Heather Gudenkauf umiejętnie snuje sensacyjną, pełną napięcia opowieść o… uzdrawiającej sile miłości.

Susan Wiggs, bestsellerowa autorka „New York Timesa”

Heather Gudenkauf jest jedną z tych nielicznych pisarek, które potrafią opowiedzieć historię z poetyckim wręcz mistrzostwem, jednocześnie podkręcając napięcie, aż staje się ono nie do zniesienia.

Tess Gerritsen, bestsellerowa autorka „New York Timesa”

Ta genialnie skonstruowana powieść będzie was trzymać

w napięciu do ostatniej strony.

„Closer”

HOLLY

Tkwię w cudownej przestrzeni między świadomością a snem. Nie czuję bólu dzięki pompie morfinowej i jestem niemal w stanie uwierzyć, że mięśnie, ścięgna i skóra lewej ręki zrosły się i że jej powierzchnia znów jest gładka i blada. Moje brązowe, kręcone włosy znów opadają delikatnie na plecy, z uszu zwisają mi ulubione kolczyki i potrafię bezboleśnie unieść oba kąciki ust w szeroki uśmiech na myśl o moich dzieciach. Tak, leki to wspaniała rzecz. Problem polega na tym, że choć uważnie przepisywana i dawkowana mi przez pielęgniarki chemia w cudowny sposób stępia krawędzie tego koszmaru, wiem, że już niedługo to przyjemne uczucie zamroczenia przeminie i pozostanie tylko ból i świadomość, że Augie i PJ są oddaleni ode mnie o tysiące kilometrów. Trafili tam, gdzie dorastałam – miasteczka, do którego obiecałam już nigdy nie wrócić, domu, którego progu poprzysięgłam już nigdy nie przekroczyć, człowieka, którego nie chciałam, by kiedykolwiek poznali.

Melodyjka dzwonka, którą Augie, moja trzynastoletnia córka, ustawiła mi w komórce, wyrywa mnie ze snu. Otwieram jedno oko, to, które nie zaschło pod grubą warstwą maści, i wołam mamę, która musiała chyba wyjść z pokoju. Sięgam po telefon, leżący na tacy śniadaniowej przy moim łóżku, i zakończenia nerwowe obandażowanej lewej ręki krzyczą na znak protestu. Ostrożnie przekręcam się, aby podnieść telefon zdrową dłonią i przykładam słuchawkę do ucha, które mi pozostało.

– Halo? – wymawiam słowo niedokładnie, zdyszanym i nierównym głosem, jakby moje płuca nadal wypełniał dym.

– Mama? – Głos Augie jest rozedrgany, niepewny. Nie brzmi jak głos mojej córki. Jest pewna siebie, bystra, lubi przejmować inicjatywę. To dziewczyna, która nie da rozstawiać się po kątach.

– Augie? Co się dzieje? – Staram się odpędzić od siebie morfinową mgłę. Suchy język lepi mi się do podniebienia. Napiłabym się wody ze szklanki, która stoi na tacy, ale sprawną ręką trzymam telefon. Druga leży bezużyteczna przy moim boku.

– Nic ci nie jest? Gdzie jesteś?

Przez kilka sekund trwa cisza.

– Kocham cię, mamo – mówi w końcu szeptem i zaczyna cicho płakać.

Siadam na łóżku wyprostowana i nagle całkowicie przytomna. Zabandażowaną rękę przeszywa ból, który pnie się po karku aż do twarzy.

– Augie, co się dzieje?

– Jestem w szkole. – Augie płacze tak, jak wtedy, gdy ze wszystkich sił próbuje powstrzymać się od łez. Niemal ją widzę: głowę ma spuszczoną, długie, brązowe włosy zasłaniają jej twarz, powieki ma zaciśnięte, aby nie pozwolić łzom spłynąć po policzkach, moje ucho wypełnia jej krótki i płytki oddech. – On ma pistolet. Ma PJ-a i pistolet.

– Kto ma PJ-a? – Pierś ściska mi przerażenie. – Augie, powiedz mi, gdzie jesteś. Kto ma pistolet?

– Siedzę w schowku. Kazał mi wejść do schowka.

Nic nie rozumiem. O kim mówi? Kto mógłby zrobić coś takiego moim dzieciom?

– Rozłącz się – mówię jej. – Rozłącz się i natychmiast zadzwoń na policję, Augie, a potem od razu do mnie oddzwoń. Rozumiesz? – Słyszę, jak pociąga nosem. – Augie! – powtarzam, tym razem ostrzej. – Rozumiesz?

– Tak – odpowiada w końcu. – Kocham cię, mamo – dodaje cicho.

– Ja też cię kocham. – Oczy wypełniają mi się łzami i czuję wzbierającą wilgoć pod bandażami, które okrywają moje uszkodzone oko.

Czekam, aż Augie się rozłączy, kiedy nagle słyszę trzy szybkie strzały, po których następują jeszcze dwa, i przeszywający krzyk Augie.

Czuję, jak bandaże okrywające lewą część mojej twarzy zsuwają się, mój własny krzyk rozluźnia plastry, które je podtrzymują. Czuję, jak wątła, niedawno przeszczepiona skóra zaczyna się rozpadać. Jestem ledwie świadoma pielęgniarek i mamy, które do mnie przybiegają i wyrywają mi z dłoni telefon.

AUGIE

Spodnie nadal nie wyschły mi po tym, jak Noah Plum pchnął mnie z odśnieżonego chodnika prosto w śnieżną zaspę, kiedy rano wysiadłam z autobusu i szłam do szkoły. Noah Plum to największy dupek wśród wszystkich ósmoklasistów. Z jakiegoś powodu tylko ja to zauważyłam, choć mieszkam tu dopiero od ośmiu tygodni, a inni od urodzenia. Może z wyjątkiem Milany Nevary, której tata jest weterynarzem i pochodzi z Meksyku. Ale przeprowadziła się tu, kiedy miała dwa lata, więc to prawie tak samo, jak gdyby się tu urodziła.

W sali panuje lodowaty chłód, od którego drętwieją mi palce. Pan Ellery mówi, że pod koniec marca temperatura nie powinna spadać do zera i wyłączono już piec grzewczy. Pan Ellery, mój nauczyciel i jeden z niewielu plusów tej szkoły, siedzi przy swoim biurku i sprawdza klasówki. Wszyscy – oczywiście oprócz Noaha – piszą w zeszytach. Codziennie po lunchu zajęcia zaczynamy chwilą na prowadzenie dziennika i przez pierwsze dziesięć minut możemy pisać, o czym chcemy. Pan Ellery powiedział, że można powtarzać nawet jedno i to samo słowo, na co Noah zapytał, czy może być brzydkie.

– Pisz sobie, aż ci się znudzi – powiedział pan Ellery i wszyscy wybuchnęli śmiechem. Pan Ellery zawsze pozwala uczniom przeczytać, co napisali, jeśli tylko mają na to ochotę. Nigdy niczym się nie podzieliłam. Nie ma szans, żebym dała tym kretynom poznać, o czym myślę. Przeczytałam Harriet szpieguje i zawsze noszę swój zeszyt ze sobą. Nigdy nie spuszczam go z oczu.

W mojej starej szkole w Arizonie mój rocznik liczył dwustu ośmioro uczniów i mieliśmy różnych nauczycieli do każdego przedmiotu. W Broken Branch jest nas tylko dwadzieścioro dwoje, więc pan Ellery uczy nas właściwie wszystkiego. Pan Ellery, pomijając fakt, że jest bardzo przystojny, to bez dwóch zdań najlepszy nauczyciel, jakiego miałam. Jest zabawny, ale nigdy nie stroi sobie z nikogo żartów i nie jest sarkastyczny, choć wielu nauczycieli uważa, że to strasznie śmieszne. Nie pozwala też nikomu nabijać się z innych. Wystarczy, że utkwi w kimś wzrok, a ten od razu się zamyka. Nawet Noah Plum.

Pan Ellery zawsze zapisuje jakąś podpowiedź na białej tablicy, na wypadek gdyby nic nie przychodziło nam do głowy. Dziś napisał: „Podczas wiosennych ferii mam zamiar…”.

Dziś nawet wzrok pana Ellery’ego nie działa. Wszyscy szepczą i uśmiechają się, bo w końcu będziemy mieć wolne.

– No już, kochani – mówi pan Ellery. – Do roboty, a jeśli zostanie nam trochę czasu, zagramy w kalambury.

– Super! – Dzieciaki wokół mnie się cieszą. Otwieram notatnik na czystej kartce i zaczynam pisać.

„Podczas wiosennych ferii mam zamiar polecieć do Arizony, żeby zobaczyć się z mamą”. W sali słychać jedynie szelest ołówków i Erikę, która irytująco pociąga nosem – zawsze ma katar i wstaje po chusteczkę ze dwadzieścia razy na dzień. „Nie obchodzi mnie, czy kiedykolwiek jeszcze zobaczę śnieg i krowy. Nie obchodzi mnie, czy kiedykolwiek zobaczę dziadka”. Mam wielką nadzieję, że po wiosennej przerwie mama będzie na tyle zdrowa, że nie wrócę do Broken Branch, tylko pojadę do domu. Dziadek mówi nam, że nie ma na to szans. Przed mamą jeszcze długa droga, zanim wróci do domu. Zostanie w Arizonie tak długo, aż wyjdzie ze szpitala i będzie w stanie wsiąść do samolotu, i przylecieć tutaj, żeby babcia i dziadek, których po raz pierwszy zobaczyłam dopiero parę miesięcy temu, mogli się nami wszystkimi zająć. Jednak to, co mówi dziadek, nie ma znaczenia – nie wracam do Broken Branch po wiosennej przerwie.

Gwałtowny trzask, jak gałąź złamana przez grad, sprawia, że podnoszę wzrok. Pan Ellery też słyszy ten dźwięk, wstaje więc zza biurka i podchodzi do drzwi, wychodzi na korytarz i odwraca się, wzruszając ramionami.

– Ktoś chyba wybił szybę w oknie na końcu korytarza. Pójdę sprawdzić. Zostańcie w ławkach. Zaraz wrócę.

Zanim zdąży wyjść, przez szkolny radiowęzeł rozbrzmiewa drżący głos pani Lowell, szkolnej sekretarki.

– Nauczyciele, ogłaszam alarm czerwony z przymusowym zakazem opuszczania budynku. Proszę zająć bezpieczne pozycje.

Noah prycha.

– Proszę zająć bezpieczne pozycje – przedrzeźnia panią Lowell. Nikt inny nie odzywa się słowem. Wszyscy patrzymy na pana Ellery’ego i czekamy, aż powie nam, co robić. Nie jestem tu na tyle długo, by wiedzieć, co oznacza alarm czerwony. Ale na pewno nie oznacza nic dobrego.

PANI OLIVER

Tamtego ranka, kiedy do klasy wszedł mężczyzna z pistoletem, Evelyn Oliver miała na sobie dwie rzeczy, których podczas swojej czterdziestotrzyletniej kariery nauczycielskiej poprzysięgła nigdy nie założyć. Dżinsową sukienkę i dżety. Pani Oliver była przekonana, że nauczycielka powinna wyglądać jak nauczycielka. Schludne bluzki z kołnierzykami, spódnice i garniturowe spodnie starannie wyprasowane, wypolerowane eleganckie buty. Żadnych nonsensownych zwyczajów młodszych nauczycielek. Spódniczki mini, trampki, bluzki z dużym dekoltem. Na miłość boską: tatuaże! Na przykład pan Ellery, młody nauczyciel ósmej klasy, miał tatuaż na prawym ramieniu. Szereg wyraźnych czarnych maźnięć i wywijasów, które, jak zorientowała się pani Oliver, tworzyły azjatyckie litery. „To znaczy nauczyciel po chińsku”, wyjaśnił jej pan Ellery, który – o zgrozo – ubrany w T-shirt, pewnego upalnego sierpniowego popołudnia podczas tygodnia dyżurowego, kiedy wszyscy nauczyciele przygotowywali swoje sale na nowy rok szkolny, przyłapał ją, jak mu się przygląda. Pani Olivier westchnęła z dezaprobatą, ale tak naprawdę zastanawiała się, jak bardzo musi boleć wstrzykiwanie sobie atramentu głęboko pod skórę.

Najgorsze były tak zwane „luźne piątki”, bo nauczyciele, nawet ci starszej daty, przychodzili do pracy w dżinsach i bluzach z logo szkolnej drużyny – Szerszenie z Broken Branch.

Jednak w ten niezwykle zimny, marcowy dzień, ostatni dzień szkoły przed wiosenną przerwą, pani Oliver założyła dżinsową sukienkę na szelkach, w której – teraz była tego pewna – przyjdzie jej umrzeć. Co za hańba, pomyślała. Po tylu latach idealnych plis i gryzących pończoch na żylaki.

Tydzień wcześniej, kiedy wszyscy trzecioklasiści poszli do domu, pani Oliver otworzyła niepewnie pogniecioną torbę na prezenty w różowo-żółte paski, którą dała jej Charlotte – chuda, rozczochrana ośmiolatka o połyskująco czarnych, sięgających do ramion włosach, w których mieszkała uparta rodzina wszy.

– Co to takiego, Charlotte? – zapytała z zaskoczeniem pani Oliver. – Urodziny mam dopiero latem.

– Wiem – odparła Charlotte, ukazując w szerokim uśmiechu brakujące zęby. – Ale razem z mamą pomyślałyśmy, że teraz bardziej się pani przyda.

Pani Oliver spodziewała się znaleźć w środku świecę zapachową o jabłkowym aromacie, ciasteczka domowej roboty albo ręcznie malowaną budkę dla ptaków, ale zamiast tego wyciągnęła sukienkę z wycieranego dżinsu, z dżetami misternie ułożonymi w kształt tęczy, która teraz połyskiwała w jej dłoniach. Charlotte patrzyła na panią Olivier wyczekująco zza kurtyny grzywki, która przysłaniała jej zwykle figlarne, szare oczy.

– Sama ją ozdobiłam. Prawie sama – wyjaśniła Charlotte. – Mama pomogła mi z tęczą. – Położyła brudny palec na kolorowym łuku. – „Czemu Patrzysz Zielona Żabo Na Głupiego Fanfarona”. Czerwony, pomarańczowy, zielony, żółty, niebieski, granat, fiolet. Tak jak nas pani uczyła. – Charlotte błysnęła małymi, trzymającymi się twardo mleczakami.

Pani Oliver nie miała serca powiedzieć dziewczynce, że poprawna mnemonika na zapamiętanie kolorów tęczy zaczyna się od „Czemu Patrzysz Żabo Zielona”, ale pocieszyła się, że dziewczynka zna przynajmniej wszystkie kolory tęczy, nawet jeśli w złej kolejności.

– Jest śliczna, Charlotte – powiedziała pani Oliver, wyciągając przed siebie dżinsową sukienkę. – Widzę, że bardzo się napracowałaś.

– Tak – oświadczyła Charlotte uroczyście. – Zajęło mi to całe dwa tygodnie. Na początku chciałam ozdobić sobie tort urodzinowy, ale mama powiedziała, że może będzie pani częściej nosić tę sukienkę, jeśli nie będzie wyglądać tak poważnie. Prawie skończyły mi się koraliki. Mój młodszy brat myślał, że to skittlesy.

– Bardzo mi się przyda. Dziękuję ci, Charlotte. – Pani Oliver wyciągnęła rękę, żeby poklepać Charlotte po ramieniu, na co dziewczynka momentalnie objęła obfitą talię kobiety i przycisnęła buzię do guzików jej wykrochmalonej bluzki. Pani Oliver poczuła, jak coś ją swędzi pod linią stalowoszarych włosów, ale oparła się chęci, by się podrapać.

To mąż pani Oliver, Cal, nakłonił ją, by założyła sukienkę.

– Co w niej złego? – zapytał tego ranka, kiedy zastał żonę przed otwartą szafą, gdy wpatrywała się w sukienkę, która posyłała jej równie uporczywe, migotliwe spojrzenie.

– Nie chcę zakładać dżinsu do szkoły, a już z pewnością nie zacznę go nosić tuż przed emeryturą – odparła, nie patrząc mężowi w oczy, pamiętała jednak, jak na początku tygodnia Charlotte wbiegła z podekscytowaniem do klasy, chcąc sprawdzić, czy jej nauczycielka założyła sukienkę.

– Trudziła się nad nią przez dwa tygodnie – przypomniał jej Cal przy śniadaniu.

– To nie przystoi nauczycielce – warknęła pani Oliver, myśląc o tym, jak ramiona Charlotte opadały niżej i niżej, kiedy wchodziła do klasy i zastawała nauczycielkę w zwyczajowych wełnianych spodniach, bluzce i kardiganie…

– Pokrwawiła sobie palce – powiedział Cal z ustami pełnymi owsianki.

– Dzisiaj ma być minus dziesięć stopni. Za zimno na sukienkę – skwitowała pani Oliver ze smutkiem, przypominając sobie, jak poprzedniego dnia Charlotte nie chciała nawet spojrzeć w jej stronę, jak buntowniczo wydymała usta i odmawiała odpowiedzi na jakiekolwiek pytania.

– To pod spód załóż kalesony i golf – odparł jej mąż łagodnie, podchodząc do niej od tyłu i całując ją w szyję w taki sposób, że nawet po czterdziestu pięciu latach małżeństwa przeszywał ją dreszcz przyjemności.

Ponieważ miał rację – a Cal zawsze miał rację – odgoniła go poirytowana i powiedziała, że jeśli zaraz się nie ubierze, spóźni się do szkoły. Ubrana w sukienkę wyszła, pozostawiając go przy kuchennym stole, pochylonego nad resztą owsianki, kawą i gazetą. Nie powiedziała mu, że go kocha, nie pocałowała na do widzenia jego pomarszczonego policzka.

– Nie zapomnij włączyć wolnowaru! – zawołała jedynie, wychodząc w łagodną szarość poranka. Słońce jeszcze nie wzeszło, ale było cieplej, niż zapowiadano na dzisiejszy dzień, choć temperatura stale spadała. Kiedy wsiadała do samochodu, by ruszyć w dwudziestominutową podróż ze swojego domu w Dalsing do szkoły w Broken Branch, nie zdawała sobie sprawy, że mógł to być ostatni raz, gdy pokonuje tę trasę.

Było warto, pomyślała, kiedy zobaczyła, jak mina Charlotte na widok nauczycielki w jej sukience przeistacza się ze znużonego rozczarowania w niezmąconą radość. Oczywiście Cal miał rację. W założeniu tego niepraktycznego, krzykliwego ciucha nie było nic zdrożnego. Pani Oliver musiała jedynie znieść jakoś zdziwione spojrzenia nauczycieli w gabinecie, ale z tym spotkała się już wcześniej. Sukienka musiała najwyraźniej mieć ogromne znaczenie dla Charlotte, która teraz, podobnie jak szesnaścioro innych trzecioklasistów, skulona gapiła się z otwartymi ustami na człowieka z pistoletem. Zaskakując samą siebie niestosownością tego pomysłu, pani Oliver pomyślała, że jeśli ten człowiek strzeli jej w pierś, przynajmniej nie pochowają jej w tej przeklętej kiecce.

MEG

Jeżdżąc radiowozem bez celu po ulicach Broken Branch, próbuję wymyślić, co zrobię z wolnym czasem przez kolejne cztery dni. W tym roku po raz pierwszy nie będę miała u siebie Marii podczas wiosennej przerwy. Wygląda na to, że w najbliższym czasie wiosna nie ma zamiaru się pokazać, choć oficjalnie nastała dwa dni temu.

Zgodnie z postanowieniem sądu Tim ma prawo mieć u siebie Marię w tę wiosenną przerwę. Poprzednie dwie spędziła ze mną, tylko że ja zdążyłam już zaplanować cały jutrzejszy dzień – dzień mojego urlopu. Miałyśmy upiec duńskie literki, puszyste, migdałowe ciastka, które są jedyną rodzinną tradycją, jaką zachowałam z dzieciństwa. Potem miałyśmy postawić namiot na środku salonu i urządzić domowy biwak. Na koniec chciałam skorzystać z szalonej śnieżnej burzy za oknem i przejść się z Marią w rakietach śnieżnych pod Ox-eye Bluff, podczas gdy w domu będą na nas czekać gorąca czekolada, pianki i zupa z ostryg. Zdołałam nawet namówić Kevina Jarrowa, który pracuje dorywczo na naszym komisariacie, żeby wziął za mnie sobotnią zmianę. Ale tym razem Tim się uparł. W końcu udało mu się wziąć pełne pięć dni urlopu. Jest sanitariuszem w Waterloo, skąd oboje pochodzimy.

– Słuchaj, Meg – powiedział, kiedy zadzwonił do mnie przedwczoraj. – Nie proszę o wiele, ale bardzo chciałbym mieć Marię w te ferie…

– Nasze dziecko nie jest przedmiotem na liście zakupów – powiedziałam zapalczywie. – Myślałam, że już to ustaliliśmy.

– Ty ustaliłaś – powiedział. I miał rację. – Chcę z nią spędzić kilka dni i nie wydaje mi się, aby było w tym coś dziwnego.

– A skąd ta nagła zmiana? – zapytałam.

– Hej, staram się z nią spędzać każdą wolną chwilę i doskonale o tym wiesz. Poza tym była u ciebie przez ostatnie dwa lata. – Czułam, że Tim robi się naprawdę zły. Wyobraziłam sobie, jak siedzi w naszym dawnym domu i pociera czoło palcami tak, jak miał w zwyczaju, gdy się denerwował.

– Wiem – powiedziałam łagodnie. – Tylko zdążyłam już sobie wszystko zaplanować.

– Zawsze możesz przyjechać do nas – powiedział nieśmiało. Westchnęłam. Byłam zbyt zmęczona, by znów prowadzić tę rozmowę. – Meg, wiesz przecież, że nigdy nie zrobiłem tego, o co mnie posądzasz. – Znowu się zaczyna, pomyślałam. Co kilka miesięcy Tim zaczyna mi na nowo tłumaczyć, że nie miał romansu ze swoją koleżanką z pracy i że ta kobieta to nałogowa kłamczucha, która chciała czegoś więcej, ale on ją odtrącił. Bywały takie dni, kiedy zaczynałam mu wierzyć. To nie był jeden z nich.

– Możesz po nią przyjechać w środę po szkole – powiedziałam mu.

– Miałem nadzieję, że mógłbym to zrobić jutro po pracy. Koło południa.

– Opuści ostatni dzień szkoły przed przerwą, a wtedy robią same najfajniejsze rzeczy. – To nie była dobra wymówka, ale nic lepszego nie przychodziło mi do głowy.

– Meg – powiedział tym swoim tonem. – Proszę, Meg…

– Niech ci będzie – fuknęłam.

Wczoraj pożegnałam się więc z moją śliczną, zabawną, kochaną i idealną siedmioletnią córeczką.

– Będę do ciebie codziennie dzwonić – obiecywałam jej, jakbym żegnała się z nią na zawsze. – Dwa razy.

– Pa, mamo – powiedziała przelotnie, całując mnie w policzek, po czym wsiadła do samochodu Tima.

– Jeśli śnieg nie stopnieje, pójdziemy na spacer w rakietach śnieżnych, kiedy wrócisz – zawołałam za nią.

– Jutro wieczorem jedziemy na obiad do moich rodziców, a w niedzielę do mojej siostry. – Zrobił poważną minę i dodał: – W zeszłym tygodniu spotkałem twoją mamę.

– Aha – odparłam tonem, jakby w ogóle mnie to nie obchodziło.

– Bardzo chcieliby zobaczyć Marię.

– Nie wątpię – mruknęłam.

– Nie będziesz miała nic przeciwko, jeśli ją do nich zabiorę?

– Chyba nie – odparłam, wzruszając ramionami. – Tylko obiecaj mi, że nie zostawisz jej samej w przyczepie – to miejsce jest jak pułapka. I upewnij się, żeby w domu nie było Travisa, kiedy przyjedziecie. – Mój brat Travis to jeden z powodów, dlaczego postanowiłam wstąpić do policji. Kiedy byłam dzieckiem, uprzykrzał życie moim rodzicom, a moje zamienił w piekło. Miałam wrażenie, że niemal co tydzień policjant odprowadzał go przed nasze drzwi. Mama i tata dali mu wiele szans na poprawę, ale Travis nigdy nie wziął się za siebie. Dopiero kiedy miałam trzynaście lat i szesnastoletni Travis zaczął grozić ojcu nożem kuchennym, uderzył matkę w twarz, a mnie wyrwał garść włosów, kiedy próbowałam go od nich odciągnąć, policja podjęła poważne kroki.

– Co chcecie zrobić? – zapytał ze znużeniem sierżant Stepanich, który był częstym gościem w naszym domu. Jego młoda partnerka, sierżant Demelo, stała obok w milczeniu, przyglądając się potłuczonemu szkłu, przewróconym krzesłom i łysej skórze na czubku mojej głowy. Witamy w naszym uroczym domu, miałam ochotę powiedzieć, ale twarz płonęła mi ze wstydu.

Byłam przekonana, że rodzice w końcu powiedzą, że miarka się przebrała i każą aresztować Travisa za napaść, ale oni postanowili po raz kolejny nie wnosić zarzutów.

– A ty co chcesz zrobić? – zapytała mnie Demelo, a ja, zdając sobie sprawę, że mówi wyłącznie do mnie, spojrzałam na nią zaskoczona.

– Poczekaj – powiedział Stepanich. – Właściwie to ta decyzja należy do rodziców.

– Nie wydaje mi się, żeby to pasmo włosów samo znalazło się na podłodze, a Meg sama go sobie wyrwała – oświadczyła Demelo, nie spuszczając ze mnie wzroku. Byłam zaskoczona, że w ogóle pamięta moje imię, i pod wrażeniem, że zignorowała starszego od siebie funkcjonariusza. – Dowiedzmy się, co ona chce zrobić – nalegała funkcjonariuszka.

Travis uśmiechnął się pod nosem. Był jakieś piętnaście centymetrów wyższy i ponad trzydzieści pięć kilo cięższy ode mnie, ale w tamtej chwili, wiedząc, że tylko nieokrzesany tchórz mógłby tak katować swoją rodzinę, czułam się silniejsza, potężniejsza. Myślał, że jest niepokonany. W tamtym momencie zrozumiałam, że istnieje ratunek dla mojej rodziny.

– Chcę wnieść zarzuty – powiedziałam, zwracając się tylko do sierżant Demelo. Nie wyglądała na wiele starszą ode mnie, ale w jej zachowaniu była pewność siebie, którą sama chciałam posiadać.

– Na pewno chcesz to zrobić? – zapytał Stepanich.

– Tak – odpowiedziałam stanowczo. – Chcę to zrobić. – Stepanich zwrócił się do moich rodziców, którzy mimo osłupiałych min zgodnie pokiwali głowami. Policjanci zabrali Travisa zakutego w kajdanki. Wrócił do domu kilka dni później. Spodziewałam się, że w jakiś sposób spróbuje się na mnie zemścić, ale trzymał się na dystans i nie tknął mnie palcem. Nie oznaczało to jednak, że trzymał się z dala od kłopotów. Na przestrzeni lat wielokrotnie trafiał do więzienia za posiadanie narkotyków. To aresztowanie sprzed dwudziestu lat nie zmieniło Travisa, ale moim zdaniem uratowało mi życie.

– Travis nie zbliży się do Marii – obiecał mi Tim. Zrobił taką minę, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze, ale ostatecznie dodał jedynie: – Odezwę się później, Meg. – Odjechał, a Maria pomachała mi radośnie na do widzenia.

Moje wycieraczki ledwie nadążają z odgarnianiem gęstego śniegu, który pada z nieba. Świetnie, myślę sobie. Kiedy o piętnastej skończę dziesięciogodzinną zmianę, resztę dnia spędzę na odśnieżaniu. Zastanawiam się, czy mimo wszystko nie upiec jutro duńskich ciasteczek, ale ostatecznie rezygnuję z tego pomysłu. Zamiast tego wyśpię się, pooglądam telewizję, pojadę po pizzę do Casey’a i poużalam się nad sobą.

Czuję, jak w kieszeni kurtki wibruje mi telefon. Zerkam na wyświetlacz, myśląc, że może dzwoni Maria. Stuart. Cholera. Wkładam telefon z powrotem do kurtki. Stuart, reporter, który pisze dla „Des Moines Observer”, mieszka około półtorej godziny drogi od Broken Branch i z którym zerwałam jakiś miesiąc temu, kiedy okazało się, że wcale nie jest z żoną w separacji, tak jak twierdził. O nie, nadal mieszkali pod jednym dachem i – przynajmniej z jej punktu widzenia – byli szczęśliwym małżeństwem. Jestem świadoma tej ironii. Rozwiodłam się z mężem za to, że mnie zdradzał, a sama skończyłam jako kochanka, robiąc piekło innej kobiecie. Stuart tłumaczył się sztampowo: „Kocham cię, w tym małżeństwie nie ma miłości, odejdę od niej, ple, ple, ple”. A potem nastąpił mały epizod, kiedy to Stewart wykorzystał mnie, by opisać najgłośniejszą sprawę w swojej karierze. Powiedziałam mu, że jeśli nie przestanie, to zastrzelę go ze służbowej broni. Nie do końca żartowałam.

Odbieram.

– Pracuję – mówię do Stuarta ostrym tonem.

– Czekaj, czekaj – odpowiada. – To służbowy telefon.

– Jeszcze lepszy powód, żeby się rozłączyć – stwierdzam krótko.

– Słyszałem, że w szkole grasuje uzbrojony napastnik – mówi Stuart nonszalanckim, pewnym siebie głosem. Dupek.

– Skąd wiesz? – pytam ostrożnie, starając się nie zdradzić, że pierwsze słyszę.

– Wszyscy o tym mówią, Meg. Telefon w redakcji dzwoni jak opętany. Dzieci piszą o tym posty na tablicach i tweetują. Co się dzieje?

– Nie mogę komentować toczącego się śledztwa – mówię stanowczo, choć w głowie mam gonitwę myśli. Napastnik w szkole? Nie. Gdyby coś się działo, wiedziałabym o tym.

– Marii nic nie jest?

– To nie twoja sprawa – odpowiadam cicho. Stuart skrzywdził nie tylko mnie.

– Czekaj – mówi, zanim zdołam się rozłączyć. – Może mogę ci pomóc.

– Niby jak? – pytam podejrzliwie.

– Mogę śledzić sprawę od strony mediów, informować cię o wszystkim, co do nas dotrze, uprzedzić cię, jeśli coś wyda się ważne.

– Stuart – odpowiadam, kręcąc głową. – Naprawdę, nic co masz mi do powiedzenia, nie jest już ważne.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: One Breath Away

ONE BREATH AWAY by Heather Gudenkauf.

Copyright © 2012 by Heather Gudenkauf.

By arrangement with the author.

All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © 2015 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2015

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: © Elle Moss / Arcangel Images

Przekład: Joanna Dziubińska

Redakcja: Editio

Korekta: Editio

Skład i łamanie: Editio

eISBN: 978-83-8075-055-5

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres:

czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl