Ta jest dla Mamy

I

Sześć suit na wiolonczelę solo

1

Wayne Summers otworzył oczy i zrozumiał, że znajduje się w ciemnościach, otoczony ptasim trajkotaniem i trzepotem skrzydeł. Nic nie widział. Próbował wmówić sobie, że to tylko sen, jednak chropowaty materac, na którym leżał, i amoniakalny, przyprawiający o mdłości smród piór, starych gazet i ptasich odchodów świadczyły o czymś zupełnie przeciwnym.

Wayne próbował po omacku wstać, gdy zaledwie kilka centymetrów od swej głowy usłyszał przeraźliwy szum, a potem przy uchu poczuł ciche uderzenie ciężkich skrzydeł i gwałtowny ruch powietrza. Rzucił się z powrotem na materac i skulił się, chowając głowę w rękach – nie był świadomy tego, że krzyczał, dopóki nie przestał i nie usłyszał ciszy.

Po chwili ciszę ponownie wypełniło niemożliwe do zniesienia świergotanie i trzepotanie, nerwowy stukot twardych szponów w podłoża klatek, przyprawiający o drżenie odgłos stroszenia i czyszczenia piór. I, od czasu do czasu, stłumione, ukryte w ciemności uderzenia ciężkich skrzydeł zaledwie kilka metrów od niego.

Chyba że wcale nie było ciemno. Wayne przybliżał dłoń do twarzy, aż wreszcie dotknął swego nosa, a mrok wciąż był tak samo nieprzenikniony. Po raz pierwszy przyszło mu na myśl, że być może oślepł. Ale skąd mógł to wiedzieć, jak to sprawdzić? Starał się przypomnieć sobie, w jaki sposób się tutaj znalazł, jednak jego wspomnienia były bardzo mgliste, a próby cofnięcia się pamięcią do minionych wydarzeń przypominały łapanie pierścieni dymu: im mocniej starał się je schwytać, tym szybciej się rozwiewały.

Wayne zaczął cicho łkać i dotknął rozdartego płatka ucha. Został gładko rozcięty ostrym dziobem lub szponem. Najprawdopodobniej była to robota jakiegoś drapieżnego ptaka. Wayne, ornitofob, wiedział z zajęć będących częścią terapii desensytyzacyjnej doktor Taylor, że mógł to być drapieżnik albo padlinożerca, a z tej dwójki tylko drapieżnik ma skrzydła, które nie wydają dźwięku podczas lotu. Dla padlinożerców hałas nie stanowi problemu – ich ofiary nigdzie się już nie wybierają.

W tym czasie materac pod jego uchem zdążył przesiąknąć krwią. Panika nadchodziła falami, jeden atak silniejszy od drugiego. Wayne wiedział, że jest w stanie zapobiec utracie przytomności wywołanej paniką (czy też omdleniu wazowagalnemu, jak nazywała to doktor Taylor), musiałby tylko oddychać powoli przeponą, napinając i rozluźniając mięśnie. Wiedział również, że mógłby powstrzymać krwawienie, ściskając opuszkami palców brzegi rany. Jednak wcale nie był pewien, czy tego chce. Tracąc przytomność, uznał, że na świecie są przecież gorsze rzeczy niż wykrwawienie się na śmierć we śnie – jeśli nie wiedział tego wcześniej, to wiedział to już teraz.

Śmierć z powodu utraty krwi nie wchodziła jednakże w grę – przynajmniej na razie. Po zaledwie kilku minutach z omdlenia wyrwało go gwałtowne i bolesne szarpnięcie za lewy płatek ucha. A ponieważ za to samo ucho zwykła ciągnąć go matka, by ocucić go po kolejnej, jak to zwała, „małej niedyspozycji”, pozwolił sobie na krótkotrwały luksus udawania, że jest w domu, w mieszkaniu przy Fillmore Street, zemdlał, a matka próbuje przywrócić go do przytomności.

Potem otworzył oczy i zrozumiał, że nadal leży w ciemnościach, tyle że tym razem jego ręce są skute na plecach, a ktoś lub coś rzeczywiście ciągnie go za ucho. Gdy spróbował odsunąć głowę, uścisk stał się mocniejszy.

– Kim jesteś? – spytał Wayne w ciemność.

– Ciii, cicho bądź.

Głos brzmiał, jakby należał do starszego, białego mężczyzny. Był znajomy, ale Wayne nie wiedział, z kim miał do czynienia.

– Dlaczego mi to robisz?

Uścisk zelżał.

– Wygląda na to, że krwawienie ustąpiło.

Wygląda na to? O mój Boże, nie.

– Czy ja jestem ślepy? Oślepłem? Błagam, muszę to wiedzieć.

Żadnej odpowiedzi, tylko sygnał pagera w ciemności, a następnie odgłos oddalających się kroków.

– Proszę, nie możesz mi powiedzieć nawet tego?

Kroki, wchodzenie po schodach.

– Proszę, ja…

Wtedy otrzymał swoją odpowiedź. U szczytu schodów otworzyły się drzwi i do pomieszczenia wpadło akurat tyle światła, by mógł upewnić się, że wciąż widzi. Następnie drzwi się zamknęły, a on został z jednym powidokiem, przedstawiającym upiornie białe, sercowate oblicze olbrzymiej płomykówki przywiązanej łańcuchem do belki nad jego głową.

2

Nijaki trzypiętrowy budynek na lekko zalesionym wzniesieniu wyglądał z autostrady tak jak każdy inny nowy biurowiec na przedmieściach Wirginii na zachód od Waszyngtonu.

I o to chodzi – stwierdziła specjalistka śledcza Linda Abruzzi, wcześniej agentka specjalna, zatrzymując się przed budką strażnika w swym geo prizmie rocznik ’93. Jeśli całą rządową architekturę można podzielić na dwa okresy: przed i po Oklahoma City, to architektura i projekt niedawno otwartego budynku pomocniczego Departamentu Sprawiedliwości zdecydowanie należały do epoki „po”, ponieważ jego najważniejszą, najtańszą i najskuteczniejszą linią obrony była anonimowość. Żadnych znaków, gości, prasy, żadnych wyjątków.

Kilka trudnych do zauważenia szczegółów można było zobaczyć dopiero, gdy podeszło się bliżej. Na przykład za budką znajdowały się dwie wzmocnione stalowe bramy. Budka strażnicza była położona na samym początku drogi do budynku, liczącej niecały kilometr, natomiast parking znajdował się niemal pół kilometra na zachód. Pod ten budynek federalny nikt nie mógł podjechać samochodem-pułapką.

Do środków ostrożności należało dodać wzmocnione zewnętrzne ściany i dach, akrylowe okna o szybach dostatecznie grubych, by mogły wytrzymać bezpośredni atak małego przenośnego moździerza, dodatkowe ściany nośne, dzięki którym budynek się nie zawali, jeśli trafi go rakieta, i samowystarczalne środowisko, które można było zamykać piętro po piętrze w razie ataku bronią chemiczną. Całe wyposażenie było tak odporne i praktyczne, jak to tylko możliwe w naziemnej konstrukcji.

Gdy Linda machnęła dokumentami tożsamości zawierającymi pozwolenie na parkowanie w garażu podziemnym, a nie na odległym parkingu, była przekonana, że natychmiast zostanie skierowana w odpowiednie miejsce. Zamiast tego strażnik zaczął dokładnie porównywać jej twarz z fotografią w dowodzie, a potem porównał ją ze zdjęciem na ekranie komputera w budce. Następnie poprosił o przyłożenie palca wskazującego do ekranu dotykowego, tak żeby komputer mógł dopasować odciski palców i zapisać je w pamięci, na wypadek gdyby jednak okazała się nie być agentką śledczą Abruzzi.

– Dziękuję – powiedział, oddając jej etui z dokumentami. – Czy mogłaby pani otworzyć bagażnik?

– Nie stąd – odparła, wyjęła kluczyk ze stacyjki i podała mu go. – W tym modelu nie ma takich bajerów.

Kupiła prizma sześć lat temu, gdy była początkującą agentką i pracowała w biurze terenowym w San Francisco. Biorąc pod uwagę panujące tam temperatury, nie było konieczności kupowania samochodu z klimą, więc zrezygnowała z pakietu deluxe, zawierającego również bagażnik otwierany na pilota, i w ten sposób oszczędziła kilka tysiaków. Oczywiście trzy miesiące później biuro wysłało ją do San Antonio, gdzie klimatyzacja była wręcz niezbędna. Abruzzi zachowała samochód z czystej przekory.

Po sprawdzeniu bagażnika pod kątem materiałów wybuchowych strażnik użył lusterka na wysięgniku, by obejrzeć podwozie, a następnie wrócił do budki i wcisnął przycisk otwierający bramę po prawej stronie.

– Proszę jechać prosto do budynku i się nie zatrzymywać. Przy bramie do garażu znajduje się klawiatura numeryczna. Kod na dzisiaj to: trzy, dwa, zero, cztery. Proszę tego nie zapisywać. Proszę zjechać na drugi poziom i zaparkować na miejscu numer dziewięć.

– Trzy, dwa, zero, cztery, drugi poziom, miejsce dziewiąte. Dziękuję, zapamiętałam.

– Nie ma sprawy. – A gdy niebieski prizm przejechał przez bramę i zaczął wtaczać się pod górę, strażnik mruknął pod nosem: – Ciekawe, komu dałaś dupy, że pozwolili ci tam zaparkować.

Wewnątrz budynku przestrzegano zasad bezpieczeństwa równie rygorystycznie. W garażu Lindę odebrał strażnik, który odprowadził ją do windy, dojeżdżającej jedynie do poziomu holu, a następnie przekazał agentkę Cynthii Pool, kompetentnej, idealnie zakonserwowanej sekretarce sporo po pięćdziesiątce, ubranej w kostium kobiety sukcesu z początku lat osiemdziesiątych – dopasowany granatowy garnitur, białą bluzkę z kokardą i czarne buty na słupkach marki Naturalizer.

– Ochrona robi wrażenie – napomknęła Linda, gdy panna Pool prowadziła ją do drugiej windy, w której, ku zaskoczeniu agentki, znajdowały się przyciski sześciu pięter – trzy z nich znajdowały się pod ziemią.

– Kotku, to nie dla nas. Jesteśmy tutaj tylko dlatego, że w centrali potrzebowali więcej miejsca i przejęli nasze pomieszczenia.

Drzwi windy cicho się otworzyły. Linda zaczęła iść za swą przewodniczką labiryntem białych, porażających nijakością korytarzy. Wszystkie drzwi były niebieskie, zamknięte i pozbawione tabliczek. Na ścianach nie wisiał ani jeden obraz, oznaczono tylko wyjścia ewakuacyjne.

– Skup się na trasie – ostrzegła ją panna Pool i skręciła najpierw w prawo, potem w lewo, a następnie jeszcze raz w prawo. – Jeśli się zgubisz i wylądujesz tam, gdzie nie powinnaś, możesz skończyć w kontrwywiadzie na przesłuchaniu, podczas którego użyją gumowego węża. Nagle przystanęła i wsunęła swój identyfikator do szczeliny znajdującej się przy kolejnych anonimowych drzwiach.

– Żartujesz, prawda?

– Tylko co do węża. Ostatnimi czasy kontrwywiad stał się trochę delikatniejszy. Ty pierwsza.

Gdy wykończona długą drogą Linda przekroczyła próg, poczuła, że nogi się pod nią uginają, i w myślach szybko zaczęła się modlić: Boże, proszę, tylko nie tutaj, nie pierwszego dnia. Ostatnio Bóg miał ją gdzieś, stwierdziła więc, że był jej winien tę przysługę.

I w pewnym sensie jej modlitwy zostały wysłuchane. Tuż za drzwiami stała szafka kartotekowa, dostatecznie wysoka, by Linda mogła się o nią nonszalancko oprzeć i dać odpocząć swoim nogom. Wydało jej się to dziwnym miejscem na taką szafkę, ale potem zobaczyła, że mały przedpokój był cały zastawiony metalowymi szafkami, białymi kartonami na dokumenty, chwiejącymi się stosami dziurkowanych wydruków i walącymi się górami czerwonych, brązowych lub wypłowiałych teczek harmonijkowych, tak że pozostało już tylko niewiele miejsca na biurko i krzesło dla sekretarki.

Panna Pool bez słowa przecisnęła się obok Lindy i ostrymi knykciami zapukała do drzwi.

– Przyjechała Linda Abruzzi.

– Już? Chryste, a ciało jeszcze nawet nie ostygło. – Głos był trochę zbyt donośny jak na dziewiątą rano, co pasowało do zasłyszanych przez agentkę opowieści na temat swojego poprzednika: jego problemów z alkoholem stanowiących część legendy opiewającej jego gabaryty, ekscentryczne stroje, mistrzostwo w przeprowadzaniu tak zwanego „wywiadu współczującego”, bohaterski udział w sprawie Maxwella i nieskrywaną pogardę dla Biuro-kracji. – Proszę wejść.

Odsunąwszy się od szafki, Linda z ulgą stwierdziła, że jej nogi odzyskały siłę. Przeszła przez zagracony przedpokój, otworzyła drzwi i ujrzała olbrzymiego, łysego mężczyznę w sportowej marynarce w szkocką kratę, klęczącego przed kolejną szafką kartotekową.

– Jedno pytanie – zaczął agent specjalny FBI E.L. Pender, który wkrótce miał przejść na emeryturę. Lewą ręką przytrzymał się dolnej szuflady szafki, a prawą wyciągnął do Lindy. – Jak bardzo musiałaś coś spieprzyć, żeby cię tutaj przysłano?

– Zakładam, że nie czytałeś moich akt – odrzekła. Nawet gdy klęczał, był tak wielki, że nie musiała się schylać, by uścisnąć jego dłoń rozmiarów gofrownicy.

Pender rozejrzał się znacząco po pozbawionym okien biurze, jeszcze bardziej zapełnionym wydrukami, teczkami, kartonami i szafkami kartotekowymi niż przedpokój, po czym wzruszył ramionami.

– Gdzieś tu są. Ale nie przywiązuję zbytniej wagi do dokumentów pracowniczych. Zrozumiałabyś dlaczego, gdybyś kiedykolwiek zobaczyła moje.

– Słyszałam, że na półce w BOZ masz własny kubek na kawę – zażartowała Linda. Biuro Odpowiedzialności Zawodowej było odpowiednikiem Departamentu Sprawiedliwości i zajmowało się sprawami wewnętrznymi.

– To tylko plotki. Ale wiedzą, że lubię czarną. Usiądź.

Zawahała się. Jedyne krzesło w pomieszczeniu stało za biurkiem przywalonym hałdą wydruków i teczek.

– Tak, droga pani – powiedział Pender, czytając w jej myślach. – To twoje krzesło i biurko. To jest teraz twoje biuro. – Włożył przeglądane dokumenty do szuflady, a następnie wstał.

– A ty? – Sprawdziła, czy krzesło jest stabilne, a następnie ostrożnie na nim usiadła, łapiąc równowagę obiema rękami, jak nauczył ją fizjoterapeuta w San Antonio.

– Mnie już nie ma. Jestem historią. Pod koniec miesiąca dostanę kasę, ale uzbierałem trochę urlopu i albo go wykorzystam, albo przepadnie. Przyszedłem tu tylko dzisiaj, żeby odświeżyć swoją pamięć dzięki tym starym dokumentom. Jakiś debilny wydawca chce mi zapłacić kupę kasy za moje wspomnienia. Na szczęście za ich spisanie płacą komu innemu.

– Ale czy nie powinieneś mnie przeszkolić czy coś?

– Przeszkolić do czego? Pod koniec roku, gdy Steve McDougal przejdzie na emeryturę, zamykają dział Wsparcia Łączności. Stał się zbędny. W dzisiejszych czasach wszyscy mają kontakt ze wszystkimi. Dlatego zapytałem, co aż tak bardzo spieprzyłaś. Nie miałem zamiaru cię obrazić.

– Nie obraziłeś mnie. Właśnie czegoś takiego się obawiałam.

– Ale teraz podejrzewam, że ma to związek raczej z tym, jak się poruszasz. – Zrzucił część papierów z biurka i położył jeden wielki policzek na jego brzegu. Udo agenta było prawie tak szerokie jak talia Lindy. – Co się za tym kryje?

Agentka wzięła głęboki oddech i powoli wypuściła powietrze. Równie dobrze można to mieć już za sobą.

– SM – powiedziała. – Kilka miesięcy temu zdiagnozowano u mnie pierwotnie postępującą postać stwardnienia rozsianego.

– Cholera. Nienawidzę, kiedy coś takiego się zdarza – odparł bez namysłu.

Nie spodziewała się takiej reakcji i zaśmiała się zaskoczona.

– Tak, ja też – rzekła po chwili, a potem szybko zmieniła temat. – To na czym polega moja praca? Co mam robić?

– Robić? – Parsknął szyderczo. – Szczerze mówiąc, moja droga, nikogo to nie obchodzi. Nikt nawet nie pierdnie w twoim kierunku.

3

– Skarbie, wszystko w porządku? – Simon Childs zapukał cicho do drzwi łazienki. Czasami Missy po prostu chciała upewnić się, że pager działa, innym razem wzywała go dla draki.

– Ciep siej, ciep siej.

„Cieplejszej”. Simon nigdy nie miał problemu ze zrozumieniem słów młodszej siostry. Otworzył drzwi i ujrzał Missy wyciągniętą w głębokiej wannie, machającą nad głową swoim różowym plastikowym pagerem i uśmiechającą się od ucha do ucha. Och, jak ta dziewczyna uwielbiała się kąpać. Ale trzeba było mieć ją na oku. Jeśliby jej pozwolić, siedziałaby w wannie do chwili, aż jej skóra stałaby się jedną wielką zmarszczką, a po wystygnięciu wody zaczęłaby bawić się kurkami, niezależnie od tego, ile razy jej tego zabraniano. W efekcie albo zalałaby łazienkę, albo by się poparzyła.

Gdy podchodził do wanny, przez jedną dziwną, nierzeczywistą chwilę, ujrzał swą siostrę nie taką, jaka była teraz, lecz taką, jaką wciąż miał w pamięci: najdroższą, jasnowłosą, pięcioletnią laleczkę o okrągłej buźce, kochającym sercu, wiecznie zadziwioną światem. Ale kiedy znów zaczęła domagać się: „ciep siej!” głębokim, monotonnym głosem, czar prysł. Simon zamrugał i spojrzał na nagą, mokrą, chorobliwie otyłą czterdziestodziewięcioletnią idiotkę o rzadkim owłosieniu, wywalonym języku i oczach ukrytych między fałdami tłuszczu. Jej blada skóra miała niebieskawy odcień ze względu na chorobę serca, która, jak przepowiedział lekarz, w ciągu roku zbierze tragiczne żniwo.

Lepiej było o tym nie myśleć. Simon i Missy zostali porzuceni przez matkę po śmierci ojca. Wychowywał ich dziadek po mieczu, bogaty tyran. Po jego śmierci zostali tylko we dwoje, razem z funduszami powierniczymi i wynajętą pomocą. Simon miał pięćdziesiąt jeden lat, od czterdziestu ośmiu Missy była jedyną stałą wartością w jego życiu i niezależnie od tego, jak często powtarzał sobie, że byłoby dla niej lepiej, gdyby zmarła przed nim, w głębi serca wiedział, że bez niej będzie zgubiony.

Dlatego mimo ostrzeżeń lekarzy Simon straszliwie rozpieszczał siostrę. Po co zmuszać ją do diety, skoro i tak wkrótce ma umrzeć? Podobnie jak wtedy, gdy po śmierci dziadka zarządcy majątkiem chcieli wysłać ją do szkoły specjalnej. Mówili, że w przeciwnym razie nigdy nie wykorzysta w pełni swojego potencjału. Co oni mogli wiedzieć o jej potencjale – albo o jej szczęściu? Skoro Missy uszczęśliwiało jedzenie, kąpiele, filmy z Audrey Hepburn i siedzenie w domu z Simonem, to właśnie to powinna mieć zapewnione. Kazał zainstalować wielki bojler, żeby mogła kąpać się przez cały dzień, jeśli tylko chciała, miała też nieograniczony dostęp do kuchni. Dbał o to, by lodówka zawsze była pełna, co nie było łatwym zadaniem. Och, ile ta dziewczyna potrafiła zjeść i jak potrafiła przytyć!

Ale przecież Missy zawsze była pulchna. Tak naprawdę, kiedy byli dziećmi, Simon myślał, że otyłość to po prostu kolejny objaw zespołu Downa obok twarzy jak księżyc, ukośnego czoła, zmarszczek nakątnych, tęczówek z żółtymi plamkami, płaskiego, zmarszczonego nosa, wystającego języka oraz nisko osadzonych i zawiniętych uszu.

Teraz oczywiście wiedział więcej.

– Już dobrze, dobrze, naleję ci jeszcze trochę gorącej wody. Zabieraj swoje kulasy.

Missy podwinęła nogi. Simon pochylił się i wyciągnął staromodny gumowy korek na zardzewiałym łańcuchu.

– Hej, hej, ty smarkaaa – powarkiwała monotonnie.

– Uspokój się, wypuszczam zimną wodę, żeby zrobić miejsce dla gorącej. – Włożył korek, odkręcił lewy kurek i zaczął ręką mieszać ciepłą i zimną wodę, tak jak robiła to ich stara niania, Granny Wilson, którą nazywali Grania. A potem ochlapał siostrę i zażartował: – Uważaj na to, kogo nazywasz smarkaczem, smarkulo.

Missy zachichotała i również zaczęła go chlapać, uderzając w wodę swoimi pulchnymi dłoniami o jednej bruździe.

– Lepiej? – spytał, a następnie zakręcił wodę i wytarł ręce o dywanik łazienkowy. Podszedł do umywalki, by przynieść Missy myjkę, spojrzał w lustro i przygładził swoje falowane siwe włosy, które zaczęły rzednąć, tworząc atrakcyjny wdowi szpic.

– Elehansik.

„Elegancik”.

– Dobrze. – Wrzucił myjkę do wanny. – Muszę wracać do piwnicy. Wezwij mnie, gdy będziesz chciała wyjść. I nie zapomnij umyć siuśki. – Tak Grania nazywała zbiorczo żeńskie i męskie genitalia.

– Taak, taak, siśka, ty smarkaa! – krzyknęła gniewnie Missy – ostatecznie nie była już dzieckiem – i myjka trafiła w drzwi, które zamknęły się za Simonem.

4

Ostatni dzień w pracy. Dla skrytego sentymentalisty takiego jak Pender cały poranek był bardzo doniosły. Budzik: ty mały sukinsynu, nie będziesz mi już potrzebny. Golenie: a może po tych wszystkich latach zapuścić brodę? Tak czy siak trzeba jakoś ukryć te dodatkowe podbródki. Ubranie: ostatnia szansa na przypieczętowanie swojej reputacji najgorzej ubranego agenta w historii FBI. Sportowa marynarka w szkocką kratę, budząca ogólną niechęć, spodnie od Sansabelta, które spędziły noc na podłodze, oraz najwygodniejsza i niewymagająca prasowania biała koszula z krótkim rękawem – prana i noszona tyle razy, że prawie się rozpadała. Oczywiście bez krawata. Dziwnie było myśleć, że to ostatni raz, kiedy niezałożenie krawata ma jakiekolwiek znaczenie.

Być może najdziwniejszym momentem tego poranka było uświadomienie sobie, że po raz ostatni zapina naramienną kaburę z cielęcej skóry. Postanowił już, że nie wystąpi o pozwolenie na broń. Na kursie golfa glock kaliber .40 był mu zbędny. Zresztą tak naprawdę nigdy się do niego nie przyzwyczaił po tym, jak Biuro zabrało mu jego SIG-Sauera P226, by umieścić go na wystawie w muzeum FBI. A przecież to kabura naramienna powinna znaleźć się za szkłem. Pender był jednym z ostatnich agentów federalnych, którzy nosili coś takiego. Wszyscy przerzucili się na zatwierdzone ostatnio kabury biodrowe.

Jak większość ukrytych sentymentalistów, Pender podejrzewał sentymentalizm również u innych. Wiedział wprawdzie, że poza Pool reszta starej ekipy z Wydziału Łączności albo była na emeryturze, albo Biuro rozpędziło ją na cztery wiatry, jednak w drodze do pracy poćwiczył udawanie zaskoczonego, tak na wszelki wypadek, gdyby ktoś zdecydował się urządzić dla niego imprezę pożegnalną.

Jednak jedynym zaskoczeniem było odkrycie, że zastąpiono go niepełnosprawną kobietą, która nawet nie była już agentką specjalną. Ale nawet wtedy poczuł, jak ostatni element układanki wskakuje na swoje miejsce. Oczywiście Wydział Łączności, pod koniec lat siedemdziesiątych będący jednostką dla ambitnych młodych agentów, w swych ostatnich dniach stał się miejscem zsyłki dla pracowników, z którymi Biuro nie miało co począć.

Kiedy Pender powiedział Lindzie, że jej praca nie będzie tutaj nikogo obchodzić, wiedział, że była to cała prawda. Jednak gdy zobaczył zawód w jej oczach, szybko dodał: – To dobre i złe wieści.

– W jakim sensie dobre?

– Masz dwa i pół miesiąca na to, żeby zrobić z tym miejscem, co ci się żywnie podoba, bez Drugiego Steve’a włażącego ci w dupę.

– Steve’a jakiego?

– Steve’a Maheu, zastępcy Steve’a McDougala i jego numeru dwa. Nazwisko Maheu znajduje się w encyklopedii pod hasłem „świętszy od papieża”. A ponieważ McDougal przechodzi na emeryturę, Maheu jest zbyt zajęty szukaniem sobie nowej ciepłej posadki, by zwracać uwagę na ciebie, więc w dużej mierze będziesz miała wolną rękę.

– Ale po co? Co mam robić?

– Szukać seryjnych morderców, których nikt inny nie szuka.

– A są jacyś?

– Dziecko, to jest bardzo dynamiczny rynek. – Zachichotał. – Dynamiczniejszy niż kiedykolwiek.

Potem się zreflektował i jego uśmiech zgasł.

– Przepraszam, pieprzę głupoty.

– Dlaczego tak mówisz?

– Gdy ponad dwadzieścia lat temu założyliśmy Wydział Łączności, obiecałem sobie, że nigdy nie zapomnę o ofiarach. Nawet jak szedłem na ryby, powtarzałem sobie, że nigdy nie zapomnę, o co chodzi w tej pracy. I właśnie zapomniałem.

Poruszona pasją i oddaniem Pendera Linda odwróciła wzrok. Może jednak się okaże, że jej nowa praca wcale nie jest pozbawiona perspektyw.

– Co w takim razie tu mamy? – spytała szorstko, kiedy odzyskała panowanie nad głosem. Pełen profesjonalizm.

– Chcę, żebyś rzuciła okiem na list, który otrzymałem w zeszły piątek. Przeczytałem go i przeszedł mnie dreszcz. – Zaczął przeszukiwać stertę papierzysk na biurku. – A jeśli w tej pracy czegoś się nauczyłem… – Usiadł z powrotem na podłodze i jedną ręką zaczął przetrząsać pożółkłe teczki, a drugą próbował powstrzymać stos przed osunięciem się. – ...To tego, że należy ufać dreszczowi. – Potem, wciąż przeszukując dokumenty, spytał z roztargnieniem: – Lindo, a co ciebie przeraża? Czego się boisz?

– Masz na myśli coś innego niż postępujący paraliż zakończony śmiercią? – Próbowała zneutralizować te gorzkie słowa śmiechem. Gdy postanowiła walczyć o prawo do pracy, obiecała sobie, że jeśli jej się uda, biuro będzie strefą wolną od użalania się nad sobą.

A była to cholernie trudna walka. Regulamin FBI jasno określał, że agenci specjalni muszą być w „doskonałej kondycji fizycznej, bez wad, które przeszkadzałyby w korzystaniu z broni palnej, przeprowadzaniu akcji lub obronie”. Ostatecznie jednak góra zgodziła się pójść na kompromis, który oznaczał zmianę z agenta specjalnego na fikcyjne stanowisko specjalisty śledczego. Odznaka, brak broni, takie same zarobki, praca przy biurku, comiesięczne badania lekarskie i, co najbardziej niepokojące, comiesięczna ocena psychologiczna – jakikolwiek przejaw zaburzenia poznawczego, jednego z częstych symptomów SM, i ostatecznie wywalą ją z pracy.

– Chodzi mi o okres sprzed SM. Gdy byłaś dzieckiem. Powiedz, czego najbardziej się bałaś?

– Masz na myśli jakąś fobię?

– Właśnie.

– To proste. Bałam się węży.

– Jak bardzo?

– Nie rozumiem.

– Na przykład czy węże przyprawiały cię o gęsią skórkę, a może bałaś się spacerów po lesie albo...

– Tam, gdzie dorastałam, nie mieliśmy zbyt dużo lasów. Ale z pewnością nie miałam zamiaru przekraczać progu terrarium w zoo na Bronksie. Zemdlałam przed nim podczas wycieczki na studiach.

– Zatem gdybyś... Mam. – Znalazł kopertę, której szukał, i rzucił ją na biurko. – Gdybyś pomnożyła swój strach przed wężami o jakiś tysiąc, mogłabyś zrozumieć, jak wygląda życie Dorie Bell.

– O rety, dzięki.

– Nie ma za co. Jak skończysz czytać, to mnie zawołaj, będę gdzieś w pobliżu.

5

Suity na wiolonczelę solo Jana Sebastiana Bacha przez długi czas były uznawane za punkt odniesienia dla wiolonczelistów. Pablo Casals, który w wieku lat dziewiętnastu natknął się na suity w antykwariacie nutowym w pobliżu portu w Barcelonie, ćwiczył je dzień w dzień przez dwanaście lat, zanim zebrał się na odwagę, by zagrać jedną z nich przed publicznością, a potem minęło kolejnych trzydzieści pięć lat, zanim poczuł, że jest gotowy na nagranie całej serii.

Od tej pory każdy światowej klasy wiolonczelista próbował swoich sił w suitach, ale tylko najbardziej utalentowanym, pokroju rock’n’rollowych The Jacquelines i The YoYos, udało się wyjść z tej próby zwycięsko, więc to prawdopodobnie czysta arogancja spowodowała, że drugorzędny wiolonczelista, jakim był Wayne Summers, zdecydował, by się z nimi zmierzyć.

Wayne, biedny i czarny, pochodzący z dzielnicy Fillmore w San Francisco, odkrył ten instrument dość późno, jednak jego nauczyciel, pan Brotsky, zawsze bez śladu kpiny powtarzał, że człowiek nigdy nie wie, jak dobry może się stać i jak daleko może zajść.

I dlatego każdego dnia przez ostatnie sześć lat, niezależnie od tego, czy Wayne chodził do pracy, miał próbę w orkiestrze symfonicznej, czy grał muzykę kameralną – czy wręcz wszystko jednocześnie, jak to się czasami zdarzało – znajdował czas na przećwiczenie choćby jednego z tańców którejś ze suit. Jego ulubioną częścią była sarabanda z pierwszej suity – było w niej coś cholernie uroczego i budzącego nadzieję.

I to właśnie ją Wayne wybrał teraz do przećwiczenia, gdy leżał w ciemnościach z rękami skutymi na plecach. Próbował się na czymś skupić, żeby nie zwariować. Na początek przypomniał sobie całość sarabandy, lewa dłoń z tyłu ciała napinała się i poruszała palcami, mięśnie ręki, którą trzymał smyczek, rytmicznie naprężały się i rozluźniały. W połowie utworu zaczął wystukiwać rytm, co ponownie pobudziło uwięzione ptaki do śpiewu i ćwierkania. Jednak sowa zachowała spokój – cały czas była cicho.

Gdy skończył, usłyszał grzeczny aplauz – gdzieś w pomieszczeniu jakiś mężczyzna zaczął klaskać. Ale magia Bacha zdążyła zadziałać. Umysł Wayne’a stał się jaśniejszy niż po pierwszym przebudzeniu, chociaż od tamtego czasu minęło już wiele godzin.

– Kim jesteś? – spytał w ciemność. – Dlaczego mi to robisz?

Żadnej odpowiedzi. Nawet ptaki siedziały cicho. Ale mężczyzna się przybliżał – Wayne to wyczuł. Napastnik pachniał płynem do kąpieli. Tanim, truskawkowym płynem do kąpieli.

– Chcesz mnie zabić? – spytał Wayne. Wydawało mu się dziwne, że w takiej chwili potrafi zachować spokój.

– Nie. – Głos był oddalony o kilka centymetrów.

Dzięki ci, o Jezu.

– To co masz zamiar zrobić?

– Pozwolę, by w końcu uczynili to za mnie nasi pierzaści przyjaciele.

Na zewnątrz Wayne zachował spokój, może dlatego, że w jego wnętrzu już coś umarło – prawdopodobnie była to nadzieja – i nie widział innego wyjścia, jak ponownie zapytać:

– Dlaczego to robisz?

Nie otrzymał odpowiedzi, natomiast poczuł smród, a potem nieprzyjemne uczucie, kiedy mężczyzna zaczął wcierać mu coś zimnego i lepkiego w powieki. To wszystko było tak dziwaczne i niesamowite, że dopiero po kilku sekundach Wayne rozpoznał zapach, a po kilku kolejnych złożył wszystko w całość. Wątroba – ten popaprany skurwiel właśnie wcierał wątrobę w jego oczy.

Nawet wtedy nie zdawał sobie sprawy z tego, co się właśnie stało. Aż wreszcie usłyszał dźwięk, który wypędził z jego świadomości wszelkie myśli i odczucia, pozostawiając jedynie miejsce na czystą panikę: był to brzęk łańcucha poruszanego przez siedzącą na swej żerdzi płomykówkę.

Chwilę później usłyszał machanie skrzydłami. Nastąpił atak. Przy pierwszym ciosie Wayne mocno uderzył tyłem głowy o materac. Ból był nie do opisania. Mężczyzna przewrócił się na brzuch i zaczął rzucać głową na boki, by chronić oczy. Sowa, wygłodniała i rozjuszona, przeskakiwała i przelatywała z jednej na drugą stronę, uderzając dziobem i starając się dostać do zapachu wątroby, zapachu krwi.

Wtedy dostrzegła ucho, które wcześniej przypadkowo dziobnęła, i zadowoliła się szarpaniem za nie, aż wreszcie mężczyzna odciągnął ją od ofiary i zarzucił ptakowi jutowy worek na łeb.

– Kim jesteś? – krzyknął znowu udręczony Wayne.

– Dam ci wskazówkę – padła odpowiedź. – Znasz taki psychologiczny termin „lęk pierwotny”? No więc, stary, to właśnie ja. To ja jestem lękiem pierwotnym.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

II

Ślepy szczur

1

Dostępne w wersji pełnej

III

Manie Sans Délire

1

Dostępne w wersji pełnej

IV

To tylko kolejne nagie ciało

1

Dostępne w wersji pełnej

V

Ciepła woda, żadnego bólu

1

Dostępne w wersji pełnej

VI

Szept chodzącego trupa

1

Dostępne w wersji pełnej

VII

Dobre trzęsienie

1

Dostępne w wersji pełnej

VIII

Wdowi ptak

1

Dostępne w wersji pełnej

IX

Micrurus Fulvius

1

Dostępne w wersji pełnej

X

Objaw Lhermitte’a

1

Dostępne w wersji pełnej

XI

Przestraszonykot

1

Dostępne w wersji pełnej

XII

Śluza Tinsmana

1

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

31 października 1999 roku

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Fear Itself

Copyright © 2003 by Jonathan Nasaw

Copyright for the Polish edition © 2015 by © by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych

Wydanie I, Poznań 2015

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: © Dave Wall / Arcangel Images

Przekład: Emilia Skowrońska

Redakcja: Kamila Czok, Editio

Korekta: Natalia Olszańska, Editio

eISBN: 978-83-8075-000-5

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres:

czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl