Tylko do tych, co kochają,

boskie dochodzą znaki,

bo w snach, pełnych wód, odbijają

kwiaty, kamienie, ptaki.

R.M. Rilke, Gwiazdy, śpiący i duchy, tłum. M. Jastrun

1

Październik okazał się najpiękniejszym miesiącem tej jesieni. Wrzesień przyniósł niespodziewane ochłodzenie, smutne dni bez słońca, szare i przygaszone, zaś październik rozświetlił się wszystkimi barwami złotej polskiej jesieni.

W powietrzu pachniały nagrzane słońcem liście, ale czasami czuło się już prawdziwie zimowy, chłodny wiaterek. Ranki były zimne, a noc nadchodziła bardzo szybko, jakby czaiła się wśród gałęzi drzew, czekając, by objąć ziemię w posiadanie na dłużej.

Sabina Dolecka nie mogła się zmobilizować do pracy. Zamiast pisać kolejną książkę, która miała się ukazać wczesną wiosną, spędzała poranki na przyglądaniu się unoszącym się w górę jesiennym mgłom. Chodziła po swoim ogrodzie i obserwowała przebarwiające się liście oraz trawy. Uwodził ją ten charakterystyczny dla października aromat – ostry, ziemisty, a jednocześnie pełny dogasających już nieuchronnie letnich woni. Gdy rozcierała w dłoniach suchy żółty liść, jeszcze długo czuła na palcach jego roślinny, głęboki zapach. Miała wówczas wrażenie pełnego uczestnictwa w cyklu przyrody – wiosną widziała, jak ten liść zawiązuje się na drzewie, latem podziwiała go w chwale, teraz symbolicznie żegnała, krusząc w dłoni.

Rankiem, gdy wyprawiła już swego męża lekarza do pracy, a przysposobioną córkę Julinkę odwiozła do szkoły, wracała na ganek tego pięknego domu położonego na skraju doliny mgieł i niespiesznie pijąc kawę, patrzyła na migotanie powietrza. Bardzo często towarzyszyła jej Luna, biały kot, którego przygarnęła latem. Luna, szczupła i piękna, o marzycielskich oczach i nieco sennym wyrazie pyszczka, siedziała na parapecie lub poręczy ganku z niepowtarzalną kocią gracją. Jej eleganckie i oszczędne ruchy zachwycały – kot był kwintesencją wyrafinowania oraz dobrego stylu.

Tej jesieni Sabina najbardziej lubiła chodzić do Spółdzielni Wiejskiej Ida, gdzie trwały prace przy marynatach, sprzedawanych potem w pobliskim pensjonacie „Pod Graalem i Różą”, ale i w wielu sklepach na terenie całego kraju.

W tym roku absolutnym przebojem była cukinia. Dolecka nie miała pojęcia, że z tego średnio efektownego warzywa da się wyczarować tyle niezwykle nęcących przetworów. Były tam oczywiście całkowicie banalne cukinie w marynacie lub w formie sałatki, ale gros przygotowanych przez członkinie potraw było absolutnie oryginalnych. Sabina podziwiała więc cukinię w pomidorach i w wanilii, w zalewie musztardowej i curry, a nawet zielony dżem z cukinii z dodatkiem pomarańczy.

To ostatnie wzbudziło największe zainteresowanie pisarki, która długo oglądała słoiczek, zanim zdecydowała się spróbować. Produkt smakował całkiem dobrze, prawie tak jak galaretka agrestowa, również przygotowywana przez panie ze spółdzielni.

– Mamy tego tyle, że trzeba będzie sprzedawać przez Internet! – cieszyła się Iwana, nazywana przez wszystkich Asią, która kierowała spółdzielnią.

Spółdzielnia, oprócz domowych przetworów opartych na tradycyjnych wiejskich przepisach, zajmowała się także wyrabianiem koronek i artystycznych tkanin. Na ostatnim zebraniu wszystkie spółdzielczynie doszły do wniosku, że nadszedł czas, aby uczyć się batikarstwa – sztuki trudnej, prawie już zapomnianej, ale na którą był ogromny popyt.

– Batikarstwo wywodzi się z wyspy Jawa w Indonezji – tłumaczyła Sabinie Asia, pokazując cudowną tkaninę, która stanowiła wzór dla przyszłych prac. – To prawdziwa sztuka zdobienia jedwabiu, który też musi być określonego gatunku. Najlepszy jest robiony ręcznie w Tajlandii za pomocą naturalnych roślinnych farb. Na przykład indygo sprowadzanego z Laosu.

– Brzmi cudownie! – Sabina rozmarzyła się, bo jak na pisarkę przystało, puściła już wodze fantazji i w wyobraźni widziała te wspaniałe wyroby malowane wyciągami z kwiatów, kory i traw.

– Można również barwić przyprawami – dodała Asia. – Technika malowania jest bardzo czasochłonna, ale jaką przynosi satysfakcję! Zarys obrazka wykonujesz piórkiem, potem te miejsca, które nie mają być zabarwione, pokrywasz woskiem z lanoliną. Przygotowany w ten sposób materiał zanurzasz w barwniku, aż uzyska pożądaną głębię koloru. Czytałam, że aby uzyskać czarną barwę swych tradycyjnych tkanin, kobiety w Tajlandii farbują batik w barwniku indygo aż kilkadziesiąt razy!

– A te kolory nie zlewają się podczas barwienia? – Sabina była szczerze zachwycona oglądaną tkaniną, która czarowała bogactwem kolorów i delikatnością rysunków.

– Nie. Dlatego to taka czasochłonna sztuka. Każdy element pokrywasz woskiem i farbujesz tylko pozostałe fragmenty. To takie drukowanie kolorów, tylko ręczne i wymagające wielkiej precyzji. Chciałybyśmy robić batiki z wizerunkami naszych rodzimych roślin, tutejszych róż, ziół i polnych kwiatów – maków, bławatków i dzwonków.

– Fantastycznie! – Sabina zapaliła się do pomysłu, bo wysoko sobie ceniła wyroby spółdzielni. Jej ślubna suknia, uszyta właśnie tutaj z miejscowych koronek i ozdobiona piękną atłasową różą Souvenir de Malmaison – o gęstych, stulonych płatkach w niespotykanym perłoworóżowym kolorze – zrobiła prawdziwą furorę. Dolecka wystąpiła w niej w sesji zdjęciowej dla magazynu ogrodniczego „Elegancki Ogród”, a potem suknia ta regularnie pojawiała się na okładkach czasopism o modzie i urodzie.

Dzięki tym zdjęciom panie ze spółdzielni miały ręce pełne roboty. Musiały nawet odmawiać wykonania niektórych zleceń, ponieważ nie starczało już na wszystko czasu.

– Późna jesień, listopad, to okres spokojniejszy, można więc wziąć się za coś nowego – skomentowała wesoło Asia, jakby myśląc o tym samym co Sabina. Iwana nigdy nie siedziała z założonymi rękami, przekonana, że trzeba ciągle iść do przodu, robić coś nowego.

Spółdzielnia nie tylko zarabiała na własne utrzymanie, ale przynosiła też pewne dochody. Skrytym marzeniem Asi było wysłanie kilku pań do Indonezji, aby na miejscu mogły się uczyć batikarstwa.

– Potrzebujemy też dostawców barwników, wszystko musi być najwyższej jakości – tłumaczyła Sabinie, która wciąż nie mogła wyjść z podziwu nad jej przedsiębiorczością. Założenie w tak małej miejscowości jak Ida wiejskiej spółdzielni, która prosperowałaby na tak znaczącą skalę, było prawdziwym osiągnięciem. A oprócz tego była tu jeszcze Królowa Róż – fabryczka wytwarzająca kosmetyki różane i zawierające wyciągi z miejscowych ziół.

Sabina była udziałowcem tej właśnie firmy. Oddała na potrzeby plantacji róż wielką łąkę przed swoim domem i wsparła przedsięwzięcie niewielkim kapitałem. Jak się okazało, była to doskonała inwestycja. Królowa Róż nie przynosiła może kokosów, ponieważ jej prezes Marek Rokosz wszystkie zarobione środki inwestował w rozbudowę zakładu, ale miała znakomite perspektywy na przyszłość.

– I za dziesięć lat okaże się, że ożeniłem się „z posagiem”, bo moja żona, niby to artystka, co nie potrafi do czterech zliczyć, jest współwłaścicielką kosmetycznego imperium – śmiał się mąż Sabiny, Krzysztof. Ona tylko wesoło wzruszała ramionami. Przyjemność sprawiało jej przebywanie w manufakturze Królowa Róż, którą kierowała pani Tekla Tyczyńska, starsza dama, potomkini dawnych właścicieli Idy. Pani hrabina wykształciła się w perfumiarskich zakładach Grasse, w szkole samego Fragonarda, i ze swych europejskich wojaży przywiozła tradycyjny sprzęt do destylacji różanych płatków – miedziany alembik.

Wykonane na bazie olejku różanego wyroby cieszyły się niesłabnącym powodzeniem. Jak wyliczył Marek Rokosz na cokwartalnym zebraniu udziałowców, mieli już serie „Laura Rossa” – nazwaną tak od literackiego pseudonimu Sabiny, „Złota Róża” oraz „Rose de Nuit” – nocną różę, najnowszy produkt firmy: zestaw kosmetyków zainspirowany ogrodem księżycowym Sabiny. Główny zapach tej serii bazował na białych kwiatach, ze szczególnym uwzględnieniem róż, wzbogaconych o zioła takie jak mirt i berberys. I oczywiście o supertajny składnik pani Tekli, którego nigdy nikomu nie zdradziła.

Królowa Róż tej jesieni prosperowała znakomicie, co było doskonałym prognostykiem na przyszłość. Naturalnie kremy z nagietka i lipy, lawendowe mydła, pudry, wody oraz sole do kąpieli w przepięknie stylizowanych opakowaniach sprzedawały się świetnie.

Marek Rokosz postawił na jakość i wykwintność swoich wyrobów. Nie zależało mu na tym, żeby marka stała się popularna. Starał się, by była elitarna, a dzięki temu właśnie tak pożądana.

Sabina i pozostali udziałowcy obserwowali jego poczynania z radością. Dolecka od początku użyczała cytatów ze swoich książek na etykietki perfum oraz kremów. Marek był wdzięczny, że nikt nie usiłuje wpływać na jego decyzje i przeszkadzać mu w zarządzaniu firmą. Ostatnio poświęcił się biznesowi bez reszty, praktycznie przez cały czas przebywając za granicą, gdzie nawiązywał nowe kontakty.

Jego przepiękny dom, przerobiony z odrestaurowanego młyna, już od miesiąca czekał na powrót właściciela. Marek kontaktował się wyłącznie z kierującym produkcją inżynierem i czasami z Sabiną. Przesyłał jej zdjęcia nowych flakonów perfum lub opisy zapachów, które można byłoby jeszcze stworzyć. Dolecka czytała te listy pani Tekli, która siedziała w swej pracowni perfumiarskiej, paląc papierosa w kryształowej lufce i kiwała ze zrozumieniem głową.

– Ach, Marek! On mnie będzie uczył komponowania zapachów! Powiem ci, Sabino, że ja właściwie to nie chcę tego słuchać. Jeszcze się czymś zasugeruję i stracę swój indywidualny styl. Dobrze, że on nie wysyła tego do mnie! Musiałabym mu odpisać tak, żeby mu w pięty poszło! Zaraz zacznie podsyłać Iwanie przepisy na marynaty! Powinien już wracać do domu, chyba jest bardzo samotny.

Sabina także uważała, że Marek Rokosz jest bardzo samotny. Oprócz pracy, towarzystwa dotrzymywały mu jedynie książki. W swoim domu miał wielką bibliotekę, złożoną głównie z angielskiej klasyki, którą szczególnie lubił. Klub Powieściowy z nieodległych Brzózek Wielkich próbował go włączyć w swoje prace, ale Rokosz grzecznie i stanowczo odmówił. Z biegiem czasu stawał się coraz większym odludkiem, małomównym i skupionym wyłącznie na swoich obowiązkach.

Dolecka miała jednak nadzieję, że Marek spotka na drodze swego życia kogoś, kto odmieni jego samotne dni. Jeszcze kilka miesięcy temu myślała, że będzie to Kalina Olczak, właścicielka dużego centrum ogrodniczego w Lipniku. Doskonale się rozumieli i mieli wspólne zainteresowania. Marek jednak ograniczył ich znajomość do sfery czysto zawodowej, czym bardzo zniechęcił piękną i dumną Kalinę. Sabina zauważyła, że od jej ślubu z doktorem Doleckim, który odbył się w połowie sierpnia, Marek i Kalina nie widują się prawie wcale. Wszelkie sprawy związane z sadzonkami, nawozami i leczeniem chorób roślin załatwiał zatrudniony w Królowej Róż zarządca.

– Trzeba mu dać czas – tłumaczyła pani hrabina, zaciągając się z lubością swoim papierosem. Poza kawą był to jedyny nałóg, któremu ulegała, i z którego nie mogła zrezygnować, mimo że – jak sama mawiała – dym tytoniowy stępia zmysł powonienia, więc prawdziwy perfumiarz absolutnie nie powinien palić. – Musi się uporać ze swoimi demonami. – Tu patrzyła na Sabinę znacząco, a ona uciekała wzrokiem w bok.

Marek Rokosz oświadczył się jej przed blisko rokiem, a ona go odrzuciła, bo kochała już wtedy Krzysztofa. Wciąż jednak miała wrażenie, że Rokosz nie pogodził się z tym do końca, choć twierdził, że jest zupełnie odwrotnie. Podczas ślubu Doleckich uczestniczył wyłącznie w uroczystości w kaplicy pałacu „Pod Graalem i Różą”, a potem z trudem dał się namówić właścicielce pensjonatu Mili Mossakowskiej, która zorganizowała ślub, jedynie na powitalny toast. Wręczył Sabinie niezwykle drogi i cenny prezent – a był to srebrny komplet do herbaty – i wymówił się od dalszego uczestnictwa w przyjęciu koniecznością pilnego wyjazdu.

Mila uznała, że to niepoważne i dziecinne, ale Sabina go rozumiała. Dostrzegała niezręczność tej sytuacji i była mu wdzięczna za delikatność oraz wyczucie.

Może tam, w Anglii, pozna jakąś księżniczkę i zakocha się w niej bez pamięci? – rozmyślała Sabina, której przyszłość Marka Rokosza bardzo leżała na sercu. Tak, angielska księżniczka, to byłoby coś w sam raz dla niego. Nie miała jednak pojęcia, czy po pierwsze któreś z nich są wolne, a po drugie, czy i Marek ma na to ochotę.

Mila Mossakowska, której zwierzyła się z tego pomysłu podczas herbaty któregoś popołudnia pod koniec października, wybuchnęła śmiechem.

– Księżniczka! Przepraszam cię, Sabino, ty chyba na głowę upadłaś! Wyobrażasz sobie arystokratkę tutaj, w naszej Idzie i z przeproszeniem – w Brzózkach Wielkich?

– Wyobrażam sobie doskonale. Mamy tu już jedną – Teklę!

Mila dolała herbaty, wciąż się śmiejąc.

– Ale to jest nasza tutejsza arystokratka. Napływowa kompletnie nie ma tu racji bytu! Co ona by tu robiła? Przechadzałaby się po polach z ziołami, a może kręciła kremy pod światłym kierownictwem inżyniera Popieli?

– Mogłaby się z nami zaprzyjaźnić – odparła Sabina z prostotą. – Przyznaj, że jesteśmy zabawnym towarzystwem.

– Tak, zwłaszcza moja szwagierka Carmen Rojas – mruknęła Mila, krojąc ciasto porzeczkowe.

Carmen Rojas była najmłodszą siostrą pierwszego męża Mili i agentką literacką Sabiny na kraje Ameryki Południowej i Środkowej. Charakteryzowała się ogromną bezpośredniością oraz dość oryginalnym podejściem do języka polskiego. Choć była wybitnie uzdolniona lingwistycznie – sama nie potrafiła zliczyć, iloma językami posługiwała się poprawnie – nie rozumiała idiomów. To znaczy starała się je zrozumieć, znaleźć dla nich logiczne wytłumaczenie, co sprawiało, że przekręcała je niemiłosiernie, doprowadzając towarzystwo do łez ze śmiechu. Gustowała także w literaturze staropolskiej i uwielbiała kwiecisty sposób wysławiania się rodem z epoki baroku. Z drugiej strony, jako wielbicielka telewizji, swym bezbłędnym uchem wyłapywała różne potoczne wyrażenia, które skojarzone z językiem literackiej klasyki dawały dosyć komiczny efekt. Tak, Carmen z pewnością stałaby się doskonałym towarzystwem dla księżniczki, zwłaszcza sztywnie respektującej zasady właściwe wyższym sferom.

– O czym my w ogóle mówimy! O jakich księżniczkach? – Mila załamała ręce. – Dzięki spółdzielni i Królowej Róż będę miała mnóstwo gości w lecie, gdy zaczną się warsztaty tkackie i perfumiarskie, ale co ja zrobię zimą?

Był to poważny problem „Graala i Róży”. Hotel umiejscowiony w przepięknym pałacu, niegdyś należącym do rodziny Tyczyńskich, potem przekształconym w PGR, a wreszcie odkupionym przez męża Mili, Witolda, musiał zarobić na siebie. Poprzedniej wiosny wymyśliły warsztaty literackie, które poprowadziła Sabina, ale teraz nie miała już na to za bardzo ochoty. Musiała pracować nad swoją książką, a nauczanie innych odciągało ją od tego zajęcia. Co prawda bardzo się cieszyła, że jedna z jej kursantek, pani Emilia Bejart, opublikowała wkrótce po zakończeniu warsztatów swój debiutancki kryminał, który odniósł spory sukces, ale nie chciała już tego kontynuować.

Westchnęła więc tylko, przysłuchując się temu, co mówiła Mila. Pensjonat „Pod Graalem i Różą” był naprawdę cudownym miejscem. Mieścił się w niezwykle stylowym parku, a starannie odrestaurowane wnętrze budynku mogło zadowolić najwybredniejsze gusta. Mila dbała o to, żeby było tu elegancko i z klasą, a jednocześnie ciepło i domowo. Stąd kosmetyki z Królowej Róż w każdej łazience, a w kredensach w salonie wyroby Spółdzielni Wiejskiej Ida. Nie dało się jednak ukryć, że późna jesień i zima był to dla pensjonatu zupełnie martwy okres.

– Nie martw się – pocieszyła ją Sabina. – Zawsze tak jest, że wszystkie problemy nagle się rozwiązują!

– Albo przybywają nowe. – Mila się zaśmiała. – Muszę jednak coś wymyślić, bo przestaniemy się rozwijać, a to byłoby bardzo źle.

– Mało kto słyszał o Idzie, miejscowości na końcu świata. Pewnie to dlatego.

Westchnęły obydwie i zapatrzyły się w jesienny krajobraz za oknem. Park powoli zasypiał. Czerwone liście zaścielały trawniki i mąż gospodyni z pensjonatu, pan Kowal, toczył z nimi nierówną walkę. Teraz też, gdy kobiety umilkły, słychać było tylko miarowe szuranie grabi zgarniających liście w pachnące sterty. Mała córeczka Mili, Ida Sabina, lubiła turlać się w liściach i wskakiwać na starannie ułożone pagórki. Nikt nie miał jej tego za złe, bo dziecko uwielbiali wszyscy.

– Nie przejmuj się – po raz kolejny powiedziała Sabina. – Czuję, że już niedługo coś się wydarzy i zmieni wszystko.

Nie miała tylko pojęcia, że zmiany nastąpią tak szybko, podobnie jak szybko przepiękny październik zamienił się w słotny listopad.

2

Krzysztof wrócił z gabinetu w Brzózkach Wielkich w doskonałym nastroju. Nie miał wielu pacjentów i nie trafiła mu się żadna wizyta domowa. Julinka została w Lipniku, u swej przyjaciółki Niki Olczak, więc Doleccy mogli zjeść obiad w samotności.

Sabina snuła się po domu, przydeptując kapcie, co było u niej oznaką smutku i zniechęcenia.

– Co się dzieje, kochanie? – zapytał doktor, a ona wzruszyła ramionami.

– Może masz już dosyć życia w małżeństwie? – Roześmiał się. – Nie są to takie miody, jak opisują w książkach!

– No właśnie. W książkach. – Sabina siadła przy stole i z ponurą miną patrzyła, jak Krzysztof nalewa zupę. – Nie chce mi się zupełnie pisać! A termin goni.

Mąż poklepał ją po dłoni, podsuwając talerz.

– Zjedz pożywnej zupki, od razu zobaczysz świat w innych kolorach! Zaraz ci postawię diagnozę, jeżeli chcesz – i to zupełnie gratis!

– Myślisz, że coś mi dolega? – Zaniepokoiła się, a on pokręcił głową ze śmiechem.

– Masz typową przypadłość nastolatków – jesteś chora na lenia!

Obruszyła się. Nie uważała się za osobę leniwą, wręcz przeciwnie. Pracowała dużo i z zaangażowaniem. W ciągu ostatniego roku nie tylko napisała książkę, ale wyremontowała dom, założyła słynny w całej okolicy ogród i przeprowadziła warsztaty literackie. No i wyszła za mąż! Trudno zatem podejrzewać ją o lenistwo.

– No właśnie! – zgodził się Krzysztof. – O tym mówię! Ty działasz całkiem sprawnie, gdy masz mnóstwo obowiązków! Wtedy realizujesz plan z żelazną konsekwencją. Gdy nagle pojawia się za dużo czasu, liczba spraw do zrobienia maleje, wszystko ci się rozłazi w rękach. To bardzo typowa przypadłość ludzi – że się tak wyrażę, w stylu minionych epok – czynu. Człowiek czynu działa. Gdy nie ma pola do popisu, to więdnie i usycha!

– Brednie – stwierdziła Sabina, biorąc do ręki łyżkę. – Mam zacząć remontować inny dom albo zapisać się do spółdzielni i uczyć batikarstwa?

– Doskonały pomysł! W Brzózkach i w Lipniku jest kilka malowniczych ruin wymagających troski. A co do prac spółdzielni – ich marynaty są po prostu fantastyczne!

Sabina nie wyglądała na pocieszoną. Krzysztof sięgnął do kieszeni i wyciągnął kopertę.

– Uważam, że po prostu powinnaś na chwilę zmienić otoczenie, zobaczyć wszystko z innej perspektywy. I oto trafia się okazja!

– Co to jest? – zapytała zaciekawiona.

– Zobacz!

Sabina otworzyła kopertę. Na eleganckim kartoniku wydrukowano zaproszenie na wernisaż wystawy Karoliny „Loli” Adamskiej zatytułowanej Ogród dzienny i ogród nocny.

Pisarka aż pokręciła głową ze zdziwienia. Lola Adamska była szwagierką Krzysztofa i na stałe mieszkała w Anglii. Parę miesięcy wcześniej przyjechała do Idy, przysparzając Doleckim, wówczas jeszcze parze narzeczonych, wielu zmartwień. Przez cały swój pobyt Lola malowała, a właściwie wykonywała rysunki piórkiem i tuszem, z których powstał przepiękny cykl przedstawiający dom i ogród Sabiny. Teraz prace doczekały się prezentacji.

– Pojedziemy na ten wernisaż? – zapytał Krzysztof, a pisarka zastanowiła się przez chwilę. Wizja odwiedzenia Warszawy po roku mieszkania na wsi była bardzo kusząca! Krzysztof miał rację, dobrze by jej zrobiło oderwanie się na chwilę, może wówczas jej powieść ruszy z miejsca.

– Czemu nie! – odpowiedziała więc, a doktor przytulił ją do siebie. – Znakomicie! Zamieszkamy sobie w jakimś ładnym hotelu i pożyjemy jak turyści!

– Julinka oczywiście jedzie z nami? – Sabina się zaniepokoiła, bo bardzo dbała o swoją przybraną córkę. Były ze sobą niezwykle związane, a ponieważ mała była dotknięta zespołem Aspergera, zaburzeniem ze spektrum autyzmu, wpływającym na jej kontakty ze światem i funkcjonowanie w społeczeństwie, Dolecka starała się otoczyć ją jak najlepszą opieką. Krzysztof uważał nawet, że trochę przesadzała, bowiem najważniejsze było wyrabianie w dziewczynce samodzielności.

– No jasne! – powiedział. – Mam nadzieję, że będzie miała ochotę!

Julinka, wróciwszy późnym popołudniem do domu, podwieziona przez Kalinę Olczak, była pełna entuzjazmu.

– Fantastycznie! Nie mogę się doczekać! Pójdziemy do kina i do galerii handlowej!

– Może zwiedzimy jakieś muzeum? – podsunął Krzysztof, ale córka natychmiast zaprotestowała.

– Przecież będziemy już na wystawie cioci! To chyba wystarczy!

– I to byłoby na tyle, jeżeli chodzi o sztukę wysoką – skomentował z uśmiechem doktor. Sabina machnęła ręką. Postanowiła zatelefonować do swego wydawcy, pana Arenda, by go poinformować o swoim przyjeździe i umówić się na kawę.

– Po prostu genialna intuicja, pani Sabino! – usłyszała, gdy następnego dnia rano wykręciła numer biura wydawnictwa Driada. – Sam miałem do pani dzwonić.

– Czy coś się stało? – Zaniepokoiła się, od razu zastanawiając się, czy chodzi o nową książkę. Do upływu terminu było jeszcze daleko, a ona zazwyczaj nie dawała wydawcy niczego wcześniej, więc raczej nie było powodów do obaw. Prawdopodobieństwo, by odkrył, że jego ulubiona autorka zmaga się z rozleniwieniem, było znikome. A może jednak?

– Ależ nic się nie stało! Wszystko jest w najlepszym porządku! Wręcz – jest lepiej, niż można się spodziewać, proszę się nie martwić! Chciałbym przy okazji pani przyjazdu omówić pewien projekt, moim zdaniem bardzo interesujący. Kiedy pani będzie w Warszawie i na jak długo?

Sabina wyjaśniła, że wyjeżdżają w najbliższy weekend, gdyż wernisaż zaplanowano na niedzielę.

– To doskonale, pani Sabino! Proszę zarezerwować dla mnie poniedziałek w okolicach obiadu. Spotkamy się i wszystko pani wyjaśnię!

Dolecka nie mogła nic więcej z niego wyciągnąć. Zdziwiła się, bo jej wydawca nigdy nie był taki tajemniczy. Lecz cóż było robić – chciała się z nim spotkać, żeby wybadać, czy nie dałoby się nieco przesunąć terminu wydania najnowszej książki. Wciąż trudno się jej było zabrać za pisanie.

Milę, której zakomunikowała nowinę o wyjeździe, natychmiast pochłonęły kwestie techniczne.

– Nie ma sensu wydawać pieniędzy na hotel, choć oczywiście tam serwują śniadania i to jest w porządku. Lepiej wynajmijcie sobie apartament!

– Apartament? Przecież to sporo kosztuje? – Sabina nie rozumiała.

Mąż Mili – Witold – także zgłosił zastrzeżenie, tylko innego rodzaju:

– I to doradza właścicielka hotelu! Wstydziłabyś się!

– Jestem właścicielką hotelu na prowincji, a mówimy o Warszawie. Tam się wszystko inaczej liczy! A poza tym nie przeszkadzaj! Sabina – zwróciła się do przyjaciółki – apartamenty to takie małe mieszkania do wynajęcia, zwykle zarządzają nimi firmy hotelarskie. Są urządzone bardzo elegancko, a mają zwykle dwa pokoje, kuchnię i łazienkę. Dużo większy metraż niż pokój w hotelu, no i niezależność.

Sabinie aż zaświeciły się oczy. Swoje warszawskie mieszkanie musiała sprzedać, gdy zabrakło jej na remont Bluszcza, jak nazywano jej dom ze względu na oplatające ściany pnącze. Perspektywa mieszkania w hotelu w rodzinnym mieście wydawała więc się jej dosyć nietypowa, a taki apartament był jednak bardzo dobrym rozwiązaniem.

Mila przyniosła komputer i pokazała jej jedną ze stron rezerwacji internetowej.

– Popatrz, możesz wynająć coś w ścisłym centrum miasta i to bardzo niedrogo!

Sabina podzielała jej entuzjazm. Zdecydowała się dokonać wstępnej rezerwacji, a potem uszczęśliwiona pobiegła do domu. Rozpierała ją nowa energia.

Luna, jej księżycowa kotka, wskoczyła na okno i przyglądała się jej uważnie.

– Wyjeżdżamy na kilka dni – powiedziała Sabina, dotykając jej aksamitnego futerka. – Zaniosę cię do Mili, zaopiekują się tobą! – Kotek prychnął pogardliwie, dobitnie wyrażając swe niezadowolenie z otrzymanej propozycji. Luna chodziła własnymi ścieżkami i potrafiła zatroszczyć się o siebie. Pisarka doskonale rozumiała swoją podopieczną. Postanowiła zostawić jej zapas jedzenia i nie zabierać z Bluszcza.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Copyright © by Agnieszka Krawczyk, 2015

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2015

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: © Rebecca Tocco/Getty Images (góra)

© Jan Włodarczyk/Autorska Agencja Fotografi czna (dół)

Redakcja: Editio

Korekta: Editio

Skład i łamanie: Editio

eISBN: 978-83-8075-056-2

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres:

czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl