1

Był upalny sierpniowy wieczór, gdy Sabina Południewska zjechała z głównej szosy prowadzącej w kierunku Brzózek Wielkich na bitą gruntową drogę do Idy. „Ida, 14 kilometrów”, taki drogowskaz zobaczyła przed zjazdem, zanim posłusznie skręciła na wyboisty i pokryty kurzem trakt. Samochodem szarpało i podrzucało, gdy lawirowała w koleinach wyżłobionych przez cięższe auta i maszyny rolnicze. Pójdzie mi zawieszenie – pomyślała i jakby w odpowiedzi niewielki samochodzik zakrztusił się i wyraźnie stracił na mocy. Przejechała jeszcze ze dwa kilometry, walcząc ze słabnącym silnikiem, aż wreszcie auto skapitulowało i zatrzymało się na środku drogi, w malowniczym zagłębieniu, najwyraźniej wydrążonym przez wodę. Spróbowała zapalić samochód, ale się nie udało. Starter chwilę rzęził, dając jej złudną nadzieję, ale po chwili zamilkł zupełnie. Wysiadła z samochodu, a jej eleganckie zamszowe buty natychmiast utonęły w kurzu. Wyciągnęła telefon – brak zasięgu. Tak, w sumie, na co mogła liczyć w tej zapomnianej przez Boga głuszy? Rozejrzała się, obliczając w myślach przejechaną odległość. Nie udało jej się pokonać więcej niż dziewięć kilometrów, zatem od Idy dzieliło ją jeszcze pięć. Raczej wątpliwe, że ktoś ją tutaj znajdzie, zwłaszcza że zbliżała się noc. Jeżeli ma się jakoś stąd wydostać, musi sobie radzić sama – zamknąć samochód, zabrać bagaż i ruszyć pieszo, co zajmie jej zapewne ponad godzinę. Sabina nigdy nie użalała się nad sobą, tylko natychmiast i w zdecydowany sposób rozwiązywała problem. Działała jak żołnierz, z tą jedyną różnicą, że rozkazy wydawała sobie sama.

Teraz wyciągnęła z rozmachem torbę z bagażnika i postawiła ją na ziemi. Walizka była bardzo ciężka, więc szanse, że będzie ją w stanie nieść przez pięć kilometrów – żadne. Raczej nie wchodziło w grę, że pociągnie ją za sobą na rachitycznie wyglądających kółkach. Oczyma wyobraźni ujrzała ten obrazek – siebie wlekącą w kurzu i pyle elegancką walizkę w nietypowym kolorze fuksji. Aż wzdrygnęła się, myśląc o śmieszności tej sytuacji. Brakowałoby mi jeszcze tylko futra i już można by powiedzieć „głupia niunia” – pomyślała z typowym dla siebie sarkazmem.

Należało zatem posegregować rzeczy na te pierwszej potrzeby oraz zbędne, a potem zabrać ze sobą tylko najważniejsze. Nachyliła się nad walizką i zaczęła przeglądać jej zawartość, gdy nagle coś zaszeleściło w krzakach po drugiej stronie drogi. Nie była strachliwa, ale wpatrzyła się w chaszcze z uwagą – mogło to być jakieś zwierzę: wałęsający się pies nie byłby raczej niebezpieczny, podobnie jak zagubiona krowa, gorzej, gdyby z krzaków wyłonił się wilk, choć nie była pewna, czy wilki w ogóle występują w tej okolicy. Na wszelki wypadek otworzyła drzwi samochodu i postawiła nogę na progu, by szybko wskoczyć do środka, gdyby w zaroślach pojawiło się coś budzącego niepokój. Ku jej zdumieniu z krzaków wyszła dziewczynka.

Mogła liczyć dziesięć, góra jedenaście lat. Była bardzo szczupła, wręcz chuda, miała patykowate, niezgrabne nogi i ręce. Pociągła twarzyczka o bardzo regularnych rysach ginęła w burzy jasnych jak słoma włosów, wijących się w setkach sprężynkowatych loków. Patrzyła bystro ogromnymi, niebieskimi oczami, które zdawały się zajmować połowę jej twarzy. Była niezbyt ładnym dzieckiem, ale zapowiadającym się na piękną kobietę.

Odgarnęła włosy z twarzy podrapaną ręką – najwyraźniej świeże siniaki i strupki były pamiątką po innych wyprawach odkrywczych – zatrzymała się i spojrzała w kierunku Sabiny. Kobietę uderzyło, że nie patrzyła bezpośrednio na nią, ale gdzieś w bok, tuż nad jej ramieniem, jakby unikając kontaktu wzrokowego. Sabina nic nie mówiła, czekając, aż mała się do niej odezwie, powie choć „dzień dobry” – sama nie miała zwyczaju zagadywania dzieci, które raczej lekceważyła.

Dziewczynka milczała. Przeniosła wzrok na Sabinę, wpatrując się w nią szeroko otwartymi oczami. Kobieta zmieszała się pod tym spojrzeniem, bo rzadko kiedy przyglądano się jej w tak otwarty i bezceremonialny sposób.

– Dobry wieczór – powiedziała więc z wahaniem, zastanawiając się, czy podejść do dziewczynki. W końcu się jednak na to nie zdecydowała. Mała dalej nie odzywała się ani słowem, spoglądając badawczo. Sabina postanowiła nic sobie z tego nie robić. Uznała, że dziewczynka to niewychowana dzikuska i przeszła nad tym do porządku dziennego. Południewską naprawdę mało co obchodziło poza nią samą.

– Zepsuł mi się samochód – wyjaśniła, pokazując ręką na małe autko, które, tkwiąc w koleinie, prezentowało naprawdę smutny obrazek. – Czy mogłabyś mi pomóc...? – Sabina znów się zawahała, bo w sumie nie wiedziała, czego oczekuje od tego dziwnego dziecka. Czy powinna ją poprosić o sprowadzenie odsieczy? Zawiadomienie kogoś, by po nią przyjechał? Tylko kogo? Miała wynajęty co najmniej na miesiąc pokój w znajdującym się w Idzie pensjonacie „Pod Graalem i Różą”, ale wątpiła, by właściciele przybytku o tak pretensjonalnej nazwie byli skłonni wieczorem ratować swoich gości z kłopotów. Choć na pewno powinni – podsumowała w myślach z charakterystycznym dla siebie rozdrażnieniem. Było to dla niej bardzo typowe: gdy coś nie szło po jej myśli, złościła się i denerwowała, obwiniając cały świat za swoje niepowodzenie. Tymczasem dziewczynka zbliżyła się do samochodu jakimś zwierzęcym, skradającym się krokiem i niespodziewanie się odezwała:

– Krzyś ci pomoże! – Ale zanim Sabina zdołała o cokolwiek zapytać, na przykład kim jest ten Krzyś i czy szybko się tu zjawi, mała zniknęła w listowiu.

Południewska oparła się o samochód i wpatrywała w chaszcze, licząc na to, że zobaczy jeszcze dziewczynkę. Niestety, blondynka znikła i najwyraźniej nie miała się już pojawić. Dziwna sprawa – pomyślała więc Sabina i wzruszyła ramionami. Jak zwykle była zdana na siebie. Zaczęła zastanawiać się, co najlepiej zrobić. Rozsądek podpowiadał jej, że powinna zabrać kilka najpotrzebniejszych rzeczy i ruszać jak najszybciej w drogę. Z drugiej strony nieznajoma dziewczynka dała jej nadzieję, że sprowadzi pomoc. Tylko czy ów Krzyś naprawdę mógł coś zrobić? Kobieta była pewna, że to jakiś kolega tej małej, który ani nie uruchomi samochodu, ani też nie dojedzie tu swoim autem – bo niby jak? Rozzłościła się na dziecko, uznając je za złośliwą istotę, która chciała z niej zakpić i szybko zaczęła wciskać do przepastnej torebki wybrane przedmioty z walizki. Po chwili nie mogła już dopiąć zamka, więc z westchnieniem odłożyła sweter i zaciągnęła suwak. Walizkę z resztą rzeczy wrzuciła do bagażnika i zamknęła samochód. Był zawalidrogą na środku traktu, ale Sabina wątpiła, żeby ktoś tu się pojawił. Skoro przez ostatnią godzinę nie przejechała tędy żywa dusza…

Ruszyła przed siebie, brnąc w kurzu i piasku pokrywającym drogę. Wiedziała, że w takim tempie może nie zdążyć do Idy przed nocą. Zapadał zmierzch. Sabina była mało wrażliwa na uroki natury, ale tym razem musiała przyznać, że jest to najładniejszy wieczór, jaki widziała. Upał zelżał już jakiś czas temu, powietrze się ochłodziło i na niebie pojawiły się szarawe chmury. Zachodzące słońce oświetliło je w ten sposób, że nabrały niezwykłego, lekko fioletowego odcienia. Niebo z kolei było całe w różowych smugach, wyglądających jak niedbałe maźnięcia temperą. Sabina nigdy nie widziała czegoś podobnego. Zatrzymała się i z uniesioną głową wpatrywała się w górę. Ależ tu pięknie! – Westchnęła i była to myśl, która się jej wymknęła jakby mimochodem. Południewska wiele wymagała od innych, ale również od siebie, więc starannie cenzurowała swoje uczucia. Nie chciała doznawać wzruszeń, obce jej były „romantyczne paciajstwa”, jak to nazywała, ale teraz nagle uwolniła na chwilę swe serce i myśli. Poddała się im – a może ten pomysł wydawcy z przyjazdem tutaj nie był aż taki zły, jak na początku myślała? Może czeka ją tu coś niezwykłego (ale co mogłoby to być – nie wiedziała i nie chciała się nawet domyślać)? Może wszystko się odmieni? W tym momencie do głosu doszła trzeźwa natura Sabiny, która w mgnieniu oka rozprawiła się z tą uczuciową słabością.

– Jedyne, co mnie może tu spotkać, na tej drodze, to że nogę sobie złamię lub wilcy mnie zjedzą – powiedziała złośliwie półgłosem, nie zauważając, że już kolejny raz żartuje z siebie.

Przeszła spory kawałek, bo liliowe niebo pokryło się już mrokiem, gdy zdała sobie sprawę, że nie zabrała z samochodu latarki. Gdy zapadnie noc, trudno będzie cokolwiek dostrzec i wtedy sytuacja naprawdę zrobi się groźna. Przestraszyła się i przystanęła na skraju drogi. Już znacznie się oddaliła od samochodu i powrót do niego nie miał sensu, musiała iść naprzód. Jedyna nadzieja, że noc będzie księżycowa i pojawią się gwiazdy.

Noc istotnie była księżycowa – a sam księżyc wyglądał jak wielka złota kula, lecz zamiast gwiazd pojawiło się coś innego. Sabina początkowo myślała, że widzi świetliki, ale były to zbliżające się reflektory samochodu. Stanęła z boku drogi, by pojazd nie potrącił jej po ciemku, i na wszelki wypadek zaczęła machać rękami. Auto zatrzymało się tuż przy niej i męski głos zawołał:

– Pani Południewska? Przysłano mnie, żebym zawiózł panią do hotelu!

Sabina odetchnęła z ulgą i otworzyła drzwi od strony pasażera. W środku siedział mężczyzna około czterdziestki, o ogorzałej od słońca twarzy i szczerym, wesołym uśmiechu, a na tylnej kanapie tkwiła poznana dzisiaj dziewczynka. Kobieta skinęła jej głową i powiedziała niespodziewanie przyjaznym głosem:

– Witaj ponownie. Dziękuję za pomoc! A gdzie jest Krzyś?

Dziwne dziecko nie odpowiedziało, tylko uśmiechnęło się tajemniczo i zapatrzyło w okno.

Mężczyzna roześmiał się.

– To ja jestem Krzyś! Krzysztof Dolecki, a to moja córka Julina! – Sabina wyciągnęła rękę, darując sobie uwagę na temat dorosłych mężczyzn, do których córki mówią po imieniu, i to w dodatku używając zdrobniałej formy.

– Bardzo mi miło – wymamrotała, bo nic sensowniejszego nie przychodziło jej do głowy.

Dolecki jednak kontynuował:

– Odwieziemy panią do hotelu, musi pani trochę odpocząć. Jutro przyjadę po samochód. Proszę mi dać kluczyki. Jeżeli da się go naprawić na miejscu, zrobię to, a jeżeli awaria jest poważniejsza, doholuję go do Idy i tam naprawię.

– Wspaniale – powiedziała Sabina, sięgając do torebki. – Pan jest mechanikiem?

– Niezupełnie, madame! – Krzyś się zaśmiał. – Choć jednak w sumie tak, naprawiam to, co zepsute. Jestem tutejszym lekarzem!

Południewska spojrzała na niego w zdumieniu. Na końcu języka miała uwagę, że nie tak wyobrażała sobie miejscowego lekarza, ale przecież właściwie nie wiedziała, jak powinien wyglądać wiejski doktor. Gdzieś na granicach podświadomości majaczył jej obraz starszawego jegomościa ze skórzaną walizeczką, w niemodnym garniturze i kapeluszu, ale chyba wzięła go z jakiegoś dawnego filmu. Nie odezwała się zatem i tylko kątem oka spojrzała na Krzysia. Pogwizdywał wesoło i widać było, że cieszy się każdą chwilą. To głupie i niepoważne – pomyślała Sabina, która uważała takie entuzjastyczne podejście do życia za podejrzane. Nie ufała zbytnio wesołym ludziom. Nie rozumiała, skąd biorą tę radość i zawsze sądziła, że nie mogą być szczerzy.

– Proszę zobaczyć – powiedział tymczasem lekarz, bo właśnie zjechali z piaszczystej drogi pomiędzy małe domki. – Tam na wzgórzu widać pałac!

Spojrzała przed siebie. Z prospektu reklamowego, który pokazał jej wydawca, wiedziała, że hotel został urządzony w starym odrestaurowanym pałacu. Kolorowy folder zachwalał uroki okolicy i piękno samego budynku. Musiała przyznać, że nie były to pochwały przesadzone. Na nieodległym wzgórzu widać było solidną, ciężką bryłę budynku, zwieńczoną wysoką wieżą, świetnie widoczną na tle rozświetlonego księżycem nieba. Do pałacu prowadziła wysadzana starymi drzewami aleja oświetlona lampami solarnymi, rzucającymi lekko przytłumione srebrne światło, które nadawało całej okolicy magiczny wygląd. Sabina poddała się przez chwilę urokowi tego miejsca, mając wrażenie, że zbliża się do siedziby czarodzieja.

– Właśnie mijamy Upiorną Kapliczkę! – rzucił wesoło Dolecki, gdy wjechali w aleję starodrzewu. Czar niezwykłego widoku prysnął, a Sabina obejrzała się z ciekawością za siebie.

– Upiorna Kapliczka? Dlaczego tak się nazywa?

Krzyś przyspieszył i się roześmiał.

– Ludzie we wsi przez całe lata myśleli, że w niej straszy. Proszę sobie wyobrazić, że pojawiała się przy niej dziwna zjawa, jakby duch, i snuła się nad parkiem. Potem, gdy właściciel pałacu, Witold Mossakowski, zaczął robić remont, okazało się, że kapliczka jest połączona z budynkiem podziemnym przejściem…

– Żartuje pan! – Nie wierzyła.

On kiwnął głową.

– Właśnie tak! W czasach przedwojennych działało tu tajne stowarzyszenie, rodzaj loży masońskiej, które spotykało się w jednym z pokoi w pałacu, tym z labiryntem na podłodze, teraz służącym jako biblioteka. Wymykali się niezauważeni właśnie tunelem prowadzącym do Upiornej Kapliczki. Witold podejrzewał, że mogli się tu też spotykać XIX-wieczni powstańcy i spiskowcy. W tunelu mieścił się szereg pomysłowych urządzeń, które emitowały efekty dźwiękowe i wizualne, zapewne by zniechęcić ciekawskich do penetrowania wnętrza kapliczki.

– Niesamowite! – Sabina się zdumiała, szeroko otwartymi oczami wpatrując się w ciemniejący na tle nieba zarys pałacu. Nieświadomie zaczęła odczuwać coś w rodzaju zaciekawienia nowym, tajemniczym miejscem. Pojawił się też niezwykły dla niej dreszcz nadchodzącej przygody. Odprężyła się i po raz pierwszy uśmiechnęła do swego wybawiciela. Krzyś odpowiedział wesołym, łobuzerskim uśmiechem, który już od dawna czaił się w jego szarych oczach, i z fantazją zajechał przed ganek.

Na tarasie pałacu stała jakaś postać, oświetlając podjazd dużą latarnią trzymaną w ręce. Gdy Sabina wysiadła, zobaczyła, że jest to kobieta tuż po trzydziestce, bardzo ładna i w zaawansowanej ciąży. Południewska domyśliła się w niej właścicielki hotelu, Mili Mossakowskiej, o której czytała w prospekcie reklamowym. Mila była żoną Witolda Mossakowskiego, byłego wiceministra, który kilka lat wcześniej kupił podupadający pałac i, przyjechawszy tutaj, zakochał się w tym miejscu bez pamięci. Tutaj poznał też swoją żonę – wówczas sołtysa wioski Ida i miłośniczkę astronomii. Sabina musiała przyznać, że gdy czytała tę historię w folderze, była pewna, że jest to tani chwyt reklamowy dla przyciągnięcia spragnionych romantyzmu naiwniaków. Taki hotel na krańcu świata nie ma zapewne zbyt wielu gości, więc stara się ich zwabić ckliwą historyjką miłosną rodem z kiepskiego romansu – szydziła, gdy wydawca podsunął jej prospekt przedstawiający pensjonat „Pod Graalem i Różą” i zaproponował, by dokończyła swoją najnowszą książkę właśnie tam.

Praca od dwóch miesięcy zupełnie jej nie szła, wydawca martwił się, że nie skończy w umówionym terminie, a czytelniczki już od dawna czekały na nową powieść, mocno się niecierpliwiąc. A wszystko wskazywało na to, że z powodu kryzysu twórczego Sabiny książka się nie ukaże. Wydawca, pan Arend, nauczył się w spokoju i z pokorą tolerować humory Południewskiej, która, mimo iż zmienna w nastrojach i momentami trudna do zniesienia, była bardzo obowiązkowa i zawsze dostarczała rękopis na czas. Teraz jednak nie potrafiła dokończyć książki. Wydawca posunął się nawet do tego, że zaproponował jej pomoc, „sekretarkę”, jak to uroczo nazwał, która pisałaby według wymyślonych przez Sabinę wątków. Ona potraktowała to jako osobistą zniewagę i wyszła z wydawnictwa trzaskając drzwiami. Trzy tygodnie zajęło Arendowi przeczekiwanie jej złego humoru – wysyłał kwiaty z przeprosinami i koszyki delikatesowych specjałów. Wszystko na nic. Południewska nie odbierała przesyłek ani telefonów. Wreszcie udało mu się zastać ją w domu i zaprosić na kolację, podczas której opowiedział o hotelu, wręczył prospekt i zaproponował przynajmniej miesięczny „odpoczynek” w tym cudownym miejscu. Sabina zgodziła się niechętnie. Sama widziała, że coś jest nie tak. Do tej pory bez trudu produkowała jeden bestseller za drugim, wydając ich rocznie kilka. W tym roku męczyła się z jedną powieścią i wyglądało na to, że nie będzie w stanie jej skończyć. Nie miała pojęcia, co zacięło się w tak sprawnie działającej maszynerii. Zawsze szydziła z autorów przeżywających twórcze kryzysy, które uważała za wyraz lenistwa i słabości. Ona sama pisała zawsze szybko i pomysłów jej nie brakowało. A teraz proszę – też ją to dopadło. I, jak się okazało, nie był to efekt lenistwa ani słabości. Codziennie rano siadała przed komputerem i płakała z bezsilności. Słowa, które zazwyczaj tak gładko wychodziły spod jej palców, teraz nie chciały biec. Miała pustkę w głowie, czuła tylko zmęczenie i niechęć. Wielokrotnie próbowała się przemóc, zmusić do napisania choćby kilku zdań, żeby zacząć. Nic. Frazy były tak denerwująco nieporadne, że kasowała je ze wstrętem. A potem znowu płakała, wpatrzona w pusty biały ekran edytora tekstowego, gdzie znacząco migał kursor, który powinien wyznaczać kolejne zapisane zdania, a pokazywał jedynie pustkę. A jeżeli ja już niczego więcej nie napiszę? – pomyślała w panice Sabina, siedząc w eleganckiej restauracji, do której zaprosił ją wydawca. Miała na szczęście dosyć rozsądku, by się z tym nie zdradzać. Arend przekonywał ją, że przemęczenie łatwo będzie pokonać krótkim odpoczynkiem w jakimś inspirującym miejscu i podsunął reklamowy prospekt. Wydawnictwo, zapewnił, pokryje wszystkie koszty, jak zwykle, a ona ma się o nic nie martwić, tylko regenerować siły i pisać.

W innej sytuacji zapewne by go wyśmiała, bo niczego nie znosiła bardziej niż narzucania jej swej woli. Ale teraz była tak zgnębiona swoją niemocą i pełna czarnych myśli, że po krótkim wyszydzaniu tego pomysłu przyjęła propozycję. Wydawca był uszczęśliwiony i najwyraźniej uznał, że widmo nieszczęścia zostało zażegnane. Sabina spakowała torbę, wzięła pudło z notatkami i wyruszyła w drogę. W drogę, która zaprowadziła ją tutaj – do niezwykłego hotelu w starym pałacu, przed którym stała kobieta w jedwabnej sukience, machając lampą. Wygląda jak postać z bajki – pomyślała Południewska i przyjemne ciepło rozlało jej się po ciele. Tak, potrzebny był jej taki drogowskaz, którym mogłaby się kierować i znaleźć właściwą ścieżkę. Ale czy znajdzie ją tutaj? Nie była pewna…

– Dojechaliśmy! – Wyrwał ją z zadumy głos Krzysia. – Mila na panią czeka, bardzo się niepokoiła o panią! Gdy Julina dotarła do wsi z wiadomością o awarii samochodu, Mila natychmiast chciała po panią jechać, ale wolałem ją wyręczyć!

Krzyś wyskoczył z samochodu, by otworzyć Sabinie drzwi. Ona wysiadła z wdziękiem i jeszcze raz ogarnęła wzrokiem niecodzienny widok, jakim był pałac oświetlony zimnym światłem księżyca i dziewczyna kołysząca latarnią.

– Dziękuję – szepnęła tylko, podając Krzysiowi rękę. On skłonił się lekko i niespodziewanie ucałował jej dłoń.

– Cała przyjemność po mojej stronie – zapewnił i Sabina miała wrażenie, że mówi to szczerze. Ruszyła przed siebie, by przywitać się z właścicielką, która właśnie schodziła po szerokich schodach. Przypomniała sobie jednak o czymś i wróciła do samochodu.

– Do widzenia, Julinko! – powiedziała ciepłym, miękkim głosem, o który sama by siebie nie podejrzewała. Dziewczynka, wyrwana z zamyślenia, odwróciła się w jej stronę i spojrzała okrągłymi oczami. Na jej twarzyczce pojawił się radosny uśmiech. Nieoczekiwanie wyskoczyła z samochodu i uścisnęła Sabinę. Ta, zupełnie zaskoczona, stała sztywno, patrząc niepewnie, z rękami bezradnie opuszczonymi wzdłuż ciała. Kątem oka dostrzegła zdumienie malujące się na twarzy Krzysia.

– Och, nie duś mnie tak – powiedziała z lekką przyganą w głosie, bo naprawdę nie znosiła takich sytuacji i zawsze wytrącały ją z równowagi nieprzewidziane zdarzenia. Julina odskoczyła od niej jak oparzona i stanęła obok ojca. Sabinie zrobiło się trochę wstyd, że tak obcesowo potraktowała dziewczynkę, która nie miała przecież złych zamiarów. Odchrząknęła więc i powiedziała raz jeszcze bezbarwnym i oficjalnym tonem: – Do widzenia i dziękuję za wszystko! – Potem, nie oglądając się już za siebie, ruszyła w stronę schodów. Usłyszała jeszcze trzask zamykanych drzwi i odgłos startującego silnika. Odjechali.

– Pani Sabina Południewska? – zapytała kobieta z latarnią, a ona skinęła tylko głową. – Jestem Mila Mossakowska, cieszę się, że pani dotarła. Bardzo martwiliśmy się o panią.

Sabina z westchnieniem powiedziała jej, że niepokoi się o samochód pozostawiony bez opieki na środku drogi; przede wszystkim bała się, że unieruchomione auto może spowodować wypadek. Mossakowska rozwiała jej obawy.

– Krzyś na pewno od razu tam pojedzie. Przypuszczalnie zaraz naprawi awarię, a jeśli nie, to przyholuje samochód tutaj, proszę się tym nie kłopotać!

– Pojedzie teraz? W nocy? – Sabina zdziwiła się ogromnie. – Z dzieckiem?

Mila skinęła głową, wprowadzając ją do imponującego holu, z którego widać było wszystkie kondygnacje hotelu. Pałac zbudowany był w dziwny, labiryntowy sposób – z głównego westybulu wchodziło się na kolejne piętra, tworzące jakby galerie, z których prowadziły wejścia do pokojów. Konstrukcja ta stwarzała niepokojące wrażenie wydrążonego pnia lub studni, z której stopniowo wychodziło się ku górze. W suficie tej niezwykłej budowli znajdowało się przeszklenie, przez które do środka zaglądał księżyc, chłodny i zagadkowy jak kula perłowego lodu. Na kredensach w holu stały lampy o mlecznych kloszach, rozpraszających przytłumione światło na ścianach i sprzętach. Cienie były wprost niesamowite i Sabina nie mogła oderwać od nich wzroku. Miała wrażenie, że trafiła do nieznanej jej opowieści, w której wszystko może się zdarzyć, a w każdym zakamarku kryje się zaskakująca tajemnica.

– Umieściliśmy panią w pokoju na piętrze, nazywamy go Słonecznym. – Wyrwała ją z zamyślenia Mila. – Myślę, że będzie pani zadowolona. Jest z niego imponujący widok na dolinę, szczególnie cudowny rankiem, gdy podnoszą się mgły. Pani wydawca, pan Arend, poinformował nas, że potrzebuje pani spokoju, więc daliśmy pani najbardziej intymny pokój, żeby nie przeszkadzali pani inni goście.

Sabinę zdziwił fakt, że jest tu jeszcze ktoś oprócz niej. Naprawdę była przekonana, że takiego miejsca, z dala od głównych traktów turystycznych, nikt nie odwiedza. Ponownie tego wieczoru powstrzymała się z wypowiedzeniem złośliwej uwagi, żeby nie zakłócić uroku tej magicznej chwili. Mila tymczasem trąciła dzwonek na recepcyjnym kontuarze i gdzieś z bocznych drzwi wyskoczył chłopak, a właściwie już młody mężczyzna. Był wysoki, dosyć nieporadny w ruchach, ze śmiejącymi się oczyma.

– To jest Mireczek, syn naszej gospodyni – przedstawiła go Mila. – Pomaga nam tutaj, nosi bagaże naszych gości…

– Ja nie mam bagażu – powiedziała Sabina zmęczonym głosem, bo nagle zaczęła odczuwać trudy minionego dnia.

– Nic nie szkodzi – odpowiedział chłopak gorliwie. – Tę torebkę pani zaniosę! Panią też mogę zanieść, bo dosłownie słania się pani na nogach.

Sabina aż krzyknęła z przerażenia na samą myśl o tym, że jakiś nieznajomy dryblas miałby jej dotykać, gdy Mila się roześmiała i poklepała chłopaka po ramieniu.

– On tylko żartuje… Mireczku, zaprowadź panią do pokoju Słonecznego.

Chłopak chwycił torebkę Sabiny, którą chwilę wcześniej położyła na ladzie recepcji, i skoczył na schody. Kobieta, chcąc nie chcąc, pospieszyła za tym samozwańczym przewodnikiem.

– Proszę zejść na śniadanie koło dziewiątej! – krzyknęła za nią Mila. – Wszyscy goście schodzą się o tej porze do jadalni.

To się Sabinie bardzo nie podobało. Nie miała najmniejszej ochoty spotykać się z pozostałymi mieszkańcami hotelu. Będą się jej przyglądać, może zadawać jakieś pytania, wymagając, by podtrzymywała rozmowę. Już odwróciła się, by powiedzieć właścicielce, że życzy sobie śniadania do pokoju, ale nagle zrezygnowała. Nie chciała okazać się niegrzeczna. Ponad wszystkie niewygody, które tutaj będzie musiała znosić, najbardziej przerażał ją fakt, że ktoś mógłby uznać, iż nie zachowuje się jak dama. Mogła być złośliwa, pełna urazy i niechęci, ale zawsze miała doskonałe maniery. I gdy komuś dokuczyła, robiła to jak królowa, raniąc, ale nie zostawiając śladu.

Mireczek wprowadził ją do oświetlonego ciepłym światłem pokoju, ukłonił się, bąknął kilka niezrozumiałych słów (najwyraźniej miały to być przeprosiny) i zniknął. Sabina wzruszyła ramionami, klasyfikując go w myślach jako nieszkodliwego przygłupka. Rozejrzała się po pokoju. Był bardzo duży i jasny, a uwagę przykuwały malowidła na suficie przedstawiające słońce. Pomieszczenie miało aż trzy duże okna, a pod jednym z nich ustawiono szerokie łóżko o metalowych gałkach, zachęcające, by się natychmiast na nim położyć.

Sabina przez chwilę walczyła ze sobą, by jednak wziąć kąpiel, ale szybko się rozgrzeszyła. Łazienki w takich starych domach zazwyczaj są okropne – niefunkcjonalne i pozbawione ogrzewania. Jeszcze zdąży się nadenerwować niedociągnięciami obsługi. Rozebrała się, znalazła w torebce koszulę nocną i szybko zanurzyła się w pachnącej różanymi płatkami pościeli. Mam nadzieję, że nie mam uczulenia na to chemiczne świństwo, którym spryskują pościel dla zapachu – pomyślała jeszcze i już spała.

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

9

Dostępne w wersji pełnej

10

Dostępne w wersji pełnej

11

Dostępne w wersji pełnej

12

Dostępne w wersji pełnej

13

Dostępne w wersji pełnej

14

Dostępne w wersji pełnej

15

Dostępne w wersji pełnej

16

Dostępne w wersji pełnej

17

Dostępne w wersji pełnej

18

Dostępne w wersji pełnej

19

Dostępne w wersji pełnej

20

Dostępne w wersji pełnej

21

Dostępne w wersji pełnej

22

Dostępne w wersji pełnej

23

Dostępne w wersji pełnej

24

Dostępne w wersji pełnej

25

Dostępne w wersji pełnej

26

Dostępne w wersji pełnej

27

Dostępne w wersji pełnej

Agnieszka Krawczyk – pisarka z Krakowa, zakochana w swoim mieście. Laureatka wielu konkursów literackich. Pisze powieści obyczajowe i kryminały. Wydała do tej pory: Napisz na priv (2009), Magiczne miejsce (2010), Morderstwo niedoskonałe (2011), Dziewczyna z aniołem (2012) i Noc zimowego przesilenia (2014). Współautorka trzech tomów opowiadań kryminalnych: Zatrute pióra (2012), Mordercze miasta (2012) oraz Kryminalny Wrocław. Mroczne przechadzki po mieście (2013). Z wykształcenia teoretyk literatury, z zamiłowania – pisarka. Jej hobby to zbieranie sensacyjnych i jednocześnie śmiesznych artykułów z gazet oraz niezamierzenie humorystycznych nekrologów. Jedna z założycielek stowarzyszenia autorek kryminałów Zbrodnicze Siostrzyczki.

Strona autorska www.agnieszkakrawczyk.pl

Copyright © by Agnieszka Krawczyk, 2014

Copyright © by Wydawnictwo Termedia, 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany

w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania

za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2014

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: © Diane Kerpan / Arcangel Images (góra),

© Jan Włodarczyk/Autorska Agencja Fotograficzna (dół)

Redakcja: Natalia Musiał

Korekta: Magdalena Świekaton, Editio

eISBN: 978-83-7988-265-6

Wydawnictwo Filia

grupa Termedia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 8

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres:

czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

DARKHART

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl