ROZDZIAŁ 1

Czasem dobry makijaż, ładna sukienka i puszyste włosy mogą człowieka drogo kosztować. Beata siedziała w samochodzie tuż za kierowcą i z coraz większym niepokojem obserwowała niespodziewane skutki uboczne doskonałego w teorii planu, który w praktyce pokazał zupełnie nieoczekiwane oblicze.

Taksówkarz co rusz spoglądał w lusterko albo odwracał głowę, narażając życie pasażerki oraz własne na poważne niebezpieczeństwo. Nie można go było w żaden sposób powstrzymać przed tymi ryzykownymi działaniami.

Beata wzdychała znacząco, ale ta subtelna aluzja zupełnie nie docierała do zalanego nagłą falą hormonów męskiego mózgu.

– Pięknie pani wygląda – zawołał kierowca z żarem w głosie, o włos mijając skręcającą właśnie ciężarówkę. Jedną ręką trzymał kierownicę, a drugą szukał płyty w stosie plastykowych opakowań. – Włączę nam jakąś odpowiednią muzykę. Mam świetne kawałki – pochwalił się.

– Odpowiednią do czego? – zapytała zimno dziewczyna, ale ton jej głosu nie był w stanie ostudzić zapałów taksówkarza.

– Och! – westchnął, bo pomysłów mu nie brakowało, a jeden był bardziej śmiały od drugiego. – Gdyby pani chociaż powiedziała, jak ma na imię, mój dzień byłby inny – zaczął od najbardziej niewinnego.

– Berenika – przedstawiła się niechętnie, dając się wciągnąć w grę.

– Jak? – odwrócił głowę zaskoczony i natychmiast wzrok utknął mu trwale na wysokości dekoltu dziewczyny.

– Człowieku! Patrz na drogę! – krzyknęła, bo kierowca rozwijał znaczne prędkości i zdawało się, że zupełnie nie zwracał uwagi na mijane samochody. Sytuacja zaczynała być coraz bardziej irytująca, wręcz niebezpieczna.

– Spokojnie, jestem profesjonalistą – odpowiedział godnie. – To najpiękniejsze imię, jakie kiedykolwiek słyszałem – próbował wrócić do przerwanego tematu.

– Mój narzeczony też tak uważa – odparła, żeby dać mu jasno do zrozumienia, że jego wysiłki pozostaną daremne. – Ale i tak wszyscy mówią na mnie: Beata.

– Ja bym nigdy tak nie postąpił. – Mężczyzna znów odwrócił głowę. – Zawsze nazywałbym panią Bereniką.

– Dziękuję – odparła rzeczowym tonem. – Mój narzeczony też tak robi. A jeśli pan jeszcze raz odwróci głowę, natychmiast zażądam zatrzymania samochodu i ostrzegam, że złożę na pana skargę.

– Przepraszam. To się więcej nie powtórzy – powiedział szybko, po czym znów odwrócił głowę w jej stronę. – Jest pani taka piękna…

Beata spojrzała w szybę samochodu. Nie odezwała się ani słowem. Kierowca na chwilę skupił się na drodze, jazda stała się spokojniejsza. Dziewczyna odetchnęła. Nie była przyzwyczajona do tak żywiołowych męskich reakcji. Ale też zwykle nie wyglądała tak atrakcyjnie jak dzisiaj. Postarała się. Ubrała najładniejszą jasnoniebieską sukienkę z kuszącymi wycięciami. Wykonała staranny makijaż, założyła greckie korale ręcznej roboty o niepowtarzalnym kształcie i kolorze nasyconego greckiego błękitu, skropiła dekolt dobrymi perfumami i rozpuściła włosy.

W końcu jechała na spotkanie z narzeczonym.

Skąd miała wiedzieć, że nie zobaczą się na lotnisku i wszystkie te ciężkie działa wystrzelą w stronę Bogu ducha winnego obcego taksówkarza?

Jakub nie zdążył jej odebrać. Musiał dokończyć artykuł.

Najpierw zdenerwowała się z tego powodu tak bardzo, że jej twarz pokryła się szkarłatną czerwienią, skutecznie konkurującą z piękną grecką opalenizną, zdobytą podczas rocznego pobytu na Krecie. Potem zrobiło jej się niewyobrażalnie smutno. W końcu zdołała na tyle opanować emocje, by zorganizować praktyczną stronę koniecznych działań. Odebrała bagaże, wsiadła do taksówki zamówionej przez Jakuba i dopiero teraz zaczęła myśleć.

Może dobrze się stało? – to była pierwsza refleksja.

Zaręczyła się pod wpływem wielkich emocji, pewna, że właśnie spełnia się jej marzenie, ale czas trzymiesięcznej rozłąki wypłukał wiele sentymentalnych odczuć. W zamian naniósł sporo wątpliwości. Musiała podjąć ważne decyzje. Życiowe. Dłużej nie sposób było tak trwać.

Obróciła pierścionek na palcu. Był piękny. Jasne niewielkie oczko otoczone błyszczącymi brylancikami. Idealne połączenie umiaru i piękna.

Przecież nie wyjdziesz za Jakuba tylko ze względu na to, że ma dobry gust w kwestii wyboru biżuterii! – skarciła się w myślach.

Kierowca spojrzał w lusterko i na moment ich wzrok się spotkał. Beata szybko odwróciła głowę, na wszelki wypadek wysoko unosząc brodę, choć do pewności siebie było jej naprawdę daleko. Zachowanie dystansu było jednak w tym przypadku konieczne.

Mężczyzna westchnął, ale zostawił ją w spokoju, co przyjęła z ulgą. Potrzebowała spokoju. Nie miała sił nawet na niezobowiązującą rozmowę o niczym, a co dopiero na pełen aluzji żywiołowy flirt.

Jechała do mieszkania Jakuba, choć kiedy zadzwonił z wiadomością, że nie da rady odebrać jej z lotniska, w pierwszym odruchu miała ochotę rzucić pierścionkiem i zerwać wszelkie stosunki z niesłownym narzeczonym. Ale takie gwałtowne reakcje nie leżały w jej naturze.

Poza tym w praktyce rzecz była o wiele trudniejsza, niż mogłoby się wydawać. Rozum podpowiadał różne możliwości, ale serce stanowczo nakazywało dać Jakubowi szansę. Kochała go. Tęskniła za nim. W ciągu ostatnich długich tygodni na zmianę pielęgnowała wizje upojnych chwil, które spędzą razem, kiedy tylko ona zakończy swoją pracę w Grecji, to znów snuła rzeczowe rozważania o sensowności tego związku. Emocje ciągnęły ją w jedną stronę, rozsądek w przeciwną.

Tak jednak dłużej być nie mogło. Wszyscy czekali na jej decyzję.

Skąd ludzie wiedzą, że nadeszła pora na małżeństwo? – zastanawiała się, mnąc bez litości granatową torebkę. – W jaki sposób sprawdzają, czy dany mężczyzna to ten jedyny? Skąd biorą gwarancję, że uda im się stworzyć szczęśliwą rodzinę?

Na te pytania musiała znaleźć odpowiedź w sposób pilny, Jakub bowiem mocno naciskał na szybki ślub, a jej rodzice też popadli w jakiś amok, tak że nie dało się z nimi rozmawiać na żaden inny temat.

A przecież to nie był jedyny problem. Życie zawodowe także wymagało pilnych działań. Beata przepracowała rok w greckim hotelu jako pokojówka, wcześniej zatrudniała się w różnych przypadkowych miejscach, mimo iż skończyła studia na wydziale geodezji. A teraz czekał ją kolejny wyjazd do pracy. Znów za granicę. Czy tak już miało być? Zawsze w drodze, byle gdzie? Na podrzędnych stanowiskach, bez żadnej stabilizacji czy ciągłości. Jak w takich warunkach myśleć o zakładaniu rodziny?

Jednocześnie na samą myśl o rezygnacji ze wspólnej podróży do Francji rodził się w niej opór nie do pokonania. Zamknęła oczy. Kiedy je otworzyła, taksówkarz parkował już pod blokiem, w którym znajdowało się mieszkanie Jakuba. Zapłaciła szybko i wysiadła.

– Nie umówisz się ze mną na kawę, tajemnicza Bereniko? – zapytał mężczyzna, ostatni raz próbując swoich sił.

– Innym razem – odparła niezobowiązująco.

– Jasne – rzucił z przekąsem. – Tak się zawsze mówi.

Nie naciskał jednak. Wsiadł do samochodu i odjechał.

Beata stała pod blokiem i zbierała siły.

Jakie będzie to pierwsze spotkanie po tylu tygodniach rozłąki? Czy pokaże prawdę o ich związku? A może wszystko momentalnie się rozsypie? Albo wręcz przeciwnie – scementuje w sposób trwały?

Jedynym sposobem, żeby się tego dowiedzieć, było wejście do środka. Berenika chwyciła ciężką walizkę i ruszyła w stronę schodów. Nawet nie pomyślała, że mogłaby zadzwonić po Jakuba, żeby jej pomógł. W jej umyśle od lat zakodowana była informacja, że musi sobie radzić, a liczyć może wyłącznie na siebie. Nowy związek jak na razie niczego w tej kwestii nie zmienił.

ROZDZIAŁ 2

Nie można dwa razy wejść do tej samej rzeki, powiedział słynny filozof. Mężczyzna. Jego płeć można stwierdzić ponad wszelką wątpliwość mimo upływu czasu i stwarzającego odmienne pozory stroju, w którym zwykł był chadzać. Gdyby bowiem grecki myśliciel był kobietą, doskonale by wiedział, że do tej samej rzeki można wchodzić mnóstwo razy. Przedstawicielki płci pięknej potrafią bowiem kilkakrotnie, czasem wręcz przez całe życie odnajdywać się dokładnie w tym samym punkcie, który wydawało się, opuściły już na dobre.

Takie wrażenie miała właśnie Berenika, zwana powszechnie Beatką. Siedziała w fotelu, patrzyła na bałagan wypełniający małe mieszkanie oraz na mężczyznę swojego życia, pochylonego nad klawiaturą komputera. Po krótkim gorącym przywitaniu oraz szybkich przeprosinach usiadł przed monitorem i tkwił tak od godziny. Beata miała potężne, zwalające z nóg uczucie déjà vu.

Pod ścianą stały równo ustawione walizki. Jak kiedyś. Znów stanowiły jedyny schludny element w otoczeniu. Poza tym mieszkanie jej narzeczonego prezentowało się wyjątkowo nędznie. Nic, tylko zakasać rękawy i zabierać się do pracy. Jak zwykle.

Beata westchnęła. Pohamowała odruch, by natychmiast wstać i przynajmniej rozwiesić pranie, które Bóg jeden wie jak długo kisiło się w pralce. Sezon ogórkowy trwał wprawdzie w najlepsze, ale to jeszcze nie powód, by procesowi fermentacji poddawać wszystko, co tylko znajduje się w zasięgu wzroku.

Miała ochotę natychmiast się tym zająć.

Nie zrobiła tego jednak. Wyprostowała opalone nogi i usiadła wygodniej. Spojrzała na obute w białe sandałki stopy. Po raz pierwszy w życiu mogła się poszczycić piękną, jasnoczekoladową opalenizną. Roczny pobyt na Krecie dał jej atrakcyjny wygląd, oszczędności – rzecz dla niej zupełnie nieznaną – oraz mężczyznę życia. Nowego. Tak przynajmniej mogłoby się wydawać, sądząc po fakcie, iż zakochali się w sobie niedawno, ich uczucie rozkwitło wśród wyjątkowo romantycznych krajobrazów greckiej wyspy, a związek miał być lekarstwem na niezbyt udaną, bo toksyczną relację, którą Beata właśnie zerwała.

Zdecydowała się na ten niełatwy, acz stanowczy krok, ponieważ miała dość chłopaka-artysty żyjącego we własnym świecie, oderwanego od realiów finansowych i wszelkich doczesnych trosk. Niebieskiego ptaszka, który poza pięknym wyglądem i umiejętnością prawienia komplementów niczego nie posiadał. Była z siebie bardzo dumna, podjąwszy tę decyzję. Zmieniła się, postawiła twarde warunki, mocno stanęła na własnych nogach i nauczyła się śmiało określać własne potrzeby.

Wszystko to było piękne, dobre, słuszne i sprawiedliwe.

Tylko dlaczego w takim razie siedziała dzisiaj w bałaganie, zamiast spożywać kolację w jakiejś romantycznej restauracji? Czemu musiała czekać, aż artykuł zostanie skończony, by świętować spotkanie po trzech miesiącach rozłąki?

Dokładnie tak samo było za czasów Kacpra – mężczyzny o nieskalanych fizyczną pracą dłoniach. Dlaczego znowu patrzyła na pochylone plecy człowieka, który świata nie widział poza białą kartką pliku w Wordzie? Pisał, kasował, klął jak wściekły, po czym rozpoczynał wszystko od nowa. Pisał, kasował, klął. I tak w kółko od godziny. Na spotkanie z narzeczoną przygotował się słabo. Nie zdążył zrobić zakupów, bo miał pracę i jeszcze nie oddał tekstu, nie posprzątał, ponieważ jak wyżej. Zdołał się tylko spakować przed planowanym za kilka dni wyjazdem, chociaż to jedno akurat mogło jeszcze poczekać.

Dziewczyna westchnęła z siłą, jakiej nie powstydziłby się wieczorny wiatr od morza.

– Wszystko w porządku, Beatko? – nieuważnie zapytał Jakub, zapominając najwyraźniej, że obiecywał nazywać ją zawsze Bereniką.

– Długo jeszcze będziesz pracował? – zadała pytanie jego pochylonym plecom. – Chciałabym z tobą porozmawiać.

– Ależ oczywiście – zgodził się Jakub, nie odwracając nawet głowy od ekranu.

Beata zgrzytnęła zębami. Znowu to samo.

Może jednak stary filozof miał trochę racji? Rzeka była podobna, ale woda już mimo wszystko zupełnie inna. Kiedyś Beata milczałaby jeszcze chwilę, po czym z westchnieniem bezradności wobec problemu, z którym nie potrafi sobie poradzić, zabrałaby się za wypełnianie bieżących obowiązków. Własnych i cudzych.

Teraz siedziała, bunt w niej narastał, ale nie podjęła niechcianych działań i już nie czekała na stosowną chwilę, by wyjaśnić sprawę. Nie zamierzała też niczego ułatwiać swojemu partnerowi.

– Jeśli natychmiast nie wyłączysz komputera, polecisz do Francji sam! – powiedziała stanowczo i nie były to czcze pogróżki. Wciąż miała wątpliwości, czy wyjazd z Jakubem do pracy w winnicy to dobry pomysł. On miał tam pisać książkę, zarabiać i przeżywać przygodę, a ona po prostu mu towarzyszyć. Ten pomysł z pewnością nie był idealny. A jednak kusił.

– Nigdzie z tobą nie pojadę – zawołała trochę na wyrost, bo tak naprawdę nie podjęła jeszcze żadnej decyzji.

Cios był celny. Mężczyzna wyprostował się natychmiast, po czym przekręcił na obrotowym krześle, aż zaskrzypiały tanie mocowania.

– Ależ, kochanie, co ty mówisz? – wystraszył się. – Przecież to nasza podróż marzeń. Zarobię wreszcie mnóstwo pieniędzy. Znalazłem ci świetny kurs francuskiego. Wiesz, że wszystko od dawna już załatwione. Umówione – podkreślił, po czym spojrzał na nią ze szczerym niepokojem w ciemnych oczach. Był zmęczony. Jego grecka opalenizna była już tylko wspomnieniem. Zatrudnienie na plantacji oliwek skończyło się wraz z nadejściem chłodniejszej pory roku. Ostatnie miesiące Jakub spędził w Polsce. Próbował pisać, wracając do zawodu dziennikarza, ale podobnie jak Kacper, były chłopak Beaty, wciąż tylko wpadał na świetne pomysły. Nie zdołał nawiązać żadnej trwałej współpracy.

Z drugiej strony, w przeciwieństwie do Kacpra, potrafił się samodzielnie odkleić od komputera i zwrócić uwagę na coś więcej niż tylko własny artykuł.

Wstał, podszedł do narzeczonej, po czym usiadł na oparciu fotela.

– Przepraszam cię – powiedział, obejmując ją mocno. – Inaczej to sobie wyobrażałem. Tekst powinien być w redakcji już tydzień temu, ale Oliwia wciąż się czepia. Wiesz dobrze, jaka ona jest. Dzisiaj mija ostateczny termin. Mam wrażenie, że wybrała go z premedytacją. Wiedziała przecież, że wracasz. Poprawiam ten tekst bez końca od rana. Nie pisałbym dla niej po tym wszystkim, co mi zrobiła, ale potrzebuję pieniędzy. Zaliczka od wydawcy jakoś tak dziwnie szybko się rozeszła, a we Francji pierwsza wypłata dopiero za miesiąc, więc moje greckie oszczędności pójdą na nasze początkowe potrzeby.

Zamilkł.

– Nie chcę też palić mostów – przyznał się po chwili. – Trudno przewidzieć, jak się sprawy potoczą, a sama wiesz, że trudno o zlecenia.

Spojrzał na nią w napięciu.

Miała wrażenie, że czeka na jakąś propozycję. Może pomocy? Aż dreszcz ją przeszył na samą myśl. Przejmowanie opieki nad słabym mężczyzną to była ostatnia rzecz, jakiej w tej chwili pragnęła. Poczuła, jak mięśnie pleców napinają jej się pod wpływem stresu. Tak, teraz była zdecydowanie bardziej czujna niż kiedyś.

To tylko uraz po poprzednim związku – pomyślała, próbując się uspokoić, a Jakub zareagował, jakby odczytał jej myśli.

– Już zamykam – podbiegł do komputera i rzeczywiście wygasił ekran. – Dawno powinienem był to zrobić. Jestem tylko dla ciebie. Do diabła z Oliwią, jej fochami, terminami i tym podobnymi sprawami. Moja była narzeczona i – niestety – znów prawie szefowa pojęcia nie ma, co jest w życiu najważniejsze. W przeciwieństwie do nas.

Przytulił ją znowu i zaczął mocno całować.

Ta sama rzeka! – krzyczał ostrzegawczy głos w głowie Beaty, ale na chwilę przymknęła oczy. Wydawałoby się, że to tylko moment, ale to wystarczyło, by dać się ponieść tęsknocie. Kiedy podniosła powieki, Jakub brał ją właśnie na ręce i kierował się wyraźnie w stronę łóżka.

Pragnęła tej bliskości. Długie tygodnie rozłąki nie były łatwe. Ale wiedziała też, co czuje kobieta, która łatwo oddaje się za gram czułości, sprzedaje za miskę ciepłego dotyku, odrobinę przyjemności, lekceważąc niepokój serca, które podpowiada, że to nie ten moment, zły sposób, a może w ogóle nieodpowiedni mężczyzna.

Wyrwała się gwałtownie. Ten mdlący, gorzki posmak znała doskonale. Nie miała ochoty próbować go znowu.

– Puść mnie – powiedziała stanowczo, a Jakub bez protestów postawił ją na podłodze.

Odgarnęła rozwichrzone włosy i mocno przetarła dłońmi twarz.

Jakub posłuchał, nawet odsunął się trochę, co oczywiście było słuszną decyzją, ale z drugiej strony poddał się tak łatwo. Nie potrafiła ocenić, czy jego zachowanie podoba jej się, czy też wręcz przeciwnie.

Czego ty chcesz, dziewczyno? – To pytanie zabrzmiało w jej głowie.

Nie wiedziała.

Telefon, który rozdzwonił się głośną skoczną melodią, na chwilę wybawił ją od konieczności spojrzenia w oczy mężczyźnie, za którego jeszcze dwa miesiące temu tak bardzo chciała wyjść za mąż, oraz udzielania odpowiedzi na niewygodne pytania. Odebrała.

– Cześć, Agnieszko, jak to dobrze, że dzwonisz. – W głosie Beaty witającej najlepszą przyjaciółkę zabrzmiała szczera radość.

Nie namyślając się długo, wyszła na balkon i szczelnie zamknęła za sobą drzwi. Kiedy odruchowo sprawdzała jeszcze, czy okno nie jest przypadkiem uchylone, złowiła spojrzenie Jakuba. Smutne.

Stanęła na moment zdumiona. Zasłoniła słuchawkę dłonią, mając nadzieję, że przyjaciółka poczeka jeszcze troszkę. Sama była zaskoczona własną reakcją.

Czy to normalne, że chciała się ukryć? Czuła się w swoim związku tak mało swobodnie, że nie wyobrażała sobie szczerej rozmowy z przyjaciółką w obecności narzeczonego?

Narzeczony, zaręczyny, planowany ślub… – piękne to w gruncie rzeczy słowa. Marzyła o nich, na wszystko zgodziła się dobrowolnie, ale nie mogła się pozbyć niepewności, a czasem wręcz bała się, co przyniesie przyszłość.

– Jesteś tam jeszcze? – zapytała, podnosząc słuchawkę.

– Tak – odparła Agnieszka. – Czekam sobie spokojnie, choć cierpliwość mi się kurczy. Lata spędzone w Grecji jakoś nie uczyniły ze mnie miłującego sjestę południowca. Roboty mam tyle, że nie wiem, w co ręce włożyć, mowy nie ma o leżeniu i wolnym czasie.

Beata uśmiechnęła się. Próbowała wyobrazić sobie energiczną przyjaciółkę, wesołą brunetkę ze sprężynkami loków, które poskakiwały przy każdym ruchu i dodawały wypowiedziom i gestom dodatkowej mocy, przemienioną w dobrze ułożoną grecką mężatkę, która wraz z teściową odpoczywa w cieniu drzew oliwnych. To było niemożliwe.

– Dlaczego się nie odzywasz? – pytała niecierpliwie przyjaciółka. – Ja tu się już miotam od rana, martwię, zamiast udawać przykładną żonę. A ty milczysz i narażasz na szwank moje dobre stosunki z teściami. Już mój normalny temperament kilkakrotnie przekracza przyjęte przez nich normy, więc wyobraź sobie, co się dzieje, kiedy zaczynam się martwić.

– Niczego nie muszę sobie wyobrażać – Beata od razu poczuła, jak humor jej się poprawia, a wszystkie aktualne smutki ulatują pod naporem ciepłych wspomnień. – Byłam przecież u ciebie zaledwie trzy dni temu. Dasz sobie radę. Teść cię uwielbia, a o twoim mężu to już mi się nawet nie chce mówić. Przeczycie wszelkim stereotypowym wyobrażeniom na temat małżeństwa z cudzoziemcem. Szczęśliwi jak dwie idealnie dobrane oliwki.

– Ty mi tu nie rzucaj oliwkami, tylko mów co u ciebie – zawołała Agnieszka. – Doleciałaś? Jakub czekał? Świece, kolacja i te sprawy…? Wszystko w porządku? Czemu milczysz? Nie wiesz, od czego zacząć, czy zadzwoniłam w nieodpowiednim momencie?

– Milczę, bo nie dajesz mi szansy, by dojść do głosu, a poza tym nie wiem, co mam ci powiedzieć. Doleciałam. To można stwierdzić ponad wszelką wątpliwość.

– I co? – niecierpliwiła się Agnieszka.

– To skomplikowane.

– Dlaczego mnie ta odpowiedź nie dziwi. – Agnieszka westchnęła i Beata bez trudu wyobraziła sobie, jak przyjaciółka robi niezadowoloną minę, zupełnie niewspółgrającą z pięknym otoczeniem. – Poczekaj chwilę, usiądę sobie na murku, bo jestem właśnie w ogrodzie. Albo nie. Lepiej położę się na trawie, oprę wygodnie, popatrzę na morze. Jest szansa, że wtedy ciśnienie nie podniesie mi się aż tak bardzo. Co się znowu stało?

– Nic takiego – odparła Beata. – Mam tylko wrażenie, że życie zatoczyło koślawą pętelkę i znów znalazłam się w tym samym punkcie.

– Od razu koślawą – oburzyła się Agnieszka. – Myśl pozytywnie.

– Próbuję, ale zobacz sama. Jakub siedzi przy biurku jak Kacper, ma identyczny bałagan i taki sam komputer.

– Tylko tak ci się wydaje. Te sprzęty są po prostu do siebie podobne. Nie dorabiaj do wszystkiego teorii, bo zwariujesz.

– Czekaj, to jeszcze nie wszystko. Nie wiesz najgorszego.

Przyjaciółka zamilkła, co nie zdarzało się często, i chyba nawet wstrzymała oddech.

– On też pisze artykuły…

– No, trzymajcie mnie! – krzyknęła Agnieszka, ze świstem wypuszczając powietrze. – To ja się mało nie udusiłam z napięcia. Myślałam, że cię zdradził albo co najmniej zmienił płeć lub oddał Oliwii twój pierścionek zaręczynowy, a ty mi tu takie głodne kawałki wciskasz. Jest dziennikarzem, to chyba normalne, że pisze.

– Przestań. Wiesz dobrze, że nie o to chodzi. Robi to dokładnie jak Kacper: bez skutku.

– Rozumiem, a tobie się wszystko kojarzy. Boisz się, że znów będziesz mieć jakąś niepozbieraną artystyczną sierotę na karku. No, mnie, kochana, o radę nie pytaj. Jak dla mnie on od początku był podejrzany. Pamiętaj, że wciąż jeszcze możesz się wycofać. Do ślubu jeszcze daleko. Twoja mama też tak sądzi.

– Nieprawda. Moja mama właśnie mówi, że Jakub to świetny facet. Mam kuć żelazo póki gorące, bo w mężczyźnie najważniejsza jest potencjalna zdolność zarobkowania, a reszta jakoś się ułoży – westchnęła. – Tata za to twierdzi, że Jakub nigdy się ze mną nie ożeni, tylko mnie zwodzi. Będzie miał opiekę przez rok we Francji, wykorzysta to, a potem mnie zostawi.

– I tak też może być – Agnieszka zamyśliła się przez chwilę. – Chociaż to do Jakuba jednak niepodobne – dodała uczciwie. – Ale zastanowić się dłużej na pewno nie zaszkodzi.

– Przestań. Dostatecznie długo już się zastanawiałam. A gwarancji nigdy nie ma. – Beata nagle zmieniła zdanie. Atak przyjaciółki paradoksalnie sprawił, że przypomniały jej się wszystkie najlepsze momenty związku. Pierwsze spotkanie na lotnisku, kiedy wyjeżdżała do Grecji, pobyt w tym samym hotelu, krótkie rozmowy, potem coraz częstsze spotkania, romantyczna kolacja na plantacji oliwek, zaręczyny. Cały wir niezwykłych wydarzeń, któremu pozwoliła się porwać. – On jest inny – wydała stanowczy wyrok. – Właśnie widzę przez okno, jak sprząta. Kacper nigdy by tego nie zrobił.

– Niech ci będzie – niechętnie przyznała Agnieszka. – Ale, proszę cię, bądź ostrożna. Fakt, że facet machnął kilka razy ścierką, jeszcze niewiele znaczy.

– Pa – Beata podjęła próbę zakończenia rozmowy. – Ucałuj Kostasa.

– Nie ma sprawy – ucieszyła się Agnieszka. – Włożę w to całą swoją energię. Ale poczekaj. Przecież nawet nie zdążyłam ci powiedzieć, w jakiej sprawie dzwonię. Mam pewne przeczucie – wyrecytowała jednym tchem.

– Jesteś w ciąży? – Tym razem Beata była szybsza.

– Nie. Skąd. Ja o tobie mówię.

– Ach, o mnie. Mogłam się domyślić. Zawsze próbujesz mi czytać w myślach.

– Słuchaj, bo to ważne. Doszłam do jednego wniosku.

– Dzięki ci, Boże, że tylko do jednego – roześmiała się Beata. – A cóż to za bieda? Czym byłaś zajęta? Przyznaj się. Normalnie to kilka pomysłów naraz ci nie wystarcza.

– Różne ma człowiek obowiązki po ślubie. – Agnieszka westchnęła z wyraźną przyjemnością. – Co ci będę tłumaczyć, sama się przekonasz. A teraz nie zmieniaj tematu, bo ja o tobie mówię.

– Słucham – poddała się Beata.

– Musisz poszukać prawdziwej miłości – uroczyście i powoli powiedziała przyjaciółka.

– To znaczy? – zdziwiła się Beata.

– Całe życie mi się wydawało, że wszystkie związki są mniej więcej takie same – odpowiedziała Agnieszka, a w jej głosie brzmiała rzadko słyszana powaga. – Wystarczy mieć odrobinę rozumu, nie umawiać się ze skończonymi palantami i już. Reszta jest mniej więcej podobna. Wiesz. Spotykacie się jakiś czas, potem stabilizacja, dzieci, codzienność. Ale okazało się, że tak nie jest. Życie pokazało mi, że są zupełnie inne możliwości. Możesz mieć coś naprawdę porywającego. Prawdziwą miłość. Proszę cię, nie daj się oszukać jakimś tanim podróbkom.

Beata tylko westchnęła.

– Przyznaję – powiedziała cicho. – Widziałam na własne oczy. Tobie się rzeczywiście udało. Ale to tylko oznacza, że statystycznie wszystkie inne dziewczyny mają jeszcze mniejszą szansę niż wcześniej. Bo takich przypadków jest naprawdę mało, a ty już wykorzystałaś jeden z nielicznych wygranych losów. Dla nas zostały już w większości tylko puste. Można się co najwyżej cieszyć tym, co los dał.

– Przestań chrzanić. Tyle ci powiem – Agnieszka jednym cięciem przerwała rozważania przyjaciółki. – Nie ma żadnych limitów. Rozumiesz? To ważne. Musisz w swoim życiu też znaleźć taką prawdziwą miłość.

Beata zaczęła nerwowo chodzić po malutkim balkonie. To była tylko lekka rozmowa. Słońce przypiekało, sierpniowe niebo pyszniło się błękitem, człowiek od razu miał lepszy humor. A jednak dziewczyna czuła, że coraz bardziej się denerwuje.

– Muszę kończyć – powiedziała stanowczo. – Za kilka dni wylatujemy, a ja dopiero co wróciłam do Polski. Muszę jeszcze odwiedzić rodziców w Krakowie, pozamykać na dobre kilka spraw i zastanowić się, co dalej. Wciąż mam wątpliwości.

– Jedź z nim do Francji – powiedziała Agnieszka stanowczo. – Bądź ostrożna, ale nie rezygnuj. Nigdy nie wiadomo, co taka wyprawa przyniesie. Zobaczysz Jakuba w różnych sytuacjach, łatwiej ci będzie go poznać i podjąć decyzję. Tylko pamiętaj, bądź twarda i nie daj się skusić byle czym.

– Dziękuję. Pa. Zadzwonię do ciebie wieczorem – rozłączyła się. Bardzo lubiła Agnieszkę, ale w tym momencie dalsza rozmowa była ponad jej siły. Nie chciała nawet myśleć o tym wszystkim. Tak, oczywiście, są na świecie kobiety, którym udaje się przeżyć coś niezwykłego, spojrzeć w oczy prawdziwej miłości, ale dla większości takie marzenia są po prostu niebezpieczne. Burzą spokój.

Beata wzięła głęboki wdech i otwarła drzwi balkonu.

Jakuba nie było w pokoju. Zniknął też chaos. Wszystko było w miarę poskładane, a kurz w najbardziej widocznych miejscach starty.

Z kuchni dobiegały strzępy rozmowy telefonicznej. Jakub też się schował, przymknął nawet drzwi.

Przypadek czy jakaś znamienna cecha charakteryzująca nasz związek? – zastanowiła się Beata.

– Proszę cię, daj mi jeszcze trochę czasu! – Usłyszała podniesiony głos mężczyzny i od razu się domyśliła, z kim Jakub rozmawia. Z byłą narzeczoną oraz szefową. Zgrzytnęła zębami na samą myśl i opadła na ten sam co wcześniej fotel.

To normalne, że przeszłość ciągnie się w jakiś sposób za każdym człowiekiem. Byłe związki to problem wielu relacji. Ludzie sobie z nimi radzą. Ale Oliwia to nie był łatwy przeciwnik. Atrakcyjna szefowa poczytnego kobiecego pisma wyciągnęła Jakuba zza biurka, awansowała i uczyniła swoim narzeczonym, po czym wykorzystała, a kiedy przestał być potrzebny, odstawiła w kąt bez najmniejszej trudności. Teraz znów nawiązała z nim zawodowe relacje. Ich kontakty dotyczyły ponoć wyłącznie pracy.

Czy to przypadkiem nie dlatego, że na nic innego piękna Oliwia nie ma już ochoty? – pomyślała ze smutkiem Beata, zastanawiając się nad trwałością swojego związku. – A co, jeśli nagle zmieni zdanie?

– Nie ma mowy! – dobiegł ją jeszcze wyraźny głos z kuchni i pokiwała głową z uznaniem. Najwyraźniej Jakub nauczył się odmawiać despotycznej szefowej.

Za dużo myślisz – skarciła się w duchu. – Chłopak przecież się stara. Wokół lato jak z bajki, w perspektywie podróż do Francji, pierścionek zaręczynowy na palcu. Nic, tylko cieszyć się życiem, a nie wymyślać problemy, których nie ma.

Kiedy Jakub wszedł do pokoju, uśmiechnęła się do niego serdecznie. Odetchnął z wyraźną ulgą.

– Pomysły Oliwii przekraczają wszelkie wyobrażenie – powiedział głośno. – Jak to dobrze, że już za kilka dni zacznę nową pracę i przestanę być od niej zależny. A do czasu pierwszej wypłaty, trudno, będę się żywił winogronami.

– Nie dam ci zginąć – uśmiechnęła się Beata. – Przywiozłam z Grecji mnóstwo oliwek od Agnieszki. W słoikach. Starczy na długo.

Podeszła do niego i poczuła, że obawy gdzieś odpłynęły. W jej sercu zapanował spokój. Ponad chaosem w mieszkaniu, kłopotami z pracą i bezsilnością wobec tekstu zobaczyła jego starania. Wysiłek, który codziennie wkładał w przezwyciężenie trudności. Ludzie są przecież różni. Jednym pewne rzeczy przychodzą łatwiej, innym trudniej.

– Będzie dobrze – powiedziała.

– Nie mam co do tego wątpliwości – odparł. – Już nie – uściślił i odetchnął z wyraźną ulgą. – Bo jeszcze przed godziną czułem narastającą panikę. Wszystko się sypało. Ale wystarczyło, że się do mnie przytuliłaś, i świat ułożył się we właściwy obraz. Każdy jego kawałeczek. Obiecaj, że już nigdy nie wyjedziesz. Te ostatnie tygodnie to był prawdziwy koszmar.

– Wróciłam – odparła i poczuła, że to słowo ma głębszy sens. Oznacza nie tylko powrót fizyczny, ale też uczuciowy. Do mężczyzny, do którego od pierwszego momentu pociągnęło ją serce i wołał wewnętrzny głos.

Przytuliła się mocniej. Było dobrze.

– Powiedziałbym, że jesteś moim światłem – odezwał się Jakub – ale wiem, że nie lubisz takich słów. To jednak szczera prawda. Kiedy jesteś blisko, wszystko staje się jaśniejsze. Piękne.

– Czasem możesz mnie troszkę dopieścić słowami – wyszeptała. – Byle tylko komplementy nie stały się jedynym sposobem wyrażania uczuć.

Ciemne oczy mężczyzny nabrały głębokiej granatowej barwy.

– Co masz na myśli? – zapytał z nadzieją, wpatrując się w nią czujnie.

– Coś zupełnie innego niż ty – odparła z uśmiechem i odsunęła się. – Prozę życia. Pracę, obowiązki…

– Ach, prozę życia – rozczarował się Jakub.

– Nie tylko – przyznała z uśmiechem – ale to też jest ważne. Muszę wiedzieć, jak się sprawy mają.

– No dobrze – westchnął mężczyzna i wypuścił ją z objęć. – Co chciałabyś wiedzieć? – zapytał. – Niewiele wydarzyło się od naszej ostatniej rozmowy. Umowę o pracę mam podpisaną. W winnicy czekają na nas. Domek, w którym będziemy mieszkać, też jest gotowy. Zarządcą majątku jest Polak, co ułatwia sprawę, bo ja po francusku wciąż mówię z trudem. Jakoś mi ten język nie wchodzi do głowy.

– Ale co ja tam będę robić?

– Na razie cieszyć się wakacjami – zaczął wyjawiać swój plan. – Należy ci się przecież urlop po roku pracy. W czasie zbiorów możesz pomagać, płacą za ilość zerwanych owoców, więc możesz trochę zarobić, ale to zajęcie na najwyżej trzy tygodnie. A potem… – zawiesił na chwilę głos – zobaczymy.

Beata pokiwała głową. Tego się właśnie obawiała.

– Na miejscu coś się z pewnością znajdzie – przekonywał ją. – Najważniejszy jest jednak ten domek. Wyobraź sobie. Słoneczna południowa Francja. Wokół zielone wzgórza porośnięte krzewami dojrzewających właśnie winogron. W oddali niewielki, ale urokliwy zamek właściciela posiadłości. A dla nas kamienny domek. Ma ponad sto lat i ciekawą historię. Obok niego znajduje się kwiatowo-warzywny ogród. Podobno leciutko zaniedbany, bo ostatni właściciele wyjechali jakiś czas temu, ale damy sobie z tym szybko radę.

Jakub zamilkł. Pochylił głowę i spojrzał Beacie prosto w oczy.

– Szczerze powiedziawszy, myślałem, że przeniosę cię przez próg jako żonę. Na początek wspólnego życia. Ale tego się niestety nie da zorganizować w kilka dni.

– Nie mogłam wcześniej przylecieć. Musiałam poczekać, aż znajdą kogoś na moje miejsce. Nie było łatwo, bo to szczyt sezonu – tłumaczyła się Beata.

– Wiem. To by i tak przecież nic nie pomogło. Rozmawiałem ostatnio z twoją mamą. Mówiła, że rok to dla niej minimum i jeśli chcemy, to ona wszystko zorganizuje.

– Nie! – Beata wyprostowała się jak rażona prądem, gdyż od razu wyobraziła sobie rodziców w akcji. Mamę, która zadłuży się po same uszy, żeby tylko uroczystość była piękna i by przebiła wszystkie rodzinne śluby, oraz ojca krytykującego zawzięcie każdy ruch swojej małżonki. A potem całą uroczystość. W stresie powodowanym sprzecznymi oczekiwaniami rodziców, ze świadomością piętrzących się wydatków.

Kiedyś marzył jej się wspaniały ślub z wielkim weselem, ale była wtedy dużo młodsza i bardziej sentymentalnie nastawiona do życia. Lata spędzone z Kacprem sprawiły, że teraz o wiele bardziej zależało jej na prawdzie niż pięknych ceremoniach.

– Myślę, że ślub można załatwić w kilka dni. Jeśli komuś naprawdę bardzo zależy… – powiedziała powoli, kierując się nagłym impulsem. Huśtawka emocji, na której znajdowała się od jakiegoś czasu, wyrzuciła ją właśnie mocno w górę.

– Co ty mówisz! – zdziwił się Jakub, bo takie romantyczne zrywy zwykle jej się nie zdarzały. – Są przecież jakieś procedury. Kursy przeciwmałżeńskie i tak dalej…

– Przedmałżeńskie – poprawiła go.

– Wiem, może, ale tak to określił jeden mój kolega. Mówił, że po każdym kolejnym spotkaniu miał coraz mniejszą ochotę na małżeństwo.

– Źle trafił – odparła Beata. – Ja znam wspaniałych księży. Oni na pewno nam pomogą. Wszyscy w Krakowie, ale nikt chyba nie ma wątpliwości, że tak ważna uroczystość jak ślub mogłaby się odbyć gdzie indziej.

Jakub przełknął ślinę i nerwowo podrapał się po szyi.

– Mówisz poważnie?

– A ty nie? – zapytała, patrząc mu w oczy. – Żartowałeś? Czy to był tylko taki gładki tekst obliczony na zaciągnięcie mnie do łóżka?

– Skąd – oburzył się mężczyzna, trochę zbyt mocno. Coś najwyraźniej miał na sumieniu.

– Mnie się właśnie podoba takie podejście – powiedziała Beata. – Jeśli mamy wyjechać razem, mieszkać przez rok, a kto wie, może i dłużej, to zróbmy to porządnie. Zacznijmy dobrze. Od ślubu. Może być cichy. Powinien nawet być cichy i skromny. O tak. Żebym się mogła skupić na tym, co naprawdę ważne.

Jakub pokonał pokój kilkoma krokami, po czym wrócił z powrotem.

– Dobrze – powiedział. – Nie ukrywam, że jestem zaskoczony. Lekko – dodał szybko. – Ale cieszę się i wszystko zorganizuję. Będziemy w naszym domku naprawdę szczęśliwi – obiecał trochę na wyrost, bo pojęcia nawet nie miał, od czego mógłby zacząć przygotowania. Jedyne, co mu przychodziło do głowy, to kupno sporego worka w sklepie ogrodniczym, zapakowanie do niego jakiegoś księdza drobniejszej postury, przyłożenie mu pistoletu do skroni i zażądanie szybkiego ślubu bez formalności. Za dużo się chyba naoglądał filmów o włoskiej mafii z ubiegłego wieku. Ale i tak to wyjście wydawało mu się bardziej realistyczne niż przejście przez całą procedurę przedślubną w trzy dni.

Beata uśmiechnęła się, nieświadoma kłębiących się w umyśle narzeczonego pomysłów. Usiadła na kanapie i spojrzała na Jakuba, który nadal nerwowo chodził po pokoju. Z tej perspektywy wydawał się jeszcze wyższy niż zwykle. Ciemne włosy opadały mu na czoło przy każdym kroku i co chwilę energicznie je odgarniał.

Kocham cię – pomyślała z czułością i aż zasłoniła usta, jakby się bała, że słowa wydostaną się bez udziału jej woli.

Dlaczego tak bardzo się przestraszyła? Na to pytanie także nie potrafiła udzielić sobie odpowiedzi.

ROZDZIAŁ 3

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 4

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 5

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 6

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 7

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 8

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 9

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 10

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 11

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 12

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 13

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 14

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 15

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 16

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 17

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 18

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 19

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 20

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 21

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 22

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 23

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 24

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 25

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 26

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 27

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 28

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 29

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 30

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 31

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 32

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 33

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 34

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 35

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 36

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 37

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 38

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 39

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 40

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 41

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 42

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 43

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 44

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 45

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 46

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 47

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 48

Dostępne w wersji pełnej

Fragment powieści „Szczęście all inclusive”

ROZDZIAŁ 1

Błagam! Niech wszystkie spóźnione lebiegi, niepozbierane ciamajdy, roszczeniowe palanty i inne życiowe ofermy omijają to miejsce jak najszerszym łukiem – niebieskooka dziewczyna o wdzięcznym imieniu Berenika, zwana powszechnie Beatką, stała przy szklanych, obklejonych niemiłosiernie reklamami drzwiach salonu i hipnotyzowała pustoszejącą powoli szeroką alejkę galerii.

Chociaż jej ciało – uwięzione w firmowym kostiumie i pełnych butach na wysokim obcasie – wciąż tkwiło w salonie sprzedaży wiodącego na rynku operatora telefonii komórkowej, to dusza była już bardzo daleko. Pływała w ciepłym morzu, zanurzała dłonie w piasku i grzała się w promieniach słonecznych. Była na urlopie. Wymarzonym i najpiękniejszym, gdzie wszystko układało się doskonale.

Ciało musiało jeszcze trochę wytrzymać. Ostatnie dziesięć minut pracy oraz jutrzejszą rozmowę z szefem, podsumowującą cały rok ciężkiej harówki. Potem tylko podpisanie umowy na stałe, zasłużona, dawno obiecana premia i wreszcie wolne.

Beata uważnie obserwowała wskazówki zegara i w duchu modliła się, żeby te ostatnie minuty, jakie pozostały do zamknięcia salonu, minęły spokojnie i bez niespodzianek. Była naprawdę bardzo zmęczona.

Pierwszy dzień wakacji dobiegał końca. Studenci potężną falą odpłynęli do rodzinnych domów, część urlopowiczów wyjechała już w wymarzone miejsca. Miasto trochę opustoszało. Co nie oznacza, że dzisiaj nie było klientów, a praca stała się lżejsza. Wręcz przeciwnie. Galerie handlowe przeżywały prawdziwe oblężenie. Grupki gimnazjalistów, bez pieniędzy, ale za to z mnóstwem czasu, żądały wyciągania i pokazywania promocyjnych modeli telefonów. Dorośli, którzy mieli wolne, ale nigdzie nie wyjeżdżali, wreszcie znajdowali czas, by zapoznać się z dostępną ofertą. Każdy oczekiwał cudu. Najnowszego aparatu, najlepiej za złotówkę, ale bez abonamentu. Chętnie wszystko za darmo i żeby jeszcze każdego klienta pocałować w rękę i godzinę wokół niego skakać, nie zważając na formującą się z tyłu coraz bardziej sfrustrowaną kolejkę.

Beata wyciągnęła na moment nogę z buta i ulgą postawiła obolałą, zmęczoną stopę na chłodnych płytkach. W ciągu dnia nie miała ani chwili, by usiąść i odpocząć choć przez moment. Do zamknięcia pozostało jeszcze pięć minut. Upragniony koniec pracy zbliżał się z każdą chwilą.

Za moment będę wolna – pomyślała. – Chyba że jakaś spóźniona łamaga wejdzie w ostatniej chwili, oczywiście nie po to, by szybko kupić doładowanie, ale po to, by załatwić jakąś długą, żmudną, wymagającą czasu sprawę – dokończyła wbrew sobie, bo doświadczenie niestety nakazywało brać pod uwagę i taki scenariusz.

Mogła uprzejmie wyprosić takiego delikwenta, ale to złożona i ryzykowna operacja dyplomatyczna. Dla firmy klient stanowił istotną wartość, pracownik niekoniecznie. Każdy centymetr salonu był monitorowany. Szef lubił wyrywkowo sprawdzać filmiki, a potem na ich podstawie niszczyć pracowników. Zwłaszcza tych, którym należało dać premię lub przedłużyć umowę na stałe. A Beata była właśnie w takiej sytuacji. Wiedziała, że nie zaryzykuje. Z czarującym uśmiechem na twarzy przyjmie spóźnionego klienta, nawet jeśli w głębi duszy uważałaby go za skończonego palanta.

Teraz najważniejszy był urlop.

Po drugiej stronie alejki handlowej znajdowało się biuro podróży. Kobieta codziennie wpatrywała się w zmieniające się tam plakaty i dopieszczała swój plan. Wprawdzie rezerwację zamierzała złożyć w ostatniej chwili w innym punkcie – czyli w tym, w którym pracowała jej mama – ale marzenie pielęgnowała na bieżąco, całymi dniami, na miejscu.

Spojrzała na zegarek. Zostały jeszcze trzy minuty. Odwróciła się od drzwi i powoli zaczęła cieszyć się końcem pracy. Usiadła przed komputerem, żeby zamknąć system, i wtedy oczywiście stało się to, co nieuniknione. Do salonu wpadł jakiś mężczyzna. Wyraźnie zmęczony i zestresowany, lekko zmięty czterdziestolatek. Kolejna ofiara korporacyjnych realiów. Galeria czynna do dwudziestej drugiej, a temu zapewne ledwo udało się odkleić od służbowego laptopa, żeby zdążyć na ostatnią chwilę.

– Chciałbym zgłosić reklamację – zawołał, a ona tylko przymknęła oczy.

Wytrzymaj – powiedziała sobie w duchu. – Jeszcze tylko jeden dzień. A potem greckie morze, plaża, słońce i miłość all inclusive. W pełnym wydaniu, dwadzieścia cztery godziny na dobę. Wreszcie, po długich miesiącach oczekiwania.

Uśmiechnęła się wprost do kamery i rozpoczęła procedurę. Z wyraźną ulgą mężczyzna usiadł na fotelu. Nie sprawiał wrażenia takiego, któremu przede wszystkim zależało na szybkim załatwieniu sprawy. Raczej cieszył się chwilą odpoczynku.

Beata westchnęła dyskretnie i zacisnęła zęby.

Jeżeli interesują cię wcześniejsze losy niektórych bohaterów FRANCUSKIEJ OPOWIEŚCI, sięgnij po SZCZĘŚCIE ALL INCLUSIVE, wakacyjną opowieść skąpaną w południowym słońcu greckiej wyspy.

Copyright © by Krystyna Mirek, 2015

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2015

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: © Peter Zelei/Vetta/Getty Images

© uccia_photography/Moment/Getty Images

Redakcja, korekta, skład i łamanie:

SEITON, www.seiton.pl

eISBN: 978-83-8075-010-4

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres:

czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl