, na dołeczki w policzkach i błyszczące, czarne oczy, nie potrafiła udawać naburmuszonej.

– Pojutrze, w niedzielę, mam urodziny, zapraszam na ciasto. – Amelia wskazała pełny koszyk.

Ekspedientka uniosła ze zdumienia brwi.

– Ale… ja… to chyba nie wypada… przecież się nie znamy…

– Jestem Amelia. Amelia Majowa. Mieszkam w kamieniczce pod numerem czwartym – rzekła i wyciągnęła do tamtej rękę.

– Marylka. Marylka Kowal. Ja jestem nie stąd. Dojeżdżam ze wsi. – Dziewczyna podała swoją i uśmiechnęła się nieśmiało. Po naburmuszeniu nie zostało ani śladu.

– Marylko, jeśli w niedzielę masz czas, no i chęci na małą urodzinową imprezę, zapraszam. Powiedzmy o siedemnastej.

– Ja… mam dużo czasu. Mieszkam sama. – Dziewczyna posmutniała.

Amelia może powinna wypytać o powód tej samotności, ale… poczuła, że to nie jest dobry moment. Za te parę dni, gdy siądą na balkonie, z filiżanką herbaty – musi dokupić filiżanek, skoro urządza urodziny, bo ma przecież tylko jedną! – i talerzykiem z ciastem – talerzyki też musi kupić!, przecież nie poda gościom tego ciasta do ręki!, i łyżeczki by się przydały… – w niedzielę więc, gdy nadejdzie dobry moment, delikatnie spyta Marylkę Kowal o przyczynę jej samotności. Ona, Amelia, też przecież nie miała nikogo. Mogą sobie podać ręce.

I nagle… nawet dla siebie niespodziewanie… objęła poznaną przed chwilą dziewczynę, ekspedientkę sklepiku spożywczego w Zabajce, i przytuliła serdecznie. Ta stała przez moment sztywno, po czym z głębokim westchnieniem, a może był to powstrzymywany płacz, objęła Amelię i szepnęła ledwo słyszalnie:

– Dziękuję.

I nie było to podziękowanie za zaproszenie na urodziny. A przynajmniej nie tylko za to…

Zmieszane, ale trochę szczęśliwsze niż przed chwilą, odsunęły się od siebie.

– Będę w niedzielę o siedemnastej – zapewniła Marylka. – Czy… – zawahała się na moment – dużo ludzi zapraszasz?

– Nie wiem, ile poznam do tego czasu, ale na razie ciebie, Ksenię i Tosię.

Marylka odetchnęła leciutko, a Amelia uśmiechnęła się powtórnie.

– Myślałaś, że pobiegnę z zaproszeniem do Oleny?

– Bądź co bądź to wójtowa, a ja… zwykła sprzedawczyni – próbowała się tłumaczyć.

Amelia przechyliła głowę, mierząc dziewczynę uważnym spojrzeniem.

– Coś mi się wydaje, że nie taka zwykła. Zwykłe sprzedawczynie nie czytają „Cienia wiatru” Zafóna. W oryginale.

Marylka pokraśniała z zaskoczenia, ale i radości. Ta nieznajoma – teraz już znajoma – dziewczyna nie tylko okazała się najsympatyczniejszą z przyjezdnych, nie tylko dostrzegła, iż ona, Marylka, rzeczywiście czyta tę wspaniałą książkę, ale też, że jest to oryginalny egzemplarz, z którego zdobyciem sporo się natrudziła! Na dodatek była to książka z autografem, bo Marylka uwielbiała tego pisarza, a jeszcze bardziej uwielbiała to właśnie dzieło, które kosztowało ją – właśnie ze względu na autograf… lepiej nie mówić. Nie w miasteczku, w którym nikt nie czytał książek, no może oprócz kilku wyjątków, bo każdy wolał seriale albo Eurosport w telewizji. Tylko Amelia… tak, Amelia by doceniła książkę z podpisem autora, ale… Marylka nie śmiała jej jeszcze o tym powiedzieć.

– Dobrze znasz język hiszpański – zauważyła Amelia, przyglądając się leżącej na półce za kasą książce.

– Uwielbiam. Tak jak Zafóna – odparła Marylka cicho, zupełnie jakby się wstydziła.

Uczyć się hiszpańskiego – to dopiero była ekstrawagancja… Nawet szefowa o tym nie wiedziała, bo chybaby się jej to nie spodobało. Amelia weszła do sklepu tak nagle, że Marylka nie zdążyła ukryć książki pod kontuarem.

– Oddałabym pół życia, by pojechać do Barcelony. Odkryć miejsca, o których pisał – dodała jeszcze ciszej, zupełnie nie rozumiejąc, dlaczego zwierza się tej zupełnie nieznajomej dziewczynie.

Amelia pokiwała głową, mrużąc lekko czarne oczy. Była drimerką, o czym Marylka nie mogła wiedzieć, bo nie zdążyły pogadać tak dłużej, od serca. Ale… niedługo się o tym dowie i to nie tylko ona.

Całe miasteczko doświadczy niezwykłych zdolności tej zwykłej na pierwszy rzut oka dziewczyny, Amelii Majowej, która wzięła się nie wiadomo skąd i nie wiadomo, co właściwie tu robi.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Rozdział XVI

Rozdział XVII

Rozdział XVIII

Rozdział XIX

Rozdział XX

Rozdział XXI

Rozdział XXII

Rozdział XXIII

Rozdział XXIV

Rozdział XXV

Reklama 1

Reklama 2

Karta redakcyjna

Copyright © by Katarzyna Michalak, 2015

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2015

Projekt okładki: Katarzyna Michalak

Skład i łamanie: Edytorium.pl

Fotografie na okładce: © Natalia Ciobanu, © Ilina Simeonova / Trevillion Images

eISBN: 978-83-8075-061-6

Wydawnictwo Filia

Grupa Termedia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 8

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres:

czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl