Rodzicom – Klimie i Jankowi

Ewa

Darkowi – miłości mojego życia i przyjacielowi

Agnieszka

WSTĘP OD AGNIESZKI

Dziewiętnaście lat temu moja przyjaciółka Zuzanna opowiedziała mi piękną historię. Kiedy urodziła córkę (Marianna jest dziś chwilę przed maturą), jej mama podczas pierwszych odwiedzin w szpitalu podziękowała Zuzi za to, że dała jej wnuczkę i… pocałowała córkę w dłoń. Krótka, wzruszająca opowiastka. Nosiłam ją w głowie całe lata. Zastanawiałam się, ile spotkałam w życiu kobiet (poza moją własną mamą), które są godne pocałowania w rękę przez inną kobietę. Ile takich znam? Ani jedna nie wydawała mi się wystarczająco dobrą kandydatką. Zresztą – co za niedzisiejszy gest, dajmy spokój.

Jedenaście lat później miesięcznik „Twój STYL”, w którym pracuję, przyznał Ewie Błaszczyk tytuł „Kobiety Roku 2007”. W tamtym czasie wmurowano kamień węgielny pod budowę Kliniki Budzik, ruszały pierwsze prace. Na uroczystej gali poznałam Ewę. Pamiętam – szczupła, ubrana na czarno. Piękna i skromna, bardzo drobna. Byłam pod jej wrażeniem. I nie miałam wątpliwości – na pożegnanie... pocałowałam ją w rękę. Poniosło mnie? Przeciwnie – mimo zarzutów o pompatyczność, wiedziałam, że robię, co trzeba.

Do czasu, kiedy Ewa przeczyta ten wstęp, nie wiem, czy pamięta ten gest. Kiedy zaproponowała mi wspólne napisanie książki, nie przypomniałam jej go. Bo wiem jedno – raczej kopnęłaby mnie w tyłek, niż ucieszyła z mojej czołobitności. Ona nie lubi windowania na pomnik. Bardzo. Więc milczałam i zgodziłam się na tę przygodę. Ewa od razu zastrzegła: nie będzie żadnych lekcji życia, nie umiem, nie jestem od tego. Zaproponowałam: po prostu pogadajmy. O komie i walce matki, ale także o perfumach, mężczyznach i teatrze. Umowa stanęła. Zwyczajnie rozmawiałyśmy. Czasem dusiły nas łzy i trzeba było odpuścić, a czasem było nam bardzo do śmiechu. Towarzyszyła nam Ola, Mania, Klima, Jan, ksiądz Wojtek – różnie. Wciąż ktoś wpadał i zaznaczał swoją obecność w przestrzeni Ewy. Mogłam zobaczyć, jakie to wszystko jest kolorowe. Mimo wszystko. To było kilka miesięcy, których nie zapomnę do końca życia i jestem wdzięczna Bogu, że postawił tę niezwykłą osobę na mojej drodze.

Drugiego lutego 2000 roku nagle odszedł mąż Ewy, Jacek Janczarski. Sto dni później jej sześcioletnia córka Ola, połykając tabletkę, zakrztusiła się wodą i zapadła w śpiączkę, która trwa do dziś. Jak to możliwe, że w tym nieszczęściu Ewa nie zwariowała, nie przeszła na ciemną stronę? Więcej – zamieniła rozpacz w napęd do stworzenia czegoś tak niezwykłego jak Budzik? I jeszcze więcej – odnalazła powtórnie ochotę na miłość, podróże, wino? Przyjemnie było szukać odpowiedzi.

1

MOJE PANIENKI

Dzień Matki. Majowy upał, Ewa w sukience na ramiączkach kręci się po kuchni. Obmyśla, gdzie poda obiad, szykuje tort, zaraz przyjadą rodzice. Jej mama ma piękne imię – Klima, zdrobnienie od Klementyna. Ojciec Jan to dżentelmen. Całuje w rękę, komplementuje. Zawsze gdy zjawiają się z wizytą, Ewa przywozi Olę albo prowadzi ich do niej. Żeby pobyli razem. Siada w środku, by dobrze widzieć wszystkich. Dwudziestego szóstego maja rozmawiamy o byciu matką i córką jednocześnie.

Jaka jest Klima?

Spokojna, zrównoważona, ciepła. Nie znosi konfliktów, nie lubi zawracać sobą głowy. Woli się schować, wszystkie informacje trzeba z niej wyciągać. Żyje tak, żeby nie stwarzać problemów. Pochodzi z Radomia. Podczas wojny na jej dom spadła bomba i rodzina wyprowadziła się na wieś, do Jastrzębia pod Radomiem. Z kolei rodzice mojego ojca mieszkali w Warszawie, przy istniejącym wtedy hotelu Kristal, w okolicy Kruczej. Później przeprowadzili się na Szeroki Dunaj na Starówce. Babcia miała przy ulicy Rozbrat sklep kolonialny. Któregoś dnia Niemcy wpadli do domu i zabrali dziadka. Wywieźli go z Warszawy. Wtedy babcia zapakowała całą biżuterię, którą miała, małego Jasia – mojego tatę – pod pachę i wsiadła do pociągu, żeby jechać wykupić męża. Tak się złożyło, że musiała wysiąść pod Radomiem. Przerwa w transporcie miała trwać krótko, ale się okazało, że przystanek będzie dłuższy, więc babcia wynajęła pokoik na stacji klejowej w Jastrzębiu. Ostatecznie postanowiła przetrwać tam wojnę. W ten sposób w jednym miejscu znalazły się moje dwie przyszłe babki.

A co z dziadkiem?

Nie udało się go uratować, a babcia już nie wyjechała z tej miejscowości. Po latach Janek poznał się z Klimą, założyli rodzinę, potem urodził się mój brat i dwa lata później ja. To już w Warszawie. Moje rodzinne gniazdo jest jednak w Jastrzębiu. Przez długie lata tam spędzałam wakacje. Mama miała trzech braci, zawsze było gwarno, świetnie się bawiliśmy. Nieżyjący już wujek Witek był szefem ochotniczej straży pożarnej i woził nas „Zośką” – wielkim wozem strażackim. Organizował zawody sportowe, pływaliśmy kajakami i żaglówkami. Po podwórku kręciło się mnóstwo zwierząt: psy, koty, króliki, kura Malwinka… Była letnia kuchnia i obiady na powietrzu pod pnącymi się winogronami. Zimą paliliśmy ogniska, chodziliśmy po zamarzniętym stawie, urządzaliśmy nocne wyprawy do lasu. Babcia miała ogromny stół. Pamiętam Wigilie, kiedy wszyscy tam zasiadaliśmy i co jakiś czas dorośli wywoływali któreś z dzieci, żeby odebrało swój prezent. Pamiętam sylwestry z balonami. Harmonijne, spokojne dzieciństwo – mój kapitał na życie.

To rodzinne ciepło dało się odtworzyć w Warszawie?

Rodzice bardzo się starali. Przeprowadzili się, bo dostali tam pracę – mama była pielęgniarką, tato pilotem wojskowym. Mieszkaliśmy przy Alejach Jerozolimskich, przy dzisiejszym Marriotcie. Chodziłam do szkoły numer 171 przy Emilii Plater, niedaleko liceum Hoffmanowej. Po lekcjach zostawałam w świetlicy, choć mieszkałam bardzo blisko. Nie znosiłam wracać do pustego domu. Ktoś zawsze musiał tam być, otworzyć mi drzwi. Kiedy widziałam dzieciaki biegające z kluczem na szyi, dostawałam dreszczy. Robiło mi się strasznie, kiedy wyobrażałam sobie, że muszą siedzieć w mieszkaniu same. Miałam na tym punkcie fioła. Jeśli mama nie przyszła jeszcze z pracy, wolałam poczekać na nią w świetlicy, żebyśmy mogły wrócić razem. To było dla mnie bardzo ważne. I powiem ci, że po śmierci mojego męża, Jacka, pusty dom to była moja największa trauma. To, że nikt mi nie otwiera, nie czeka.

Skąd się brał ten dziecięcy strach przed zamkniętymi drzwiami?

Chyba z lęku przed samotnością. Od dziecka byłam na nią bardzo wyczulona. Czasami jechaliśmy gdzieś samochodem i widziałam starego człowieka na polu czy idącego wzdłuż szosy – z krową, podpierającego się kijem. W tamtych czasach to był częsty widok. Z miejsca dopowiadałam sobie historię, że jest bardzo samotny, że mu smutno i źle. Nie daj Boże, jeśli jeszcze do tego padał deszcz – wtedy serce mi się ściskało, chciało mi się płakać. Kojarzyła mi się z tym jakaś emocjonalna bieda. Staruszkowie zawsze robili na mnie o wiele większe wrażenie niż dzieci. Dziecko ma matkę, a stary człowiek nie ma już nikogo – tak uważałam. Było mi żal tych ludzi. Samotność, brak normalnego rytmu, to mnie wciąż przeraża. Mam szacunek dla harmonii, dla takiego ułożenia stosunków w rodzinie, że starzy i młodzi dają sobie czas, cierpliwość.

Twoi rodzice to dla ciebie mieli?

Tak. Ale dostałam też od nich duży kredyt zaufania i szybko się nauczyłam z niego korzystać. Wyciągnęłam praktyczne wnioski. Na przykład, że pewne rzeczy bardzo mi się opłacają. Kiedy wracałam ze szkoły, natychmiast brałam się za odrobienie lekcji. Nie dlatego, że byłam kujonem. Po prostu zrozumiałam, że jeśli utrzymuję się na poziomie czwórek, to rodzice nie wtrącają się w to, co robię poza szkołą. Oni doceniali moją odpowiedzialność i uporządkowanie, a ja czułam, że panuję nad sytuacją i miałam czas na to, co lubię. Więc przez lata tak to funkcjonowało – szybko robiłam lekcje, miałam z głowy obowiązek, a dalej już hulaj dusza.

A konkretnie – jak hulałaś?

Trochę grałam na pianinie, jeździłam na łyżwach figurówkach. Potem wylądowałam w ognisku w Pałacu Kultury, gdzie pod ręką miałam kino. Z pasją oglądałam filmy. Chodziłam też na zajęcia plastyczne, a w końcu trafiłam na basen. Trener szybko mnie zauważył, bo podobno z dnia na dzień robiłam duże postępy. Pływanie połknęło mnie na długo. Trenowałam intensywnie i bardzo to lubiłam. Aż do momentu, kiedy znalazłam się w liceum Reja. Tam weszłam w środowisko kolegów, którzy licytowali się ma przerwach: ja przeczytałem to, ja widziałem ten film, ja byłem w teatrze na tym, a ja na tamtym. Zastanowiłam się: zaraz, a dlaczego ja nie mogę pochwalić się czymś takim? I sama sobie odpowiedziałam – bo ty, Ewo, w tym czasie „kopiesz wodę”. Przemyślałam to, poszłam do mojego trenera Jana Molendy i oświadczyłam: „Dziękuję, ja już dłużej pływać nie chcę”. Trener, z zawodu prawnik, lubił nas i rozumiał. Wtedy powiedział: „Ewka, nie dasz rady zerwać z tym tak od ręki, nie wytrzymasz bez pływania. Zrób to na spokojnie”. Miał rację. Kiedy odpuściłam intensywny trening, zaczęło mi brakować basenu. Więc zapisałam się na weekendowe zajęcia do zespołu hydrobaletu.

O matko. Dziewczyny z klamerkami na nosie dające nura na komendę… Jakoś cię w tym nie widzę.

Spokojnie, nie tak to wyglądało. Wtedy pływanie symultaniczne nie było dyscypliną olimpijską, traktowałyśmy je jak zabawę. Pływałyśmy sobie na luzie przy muzyce, gimnastykowałyśmy się w wodzie, ćwiczyłyśmy układy. To było fajne, a przede wszystkim odbywało się tylko raz w tygodniu. Nie straciłam kontaktu z pływaniem, a czasu miałam więcej. Mogłam się też pochwalić, że jestem hydro-primabaleriną. To był dobry krok. Mój samodzielny, to ważne.

Czyli umiałaś już o sobie decydować?

Tak mi się wydaje. Wiedziałam, że jeśli będę za siebie odpowiedzialna i nie narobię problemów, to wolności dostanę więcej. I tak było. W końcu obowiązywała tylko jedna zasada: musiałam być w domu przed 22.00.

Kiedy poczułaś, że przestajesz być przede wszystkim córką? Dla wielu kobiet ten moment przychodzi, gdy rodzą własne dzieci.

Nie, w moim przypadku nie chodziło o pojawienie się dzieci. Środek ciężkości nie przesunął się też wtedy, gdy się angażowałam w związki z mężczyznami. Wciąż czułam się córką. Świadomość zmiany roli przyszła chyba dopiero, gdy rodzice zaczęli chorować i stali się bezradni. Pamiętam, że w pewnym momencie doznałam szoku – jak to, to już nie oni będą się mną opiekować, tylko odwrotnie? Ale była to też chwila wzruszenia – bardzo mocno poczułam wtedy przemijanie. Szczególnie jeden moment… Pewnego dnia ojciec przestał chodzić. Było wiadomo, że ma to związek z kręgosłupem, który trzeba zoperować. Ale nikt nie chciał się tego podjąć, ponieważ kilka lat wcześniej wszczepiono mu rozrusznik serca i było ryzyko, ze tata operacji nie przeżyje. Poza tym rozrusznik uniemożliwiał wykonanie rezonansu odcinka piersiowego, a to badanie było niezbędne. Szukaliśmy odważnego lekarza w szpitalu wojskowym w Bydgoszczy i w ośrodkach prywatnych – nic. Długo to trwało, już traciliśmy nadzieję. Ale w końcu znalazłam fantastycznych, otwartych lekarzy w szpitalu przy Spartańskiej. Pojechaliśmy razem do kliniki w Aninie. Byli obecni przy robieniu rezonansu i przestroili rozrusznik. Wszystko śledzili na monitorach. To było pierwsze takie badanie w Polsce. Szczęśliwie nic złego się nie wydarzyło, zebraliśmy komplet wyników, można było operować. Ale najpierw musieliśmy podpisać oświadczenie, że decydujemy się na operację mimo poważnego ryzyka. Pamiętam dobrze tę chwilę. Tata – zawodowy lotnik, całe życie w wojskowym drylu, doskonale zorganizowany i stanowczy – siedzi w wózku, podnosi na mnie wzrok i pyta niepewnie: „No, to co robimy?”. Czekał na moją decyzję. To był ten moment.

Niedawno, przychodząc tu, zastałam twojego ojca w ogrodzie. Z zamkniętymi oczami siedział na ławce. W jasnym ubraniu, uśmiechnięty. Wyglądał jak letnik ze sztuki Gorkiego. Jaki jest dziś?

Dla mnie tata ma dwie różne twarze. Pierwsza to ta z czasu mojego dzieciństwa. Ojciec był silny, aktywny. Moje koleżanki go uwielbiały, bo potrafił brać nas na plecy i biegać jak koń dookoła stołu. Dużo się śmiał. Druga twarz jest poważna. A to ma związek z historią ojca. W czasie wojny był najmłodszym partyzantem kieleckiej Armii Krajowej. Mały chłopiec, który jeździł na rowerze „pod ramą”, nie budził podejrzeń Niemców. Tymczasem ten chłopiec przewoził ukryte w kierownicy roweru meldunki. Dowódcą taty był doktor Hoffman, w cywilu lekarz. Miałam okazję go potem poznać, współpracował z profesorem Kazimierzem Dąbrowskim, specjalistą od dezintegracji pozytywnej, współtwórcą Polskiego Towarzystwa Higieny Psychicznej. Po wojnie tato skończył szkołę lotniczą w Dęblinie i został pilotem w Ludowym Wojsku Polskim. Nie miał wyboru, nie chciał emigrować. Ze swoją przeszłością, znajomościami ze starych czasów nie miał łatwo. Czuł się obserwowany. Ciążyły mu zakazy, nie mógł się kontaktować z bliskimi z zagranicy, między innymi z moją matką chrzestną, która wyjechała do Szwajcarii. Z czasem był pewien, że ktoś za nim łazi, śledzi go. Zaczął nosić broń. Kiedy wprowadzono stan wojenny, napięcie się wzmogło. W tamtym czasie trzeba było uważać na każde słowo, na ludzi. To wszystko zmieniło ojca. Mówisz, że wydał ci się pogodny. Taki chce być. Ma dziś osiemdziesiąt siedem lat, choruje. Nie wiem, ile pamięta z tamtych czasów, ale ślad takich przeżyć zostaje chyba na zawsze. Chcę mu pomóc. Zabieram go do specjalisty, tacie przydadzą się antydepresanty. Chciałabym założyć mu różowe okulary, żeby teraz było mu łatwiej.

Twoi rodzice bywają tu systematycznie?

Tak. Zależy mi, żebyśmy jak najczęściej byli razem i żeby mieli kontakt z Olą. W ogóle z nami. Opiekuję się nimi, to mój obowiązek.

Opiekujesz się nimi, Olą, Manią. Nie wariujesz od pomieszania zadań?

Jakoś daję radę. Myślę, że to wszystko układa się harmonijnie, nie rozgraniczam ról. Po prostu robię to, co trzeba zrobić.

Do bycia matką szykowałaś się jakoś specjalnie?

Nie, nie czytałam mądrych książek, jeśli o to ci chodzi. Nie miałam wyobrażeń o modelu wychowania. Jeśli już o czymś myślałam z wyprzedzeniem, to o tym, że bardzo chciałam mieć córkę.

Dlaczego?

Nie wiem. Wydawało mi się, że z chłopcem nie złapałabym takiego kontaktu jak z dziewczynką. To podświadome.

Mówisz, że chciałaś mieć dziewczynkę. A dwie dziewczynki?

Tego nie przewidziałam. Na USG przeżyłam szok. Badał mnie Arek Kapliński, zaprzyjaźniony lekarz. Pamiętam, jak wpatrywał się wtedy w monitor. Obejrzał jedno dziecko, ale gapi się dalej. Gapi się, gapi, w końcu mówi: „Ewa, tu jest drugie!”. Byłam przerażona.

Długo?

Nie. Przyjechałam do domu i oświadczyłam półprzytomna: „Będziemy mieli bliźniaki!”. Jacek pomilczał, zobaczył, jaka jestem przestraszona i powiedział: „Bliźniaki? Znakomicie. Mieć jedno to żadna sztuka!”. Rozśmieszył mnie tym, natychmiast rozładował sytuację. Żartowaliśmy do końca ciąży, jakie to z nas zuchy. A potem było już bardzo ostre wejście w życie. Po urodzeniu dziewczynki leżały pod respiratorami. Nikt nie wiedział, co z nimi będzie, były słabe, malutkie. Opiekowała się nimi świetna lekarka, nieżyjąca już dziś Gabrysia Lipska. Pediatra z wielką intuicją i sercem. Na powitanie napisała dziewczynkom wierszyki. Olę nazwała „panną z mokrą głową”. Twierdziła, że jest w stanie określić charakter już po tym, jak dziecko się zachowuje w inkubatorze. Gabrysia organizowała „przemyt” Jacka i mojej mamy na oddział, bo legalnie wchodzić nie mogli. Przykrywała ich szpitalnymi kocami, jakąś brudną bielizną i na wózku albo łóżku wiozła windą na oddział. Na szczęście miała gabinet zaraz naprzeciwko tej windy, więc Jacek mógł szybko przemknąć.

Jak ty zniosłaś ten czas?

Przeżyłam cztery straszne dni. Leżałam w izolatce, nie wiedziałam, co się dzieje z dziewczynkami. Chyba nie pozwalałam sobie do końca uwierzyć, że zostałam matką. Prawdopodobnie mój organizm bronił się przed tą myślą po to, żebym nie oszalała ze strachu o nie. Po kilku dniach Gabrysia zawiozła mnie do inkubatora. Otworzyła klapkę i włożyła moją rękę do środka. I co? Pewnie był to taki „małpi chwyt”, kiedy dziecko łapie palce mamy odruchowo. Ale ja to odebrałam inaczej – że zostałam pochwycona przez córki i tak ma zostać. Wtedy uwierzyłam, że wszystko będzie dobrze. Zaczęłam przyglądać się moim dzieciom i od razu spostrzegłam, że są to dwa kompletnie różne kosmosy.

Nie urodziły się identyczne?

Są dwujajowe. Ola jest zdecydowanie z linii Janczarskich, ma ich układ kostny, rysy, gesty i włosy. To wykapana Babcia Klapcia, czyli mama Jacka. Mania jest jak ja, jak moja mama. Jest bardzo podobna do córki mojego brata. Tak się moje panienki podzieliły, i już.

Charakterki też objawiły różne?

Tak. Kiedy miały pięć, może sześć lat, urządzaliśmy im z Jackiem „Teatrzyk niebieskiej kanapy”. One siedziały w fotelach, my klęczeliśmy naprzeciwko za kanapą i graliśmy pacynkami. Oczywiście podglądając reakcje dziewczynek. No i na przykład jest scena, że wilk dobiera się do Czerwonego Kapturka. Mania przerażona. Siedzi osłupiała, z wielkimi oczami. A Ola patrzy to na Manię, to na bajkę, znów na Manię, na bajkę i w końcu wyparowuje z tego fotela i dawaj, w pysk wilkowi z piąchy! Po czym wraca do siostry i uspokaja: „Już się nie bój, Mania…”. Różniły się temperamentem, talentami. Mania była od śpiewania, tańczenia, lubiła siadać nam na kolana. A Ola nie. Ola to był łobuz rysujący po ścianach. Zawsze zajęta, zainteresowana tym, co się dzieje. Wciąż dopytywała: „a co?, a kogo?”. Ciągnęła Manię: „chodź, tam są fajne słodycze, a potem – tam są fajne chłopaki”. Była małą flirciarą. Kiedyś nad morzem wykręciła nam taki numer. Idziemy deptakiem, z naprzeciwka nadchodzi młody marynarz. Zachwycona Ola staje przed nim i z rozdziawioną buzią wyznaje: „Jaki piękny »mazilan«” – jeszcze słabo mówiła. Facet zwariował. Czasem wprawiała ludzi w osłupienie, czasem rozbrajała śmiechem.

Były różne, choć na zdjęciach wydają się podobne. Dlaczego ubierałaś je tak samo?

Chyba tylko dla zabawy. A one się przyzwyczaiły. Mania opowiadała mi, że w pewnym momencie to zaczęło im przeszkadzać, jej chyba bardziej. Kiedy Ola zakładała to samo, co ona, Mania się przebierała.

Gdy dzisiaj myślisz o sobie – matce, widzisz dwie córki razem, czy dla ciebie to zadania oddzielne, inne?

Myślę, że po prostu jestem mamą. Tylko życie tak to urządziło, że jedna moja córka leży, a druga chodzi.

Dzień Matki bywa trudny?

Nie. To da się przewidzieć. Gorsze są ciosy z zaskoczenia. Na przykład, gdy idziesz na zakończenie roku do szkoły, widzisz swoją dziewczynkę w białej bluzce i nagle uświadamiasz sobie, że obok niej powinna teraz stać druga. A drugiej nie ma. Gdy dostajesz jedno świadectwo z paskiem, a powinny być dwa. Takie chwile potrafią zrobić w środku wielką dziurę. Nigdy nie wiem, kiedy życie zrobi mi przykry „pstryk”, to są nagłe momenty zatrzymania. Stop-klatki, które mogą cię rozwalić.

Czego dziś wymaga od ciebie Mania?

Z Manią jest normalne życie. Ona ma dwadzieścia lat, swoje sprawy. Muszę po prostu być z nią i to robię. Jesteśmy z tego samego pnia, łatwo mi ją rozpoznać, jej pewne zachowania to kalki moich. Mania jest ambitna, wrażliwa, w niektórych obszarach bardzo krucha. Muszę tego pilnować, uważać, żeby się nie zgubiła, nie zamknęła. Otwartość będzie jej potrzebna, jeśli zostanie aktorką. Dziś rozmawiamy kilka dni przed jej egzaminami do szkoły teatralnej. Wkrótce będziemy wiedziały, czy się dostała.

A Ola? Jakie ma cechy? Wiesz, jaka ona jest?

Nie. Nie wiem, na ile potrafię to ocenić w jej stanie. Opowiadam, jaka była, jednak nie wiem, jaka jest. Co jest z choroby, co wynika z działania leków, co z niej samej… To trudne.

Co jest fajnego w byciu mamą tych dwóch dziewczyn?

Wszystko. Ja nie mam wyboru, więc to nie jest życie ekskluzywne. Ale czasem myślę, że w tym braku wyboru też zadziało się wiele dobrego. Tyle trzeba było zrozumieć, na tyle się zgodzić. Tak poukładać, żeby w tej nienormalności było w miarę normalnie. Żeby życie miało swoje radości. Czasem wyjeżdżam gdzieś z Manią, a Ola zostaje. Mamy chwilę przerwy. Myślę, że Ola rozumie, jak nam to potrzebne. Mam wrażenie, że ona dużo wie, że się dostosowuje. Na przykład, gdy jest jakieś bombardowanie w fundacji albo szykuje mi się premiera w teatrze i mam kołowrót, Ola jest zdrowiutka. Dopiero jak pojawia mi się luka w kalendarzu, chwila zahamowania, to ona choruje. Jakby nie chciała mi dokładać na plecy. Dobre mam córki, naprawdę.

2

MAŁE MIEJSCE PRZY STOLE

Dostępne w wersji pełnej

3

CZY PANI JESZCZE GRA?

Dostępne w wersji pełnej

4

ŚNIADANIE DLA DWOJGA

Dostępne w wersji pełnej

5

CZARNY KASZMIR, ZŁOTA NIĆ

Dostępne w wersji pełnej

6

LUDZIE ŻYCZĄ MI DOBRZE

Dostępne w wersji pełnej

7

ZDROWE DZIECKO

Dostępne w wersji pełnej

8

A KOGO TO OBCHODZI?

Dostępne w wersji pełnej

9

ŚCIŚNIJ MI RĘKĘ NA „TAK”

Dostępne w wersji pełnej

10

HAWANA OD RANA

Dostępne w wersji pełnej

11

EWA I SPÓŁKA

Dostępne w wersji pełnej

12

WSZYSTKO PRZEZ ANNĘ

Dostępne w wersji pełnej

13

PO TAMTEJ STRONIE

Dostępne w wersji pełnej

14

GDY BRAKUJE MI ŚWIATŁA

Dostępne w wersji pełnej

15

ILE KOSZTUJE JAJKO

Dostępne w wersji pełnej

16

SUKIENKI I SZKIEŁKA

Dostępne w wersji pełnej

17

KRĘCĘ, WIĘC ŻYJĘ

Dostępne w wersji pełnej

18

PAMIĘTAM ŚWIT…

Dostępne w wersji pełnej

19

BUDZIMY

Dostępne w wersji pełnej

20

CODZIENNIE RANO CHCĘ ŻYĆ

Dostępne w wersji pełnej

Ewa Błaszczyk – aktorka teatralna, filmowa, pieśniarka. Absolwentka XI Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Warszawie. W 1978 roku ukończyła z wyróżnieniem warszawską PWST. Ma na koncie liczne teatry telewizji, filmy telewizyjne, programy muzyczne, rozrywkowe, poetyckie, teledyski. Za rolę w filmie Wiesława Saniewskiego Nadzór dostała główną nagrodę aktorską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku. Szeroką popularność zdobyła dzięki podwójnej roli Kasi i Mariana w serialu Zmiennicy Stanisława Barei.

Występowała w kabarecie Jana Pietrzaka „Pod Egidą”. Śpiewała na przeglądach poezji śpiewanej, przeglądach Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, festiwalach w Opolu i Sopocie.

Aktualnie związana z Teatrem Studio w Warszawie. Ze swoimi recitalami występuje w Polsce i za granicą.

W 2002 roku założyła (z księdzem Wojciechem Drozdowiczem) Fundację Akogo? pomagającą dzieciom po ciężkich urazach mózgu. Fundacja wybudowała pierwszą w Polsce wzorcową Klinikę Budzik przy Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie.

Mama bliźniaczek Oli i Marianny. Jej mężem był Jacek Janczarski, który zmarł w 2000 roku.

Agnieszka Litorowicz-Siegert – dziennikarka, reportażystka. Skończyła I Liceum Ogólnokształcące im. księżnej Elżbiety w Szczecinku i Wydział Dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Pracowała w Telewizji Polskiej, a potem zajęła się pisaniem. Od dwunastu lat w miesięczniku „Twój STYL”.

Mama Maksyma, Bartka i Róży. Żona Darka – są parą od blisko trzydziestu lat.

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja 1

Dedykacja 2

WSTĘP OD AGNIESZKI

1. MOJE PANIENKI

2. MAŁE MIEJSCE PRZY STOLE

3. CZY PANI JESZCZE GRA?

4. ŚNIADANIE DLA DWOJGA

5. CZARNY KASZMIR, ZŁOTA NIĆ

6. LUDZIE ŻYCZĄ MI DOBRZE

7. ZDROWE DZIECKO

8. A KOGO TO OBCHODZI?

9. ŚCIŚNIJ MI RĘKĘ NA „TAK"

10. HAWANA DO RANA

11. EWA I SPÓŁKA

12. WSZYSTKO PRZEZ ANNĘ

13. PO TAMTEJ STRONIE

14. GDY BRAKUJE MI ŚWIATŁA

15. ILE KOSZTUJE JAJKO

16, SUKIENKI I SZKEŁKA

17. KRĘCĘ, WIĘC ŻYJĘ

18. PAMIĘTAM ŚWIT...

19. BUDZIMY

20. CODZIENNIE RANO CHCĘ ŻYĆ

Ewa Błaszczyk

Agnieszka Litorowicz-Siegert

Karta redakcyjna

Copyright © by Ewa Błaszczyk-Janczarska, 2014

Copyright © by Agnieszka Litorowicz-Siegert, 2014

Copyright © by Wydawnictwo Termedia, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany

w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania

za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2015

Fotografia na okładce: Olga Majrowska / www.olgamajrowska.com

Stylizacja: Anna Poniewierska i Monika Lewandowska

Makijaż i fryzura: Agnieszka Jańczyk

Redakcja: Justyna Bidas, Editio

Korekta: Justyna Luboch, Editio

ISBN: 978-83-7988-393-6

Wydawnictwo Filia

grupa Termedia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 8

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres:

czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

DARKHART

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl