Dla Kena

CZĘŚĆ PIERWSZA

Co zrobić, jeśli w wieku trzydziestu lat, skręcając na rogu ulicy, nagle ogarnia cię uczucie błogości – absolutnej błogości – jakbyś ni z tego, ni z owego połknęła jaśniejący kawałek popołudniowego słońca, który teraz płonie w twojej piersi, rozsyłając iskry do każdej twojej cząstki, każdego palca u dłoni i stopy?

Bliss, Katherine Mansfield

1

Wiem dokładnie, dokąd idę.

Byłam w tej restauracji tylko raz, ale odkąd wysiadłam z metra w Richmond, wszystko wydaje mi się bardzo znajome. Toruję sobie drogę za pomocą mojej karty na metro i natychmiast po wyjściu ze stacji skręcam w lewo. Młody chłopak z dredami gra Walking on Sunshine. Wkłada w to energię całego swojego ciała, szarpiąc struny, podrygując i śpiewając do zapadającego nad Londynem zmroku, jakby siłą woli mógł przywołać z powrotem letnie popołudnie. Przeszukuję kieszeń kurtki i wrzucam jednofuntową monetę do jego futerału od gitary.

Sprawdzam godzinę – mam spotkać się z Quinnem za pięć minut. Czasu mam niewiele, ale z tego, co pamiętam, powinnam zdążyć bez problemu. Mijam znajome wystawy sklepowe i skręcam w lewo na skrzyżowaniu. Restauracja Cerise jest tuż za rogiem: to ceglany, pomalowany na żółto budynek, z szyldem zrobionym z kutego żelaza. To ma być nagroda dla nas obojga po dniu spędzonym osobno na różnych spotkaniach w Londynie – to był pomysł Quinna, ponieważ powiedziałam mu, że podają tam najlepsze crème brûlée, jakie jadłam poza Paryżem.

Skręcam i nie widzę restauracji.

Stoję przez chwilę, patrząc w górę i dół ulicy. Może ją przemalowali. Rozglądam się od budynku do budynku, ale nigdzie nie ma szyldu z kutego żelaza ani dużych okien, przez które widać stoliki. Niepokój, który czuję w żołądku, podnosi mi się do gardła.

Małe opóźnienie to nie problem, powiedziała zaledwie kilka godzin wcześniej moja redaktorka Madelyne, kiedy siedziałyśmy razem w innej części Londynu. Ale to opóźnienie nie będzie małe.

Potrząsam głową. Oczywiście. Restauracja nie jest na tej ulicy, ale trochę dalej. Taka jestem niemądra. Przemierzam ulicę do końca i skręcam.

Quinn nigdy się nie spóźnia. Często jest przed czasem. Woli poczekać na zewnątrz, rozglądając się lub czytając gazetę, niż spieszyć się lub kogoś urazić. Można by pomyśleć, że zna mnie na tyle długo, aby wyrobić sobie pewną elastyczność, kiedy spotykamy się gdzieś w mieście, ale tak nie jest. Próbowałam mu raz bezceremonialnie podsunąć ten pomysł i on wysłuchał mnie, jak zresztą zawsze, kiedy próbuję mu coś wytłumaczyć. „Wolę raczej poczekać, czytając”, odpowiedział, i to było na tyle. Nauczyłam się, że Quinn to Quinn i pewnie się nie zmieni.

Chociaż nigdy nie jest niecierpliwy czy zirytowany, staram się spóźniać jak najrzadziej. Kupiłam sobie nawet zegarek. Nie cierpię myśleć o tym, że gdzieś na mnie czeka i czeka.

Jest ciepło i nadal jestem niespokojna, więc zdejmuję żakiet i przewieszam go sobie przez ramię. Restauracja powinna być dokładnie tutaj po lewej. Tyle że jej nie ma, jest Starbucks.

Marszczę brew. Dziwnym trafem musiałam skręcić w niewłaściwą stronę. Ten Starbucks wygląda dokładnie tak samo jak wszystkie kawiarnie tej sieci na całym świecie – z pewnością niczym nie przypomina francuskiej restauracji. Pewnie poszłam za daleko tą ulicą. Zawracam, aby wrócić tą samą drogą.

Mój telefon dzwoni. To Quinn.

– Cześć, cześć – mówię tak wesoło, jak wydaje mi się, że powinnam.

– Cześć, kochanie, gdzie jesteś? Nadal w metrze?

– Nie, nie, jestem już w Richmond, już idę. Wydaje mi się, że skręciłam w złą stronę, ale będę już za chwilkę.

– Jasne – mówi. – Do zobaczenia za chwilę, kochanie.

Rozłącza się, a ja wkładam telefon z powrotem do torebki. Quinn zawsze mówi „kochanie”, zawsze, kiedy wychodzi rano, kiedy wchodzę do pokoju czy kiedy kończymy rozmawiać przez telefon. To słowo wyznacza początek i koniec. To właściwie nawyk jego ojca, który Quinn przeniósł do naszego związku.

Na rogu powiew przynosi do mnie zapach, dziwnie znajomy, pewnie czyichś perfum.

Zatrzymuję się.

– Mama? – mówię.

Mojej matki tu nie ma. Oczywiście, że nie. Ale ten zapach jest silny, jakby dopiero co przeszła koło mnie.

Rozglądam się. Dwie nastolatki słuchające muzyki z jednych słuchawek, mężczyzna wyprowadzający teriera, para młodych ludzi: ona w hidżabie, on z wózkiem dziecięcym. Na końcu ulicy dostrzegam kobietę, która oddala się ode mnie. Ma na sobie podkoszulek bez rękawów i podwinięte dżinsy, jej ramiona są opalone. Długie siwe włosy ma splecione w warkocz spływający po plecach. Kwiatowy zapach unosi się za nią w ciepłym powietrzu.

– Mama? – Spieszę za nią. Skręca za róg, a kiedy tam docieram, już jej nie ma.

Ale nadal czuję zapach jej perfum. Jest mi tak dobrze znany, choć nie mogę przypomnieć sobie jego nazwy, a poza tym moja mama nigdy nie używała perfum. Niemniej jednak ten zapach to esencja mojej matki: porusza coś głęboko we mnie, sprawia, że moje serce podrywa się z nadzieją i nasyca się jakimś słodkim cierpieniem. Biegnę dalej ulicą, ponieważ wydaje mi się, że dostrzegam tę kobietę daleko przede mną, jak przechodzi przez most na Tamizie.

To nie może być moja matka. To niemożliwe. Ale cały czas myślę o wszystkim, co powinnam jej powiedzieć: wyszłam za mąż, kupiłam dom, przepraszam. Tak bardzo przepraszam cię za to, do czego cię zmusiłam.

Zderzam się z plastikową torbą niesioną przez mężczyznę idącego od strony mostu, siatka upada z brzękiem metalowych puszek.

– Ej, patrz jak chodzisz – mówi.

– Przepraszam, bardzo przepraszam – mówię może do niego, może do kobiety przede mną. Sięgam po torbę, ale już ją podniósł. Przygląda mi się uważnie od stóp do głów.

– Nie martw się, ślicznotko, sama przyjemność – odpowiada.

– Przepraszam – mówię raz jeszcze i pospiesznie idę w stronę mostu.

– Uśmiechnij się – krzyczy za mną. – To się może już nigdy nie przytrafić.

Między mną a tą kobietą są ludzie, ona idzie szybko, a do tego chwila poświęcona mężczyźnie z siatką sprawia, że dystans między nami znacznie się zwiększył. Ale zapach jest bardzo silny, więc kiedy zbliżam się, wymijając innych pieszych, serce zaczyna mi bić coraz mocniej. Nie ma takiej możliwości, że kiedy dogonię tę kobietę, okaże się, że to moja matka, Esther Bloom, i że obróci się i powie do mnie „skarbie”. Nie ma takiej możliwości, że weźmie mnie w ramiona i mi wybaczy. Wiem to, a jednocześnie nie mogę oderwać od niej oczu. Jakby moje ciało nie miało dostępu do wiedzy posiadanej przez mój umysł. Nie mogę powstrzymać swoich stóp, żeby za nią nie szły, coraz szybciej, biegiem: moje baletki dudnią o chodnik, pot sprawia, że kołnierzyk bawełnianej bluzki staje się mokry. Żakiet zsuwa mi się z ramienia, więc upycham go w torebce, nie zważając na to, że się pogniecie, i przyspieszam jeszcze bardziej.

Kobieta otwiera drzwi do lokalu z pizzą na wynos. Zdyszana łapię ją za ramię.

To nie jest ramię mojej matki. Jest inne w dotyku, a ta kobieta jest ciemniejsza niż moja matka, w jej warkoczu jest za dużo siwych włosów, które na dodatek są cieńsze niż mojej mamy – ale moje ciało żywi tę irracjonalną nadzieję, że kiedy kobieta się obróci, zobaczę twarz Esther.

– Mama? – dyszę.

To nie ona. To jakaś nieznajoma. W ogóle nie przypomina mojej matki.

– Pomyłka – mówię, wycofując się. – Bardzo przepraszam, wzięłam panią za kogoś innego.

Wzrusza ramionami i wchodzi do pizzerii. Zapach kwiatów ulotnił się, zastąpiony aromatem pieczonego ciasta i roztapiającego się sera.

Moja mama nie przepadała nawet za pizzą. Pocieram czoło i rozglądam się dookoła. Zaczyna robić się ciemno, zapaliły się latarnie, a ulica, na której się znajduję, jest mi zupełnie nieznana, co spotęgowane jest przez fakt, że nie dalej niż dziesięć minut wcześniej wiedziałam dokładnie, gdzie jestem i za kim idę. Jakby ulica zmieniła się wokół mnie. Jakby cały świat się zmienił.

Telefon dzwoni mi w torebce. Nie muszę sprawdzać, żeby wiedzieć, że to Quinn zastanawia się, gdzie jestem. Nie odbieram, zaraz do niego dojdę. Szybko wracam przez most i idę wzdłuż ulicy, która teraz jest całkiem ruchliwa, a samochody jadą z włączonymi światłami. Widzę drogowskaz do stacji i skręcam w tę stronę. Ta ulica również nie wygląda znajomo, ale jeśli zaprowadzi mnie do metra, to dobrze, bo stamtąd z łatwością znajdę drogę.

Choć przecież przed chwilą się zgubiłam.

Jak do tego doszło?

Jednak sięgam po telefon. Czasem lepiej jest przyznać się do porażki i dotrzeć na miejsce szybciej, zresztą Quinn uwielbia udzielać wskazówek, jak gdzieś dojść. Poza tym będzie mi miło usłyszeć jego głos, jego zwyczajny spokój.

Cześć, kochanie.

Dwie rzeczy dzieją się równocześnie: mój telefon przestaje dzwonić i dostrzegam restaurację. Jest trzydzieści metrów dalej i po przeciwnej stronie ulicy, niż sądziłam. Przed nią stoi Quinn z telefonem w dłoni. Ma na sobie ten sam szary garnitur, w którym dziś rano wyszedł z domu na pociąg do Londynu, chociaż nie ma już krawatu i rozpiął kołnierzyk koszuli, a jego ciemne włosy jak zawsze są rozczochrane z przodu, ponieważ przeczesuje je palcami. Restauracja jest pomalowana na żółto i ma szyld z kutego żelaza. Światło sączy się z okien. Wszystko jest dokładnie tak, jak powinno.

Quinn dostrzega mnie i przebiega przez ulicę, omijając taksówkę. Całuję go w policzek z kilkudniowym zarostem.

– Zacząłem się już martwić, kochanie – mówi, również mnie całując. – Co się stało?

Patrzę na mojego męża: szczupłego, bladego i poważnego, szarookiego miłośnika faktów. Gazeta, którą czytał, czekając na mnie, jest wetknięta pod jego ramię. Nigdy w życiu się nie spóźnił, a z całą pewnością nigdy nie szedł za kobietą, której już nie ma, chyba że w myślach.

– Och – odpowiadam. – Po prostu źle skręciłam.

2

W pociągu powrotnym z Londynu przysypiam oparta o ramię Quinna i staram się przypomnieć sobie zapach, za którym poszłam w Richmond. Z całą pewnością było to coś kwiatowego. Coś egzotycznego. Coś, co czułam wiele razy wcześniej, choć nie jestem pewna gdzie ani dlaczego.

Nie musiał przecież pochodzić od kobiety, za którą poszłam, może ktoś inny miał na sobie te perfumy i dlatego, kiedy ją dogoniłam, przestałam go czuć. Może ten zapach wydzielał jakiś kwiat w oknie lub ogrodzie. Może wydobywał się z jakiegoś eleganckiego butiku i tylko przypominał perfumy, które znam.

Podczas jazdy samochodem ze stacji do Tillingford otworzyłam okno, aby świeże powietrze ocuciło mnie.

– Mówisz, że Madelyne z niecierpliwością czeka na twoją nową książkę? – pyta Quinn, choć rozmawialiśmy już o tym przy kolacji. A przynajmniej na tyle, na ile do tego dopuściłam.

– Mówi, że nie może się jej doczekać.

– Tak jak ja. Wpadłyście razem na jakieś pomysły?

Prostuję się na siedzeniu.

– Zjedź na pobocze – mówię.

– Wszystko dobrze?

– Tak, tak! Zatrzymaj się.

Zatrzymuje się na poboczu, a ja wyskakuję z samochodu.

– Chodź! – mówię i biegnę do przejścia między żywopłotami z głogu.

– Co robisz, Felicity? – Quinn wyłączył silnik, ale światła samochodu nadal się świecą. Zatrzymuje się w otwartych drzwiach, spoglądając za mną. Droga jest cicha, powietrze przesycone nocną wegetacją.

– Wyłącz światła i przyłącz się do mnie. Musimy widzieć.

– Czy ty… – och, w porządku. – Zamyka drzwi. Przekładam nogę przez żywopłot i przeskakuję na drugą stronę. Pokrzywa parzy mnie w gołą kostkę, ale idę dalej wśród drzew. Przede mną jest tylko tyle srebrnego światła, żebym widziała, gdzie idę. Za sobą słyszę chrzęst kroków Quinna. Czekam, aż zrówna się ze mną, i kiedy czuję go obok, zaczynam iść, mijając ostatni rząd drzew na polu.

Bez drzew przesłaniających widok, naszym oczom ukazuje się księżyc w pełni. Jest srebrzysty i ogromny, idealnie okrągły, zawieszony na niebie.

– To dlatego kazałaś mi się zatrzymać? – pyta Quinn.

– A czy nie było warto? – Spoglądam na księżyc. Quinn staje przy mnie i robi to samo. – Chciałabym wiedzieć, jak nazywają się te wszystkie kształty na jego powierzchni.

– Mare Tranquillitatis – zaczyna wyliczać Quinn – Mare Serenitatis, Mare Imbrium – wskazuje na różne miejsca srebrnego globu. – Morze Spokoju, Morze Jasności, Morze Deszczów.

– Piękne nazwy. Skąd je znasz?

– Dzięki wielu godzinom spędzonym z teleskopem i książką. Jest też Ocean Burz i Morze Chmur. Wszystko to na powierzchni, gdzie nie ma ani grama wody.

– Warto było się zatrzymać, prawda?

Bierze mnie za rękę, jego palce są ciepłe w nocy, która stała się dość chłodna.

– Tak.

Patrzę na księżyc jeszcze przez chwilę.

– Wiem, na czyim polu jesteśmy – mówi Quinn – byłby bardzo zdziwiony, gdyby zobaczył, że stoję tutaj o tej porze.

– To usiądźmy. – Siadam na nierównej trawie na skraju pola. W tym momencie z mojej torebki dobywa się chrzęst, przypominam sobie o pudełku makaroników. Częstuję nimi Quinna.

– Makaronik? Jest tylko lekko zgnieciony.

Zaczyna się śmiać.

– Jesteś nienormalna – mówi. – Kocham cię.

– Ja też cię kocham. – Kładę głowę na jego ramieniu i pozwalam myślom odpłynąć w kierunku spokojnych mórz księżyca.

Małe opóźnienie to nie problem – powiedziała wczoraj po południu moja redaktorka Madelyne – ale to już nie jest małe. Minęło osiemnaście miesięcy i musimy zacząć myśleć o terminach. Naprawdę nie masz mi jeszcze nic do pokazania?

Siedziałyśmy w rogu jej biura z widokiem na park. Asystentka zaparzyła dla nas herbatę w najprawdziwszym imbryku, który przyniosła na tacy. Leżało na niej również małe pudełeczko makaroników i Madelyne nalegała, żebym je wzięła, ponieważ była na diecie. Całe biuro było takie ciche, jakby wszyscy czytali w tym samym czasie. Półki z książkami zajmowały każdą ścianę, na której nie znajdowały się okna. Nad drzwiami, którymi weszłam, wisiała oprawiona oryginalna okładka mojej pierwszej książki z obrazkami. Czułam wielkie sowie oczy Igora wpatrujące się w mój kark, kiedy usiadłam na drewnianym krześle.

– Pracuję nad tym – okłamałam ją. – Ale nic nie wychodzi tak, jak należy.

Wcześniej zawsze spotykałyśmy się w restauracjach. Długie, zakrapiane lunche, podczas których na początku rozmawiałyśmy trochę o interesach, a przez większość czasu plotkowałyśmy i omawiałyśmy różne pomysły. Siedząc za swoim biurkiem, Madelyne wydawała się inna. Była bardziej wyprostowana, a ściągnięte w kucyk włosy nadawały jej surowego wyglądu.

– Jestem przekonana, że będzie w porządku – dodałam.

– Nawet jakieś szkice byłyby pomocne – powiedziała. – Tytuł, coś, z czym moglibyśmy pojechać na Targi Książki we Frankfurcie. Już dwukrotnie przesuwałyśmy datę wydania. Boję się, że możemy przegapić odpowiedni czas tej serii, robiąc taką długą przerwę.

– Rozumiem i zgadzam się z tym zupełnie.

– Wszyscy uwielbiamy Igora! I tęsknimy za nim. – Po raz pierwszy podczas naszego spotkania uśmiechnęła się i odłożyła filiżankę. – Wiem, że miałaś bardzo intensywne parę lat. Tyle wzlotów i upadków, ślub, twoja mama…

– Tak, ale jest w porządku, naprawdę. Wyślę ci jakieś szkice.

– Mogę ci pomóc z pomysłami, wiesz o tym. Po to tu jestem. Możesz podrzucić mi cokolwiek i wspólnie coś z tego zrobimy.

Ale nie, jeśli nie ma żadnego pomysłu w ogóle. Nie, jeśli jedyna rzecz, którą w całym swoim życiu potrafiłam robić, przepadła bezpowrotnie.

– Oczywiście.

– I wiesz, że jeśli kiedykolwiek potrzebowałabyś pogadać…

– Tak, oczywiście. Przepraszam cię, że książka się tak opóźnia, Maddie. Zawsze na wszystko się spóźniam. Spóźniłam się nawet na swój własny ślub.

Następnego ranka obudziłam się już po tym, jak Quinn wyszedł do pracy, i poszłam prosto do mojego studia, zakładając szlafrok i wiążąc włosy gumką. Włączyłam komputer oraz skaner, chociaż nie mam na razie nic, do czego mogłabym ich użyć. Uprzątnęłam stertę książek z krzesła pod oknem, wzięłam szkicownik z ołówkiem i spojrzałam na ten poranek.

Moje studio to właściwie tylna sypialnia Hope Cottage, czyli domku, który Quinn i ja kupiliśmy po ślubie. Jest w niej lepsze światło niż we frontowej sypialni, gdzie śpimy, i jej okna wychodzą na ogród, a właściwie mieszaninę kwiatów i chwastów, trawnik, który wymaga skoszenia, i sękate drzewka owocowe. Płatki kwiatów wiśni i jabłoni opadły na trawę jak białe i różowe płatki śniegu. W ciepłe dni wynoszę sobie poduszkę na metalową ławeczkę, na której łuszczy się niebieska farba, i czytam w cieniu. Zakochałam się w tym ogrodzie, jak tylko zobaczyliśmy ten dom: przerośnięty, dziki – ogród, w którym wróżki mieszkają w naparstnicach. Uwielbiam również sam domek z jego krzywymi podłogami i wybrzuszonymi ścianami, z podejrzeniem wilgoci w jadalni i strzechą, którą naprawdę wkrótce trzeba będzie wymienić – tego lata lub następnego. Ale to właśnie ogród jest moim ulubionym miejscem.

Po trawie skacze kos. Stawiam kreskę na papierze: czarny zarys łebka i skrzydeł, ostry dziób, połyskujące oko. W tle szkicuję dmuchawce. Wszystko to jest bardzo ładne, ale to nie Igor Sowa.

W ciągu ostatnich czterech lat napisałam i narysowałam sześć książek o Igorze Sowie – wszystkie zanim poznałam Quinna. Nie są skomplikowane: Igor jest małą, puszystą sówką, dużo mniejszą zarówno od członków swojej rodziny, jak i innych sów. Aby zrekompensować fakt, że jest taki mały i puchaty, niewiele większy od kurczątka, Igor rozwiązuje zagadki.

Na przykład w pierwszej książce serii, Igor Sowa wzbija się w powietrze, mój bohater ma problem, ponieważ jego skrzydła są za małe. Może latać, trzepocząc, ale nie potrafi szybować na cichych skrzydłach jak reszta jego rodziny i jest z tego powodu przygnębiony. Martwi się, że nigdy nie będzie prawdziwą sową. W międzyczasie zaprzyjaźnia się z rodziną wiewiórek, która mieszka w dziupli uschniętego drzewa nad rzeką. Kiedy rzeka wylewa, Igor chce pomóc swoim przyjaciołom, ale jest zbyt mały, aby przenieść ich w bezpieczne miejsce, więc naprędce wymyśla coś w rodzaju lotni: skrzydła urządzenia są zrobione z porzuconych piór, a rama z patyczków, i dzięki niej wiewiórki ulatują w bezpieczne miejsce. Później Igor używa lotni, aby szybować z rodziną na cichych skrzydłach. Wszystko wskazuje na to, że jest jedyną sową-lotniarzem w literaturze dziecięcej i książka sprzedała się znacznie lepiej, niż przypuszczałam, więc napisałam kolejne, choć robiłabym to, nawet gdyby nie miały zostać wydane.

Igor rozwiązuje również zagadki kryminalne w Igorze Sowie i araukarii (nikt oprócz Igora nie zauważa, że to mrówki kradną orzechy) i ratuje życie swoim przyjaciołom w Igorze Sowie i dobrych jajkach (był taki mały, że mógł wejść do pękniętego jaja). W ostatniej książce, od powstania której mijają właśnie dwa lata – napisałam ją, zanim dowiedziałam się o chorobie mamy, Igor Sowa uruchomił własną Sowią Szkołę, w której uczył wszystkie leśne stworzenia, jak rozwiązywać zagadki, ale był sabotowany przez zazdrosną srokę. Na koniec, kiedy Igor odkrywa, kto był winowajcą, oba ptaki się zaprzyjaźniają.

Zaciskam usta i rysuję Igora obok naszkicowanego wcześniej kosa. Wielkie oczy, uśmiechnięty dziób, krótkie skrzydełka. Nigdy nie miałam problemów z rysowaniem Igora. Rysuję go od lat, odkąd wymyśliłam go jako nastolatka, dla rozrywki mamy i mojej w czasie długich podróży pociągiem lub podczas wieczorów przy świetle świecy, kiedy nie było prądu, ponieważ Esther zapomniała zapłacić rachunki. Moja matka, artystka we właściwym tego słowa znaczeniu, najbardziej lubiła pracować na dużych płótnach. Ja wolałam kawałki papieru i pióro kulkowe. Chuchałam na szybę i rysowałam na parze. Mogłam opowiadać historię gdziekolwiek za pomocą kilku zdań i kształtów, jeśli tylko była to krótka opowiastka.

Odkąd moja matka zachorowała na raka, wielokrotnie jeździłam pociągiem i odcinali mi prąd. Ale nie znalazłam żadnych nowych opowieści ani zagadek, które mogłaby rozwiązać maleńka sówka.

Wzdycham, opieram łokcie na szkicowniku i patrzę na ogród. Stara trawa jest nierówna i jeśli przesunę się trochę w drugą stronę, wygląda, jakby wznosiła się i opadała. Madelyne była miła i uprzejma, czarująca jak zawsze, ale nie była ze mnie zadowolona. Może powinnam znaleźć sobie jakąś inną pracę. Ale to było moje pierwsze zajęcie, które naprawdę lubiłam. Zanim się tym zajęłam, byłam kelnerką, pracowałam w barach i sklepach, zarabiając na podróże, a później wszystko wydawałam. Ludzie mówili, że byli zainteresowani moją sztuką, ale to tylko ze względu na moją matkę. Rysowanie Igora, pisanie jego przygód, dostawanie za to pieniędzy, trzymanie książki w rękach – wszystko to sprawiało, że czułam, jakbym znalazła swoje miejsce. Że zaczynałam żyć życiem, które było mi pisane.

Co się stanie, jeśli już nie wymyślę żadnej opowieści? Mój wydawca mnie zostawi. Pewnie będę musiała oddać moją zaliczkę, co nie będzie wielkim problemem, ale będzie upokarzające. Będę musiała znaleźć sobie coś innego, coś, czym zajmują się pozostałe żony w miasteczku, które nie mają pracy. Poranki kawowe. Działalność charytatywna. Kluby książkowe.

Wracam do narastającego uczucia paniki, które dopadło mnie wczoraj w drodze do restauracji. Czy był to lęk, ponieważ gdzieś głęboko w środku czułam, że Igor jest już skończony, że zużyłam już wszystkie historie, które wymyślałam, aby rozśmieszyć mamę, bo ją kochałam, i będę musiała wymyślić coś innego, żeby robić to w życiu? Bo nie mogę już wrócić do tego, co było kiedyś. Nie mogę już zatrudnić się w jakimś barze i polecieć do Indii, kiedy tylko uzbieram wystarczającą ilość pieniędzy. Mam męża, zdecydowałam się zamieszkać tutaj, w Tillingford, z Quinnem i wszystkie możliwości, jakie dawało mi moje poprzednie życie, uleciały z dymem.

Co to były za perfumy, które miała na sobie kobieta mijająca mnie na ulicy? Zapach był tak znajomy. Sprawił, że wróciłam myślą do przeszłości, jakiegoś nieokreślonego momentu, o którym zapomniałam.

Dzwoni telefon, więc siadam. Na zewnątrz zaczęło padać i kos odleciał, w środku na ekranie mojego komputera włączył się wygaszacz ekranu z przypadkowo poruszającymi się światłami, z których każde zostawia za sobą kolorowy ślad. Mój szkicownik jest pusty poza dwoma ptakami, jednym prawdziwym, drugim wymyślonym. Idę przez ciemny dom do kuchni, gdzie znajduje się telefon.

– Cześć, kochanie – mówi Quinn. – Jak ci idzie?

– Powoli.

– Mogę jakoś pomóc?

– Och, dziękuję, ale nie, nie sądzę. Po prostu mam dziś dzień przerwy.

– Tutaj koperty znikają z szafki z przyborami. Może Igor mógłby to rozwiązać?

Biorę w palce kawałek kwiecistego obrusu, gdzie odpruł się ścieg. Ludzie, którzy nie są twórczy, którzy zajmują się opisywaniem historii z życia i sprawdzaniem faktów, rzadko zdają sobie sprawę z energii, jaką tworzy naprawdę dobry pomysł. Myślą, że można wybrać cokolwiek i to zadziała. Moja matka nigdy nie próbowała podsuwać mi żadnych pomysłów dotyczących Igora – czekała, aż opowieści się pojawią i wtedy słuchała.

– Żartowałem – mówi Quinn.

– Myślałam, że cały poranek miałeś być na spotkaniach.

– Jest już pora lunchu – mówi i faktycznie na to wskazuje zegar nad zlewem. – Po prostu tak sobie pomyślałem, że zadzwonię, żeby zobaczyć, jak ci idzie. Wydawałaś się…

– W porządku. Mam się dobrze.

– …zmartwiona.

Na ociekaczu stoi kubek Quinna i jego miska po płatkach, które umył po sobie i zostawił do wyschnięcia. Widzę, że zostawił dla mnie kubek koło czajnika – mój ulubiony, z namalowanymi listkami. Bez patrzenia wiem, że włożył do środka torebkę herbaty, żebym nie musiała tracić cennych sekund, które mogłabym poświęcić na rysowanie. Był tutaj, gdy w szlafroku patrzyłam na ogród, nie dokonując niczego. Powinnam była mu podziękować, powiedzieć kilka ciepłych, czułych słów, aby sprawić, że jego przerwa na lunch będzie wyjątkowa po całym poranku spotkań, ale to mnie również irytuje, ponieważ kieruje moje myśli ku przyszłości, w której mogę nie mieć nic lepszego do roboty, jak zmywać po Quinnie lub robić herbatę.

Zamykam oczy. To kolejna sprawa w małżeństwie: wieczne przemyślenia. Robienie tego, co najlepsze, mówienie tego, co najlepsze, zamiast tego, co się czuje.

– Morze Spokoju – mówię. – Czyż księżyc nie był wyjątkowy zeszłej nocy?

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Where Love Lies

Copyright WHERE LOVE LIES © Julie Cohen 2014

Copyright for the Polish edition © 2016 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2016

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: © Tracy Collyer/Arcangel

Tłumaczenie: Magdalena Nowak

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-108-8

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl