W skrócie – „Penryn i Świat Po” jest FANTASTYCZNE!

Sam/goodreads.com

„Penryn i Świat Po” jest po brzegi wypełnione akcją,

a Penryn naprawdę daje radę! Niestety, Katniss i Tris,

ale teraz Penryn jest moją ulubioną bohaterką.

Scott Reads It

Kiedy zaczęłam czytać nie mogłam odłożyć tej książki,

pochłonęłam ją w ciągu jednej nocy.

Sylvia Brown/amazon.com

Piękna, zaskakująca i jak poprzednia część pozostawia pustkę

w sercu czytelnika.

Rehelmey/lubimyczytac.pl

Zadedykowane pierwszym czytelnikom Angelfall.

Dziękuję, że pierwsi poczuliście się uskrzydleni.

ROZDZIAŁ 1

Wszyscy myślą, że umarłam.

Leżę na skrzyni wielkiej ciężarówki, opierając głowę na kolanach matki. Słabe światło brzasku wydobywa rozpacz z jej twarzy. Czuję, jak wibracje silnika przeszywają całe moje bezwładne ciało. Jedziemy w konwoju ruchu oporu. Kilka wojskowych ciężarówek, furgonetek i SUV-ów posuwa się powoli, lawirując między wrakami samochodów. Oddalamy się od San Francisco. Za naszymi plecami dopala się zniszczone podczas ataku partyzantów gniazdo aniołów.

Witryny sklepów pozaklejano gazetami, przez co ulica przypomina korytarz pamięci Wielkiego Ataku. Nie muszę czytać nagłówków, wiem, czego dotyczą. W pierwszych dniach, kiedy reporterzy wciąż nadsyłali korespondencję z różnych zakątków świata, pochłanialiśmy każde słowo podawane przez media.

PARYŻ W PŁOMIENIACH, NOWY JORK POD WODĄ, MOSKWA ZNISZCZONA

KTO ZASTRZELIŁ GABRIELA, POSŁAŃCA BOŻEGO?

KULE NIE IMAJĄ SIĘ ZWINNYCH ANIOŁÓW

DEZORIENTACJA LIDERÓW PAŃSTW

KONIEC ŚWIATA

Mijamy trzy łyse postacie owinięte płachtami szarego materiału. Rozklejają poplamione i pomięte ulotki jednego z kultów wieszczących nadejście apokalipsy. Ciekawe, ile czasu trzeba, żeby każdy ocalały znalazł się w jednym z ulicznych gangów, wśród wyznawców kultu albo w ruchu oporu. Chyba nawet koniec świata nie stłumił naszej potrzeby łączenia się w grupy.

Członkowie kultu nieruchomieją i odprowadzają wzrokiem naszą wyładowaną ludźmi ciężarówkę.

Jako rodzina wyglądamy pewnie skromniutko – przerażona kobieta, ciemnowłosa nastolatka i siedmioletnia dziewczynka siedzą na skrzyni wśród uzbrojonych mężczyzn. W innych okolicznościach wyglądałybyśmy pewnie jak owieczki pośrodku stada wilków, ale teraz odznaczamy się swego rodzaju „prezencją”.

Jadą z nami uzbrojeni mężczyźni w strojach maskujących. Kilku wciąż trzyma karabiny wycelowane w niebo. Inni niedawno dołączyli do ruchu oporu. Ich ciała zdobią prymitywne tatuaże, które wykonali jako członkowie gangów. Przypalają sobie skórę, by oznaczyć liczbę zabitych przeciwników.

Mimo to mężczyźni trzymają się od nas z daleka, zachowują bezpieczny dystans.

Mama kiwa się w przód i w tył. Czyni to nieprzerwanie, odkąd godzinę temu opuściliśmy wstrząsane eksplozjami gniazdo aniołów. Monotonnie nuci jakąś pieśń w niezrozumiałym języku. Jej głos wznosi się i opada, jakby toczyła zażartą dyskusję z Bogiem. A może z diabłem.

Łza odrywa się z jej brody i ląduje na moim czole. Wiem, że matka umiera z żalu. Z żalu po mnie, swojej siedemnastoletniej córce, której zadaniem było zapewnienie rodzinie bezpieczeństwa.

Matka sądzi, że na jej kolanach spoczywają zwłoki przyniesione przez diabła. Prawdopodobnie nigdy nie zdoła wymazać z pamięci obrazu mojego zwiotczałego ciała, spoczywającego w ramionach Raffego, zza pleców którego wyłaniały się skrzydła demona podświetlane przez płomienie.

Ciekawe, jak zareagowałaby na informację, że Raffe jest w rzeczywistości aniołem, któremu podstępem przyszyto skrzydła demona. Czy zdziwiłoby ją to bardziej niż wiadomość, że tak naprawdę nie umarłam, a jedynie pogrążyłam się w osobliwym paraliżu po tym, jak użądlił mnie skorpionowato-anielski potwór? Prawdopodobnie uznałaby to za wymysły równie wielkiego szaleńca jak ona.

Moja młodsza siostra siedzi jak skamieniała u moich stóp. Patrzy przed siebie beznamiętnym wzrokiem i ma idealnie wyprostowane plecy mimo nieustannego kołysania ciężarówki. Zupełnie jakby się wyłączyła.

Wszyscy twardziele siedzący z nami zerkają ukradkiem w jej stronę jak mali chłopcy wystawiający głowy zza kołdry. Paige przypomina pokrytą szwami i bliznami lalkę z horroru. Wolę nawet nie myśleć o tym, przez co musiała przejść. Chciałabym wiedzieć więcej, ale w pewnym sensie cieszę się, że nie wiem.

Biorę głęboki wdech. Prędzej czy później będę musiała się podnieść. Nie mam wielkiego wyboru – trzeba zmierzyć się ze światem. Paraliż całkowicie ustąpił. Wątpię, abym była zdolna do walki albo jakiegolwiek innego wysiłku, ale poruszać się chyba już potrafię.

Siadam.

No wiem… Okrzyki przerażenia nie powinny mnie w najmniejszym stopniu zaskakiwać.

Najgłośniej krzyczy matka. Jej twarz zamiera w przerażeniu, oczy rozszerzają się do nieprawdopodobnych rozmiarów.

– Wszystko w porządku – mówię. – Wszystko w porządku.

Słowa wypowiadam niewyraźnie, ale na szczęście nie bełkoczę jak zombie.

Byłoby to nawet zabawne, gdyby nie otrzeźwiająca myśl, która właśnie rodzi się w mojej głowie: żyjemy w świecie, gdzie osoba zachowująca się w taki sposób, jak ja mogłaby zostać uznana za groźne dziwadło i zabita.

Wyciągam ręce w uspokajającym geście. Mówię coś, ale słowa giną w fali krzyków. Najwyraźniej panika na tak niewielkiej przestrzeni rozprzestrzenia się jak wirus.

Podróżujący napierają na siebie, próbując przesunąć się na tył ciężarówki. Niektórzy byliby chyba nawet gotowi wyskoczyć z jadącego pojazdu.

Jakiś żołnierz o pryszczatej twarzy wymierza we mnie karabin. Trzyma go w taki sposób, jakby ogarnęło go przerażenie, że będzie musiał pierwszy raz w życiu kogoś zabić.

Całkowicie zlekceważyłam natężenie atawistycznego lęku wśród tych ludzi. Stracili przecież wszystko: rodziny, poczucie bezpieczeństwa, Boga.

A teraz ożywione ciało wyciąga w ich stronę ręce.

– Nic mi nie jest – mówię powoli, możliwie najwyraźniej. Wytrzymuję spojrzenie żołnierza, aby wiedział, że nie dzieje się ze mną nic nadprzyrodzonego. – Żyję.

Albo sytuacja się rozładuje, albo zaraz zdmuchnie mnie ze skrzyni grad pocisków. Na plecach wciąż mam miecz Raffego, niemal całkowicie ukryty pod kurtką. Dodaje mi pewności, choć oczywiście nie powstrzymałby kul.

– Wyluzujcie – kontynuuję spokojnym tonem. Staram się nie wykonywać żadnych gwałtownych ruchów. – Byłam po prostu nieprzytomna. To wszystko.

– Byłaś martwa – mówi pobladły żołnierz, na oko mój rówieśnik.

Ktoś uderza w dach ciężarówki.

Wszyscy podskakujemy. Na szczęście nikt nie pociąga przez przypadek za spust.

Okienko do szoferki otwiera się i wysuwa się z niego głowa Dee. Ma surową minę, ale trudno traktować go zbyt poważnie z powodu rudych włosów i chłopięcych piegów.

– Hej! Zostawcie martwą dziewczynę w spokoju. Jest własnością ruchu oporu.

– No właśnie – dopowiada ze środka jego brat bliźniak, Dum. – Potrzebujemy jej do autopsji i innych takich. Myślicie, że tak łatwo znaleźć dziewczynę zabitą przez księcia demonów?

Jak zwykle nie potrafię odróżnić bliźniaków, więc losowo przydzielam im w myślach imiona.

– Zakaz zabijania martwej dziewczyny – oświadcza surowo Dee. – Żołnierzu! Do ciebie mówię.

Wskazuje palcem na chłopaka z karabinem i posyła mu surowe spojrzenie. Ktoś mógłby pomyśleć, że wygląd budzący skojarzenia z McDonaldowym clownem i przezwiska w rodzaju Tweedledee i Tweedledum powinny pozbawić chłopaków jakiegokolwiek autorytetu, tymczasem oni dysponują niecodzienną umiejętnością przechodzenia w ułamku sekundy od żartów do pełnej powagi.

A przynajmniej mam nadzieję, że żartowali z tą autopsją.

Ciężarówka zatrzymuje się na parkingu, dzięki czemu przestaję być w centrum uwagi. Wszyscy rozglądają się po okolicy.

Budynek z czerwonej cegły wygląda znajomo. Nie chodziłam tu, ale szkołę średnią w Palo Alto, pieszczotliwie zwaną Paly High, widziałam wielokrotnie.

Nasz konwój kilku ciężarówek i SUV-ów zatrzymuje się na parkingu. Żołnierz nie przestaje mnie bacznie obserwować, ale opuszcza karabin.

Kiedy wszystkie pojazdy zajeżdżają na parking, zauważam, że wzbudzam zainteresowanie wielu osób z innych samochodów. Wszyscy widzieli mnie w ramionach istoty ze skrzydłami demona. Wszyscy sądzili, że nie żyję. Zażenowana siadam na ławce obok siostry.

Jakiś mężczyzna wyciąga rękę, aby dotknąć mojego ramienia. Może chce sprawdzić, czy jest ciepłe jak u żywego człowieka, czy zimne jak u umarlaka?

Twarz Paige w sekundzie zmienia się z obojętnej w zwierzęcą. Warczy w stronę mężczyzny. Jakby na potwierdzenie groźby, błyskają jej ostre jak brzytwa zęby.

Mężczyzna się cofa. Jej twarz przybiera z powrotem beznamiętny wyraz, a ciało nieruchomieje, jakby była lalką.

Mężczyzna wodzi wzrokiem między mną a nią, szukając wyjaśnienia, którego sama nie potrafiłabym mu udzielić. Wszyscy na parkingu widzieli zajście i również się w nas wpatrują.

Witamy ponownie w galerii dziwadeł.

ROZDZIAŁ 2

Przyzwyczaiłyśmy się z Paige, że ludzie się na nas gapią. Ja to ignorowałam, a Paige za każdym razem uśmiechała się do ciekawskich z poziomu swojego wózka inwalidzkiego. Niemal zawsze odpowiadali jej uśmiechem. Mało kto potrafił się oprzeć urokowi Paige.

Tak było dawniej.

Matka znów zaczyna mówić językami. Tym razem zawodzi, jakby się do mnie modliła. Gardłowe niby-słowa słychać wyraźnie na tle szeptów innych ludzi. Matka potrafi przyprawić wszystkich o gęsią skórkę nawet w mglisty poranek.

– No dobra, ruszamy – zarządza Abi. Ma co najmniej sto osiemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu, szerokie bary i umięśnione ciało, a spośród innych przywódców ruchu oporu wyróżniają go pewność siebie i władcze spojrzenie. Wszyscy słuchają jego poleceń, kiedy przechodzi obok kolejnych ciężarówek i SUV-ów. Wygląda jak prawdziwy dowódca na froncie. – Wysiadajcie z ciężarówek i wchodźcie do budynku. W miarę możliwości starajcie się unikać otwartych przestrzeni.

Ludzie przestają się na nas gapić i zeskakują z ciężarówek. Ci z naszej skrzyni rozpychają się, aby jak najszybciej się od nas oddalić.

– Jak wszyscy wysiądą – woła Abi do kierowców – ustawcie pojazdy w pewnej odległości od siebie, ale na tyle blisko, żeby były łatwo dostępne. Schowajcie je między wrakami na ulicy albo w miejscach trudno widocznych z powietrza.

Przechodzi przez rzekę uchodźców i żołnierzy, wskazując kierunek ludziom, którzy w przeciwnym razie byliby zagubieni.

– Nie chcę, aby cokolwiek sugerowało, że ktoś tu mieszka. Nic usuwajcie ani nie porzucajcie nic w promieniu mili. – Abi przystaje, gdy widzi Dee i Duma, stojących obok siebie i wpatrujących się w nas.

– Panowie! – woła i wyrywa ich z transu. Spoglądają w jego stronę. – Pokażcie, proszę, nowym rekrutom, gdzie mają iść i co robić.

– Tak jest – odpowiada Dee i z chłopięcym uśmiechem wykonuje dziecinny salut.

– Nowi! – woła Dum. – Kto nie wie, co robić, idzie z nami.

– Tylko z życiem, ludzie, z życiem! – pogania ich Dee.

Rozumiem, że chodzi również o nas. Wstaję sztywno i odruchowo wyciągam ręce ku siostrze. Zanim zdążę ją dotknąć, nieruchomieję, jakbym instynktownie uznała, że to niebezpieczne zwierzę.

– Paige, idziemy.

Chyba nie wiedziałabym, co zrobić, gdyby się nie poruszyła, ale ona wstaje i podąża za mną. Czy kiedykolwiek przyzwyczaję się do tego, że potrafi samodzielnie chodzić?

Mama idzie za nami, ale nie przerywa zawodzenia. Robi to chyba nawet głośniej i żarliwiej niż wcześniej.

We trójkę dołączamy do strumienia nowicjuszy podążających za bliźniakami.

Dum idzie tyłem i przemawia.

– Wracamy do szkoły średniej, gdzie jak za młodych lat będziemy się musieli wykazać silnym instynktem przetrwania.

– Jeżeli poczujecie nieodpartą potrzebę napisania czegoś na ścianie albo przyłożenia dawnemu nauczycielowi, zróbcie to w miejscu, gdzie nie zobaczą was żadne ptaszki – dodaje Dee.

Mijamy główny budynek z czerwonej cegły. Z ulicy szkoła wydaje się mała, ale za pierwszym gmachem rozciąga się kampus nowoczesnych zabudowań połączonych zadaszonymi przejściami.

– Jeżeli ktoś jest ranny, niech usiądzie w tej oto pięknej klasie. – Dee otwiera najbliższe drzwi i zagląda do środka. Widzimy zawieszony na stojaku szkielet naturalnych rozmiarów. – W czasie oczekiwania na lekarza towarzystwa dotrzyma wam Kostek.

– A jeżeli ktoś z was jest lekarzem – dodaje Dum – pacjenci już czekają.

– Czy to wszyscy? – pytam. – Nikt poza nami nie ocalał?

Dee zerka na Duma.

– Czy dziewczynom zombie wolno się w ogóle odzywać?

– Jeżeli są urocze i gotowe do walki w błocie z innymi dziewczynami zombie.

– Chłopie… W dziesiątkę trafiłeś.

– Obrzydliwość – stwierdzam i spoglądam na nich z ukosa. Tak naprawdę cieszę się, że nie przeraziło ich moje powstanie z martwych.

– Penryn, no przecież nie wybralibyśmy naprawdę nadgniłych panienek, tylko takie jak ty, świeżo powstałe z martwych.

– No i z rozdartymi ubraniami, i w ogóle.

– I spragnionymi cycuuuuuszków.

– Miał na myśli móżdżków.

– Tak właśnie.

– Moglibyście mimo wszystko odpowiedzieć na pytanie? – wtrąca się jakiś gość w okularach, które nie są w ani jednym miejscu pęknięte. Wyraźnie nie ma ochoty na żarty.

– Jasne – mówi Dee poważnym tonem. – Szkoła pełni funkcję punktu zbiórki. Dołączą do nas inni.

Ruszamy dalej w bladym słońcu. Gość w okularach przesuwa się na koniec pochodu.

Dum nachyla się do Dee i szepcze do niego na tyle głośno, że słyszę: „Chcesz się założyć, że jako pierwszy obstawiłby wynik pojedynku dziewczyn zombie?”.

Uśmiechają się do siebie szeroko, unosząc brwi.

Październikowy wiatr wdziera się pod moją bluzkę. Odruchowo spoglądam w niebo w poszukiwaniu pewnego anioła z nietoperzymi skrzydłami i przewidywalnym poczuciem humoru. Sunę przez trawę i zmuszam się do opuszczenia wzroku.

Okna w klasie są oklejone ulotkami i informacjami na temat wymogów dla kandydatów na różne uczelnie. Na półkach przy jednym z okien wystawiono prace uczniów. Każdy wolny centymetr zajmują figurki z gliny, drewna i papieru mâché w najróżniejszych kolorach i stylach. Niektóre są naprawdę dobre, co napawa mnie smutkiem – upłynie wiele czasu, zanim dzieciaki powrócą do twórczości plastycznej.

Przemierzamy kolejne korytarze. Bliźniaki pilnują, aby cały czas znajdować się za moją rodziną, ja z kolei trzymam się nieco z tyłu, wychodząc z założenia, że powinnam mieć Paige na oku. Porusza się sztywno, jakby nie przyzwyczaiła się jeszcze do chodzenia na własnych nogach. Ja również czuję się nieswojo i nie przestaję myśleć o niezdarnie wykonanych szwach, które pokrywają jej całe ciało, upodobniając ją do laleczki voodoo.

– To naprawdę jest twoja siostra? – pyta Dee cicho.

– Tak.

– Ta, dla której ryzykowałaś życiem?

– Tak.

Bliźniacy kiwają uprzejmie głowami, jak ludzie, którzy nie chcą powiedzieć czegoś nieprzyjemnego.

– Z waszą rodziną lepiej? – pytam.

Dee i Dum spoglądają na siebie, namyślając się.

– Nie… – mówi Dee.

– Niespecjalnie – wtóruje mu Dum.

Naszym nowym domem jest sala historyczna. Na ścianach wiszą plakaty poświęcone różnym rozdziałom historii ludzkości. Mezopotamia, Wielka Piramida w Gizie, Imperium Osmańskie, dynastia Ming. I czarna śmierć.

Nauczyciel historii powiedział nam, że czarna śmierć zabiła trzydzieści sześć procent populacji Europy. Kazał nam sobie wyobrazić, że umiera trzydzieści sześć procent ludzi z naszego otoczenia. Wtedy nie potrafiłam tego zrobić. Wydawało się to zupełnie nierzeczywiste.

Nad plakatami zawieszono, co osobliwe, zdjęcie astronauty na Księżycu z niebieską Ziemią wystającą znad horyzontu za jego plecami. Ilekroć patrzę na tę naszą niebiesko-białą kulkę w przestrzeni kosmicznej, myślę sobie, że musi to być najpiękniejszy świat w całym kosmosie.

Tyle że teraz wydaje się jednocześnie odrealniony.

Z zewnątrz dobiega warkot kolejnych ciężarówek wtaczających się na parking. Podchodzę do okna. Mama zaczyna przesuwać ławki i krzesła na jedną stronę sali. Wyglądam przez okno i widzę bliźniaków wprowadzających do szkoły kolejną grupę oszołomionych nowicjuszy.

Zza moich pleców dobiega głos Paige. Mówi: „Głodna”.

Nieruchomieję i wpycham najróżniejsze okropne myśli do sejfu głęboko w głowie.

Widzę odbicie Paige w oknie. W tej niewyraźnej, nieziemskiej wizji moja siostra spogląda na mamę, jak każde dziecko spragnione posiłku. Ale szyba wypacza obraz, zniekształcając głowę, powiększając szwy i wydłużając ostre jak brzytwa zęby.

Mama pochyla się i głaszcze swoje dziecko po włosach. Zaczyna nucić swoją ekspiacyjną pieśń.

ROZDZIAŁ 3

Usadawiam się na łóżku polowym w kącie sali. Leżę plecami do ściany, dzięki czemu widzę całe skąpane w świetle księżyca pomieszczenie.

Moja siostrzyczka leży na łóżku pod ścianą naprzeciwko mnie. Przykryta kocem wygląda niepozornie pod plakatami z wielkimi postaciami historycznymi: Konfucjuszem, Florence Nightingale, Gandhim, Helen Keller i Dalajlamą.

Czy gdybyśmy nie żyły w Świecie Po, zostałaby kimś równie wielkim?

Matka siedzi po turecku przy łóżku córki i nuci swoją pieśń. Próbowały nakarmić Paige dwoma rzeczami zdobytymi w pogrążonej w chaosie stołówce, która do rana ma się zamienić w kuchnię. Wypluła zarówno zupę z puszki, jak i batonik proteinowy.

Przewracam się w łóżku, szukając pozycji, w której rękojeść miecza nie będzie mnie uwierać w żebra. Przez trzymanie miecza na plecach chcę zapobiec sytuacji, że ktoś spróbuje go wziąć do ręki i odkryje, że jestem jedyną osobą zdolną unieść broń w powietrze. Naprawdę nie mam teraz głowy do wyjaśniania, w jaki sposób weszłam w posiadanie anielskiego miecza.

Bo przecież nie dlatego śpię z bronią na plecach, że w klasie znajduje się moja siostra. W żadnym razie.

Nie ma to również nic wspólnego z Raffem. Miecz to niejedyna pamiątka, jaka pozostała mi po wspólnych chwilach. Moje ciało pokrywa dostatecznie wiele ran i blizn, abym znakomicie pamiętała dni spędzone w towarzystwie anioła, mojego wroga.

Którego prawdopodobnie już nigdy nie zobaczę.

Jak na razie nikt o niego nie zapytał. Nastały takie czasy, że ludzie nie zadają pytań.

Uciszam tę myśl i zamykam oczy.

Siostra wydaje kolejny jęk, który rozbrzmiewa na tle mruczenia matki.

– Idź spać, Paige – mówię. Ku mojemu zaskoczeniu siostra zaczyna oddychać spokojniej i się odpręża. Sama biorę głęboki oddech i zamykam oczy.

Melodia nucona przez matkę stopniowo przycicha.

We śnie powracam na miejsce masakry w lesie. Stoję pod dawnym obozem ruchu oporu, w miejscu, gdzie zginęli żołnierze, gdy próbowali obronić się przed pomniejszymi demonami.

Krew skapuje z gałęzi i bębni po suchych liściach niczym krople deszczu. We śnie nie widzę żadnego z ciał, które powinny się tu znajdować, brakuje też przerażonych żołnierzy, którzy zbili się wtedy w gromadkę, mierząc z karabinów na wszystkie strony.

Znalazłam się po prostu na polanie ociekającej krwią.

Pośrodku stoi Paige.

Ma na sobie staromodną sukienkę w kwiaty, taką samą jak jedna w dziewczynek wiszących na gałęzi. Włosy i sukienka przesiąkły krwią. Nie wiem, co sprawia mi większy ból – widok krwi czy pozszywanych ran pokrywających jej twarz.

Choć ma już siedem lat wyciąga do mnie ramiona, jakby chciała, żebym ją podniosła.

Jestem w zasadzie pewna, że moja siostra nie brała udziału w tamtej masakrze, mimo to stoi teraz przede mną na polanie. Z głębi lasu dobiega głos matki: „Spójrz jej w oczy. Są takie same jak dawniej”.

Nie potrafię się przemóc. Nie potrafię na nią spojrzeć. Jej oczy wcale nie są takie same. Nie mogą być.

Odwracam się i uciekam.

Łzy płyną mi po policzkach. Wołam w las, oddalając się od dziewczynki na polanie: „Paige!”. Głos mi się załamuje. „Nadchodzę. Wytrzymaj. Wkrótce będę przy tobie”.

Ale jedynym dowodem istnienia mojej siostry jest chrzęst liści. Nowa Paige podąża za mną przez las niczym cień.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 4

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 5

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 6

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 7

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 8

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 9

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 10

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 11

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 12

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 13

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 14

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 15

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 16

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 17

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 18

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 19

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 20

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 21

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 22

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 23

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 24

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 25

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 26

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 27

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 28

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 29

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 30

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 31

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 32

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 33

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 34

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 35

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 36

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 37

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 38

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 39

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 40

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 41

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 42

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 43

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 44

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 45

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 46

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 47

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 48

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 49

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 50

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 51

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 52

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 53

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 54

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 55

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 56

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 57

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 58

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 59

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 60

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 61

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 62

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 63

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 64

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 65

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 66

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 67

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 68

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 69

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 70

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 71

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 72

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 73

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 74

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 75

Dostępne w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej

O AUTORCE

Susan Ee jadła meze na starym mieście w Jerozolimie, surfowała po ciepłych wodach u wybrzeży Kostaryki i zaprezentowała nakręconą przez siebie krótkometrażówkę na jednym z ważnych festiwali filmowych. Od dziecka uwielbia science fiction, fantasy i horrory, zwłaszcza takie ze szczyptą romansu. Pracowała jako prawniczka, ale uwielbia pisać, ponieważ w ten sposób może puścić wodze swojej nieokiełznanej wyobraźni.

Wytwórnia Good Universe wykupiła prawa do adaptacji filmowej. Producentami filmu będą Sam Raimi („Spiderman”) oraz Joe Drake („Igrzyska śmierci”).

SPIS TREŚCI

Okładka

Recenzje

Karta tytułowa

Dedykacja

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ 43

ROZDZIAŁ 44

ROZDZIAŁ 45

ROZDZIAŁ 46

ROZDZIAŁ 47

ROZDZIAŁ 48

ROZDZIAŁ 49

ROZDZIAŁ 50

ROZDZIAŁ 51

ROZDZIAŁ 52

ROZDZIAŁ 53

ROZDZIAŁ 54

ROZDZIAŁ 55

ROZDZIAŁ 56

ROZDZIAŁ 57

ROZDZIAŁ 58

ROZDZIAŁ 59

ROZDZIAŁ 60

ROZDZIAŁ 61

ROZDZIAŁ 62

ROZDZIAŁ 63

ROZDZIAŁ 64

ROZDZIAŁ 65

ROZDZIAŁ 66

ROZDZIAŁ 67

ROZDZIAŁ 68

ROZDZIAŁ 69

ROZDZIAŁ 70

ROZDZIAŁ 71

ROZDZIAŁ 72

ROZDZIAŁ 73

ROZDZIAŁ 74

ROZDZIAŁ 75

PODZIĘKOWANIA

O AUTORCE

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: World After

Text copyright © 2013 by Feral Dream LLC

Copyright for the Polish edition © 2014 by Wydawnictwo Termedia

Copyright for the Polish translation © 2013 by Jacek Konieczny

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany

w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania

za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2014

Projekt okładki: Tomasz Maroński

Redakcja: Kamila Czok, Editio

Korekta: Katarzyna Krawczyk, Editio

eISBN: 978-83-7988-201-4

Wydawnictwo Filia

grupa Termedia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 8

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres:

czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

DARKHART

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl