Annie, Ianowi i Kieranowi

Drogie Maleństwo,

Opowiem ci pewną historię.

Dawno, dawno temu, kiedy jeszcze wierzyliśmy w marzenia, żyli sobie księżniczka i książę. Książę był przystojny i mądry, księżniczka piękna i dobra, oboje bardzo się kochali.

Pewnego dnia, kiedy będziesz starsze, możesz zapytać: czym jest miłość? Niektórzy twierdzą, że czystą magią. Inni, że biologią. W tym przypadku księżniczka i książę wydawali się stworzeni dla siebie. Trudno wytłumaczyć, dlaczego: on lubił piłkę nożną, a ona koncerty. Ona lubiła starocie, a on gadżety. Ich wspólne życie składało się z samych kompromisów. Może właśnie na tym polega „i żyli długo i szczęśliwie”.

Książę oświadczył się księżniczce. Dzień ich ślubu był cudowny, pełen srebra, złota, kwiatów i radości. Książę tańczył do piosenki Boogie Wonderland i prawie wywrócił weselny stół. Szkoda, że tego nie widziałeś. Chociaż, na swój sposób, Ty też tam byłeś – w myślach księżniczki i księcia, którzy już marzyli o Tobie: idealnym dziecku, które dopełni ich miłość.

Jednak mijały lata… a Ciebie wciąż nie było.

Trudno to nazwać bajką, prawda?

MAŁY SEKRET

Dzień przed tym, w którym powinna zrobić sobie test, Claire wyszła z budynku wydziału muzycznego, żeby upewnić się jeszcze raz. Jej zamszowe buty były wilgotne, kiedy przemierzała oszroniony trawnik, mijając szkolny zwierzyniec. Dwóch chłopców z młodszej klasy zaglądało właśnie do świnek morskich, wypuszczając z ust obłoczki powietrza. Pomachała do chłopców i ruszyła w kierunku wąskiej ścieżki wiodącej do otaczającego szkołę lasu.

Grupa dziewcząt grała na boisku w hokeja. Kiedy tylko Claire weszła do lasu, przestała słyszeć ich radosne okrzyki. Zacisnęła prawą dłoń na przedmiotach w swojej kieszeni i przyspieszyła kroku. Minęła rododendron, depcząc wonne sosnowe igły, aż wreszcie dotarła do zardzewiałej żelaznej bramy nieopodal granic szkoły. Pchnęła bramę i weszła na cmentarz.

Uczniowie szkoły imienia Świętego Dominika rzadko tam zaglądali. Kiedy jeden jedyny raz Claire przyprowadziła na cmentarz szóstkę swoich podopiecznych w nadziei, że będzie to dla nich źródło inspiracji, wzruszyli tylko ramionami i przyznali, że od lat opowiadają sobie mrożące krew w żyłach historie na temat cmentarza zakonnic. Krążyły wśród nich legendy o płaczącej damie i zwodniczej mgle, jednak w świetle dnia cmentarz nie był przerażający – promienie słońca sączyły się spomiędzy wierzchołków sosen i zalewały światłem szare nagrobki w wielu kolorach i kształtach. Niektóre z nich były bardzo stare, inne powstały niedawno. Chociaż w budynku szkoły od wielu lat nie mieszkały już zakonnice, na cmentarzu grzebano czasem siostry, które w tym właśnie miejscu rozpoczynały swoją służbę. Nowsze nagrobki, znajdujące się bliżej ogrodzenia, były niskie i granitowe. Przy jednym czy dwóch stały kosze z plastikowymi kwiatami.

Ruszyła w stronę środka cmentarza, gdzie napisy na pomnikach były ledwie widoczne. Nad jej głową zaświergotała sroka.

Claire była ubrana w wełnianą kurtkę. W lewej kieszeni miała telefon, zaś w prawej dwa przedmioty starannie owinięte papierem toaletowym. Zanim je wyjęła, rozejrzała się dookoła, choć wiedziała, że jest sama. Nawet duch zakonnicy nie widział, jak odpakowuje testy ciążowe.

Widziała już na nich błękitne linie, które pojawiły się tuż po zrobieniu testu, lecz było to w toalecie dla personelu, przy kiepskim świetle. Nie miała pewności, czy nie są to tylko jej pobożne życzenia. Podniosła do oczu pierwszy test.

Wynik jednoznacznie pozytywny. Podobnie jak na drugim. Nie pomyliła się.

Osunęła się na trawę, nie zwracając uwagi na zimno i wilgoć. Nie mogła oderwać wzroku od leżących na jej kolanach testów.

Chciała od razu zadzwonić do Bena i mamy. Nie powinna jeszcze robić testu. Doszli z Benem do wniosku, że najrozsądniej będzie zaczekać na badanie w klinice bezpłodności, czyli do następnego ranka.

Sęk w tym, że nie mogła się doczekać. Przez cały dzień w szkole, który upłynął jej na cierpliwym upominaniu siódmoklasistów, żeby się wreszcie skoncentrowali na próbach do wielkanocnego koncertu i zebraniu wydziałowym, myślała wyłącznie o jednym: maleńkim embrionie, jej i Bena. Jedynym wystarczająco dobrym, żeby zostać umieszczonym w ciele Claire.

Wytrzymaj, proszę – pomyślała. Powtarzała to przez ostanie dziesięć dni, odkąd w jej łonie umieszczono zarodek.

Wytrzymaj. Podczas jazdy samochodem, szczotkowania zębów, zmywania naczyń. Wytrzymaj. I podczas kolacji z Benem. Była to jej pierwsza myśl po przebudzeniu i ostatnia przed zaśnięciem.

Wytrzymaj i żyj. Chcę cię poznać.

Nie wyjęła telefonu z kieszeni. Po tym wszystkim co przeszła, chciała zostać sama ze swoim sekretem, by upewnić się, że to prawda.

Delikatnie położyła dłonie na brzuchu.

– Witaj – powiedziała łagodnie.

Uniosła twarz i pozwoliła, by zimowe słońce ogrzało jej skórę.

– Tylko jedna? – Romily zmarszczyła brwi, spoglądając na dziewczynkę i jej matkę, które czekały przy bramie. – Myślałam, że zaprosisz więcej osób.

– Postanowiłam zaprosić tylko jedną przyjaciółkę – oznajmiła spokojnie Posie.

– A co się stało ze wszystkimi zaproszeniami, które zabrałaś do szkoły? Tymi z wydrukowaną mapką?

Posie otworzyła plecak, na dnie którego leżały pogniecione różowe koperty.

– Nie rozdałaś ich? Posie, poświęciłyśmy na to tyle czasu!

– Rozdałam jedno. – Wskazała ruchem głowy na dziewczynkę.

– Wydawało mi się, że Amber też zaprosisz.

– Ale jej nie zaprosiłam.

– W zeszłym tygodniu mówiłaś, że to twoja najlepsza przyjaciółka.

Posie zaczęła nucić pod nosem. Jej gęsta blond grzywka była zbyt długa i Romily nie widziała oczu córki. Zauważyła, że matka zaproszonej dziewczynki spogląda na zegarek, więc objęła Posie ramieniem i ruszyła przed siebie. Posie wzięła koleżankę za rękę i obie gdzieś pobiegły.

– Cześć. – Romily wyciągnęła dłoń na przywitanie. – Jestem Romily. Dziękuję, że pozwoliłaś swojej córce wziąć udział w przyjęciu urodzinowym Posie.

– Byłam trochę zaskoczona – przyznała druga matka. – Dowiedziałam się o nim dopiero wczoraj.

– Przykro mi. Posie twierdzi, że twoja córka będzie jedynym gościem, więc mogę ją zabrać naszym samochodem i odwieźć po podwieczorku. Wybieramy się do domu rodziców chrzestnych Posie, na przedmieściach Sonning. Jest większy od naszego mieszkania.

Romily widziała, że matka dziewczynki bije się z myślami: kilka godzin spokoju kontra niebezpieczeństwo związane z oddaniem córki w ręce nieznajomej kobiety. Mogła jej pokazać swój dowód osobisty. Ludzie z reguły obdarzali ją nieco większym zaufaniem na widok tytułu doktora przed nazwiskiem. Oczywiście tylko do momentu, w którym dowiadywali się, że ma doktorat w dziedzinie entomologii i większość życia zawodowego spędziła pośród martwych owadów.

– Mamo – odezwała się dziewczynka, podbiegając do matki – zaczyna padać.

– W porządku – powiedziała kobieta.

Pospiesznie wymieniły się z Romily numerami telefonów i adresami, dopełniając rytuału odpowiedzialnych rodziców, po czym pobiegła do samochodu po fotelik. Na widok zaniedbanego golfa Romily na jej twarzy ponownie odmalowała się niepewność.

– Jestem ostrożnym kierowcą – zapewniła Romily. – Po prostu dawno go nie myłam.

– Do zobaczenia o siódmej – powiedziała druga z kobiet, całując córkę w policzek i podała jej plastikową torebkę z prezentem dla Posie. – Bądź grzeczna.

Stojąc w popołudniowym korku, Romily zerkała w lusterku na siedzące na tylnym siedzeniu dziewczynki. Koleżanka Posie była od niej drobniejsza, miała włosy porządnie uczesane w kucyki i związane różowymi wstążkami. Siedziała ze złożonymi rękami i wyglądała przez okno, podczas gdy Posie cichutko śpiewała. Jej mundurek był starannie wyprasowany, a buty wypastowane na błysk. Romily nie pamiętała, by kiedykolwiek wcześniej widziała tę dziewczynkę.

Nagle lunął deszcz i musiała się skoncentrować na pokonaniu zakorkowanej drogi i wyrwaniu się z miasta. Po wyjeździe z Brickham krajobraz stał się ciekawszy, chociaż przez okno samochodu widać było tylko smugi zieleni. Jej najlepszy przyjaciel, Ben, mieszkał z Claire, swoją żoną, na przedmieściach Sonning, w ślicznej wiosce nad Tamizą, pełnej krytych strzechą domków, zamieszkaną przez osoby dojeżdżające do pracy w Londynie. Dzięki długiej praktyce Romily z łatwością udało się skręcić w wąską dróżkę i zaparkować na żwirowym podjeździe obok należącego do Claire audi.

– Nie ma samochodu Bena – oznajmiła Posie.

– Niedługo przyjedzie – powiedziała Romily, która już wcześniej zauważyła ten brak. – Przysłał mi rano SMS-a.

– Chodźcie! – Posie wyskoczyła z samochodu, zanim Romily odpięła swój pas i puściła się biegiem w stronę frontowych drzwi kamiennego domu, uciekając przed deszczem. Otworzyła drzwi bez pukania i wparowała do środka. Przyjaciółka dołączyła do niej, omijając kałużę, w którą Posie beztrosko wdepnęła. Deszcz przemoczył rękawy kurtki Romily, która poszła za dziewczynkami, dźwigając pudło z rzeczami na przyjęcie.

W środku panowało przyjemne ciepło i wszędzie rozchodził się aromat świeżego ciasta.

– Ale ładny dom – odezwała się przyjaciółka Posie, spoglądając na odkryte krokwie, salon pełen miękkich kanap w kolorze kości słoniowej i fortepian. Z framug drzwi i żyrandoli zwisały różowe i fioletowe balony.

– Możesz położyć prezent tutaj – poinstruowała ją Posie, wskazując na stół. – Wolno nam się bawić w co tylko chcemy, ale najpierw musimy zdjąć buty. Romily, przyniesiesz zwierzątka z samochodu?

– To w samochodzie są jakieś zwierzątka? – Romily odstawiła pudło i zaczęła już zdejmować buty. Krople wody ściekały jej z włosów na kark.

– Tak, położyłam je rano na tylnym siedzeniu, bo też chciały uczestniczyć w przyjęciu. Są w torbie.

– W torbie – powtórzyła Romily, usiłując sobie przypomnieć, czy widziała w samochodzie jakąś torbę. Nie miała ochoty wracać po wymyśloną torbę pełną lampartów. Już raz się nabrała na podobny numer. – O jakie zwierzątka chodzi?

– No wiesz, Ritę, Lornę i Joego.

– Ach, tak. Posie, czy jesteś pewna, że nikt już nie przyjedzie?

– Właśnie dlatego przywiozłam zwierzątka.

– Witaj, moja śliczna solenizantko! – Claire pojawiła się w drzwiach do kuchni, przeszła przez salon i wyciągnęła ręce do Posie. – Przypomnij mi, ile dzisiaj kończysz lat?

Posie mocno objęła ją w pasie i pocałowała w policzek.

– Siedem.

– Ojej, jak mogłam zapomnieć? Cześć – zwróciła się do przyjaciółki Posie, która nieśmiało się do niej uśmiechnęła. – Jak masz na imię?

– Amelia.

– Chodźmy! – Posie pobiegła na górę, a koleżanka szybko do niej dołączyła. Claire odprowadziła je wzrokiem. Miała na sobie dopasowane spodnie i jedwabną bluzkę. Pierścionek z brylantem zalśnił na jej palcu, kiedy poprawiała blond włosy o miodowym odcieniu.

– Witaj.

– Cześć – odparła Romily, uświadamiając sobie, że jej włosy są wilgotne i nieuczesane, a dżinsy mają postrzępione i na dodatek całkiem przemoczone nogawki. Podskakując na jednej nodze, zaczęła zakładać but. – Dziękuję, że zgodziłaś się na to przyjęcie i przystroiłaś dom balonami. Mówiłam Posie, że ty też miałaś dziś w szkole zajęcia, ale się uparła, a Ben powiedział…

– Cała przyjemność po mojej stronie. Ilu będzie gości?

– To już wszyscy.

– Myślałam, że zależy jej na dużym przyjęciu.

– Ja też. Czy… – Romily się zawahała.

– Ben musiał dziś pojechać na spotkanie do Londynu, ale obiecał, że zdąży na tort.

– Och, właśnie miałam zapytać, czy mogę pożyczyć parasolkę. – Skończyła zakładać buty i wskazała na zabytkowy stojak na parasole. – Posie zapomniała czegoś z samochodu.

– Jasne, wybierz którąś. Nastawię wodę.

Na zewnątrz lało jak z cebra i wiał silny wiatr, a Romily wybrała najprawdopodobniej jedyną zepsutą parasolkę z całego stojaka. Starała się ją trzymać prosto w drodze do golfa i podczas wyjmowania torby pełnej pluszowych zwierzątek. Kiedy zamykała drzwiczki, wydawało jej się, że słyszy chrzęst opon na podjeździe, lecz gdy podniosła wzrok, samochodu Bena wciąż nie było. Nie zjawili się też pozostali rodzice ze swoimi dziećmi. Powiew wiatru szarpnął parasolką, wyrywając ją z dłoni Romily tak, że musiała ją gonić po nieskazitelnym trawniku, z torbą pełną pluszaków obijającą się o nogi. Weszła do domu pobrudzona błotem, przemoknięta i jeszcze bardziej rozczochrana.

Niespiesznie zdjęła buty, poprawiła ubranie i włosy. Wyjęła zabawki z torby i postawiła je przy drzwiach, żeby po zejściu ze schodów Posie od razu je zobaczyła. Z oddali dobiegł ją dziewczęcy śmiech. Gdyby wiedziała, że Ben przyjedzie później, zostałaby dłużej w szkole lub przynajmniej wymyśliła kilka tematów do rozmowy.

Najbardziej niezręczne w przebywaniu sam na sam z Claire jest to, że ona wcale nie wydaje się skrępowana, pomyślała Romily, sadzając na podłodze Joego-żyrafę. Oznaczało to, że jedyną zażenowaną osobą była ona sama.

Podniosła wilgotne kartonowe pudło z kamiennej podłogi i ruszyła w swoich pasiastych skarpetkach do słodko pachnącej kuchni, mijając po drodze lśniące pianino i stylowo połączone z nowoczesnymi meblami antyki.

– Ciasto pachnie wspaniale – powiedziała szczerze.

– Dzięki! – Claire zakładała na czajnik dziergany ocieplacz. – Ciasto upiekłam wczoraj, ale włożyłam do pieca kilka herbatników.

– Nie mam pojęcia, jak ty to robisz – Romily postawiła pudło na postarzanym kuchennym stole. – Nie byłaś dzisiaj w pracy?

– Och, ciasto na herbatniki miałam już gotowe, w zamrażarce. Zrobiłam je w zeszłym tygodniu, bo wiedziałam, że dzisiaj nie będę miała czasu. – Claire pokręciła palcem przy czole, który to gest miał pewnie oznaczać lekkiego bzika.

Romily otworzyła pudełko.

– Przywiozłam mrożoną pizzę i frytki na podwieczorek, o wiele za dużo jak na dwie dziewczynki, trochę słodyczy i lemoniadę.

– Świetnie.

Nie w porównaniu z domowymi herbatnikami i ciastem, pomyślała Romily. Mimo to Claire przyjęła paczki z jedzeniem z wyraźnym entuzjazmem, po czym nalała jej filiżankę herbaty i dodała dwie łyżeczki cukru, dokładnie tyle, ile Romily lubiła. Ułożyła mrożone jedzenie na blachach i położyła na kuchence gotowe do upieczenia, po czym wysunęła krzesło naprzeciwko Romy i postawiła swój kubek na podkładce.

– A więc tylko jedna przyjaciółka Posie mogła przyjechać na przyjęcie?

– Myślałam, że zaprosiła więcej osób. Przecież właśnie dlatego urządziłyśmy przyjęcie tutaj, a nie w naszym mieszkaniu. Dałam jej dwadzieścia zaproszeń. Wydawało mi się dziwne, że żadne z rodziców nie odpowiedziało, ale byłam zbyt zajęta, żeby to sprawdzić. Wiem, że jestem do niczego.

– Oczywiście, że nie.

Romily ciężko westchnęła.

– No cóż, przynajmniej będzie mniej zmywania.

– Zaplanowałaś jakieś zabawy na przyjęcie?

– Właściwie to nie. Myślałam, że dzieci same się czymś zajmą, wypiją herbatę, zjedzą tort, trochę pośpiewają i pojadą do domu. W którymś momencie Posie otworzy prezenty. Przywiozłam pinatę. – Wyjęła z dna pudełka papierowego konia wypełnionego słodyczami i prezent w kształcie książki. Oba przedmioty były pogniecione i lekko wilgotne od deszczu lub rozmrażających się frytek.

– Przygotowałam na górze trochę ubrań do przebieranek – powiedziała Claire. – Pomyślałam też, że może dziewczynki będą chciały pomalować sobie paznokcie?

– Mogą przy tym nabrudzić – zauważyła niepewnie Romily, rozglądając się po nieskazitelnie czystej kuchni.

– Nic nie szkodzi. Nie chciałam przygotowywać żadnych zabaw, na wypadek, gdybyś sama wszystko zaplanowała.

Romily usiłowała sobie przypomnieć przyjęcia, na których była ostatnio z Posie. Jedynym, które przyszło jej do głowy, było to w sali parafialnej, z dmuchanym zamkiem i mnóstwem wrzeszczących dzieciaków. Posie spędziła większość czasu pod stołem, udając, że reszta dzieci to ogry. Romily usiłowała ją stamtąd wywabić, ale niezbyt przekonująco, bo szczerze mówiąc sama myślała podobnie.

– Zobaczymy, jak wyjdzie – powiedziała. Claire kiwnęła głową i zapadła cisza.

Romily rozpaczliwie szukała jakiegoś tematu, niezwiązanego z tą kwestią. Bo gdyby Claire zamierzała coś powiedzieć na wiadomy temat, pewnie już by to zrobiła, prawda?

Czy Romily w ogóle powinna o tym wiedzieć? Czy Claire miała świadomość, że Ben jej powiedział?

Romily nie omawiała z Benem szczegółów ich prywatnego życia – mieli mnóstwo innych tematów – ale on i Claire stosowali in vitro tak długo, że trudno było o tym nie wspomnieć w rozmowie. Poza tym bardzo się całą sprawą ekscytował.

– No więc… – odezwała się wreszcie Romily – jak się czujesz? W szkole wszystko w porządku?

– Dobrze – odparła Claire. – W szkole też OK.

– To świetnie.

Na twarzy Claire pojawił się delikatny uśmiech, jakby coś ukrywała. Pewnie bawiło ją skrępowanie Romily. Może wiedziała, że Ben wtajemniczył przyjaciółkę w ich problem z poczęciem dziecka, ale o to też Romily nie mogła zapytać.

Zaczęła kreślić na stole kółka.

– Byłaś ostatnio na jakimś dobrym koncercie?

Posie wsunęła głowę do kuchni.

– Ciociu Claire, czy możemy podać zwierzątkom herbatę? I pożyczyć twój serwis?

– Oczywiście. Naleję wam trochę soku do czajniczka. Chcecie zdjąć koc z kanapy i rozłożyć go na podłodze, jak na pikniku?

– Ambrozyjsko!

Posie zniknęła, a Claire roześmiała się tak szczerze i serdecznie, że Romily uważniej jej się przyjrzała. Wyglądała naprawdę dobrze, może nawet lepiej niż zwykle. Bił od niej blask. Romily słyszała, że u niektórych kobiet tak to właśnie wygląda.

– Ambrozyjsko – powtórzyła Claire. – Jej słownictwo poprawia się z dnia na dzień. Nie jestem pewna, czy moi jedenastoletni uczniowie znają to słowo.

– Posie dużo czyta – powiedziała Romily, chociaż Claire doskonale o tym wiedziała. Posie stanowiła główny temat ich rozmów.

– Pójdę po ten serwis. Czy możesz wbić świeczki w tort? – Claire wskazała na stojące na blacie ciasto. Tort wyglądał niesamowicie, był pokryty różowym lukrem i posypany delikatnymi różowymi płatkami.

– Jaki to smak?

– Upiekłam anielski tort z różanym lukrem.

Romily zdjęła z lukru jeden z płatków i spróbowała.

– Kandyzowane płatki róży? Chyba nie zrobiłaś ich sama, co?

– Róże bardzo nam obrodziły w ubiegłym roku. – Claire sprawnie nakładała ciepłe ciasteczka na talerz.

– Mam nadzieję, że sprawdziłaś je na obecność mszyc. – Romily wyjęła świeczkę z pudełka i umieściła ją w przypadkowym miejscu, blisko środka tortu. – Nieźle obrodziły w tym roku. Swoją drogą, ponoć nieźle smakują. Wydzielają spadź.

– Zapamiętam. Na swoje urodziny możesz upiec tort o smaku mszyc.

Claire wyszła z kuchni, pozostawiając Romily z wątpliwością, czy był to serdeczny żart, czy złośliwy przytyk.

Nie było tak, że Claire i Romily nic o sobie nie wiedziały. Znały się przecież od lat. Studiowały razem i często spotykały się w szerszym gronie. Z biegiem czasu ich studencka paczka podzieliła się na pary i dała się wciągnąć w wir dorosłego życia. Romily pewnie podtrzymałaby luźną znajomość z Claire tak jak z pozostałymi znajomymi ze studiów: zaglądałaby na jej profil na Facebooku i zamieniała parę słów na weselach. Pytałaby, co u niej nowego, kiwała uprzejmie głową i szła do kolejnej osoby.

Tylko że Claire była żoną Bena.

Romily umieściła świeczki na torcie, pewnie bardziej krzywo, niż zrobiłaby to Claire. Przez drzwi balkonowe zauważyła, że przestało padać, a zza chmur wyjrzało kilka promieni słońca. Poszła do salonu. Dziewczynki siedziały na kocu wśród pluszowych zwierzątek, a Claire rozlewała różowy sok do kwiecistych porcelanowych filiżanek. Przyjaciółka Posie siedziała sztywno między pluszową żyrafą a lemurem, w narzuconym na ramiona jedwabnym szalu. Romily zauważyła, że Amelia całkiem dobrze prezentuje się w szkolnym mundurku, w przeciwieństwie do Posie, której bluza była za mała i wiecznie podjeżdżała do góry, odsłaniając rąbek koszuli. Jej córka dorobiła się na kolanie wielkiej dziury w rajstopach, a na głowę założyła większy niż ona sama słomkowy kapelusz ze wstążką.

– Lorna jest aktorką – opowiadała koleżance, wskazując na miękkiego pluszowego misia ubranego w strój baletnicy. – Występuje w znanej sztuce w Londynie. Joe jest astronautą, a Rita pracuje w stołówce, za to w wolnych chwilach trenuje słonie. A ty kim chcesz być?

– Może księżniczką?

– Księżniczki są nudne. Możesz być… arcyksięciem, a ja będę twoją żoną, arcyksiężną. Poczęstujesz się herbatnikiem, arcyksiążę?

Na dźwięk otwierania frontowych drzwi trzy damskie głowy uniosły się w radosnym oczekiwaniu. Posie zerwała się z podłogi.

– Ben! – zawołała, pędząc w jego stronę.

Miał na sobie ciemny garnitur i poluzowany krawat, a w rękach duże pudełko zapakowane w srebrny papier, tak duże, że sięgało mu piersi. Razem z nim do domu wleciało słońce, świeże powietrze i zapach deszczu. Jego brązowe włosy skręciły się od wilgoci.

– Hej, solenizantko! – krzyknął. – Mam dla ciebie prezent.

– I to duży! – zauważyła radośnie Posie. – Wow! – Uściskała go, a Ben zmierzwił jej włosy.

– Większy od ciebie, rybko. Cześć, Rom. – Ben pomachał Romily, przywitał się z przyjaciółką Posie, podszedł do Claire i ją pocałował. – Nie mogłem sobie odmówić podróży do Hamley’s[1], ale droga powrotna metrem była katorgą.

Claire czule odwzajemniła pocałunek.

– Mięczak.

Posie zaczęła ciągnąć pudło na dywan, do miejsca, gdzie urządziła herbatkę.

– Co to takiego?

– Nie powiem.

– Niezależnie od tego, co to jest – odezwała się Romily – za nic w świecie nie zmieści się w naszym…

– Czy mogę już otworzyć? – zapytała Posie. – Proszę?

– Pomogę ci. – Ben podniósł pudło bez cienia wysiłku i zaniósł je na środek pokoju. – No dalej. Jest twój.

– Fantastycznie! – Posie zaczęła rozrywać srebrny papier, tym razem wyjątkowo nie starając się go oszczędzić. Amelia przyłączyła się do niej, zaglądając z ciekawością do środka. – Och, to zamek!

– Kupiłeś jej zamek – powiedziała cicho Romily, kiedy Ben pomagał Posie wyjąć z tekturowego pudełka domek dla lalek z wieżyczkami i różami pnącymi się po szarych kamieniach.

– Ma nawet lochy i sekretne przejście – zwrócił się Ben do Posie, która z piskiem wsuwała głowę do kolejnych pokoi.

– Epicki – powiedziała zduszonym głosem.

– Cieszę się, że ci się podoba, rybko.

– Jest cudowny! – Dziewczynka wysunęła głowę z zamku, ucałowała i wyściskała najpierw Bena, później Claire, po czym wróciła do swojej nowej zabawki.

– Misja skończona – odezwał się Ben. – Chyba już pora, żeby dorośli napili się piwa. – Poszedł do kuchni, zdejmując po drodze marynarkę, a Claire i Romily ruszyły za nim.

– Wielkie dzięki – odezwała się Romily – ale nie ma mowy, żeby ten zamek zmieścił się w naszym mieszkaniu. Są praktycznie tej samej wielkości.

– Posie może go trzymać tutaj. – Ben otworzył lodówkę i wyjął z niej dwie butelki piwa. Jedną podał Romily. – Nie mamy nic przeciwko, prawda, Claire?

– Oczywiście, że nie.

– Będzie się nim mogła bawić, kiedy nas odwiedzi. Tak chyba będzie lepiej. Dzieciaki szybko się nudzą zabawkami, które ciągle mają pod ręką.

Romily wątpiła w to, żeby Posie mogła się szybko znudzić akurat tą zabawką, ale tylko upiła łyk piwa, nic nie mówiąc. Co miała zrobić? Poprosić Bena, żeby oddał zamek do sklepu? Uwielbiał rozpieszczać swoją chrześnicę.

– Jak się czujesz? – zwrócił się Ben do żony. – Dobrze? Tak, jakbyś była w ciąży?

Claire przeniosła spojrzenie z Bena na Romily i z powrotem na męża.

– Czy nie sądzisz, że powinniśmy…

– Och, Romily o wszystkim wie. Nie zdołałem utrzymać języka za zębami. – Ujął dłoń Claire. – Nie mogę się już doczekać jutra. Wreszcie będziemy mieli pewność. Dziś po południu zwróciłem się do jednej z klientek per „transfer jajeczka”.

– Ben!

– No, w ostatniej chwili ugryzłem się w język, ale byłem mocno rozkojarzony. – Ben pogłaskał żonę po ręku i ujął w dłonie jej twarz. – Jesteś pewna, że nie możemy wykonać testu teraz i skrócić naszych cierpień? Piętnaście godzin nie zrobi chyba wielkiej różnicy, prawda?

– Właściwie to zrobiłam test rano.

Ben popatrzył na nią w zdumieniu.

– I nic mi nie powiedziałaś? Złe wieści? A może wprost przeciwnie? Udało nam się? – Odstawił butelkę i padł na kolana przed Claire. – Powiedz mi!

– Przepraszam, Romily – odezwała się Claire nad głową Bena. – Mój mąż trochę dramatyzuje.

– Powiedz mi coś, czego nie wiem – odparła Romily.

– Claire – odezwał się Ben z podłogi i tym razem jego głos zabrzmiał poważnie.

– Test nie jest miarodajny – powiedziała Claire. – Pozostałości hormonów mogą dać fałszywy wynik. Powinniśmy zaczekać na wyniki oficjalnego badania w klinice.

– OK, powinniśmy, ale ty tego nie zrobiłaś. Jaki był wynik?

– Pozytywny.

Ben wydał z siebie triumfalny okrzyk.

– I bardzo wyraźny – dodała Claire, a jej twarz się rozpromieniła. – Dziś rano zrobiłam w szkole dwa testy, a po południu trzeci. Wszystkie dały jednakowy wynik.

– Będziemy mieli dziecko! – Ben chwycił ją w ramiona i okręcił. Claire roześmiała się. Jej stopy śmignęły w powietrzu, mijając kuchenkę o centymetry.

– Wiele rzeczy może się jeszcze nie udać – powiedziała, ale Ben odchylił ją do tyłu i namiętnie pocałował, niczym bohater czarno-białego filmu.

Romily poczuła pod powiekami piekące łzy. Wcale nie musiała na nich patrzeć, jak stali razem w blasku słońca, które wpadało przez balkonowe okno. Widziała ten obrazek milion razy, a mimo to nie mogła od nich oderwać wzroku.

– Jak się czujesz? – szepnął Ben.

– Cudownie.

– Wyglądasz świetnie – odezwała się Romily. – Bije od ciebie blask. Już wcześniej zwróciłam na to uwagę.

Spojrzeli na Romily, jakby całkiem zapomnieli o jej obecności. Właściwie dlaczego mieliby pamiętać?

– Gratulacje – dodała.

Ben postawił Claire na ziemi i zwrócił się do przyjaciółki:

– Będę tatą!

Romily odpowiedziała mu uśmiechem.

– Gratulacje, tatuśku!

– Nadal mamy przed sobą długą drogę – powiedziała Claire. – Całe dziewięć miesięcy. I jutrzejsze oficjalne badanie, które może dać odmienny wynik.

– Tak się nie stanie. Tym razem wiemy, że zarodek jest silny i zdrowy. Nasze dziecko. – Ben szeroko rozłożył ramiona, jakby chciał nimi objąć kuchnię i cały świat. Jeśli szczęście Claire wydało się Romily piękne, szczęście Bena było oślepiające. – Zapomnijcie o piwie. Poszukam szampana. Możesz się napić, prawda, Claire? Odrobinkę?

– Lepiej nie.

– W takim razie Romily i ja się napijemy.

– Przyjechałam samochodem.

– Zostań na noc!

– Muszę odwieźć do domu przyjaciółkę Posie.

– Amelię – podpowiedziała Claire.

– Właśnie.

– W takim razie spiję słodycz z ust mojej żony – powiedział Ben i ponownie wziął Claire w ramiona.

Tym razem Romily postanowiła nie patrzeć, jak się całują.

– Powiem dziewczynkom, żeby umyły ręce, bo zaraz będzie pizza – powiedziała.

Ben i Claire chyba jej nie usłyszeli, a kiedy weszła do pokoju, dziewczynki siedziały z głowami wsuniętymi do zamku i nawet na nią nie spojrzały. Poszła do łazienki, gdzie odkryła, że jej krótkie ciemne włosy przylizały się po jednej stronie głowy i pewnie wyglądały tak, odkąd zmoczył ją deszcz.

Bez pośpiechu doprowadziła się do porządku, umyła ręce, nałożyła na nie trochę kremu Claire i na wszelki wypadek policzyła niebieskie kafelki wokół umywalki (było ich trzydzieści osiem). Dopiero po tym wróciła do córki.

Cichutko się do niej zakradła, wyciągając przed siebie ręce. Chciała zafundować Posie dodatkową porcję urodzinowych łaskotek.

– Dlaczego uczysz się w Crossmead, skoro mieszkasz tak daleko? – odezwała się Amelia.

– Och, powiedziałam mamie, że chcę tam chodzić do szkoły – rzuciła lekko Posie – ale mieszkam tutaj.

Romily zatrzymała się.

– W takim razie kim była ta pani, która odebrała cię ze szkoły? – zapytała Amelia.

– To Romily.

– Nie jest twoją mamą? Mojej mamie tak się wydawało.

– Nie, moimi rodzicami są Claire i Ben. To najlepsi rodzice na świecie.

Romily głośno zakasłała i Posie wysunęła głowę z domku dla lalek.

– Pizza gotowa – oznajmiła Romily. – Umyjcie ręce.

– OK! – Posie pobiegła do łazienki. Amelia poszła za nią, jeszcze bardziej zdezorientowana niż przedtem.

Romily przez dłuższą chwilę stała obok domku dla lalek, zanim dołączyła do przyjęcia w kuchni.

Po zjedzeniu frytek i odśpiewaniu „Sto lat”, po tym jak Posie zamknęła oczy, pomyślała życzenie – Romily chyba wiedziała, jakie – rozpakowała prezenty w postaci układanki oraz ilustrowanego egzemplarza „Po drugiej stronie lustra”, i gdy wreszcie podwiozły wciąż oszołomioną Amelię do domu, Romily popatrzyła na odbicie swojej córki we wstecznym lusterku samochodu i zapytała:

– Posie? Dlaczego powiedziałaś przyjaciółce, że nie jestem twoją mamą?

– Och – odparła Posie – tylko się bawiłyśmy.

Zamknęła oczy i wygodniej usadowiła się w fotelu, żeby się zdrzemnąć.

Romily jechała dalej, mijając światła lamp i inne samochody. Po chwili włączyła radio, dla towarzystwa.

[1] Brytyjska sieć sklepów z zabawkami (przyp. tłum.).

GORZKA SŁODYCZ

Dostępne w wersji pełnej

ROZWIĄZANIE

Dostępne w wersji pełnej

GRUSZA

Dostępne w wersji pełnej

KAC

Dostępne w wersji pełnej

SPOTKANIE

Dostępne w wersji pełnej

ZNAJOMA

Dostępne w wersji pełnej

KLOCKI

Dostępne w wersji pełnej

UŚMIECHNIĘTA BUŹKA

Dostępne w wersji pełnej

KOŚCI ZOSTAŁY RZUCONE

Dostępne w wersji pełnej

TESTY

Dostępne w wersji pełnej

CZEGO SIĘ SPODZIEWAĆ

Dostępne w wersji pełnej

RUPERT CZY GUINEVERE

Dostępne w wersji pełnej

KOŁYSANKA

Dostępne w wersji pełnej

BURZA HORMONÓW

Dostępne w wersji pełnej

ODKRYCIE

Dostępne w wersji pełnej

CHCIANE I KOCHANE

Dostępne w wersji pełnej

WSPÓLNY FRONT

Dostępne w wersji pełnej

SŁUSZNA DECYZJA

Dostępne w wersji pełnej

WEWNĘTRZNY SPOKÓJ

Dostępne w wersji pełnej

RODZINA

Dostępne w wersji pełnej

B-DUR

Dostępne w wersji pełnej

PRZYSPIESZENIE

Dostępne w wersji pełnej

AMITY

Dostępne w wersji pełnej

OKNO

Dostępne w wersji pełnej

RUCHOME PIASKI

Dostępne w wersji pełnej

NIE ODCHODŹ

Dostępne w wersji pełnej

ODDZIAŁ POŁOŻNICZY

Dostępne w wersji pełnej

TYSIĄC RAZY

Dostępne w wersji pełnej

NOWY SEMESTR

Dostępne w wersji pełnej

ZEBRANIE RODZICÓW

Dostępne w wersji pełnej

I ŚMIESZNIE, I STRASZNIE

Dostępne w wersji pełnej

TAJNA MISJA

Dostępne w wersji pełnej

STARA SUKIENKA

Dostępne w wersji pełnej

CO BY BYŁO, GDYBY

Dostępne w wersji pełnej

NIC WIĘCEJ

Dostępne w wersji pełnej

PRAWDA

Dostępne w wersji pełnej

ERGO

Dostępne w wersji pełnej

DOM

Dostępne w wersji pełnej

PYTANIE

Dostępne w wersji pełnej

KONCERT

Dostępne w wersji pełnej

ODPOWIEDŹ

Dostępne w wersji pełnej

TU I TERAZ

Dostępne w wersji pełnej

MLEKO

Dostępne w wersji pełnej

ELEMENT UKŁADANKI

Dostępne w wersji pełnej

URODZONY TATUŚ

Dostępne w wersji pełnej

ŚWIATEŁKO W TUNELU

Dostępne w wersji pełnej

O AUTORCE

Julie Cohen wychowała się w Maine i studiowała anglistykę na uniwersytetach Brown i Cambridge. Przeprowadziła się do Wielkiej Brytanii, gdzie poświęciła się badaniom motywu wróżek w wiktoriańskiej literaturze dziecięcej na uniwersytecie Reading, by później rozpocząć karierę nauczycielki angielskiego w szkole średniej. Obecnie jest pełnoetatową pisarką i popularną wykładowczynią kreatywnego pisania. Mieszka z mężem i synem w Berkshire.

Tytuł oryginału: Dear Thing

Copyright © Julie Cohen 2013

Copyright for the Polish edition © 2014 by Wydawnictwo Termedia

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany

w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania

za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2014

Zdjęcie na okładce: © Getty Images/sozaijiten/Datacraft

Przekład: Grażyna Smosna

Redakcja: Ewa Stanicka, Editio

Korekta: Julia Paduszyńska, Editio

eISBN: 978-83-7988-202-1

Wydawnictwo Filia

grupa Termedia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 8

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres:

czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

DARKHART

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl