Kochanej Sarze Jane,

dzięki której wciąż czuję bluesa.

PODZIĘKOWANIA

Na początku chciałbym podziękować tym, którzy przeczytali Skrawki intelektu. Książka sprzedała się lepiej, niż przypuszczałem, za co jestem wam wdzięczny. Jeżeli przypadkiem jej nie czytaliście, nie ma powodów do obaw – możecie najpierw zabrać się do Napalmu i żelek, a dopiero potem pobiec do sklepu po Skrawki intelektu. Drugi tom nie jest kontynuacją pierwszego.

Czytelnicy Skrawków mogą spodziewać się tu podobnych dyrdymałów. Niezłych, zabawnych, czasami mądrych – ale w gruncie rzeczy dyrdymałów.

Dziękuję również znajomym z dzieciństwa z 123rd Street i Amsterdam Avenue, którzy na ulicy i na korytarzach wysłuchiwali monologów trzynastolatka i czasami wprawiali mnie w stan błogiej radości, mówiąc: „Georgie, ty to masz nieźle nawalone w głowie!”.

Nade wszystko dziękuję redaktorce Jennifer Lang za cierpliwość i wsparcie oraz złożenie moich myśli w uporządkowaną całość.

Wiele tubylczych kultur uważa klaunów i żartownisiów za osoby niezbędne do nawiązania kontaktu z sacrum. Ludzie nie byliby w stanie się modlić, gdyby wcześniej nie zostali rozbawieni, ponieważ śmiech otwiera i wyzwala ze skostniałych przekonań. Ludzie potrzebowali żartownisiów do swoich najświętszych obrzędów, aby przypominali im, że sacrum objawia się w zamęcie, odwróceniu, zaskoczeniu. W większości tubylczych kultur żartowniś jest niezbędny do kreacji, do narodzin.

Byrd Gibbens, profesor angielskiego, University of Arkansas w Little Rock. Z listu do autora

Ci, którzy nie słyszą muzyki, muszą uważać tańczących za wariatów.

Anonim

Kto nie potrafi tańczyć, ma okazję przelecieć wiele kelnerek.

Wolter

Guma do żucia przypomina czasami jednocentówkę.

Sally Wade

WPROWADZENIE

Czołem, czytelniku. Mam nadzieję, że czujesz się dobrze, a twoja rodzina dobrze sobie radzi w nowej, globalnej gospodarce. Przynajmniej w takim stopniu, na jaki zasługuje. Przez następnych kilkaset stron będę pełnił rolę dostawcy treści.

Jeśli chodzi o tytuł Napalm i żelki – jakiś czas temu uświadomiłem sobie ze zdumieniem, że wyobraźnia pozwoliła człowiekowi na wynalezienie dwóch tak całkowicie odmiennych produktów. Jeden to łatwopalna, zagęszczona mieszanina paliw; drugi to gumowata, półprzezroczysta, uwielbiana przez dzieci jadalna masa. Myślę, że tytuł Napalm i żelki to niezła metafora dwoistej natury człowieka, a jednocześnie trafnie charakteryzuje on moje przemyślenia: zarówno te zawarte w książce, jak i towarzyszące mi w codziennym życiu. W sumie lubię, kiedy dochodzi do katastrofy, w której ginie mnóstwo ludzi, ale zawsze zastanawiam się wtedy, ile zdążyli zgromadzić mil w programie lojalnościowym linii lotniczej.

Lilia od gówna różni się tylko tym, czym ludzie uważają, że się różni. Ja nie zawsze się z nimi zgadzam.

SAMOCHODY I KIEROWCY: CZĘŚĆ PIERWSZA

Jeździć czy prowadzić?

Macie ochotę na przejażdżkę? W porządku, przejedźmy się. Precyzyjniej rzecz ujmując, wy wybieracie się na przejażdżkę, a ja będę prowadzić. Ten, kto siada za kierownicą, prowadzi samochód, pozostałe osoby jadą samochodem. Mało kto zwraca uwagę na tę różnicę. Jeśli będziecie kiedyś podwozić znajomych, powiedzcie: „Hej, niedorajdy, może i wybieracie się na przejażdżkę, ale ja tu będę prowadzić. Nie zapominajmy, że to ja płacę za wszystko przy tym starym rzęchu”.

Wsiadanie do samochodu

Wyobraźcie sobie moje auto: starą, zapuszczoną, niebezpieczną zbieraninę niesprawnych części pochodzących z cudownych czasów, gdy mieszkańcy tego kraju nie mieli jeszcze bzika na punkcie bezpieczeństwa. Moje auto w jednym przypomina wszystkie inne małe auta – trudno się do niego wsiada. To istotne, ponieważ tak czy inaczej, najpierw trzeba do auta wsiąść. W przeciwnym razie, tak na moje oko, nigdzie nie pojedziecie.

Nie zapominajmy, że niezależnie od typu samochodu już samo otwarcie drzwi i zajęcie miejsca na kierownicą wiąże się z pewnym ryzykiem. Zwróciliście na to uwagę? Zwróciliście uwagę na to fantastyczne rozwiązanie konstrukcyjne, aby drzwi kierowcy otwierały się po stronie ruchu ulicznego? Chryste! Chyba jedynym sensownym dokonaniem Brytyjczyków było umieszczenie fotela kierowcy po prawej stronie przy chodniku. Oczywiście zaraz potem przenieśli ten chodnik na nieodpowiednią stronę ulicy.

Parkuj jak facet

Jak wspomniałem, wsiadanie do małego samochodu nie jest łatwe, zwłaszcza jeśli zaparkujecie tak, jak ja to robię: niezgodnie z przepisami, pół metra od krawężnika na zatłoczonej miejskiej arterii w godzinach szczytu. Wsiadanie będzie jeszcze bardziej ryzykowne, jeżeli macie pięciodrzwiowca i próbujecie wepchnąć dwie torby z zakupami na tylne siedzenie, podczas gdy samochody śmigają obok was w tak niewielkiej odległości, że kierowcy mogą poczuć wasz oddech.

O kurwa! Uwaga! Zbliża się pijany kierowca! Szybko! Porzucić zakupy! Wyprostować się! Przylgnąć do samochodu i przyciągnąć drzwi możliwie najbliżej do siebie, uważając oczywiście, żeby nie odciąć sobie dopływu krwi do nóg. Kurwa, było blisko! Całe szczęście, że włączyliście tryb awaryjny. Poza tym, bądźmy szczerzy, tak naprawdę nie potrzebowaliście tych wszystkich zakupów, prawda? Cholera jasna! Popatrzcie tylko, jak ten autobus wszystko sprasował. Wyobraźcie sobie ten stek ze śladami opon. Czy obok na asfalcie nie rozlewa się przypadkiem sok z ziemniaków?

Klamka zapadła

Jeszcze jedna uwaga dotycząca wsiadania: mój samochód jest wyposażony w jedną z tych dość niewygodnych klamek umieszczonych w niewielkim wgłębieniu. Wiecie, o czym mówię, prawda? Trzeba wsunąć do środka palce, żeby dało się w ogóle chwycić klamkę. Nie lubicie tego? Ja lubię. Właśnie dlatego przestali je produkować. Dowiedzieli się, że je lubię. Tak to już jest ze wszystkim. Ledwie odkryją, że coś lubię, przestają to produkować.

Sprawa otwarta, sprawa zamknięta

Wróćmy do mojego samochodu. Mam takie szczególne drzwi, które otwierają się dosłownie na oścież. Rozumiecie, o co mi chodzi? Dosłownie na oścież, czyli prostopadle do samochodu. Nie dla mnie wymyślne drzwi, które odchyla się do połowy, a one zostaną w takiej pozycji. Moje drzwi przyjmują jedną z dwóch pozycji: otwartą albo zamkniętą. Wybór należy do was.

A gdybym chciał wykonać jakiś skomplikowany manewr, na przykład wsiąść do samochodu? Wtedy muszę podeprzeć drzwi kijem od miotły. W przeciwnym razie w połowie wsiadania trzasną mnie tak mocno, że, jak Boga kocham, mogą mi uciąć nogę na wysokości kolana.

„Aaaaaauuuuuuuuuaaaaaaa!”.

Boże! Noga będzie mnie teraz napierdalać przez jakieś półtora roku. A te wielkie, fioletowe plamy? Chyba zostaną mi już na zawsze.

Nad kierownicą

Chciałbym wspomnieć o jeszcze jednej trudności towarzyszącej wsiadaniu do mojego auta. Jak wspominałem, jest dość stare, a serwisowanie zawsze ograniczałem do minimum. Dawno, dawno temu fotel kierowcy został podciągnięty maksymalnie do przodu, a ponieważ zaklinował się w prowadnicach, chyba już na zawsze pozostanie w tej pozycji.

Jak do tego doszło? Otóż przed laty trzydzieści albo czterdzieści zawleczek od puszek po piwie zostało wprasowanych w prowadnice; zespoliły się z nimi w jeden kawał twardego metalu, przez co ten pieprzony fotel nigdy już się nie poruszy. No chyba że dojdzie do ataku atomowego, choć i wtedy prawdopodobnie przesunie się najwyżej o kilka centymetrów.

Z powodu tej niezamierzonej zmiany pozycji fotela, kiedy wpadam teraz w szał za kierownicą, w zasadzie wiszę nad deską rozdzielczą. A gdybym chciał sprawdzić prędkościomierz, muszę spojrzeć sobie prosto w krocze. Ale co tam! Przynajmniej jestem w samochodzie.

Na wcisk

Chyba że jednak nie. Powinienem wspomnieć o jeszcze jednej trudności towarzyszącej wsiadaniu do samochodu. Wiem, że co bardziej bojaźliwi stawiają na bezpieczeństwo i zostawiają samochód na parkingu centrum handlowego. Zatrzymujecie go oczywiście w takim miejscu, aby dało się wygodnie otworzyć drzwi. Problem w tym, że kiedy wy przemierzacie centrum handlowe, wydając pieniądze na najróżniejsze zbędne rzeczy, jakiś dupek parkuje w odległości piętnastu centymetrów od was, uniemożliwiając wam uchylenie drzwi na więcej niż trzy, cztery centymetry.

Aby dostać się do środka, musicie przecisnąć się przez tę wąziuteńką szparę, próbując jednocześnie utrzymać w rękach sześć pięknie opakowanych prezentów i nie stracić wiszącego z ust papierosa. Dodam, że lędźwiowy odcinek waszego kręgosłupa akurat nieszczególnie udał się Panu Bogu, ale jak wiadomo, nawet sprawne plecy nie pomogłyby wam we wślizgnięciu się do środka.

Nawiasem mówiąc, większość mężczyzn wie, że wciskając się do samochodu w taki sposób, mogą sobie poważnie uszkodzić jaja o kierownicę. Wiele planów powiększenia rodziny spaliło na panewce z powodu nieodpowiedniego parkowania. Rozwiązanie: zawsze parkuj na skraju parkingu; tam, gdzie mieszkają bezdomni. Plecy i jaja będą ci za to wdzięczne. A mały spacer tylko ci się przysłuży.

Drzwi #4

Myślę, że na tym etapie wszyscy siedzimy już w samochodzie, więc wystarczy, że sięgnę i… chwileczkę, tylko sięgnę i… aaa, kurwa! Cholerne drzwi wciąż są otwarte na oścież. Może gdybym maksymalnie się wychylił i wyciągnął rękę tak daleko, jak to tylko możliwe… może udałoby mi się dosięgnąć bez podnoszenia się z fotela i… eeeehhhh! Chuj z tym! Kochani, dziś będziemy jechać z otwartymi na oścież drzwiami. A co tam, mamy piękny dzień, zresztą otwarte drzwi po stronie kierowcy ponoć pomagają w wykonywaniu skrętów w lewo. Działają jak ster, zwiększając opór na bakburcie.

Idioci i wariaci

Przejażdżkę rozpoczniemy dosłownie za momencik, chciałbym tylko zadać wam pytanie natury filozoficznej: zauważyliście, że kiedy prowadzicie samochód, wszyscy poruszający się wolniej od was są idiotami? A wszyscy jadący szybciej – wariatami?

„Patrz na tego idiotę!” [wskazuje na prawo]. „No tylko na niego popatrz. Co on się tak wlecze?” [spogląda w lewo]. „O kurwa!!! Co za wariat!”.

Wielką zagadką pozostaje, moi kochani, jakim sposobem udaje nam się gdziekolwiek dotrzeć, skoro po ulicach krąży tylu idiotów i wariatów. Bo przecież nikt nie jeździ z tą samą prędkością co ja.

Tak naprawdę to wręcz nie pozwalam innym jeździć z tą samą prędkością. Jeżeli tylko zobaczę, że jakiś gość na sąsiednim pasie jedzie równolegle do mnie, natychmiast zwalniam. Pozwalam bucowi wysforować się do przodu, żeby mieć na niego oko. Lubię wiedzieć, obok kogo jadę. Na czerwonym świetle często pytam ludzi o dane osobowe. Ostrożności nigdy za wiele.

Początki

No dobrze. A teraz kilka podstawowych uwag na temat samej jazdy. Jedną z pierwszych rzeczy, której uczą na kursie, jest prawidłowa pozycja rąk na kierownicy. Twierdzą, że należy je trzymać na godzinie dziesiątej i drugiej. Nie należy się tym przejmować. Ja trzymam ręce na 9.45 i 2.17. Dzięki temu mam dodatkowe pół godziny na dotarcie do celu.

Niektóre rzeczy łatwo się łamią

Większość kierowców potrafi wymienić co najmniej kilka sytuacji, które mogą na drodze wprawić człowieka w wielkie zakłopotanie. Oczywiście żadna z nich nie przydarzyła mi się osobiście, ale jestem pewien, że przynajmniej o kilku słyszeliście. Oto dobry przykład: zdarzyło wam się prowadzić czyjś samochód w czasie, gdy jego właściciel z jakiegoś powodu znajdował się w środku? Wiecie, jakie okoliczności mam na myśli, prawda? Powiedzmy, że został wypchnięty z balkonu domu handlarza kokainą, złamał sobie obie kostki, nie może prowadzić, więc robicie mu przysługę i odwozicie do innej meliny. Prowadzicie jego samochód. Problem w tym, że jesteście przyzwyczajeni do prowadzenia swojego samochodu. Tymczasem drążek zmiany biegów znajduje się po przeciwnej stronie niż wasz. W pewnej chwili niespodziewanie musicie zmienić bieg i [TRZASK!] łamiecie pieprzony kierunkowskaz! Normalnie odłamujecie go od kolumny kierownicy!

„O kurwa, po prostu odpadł. Cholera! Będziesz musiał sprawić sobie nowy. Wyrzuć go, proszę, przez okno! Do niczego ci się już nie przyda. Kurwa, jak niewiele wystarczy, żeby się odłamał, co nie?”.

Niektóre rzeczy łatwo się łamią. Po prostu zostają w ręce. Na przykład pokrętła radia. Te stare, przypominające gałki. Cholera, one to dopiero były delikatne. Człowiek jechał sobie spokojnie i próbował złapać jakąś stację. Starał się znaleźć muzykę, która by mu nie przeszkadzała. No więc kręcił, kręcił i kręcił tą gałką, aż wreszcie dojeżdżał na prawą stronę deski rozdzielczej i kończyły mu się stacje. I wtedy… CHRUP!!!

„O żesz kurwa, po prostu odpadło, co nie? Cholera! Trzeba będzie wyrzucić drania! Podajże mi nowego z tamtej siatki. Mam z pięćdziesiąt zapasowych skubańców. Cholera, naprawdę łatwo odpadają!”.

Wtykasz zatem nową gałkę w radio i kręcisz, kręcisz, kręcisz, aż wreszcie docierasz za schowek po prawej stronie i słuchasz rozgłośni zlokalizowanej w okolicy prawego lusterka. Cholera. Niektóre rzeczy łatwo się łamią.

To twój samochód, rozerwij się trochę!

Żywię głębokie przekonanie, że należy skorzystać z każdego elementu wyposażenia. Z każdej funkcji, każdej możliwości, nawet jeżeli nigdy nie będzie ci potrzebna. Do cholery, zapłaciłeś za samochód, więc użyj wszystkiego!

Odchyl daszek przeciwsłoneczny. Nawet w pochmurny dzień. Podnieś go, opuść, przechyl nawet na bok, jak to robią Francuzi. Opuść daszek nad siedzeniem pasażera, choćby nikogo tam nie było. Otwórz popielniczkę, włącz zapalniczkę; jakie to ma znaczenie, że nie palisz? Pokręć wszystkimi pokrętłami, wciśnij wszystkie przyciski. Masz się dobrze bawić. Zmień ustawienie lusterek. Wduś przycisk otwierający bagażnik. Podnieś maskę. Ustaw fotel w idiotycznej pozycji. Opuść wszystkie szyby. Wystaw rękę za okno. Powiedz innym kierowcom, żeby zwolnili. Ty tu rządzisz. Daj im sygnał ręką. Każ im zwolnić. A potem każ im się zatrzymać.

– Stop! Stop!

Potem przepuść jednego gościa. Tylko jednego.

– Dobra, ty możesz jechać. Jedź! Jedź! Jedź! Nie, ty nie. Tylko on. Dobra, teraz ty! Jedź! Jedź!

Ty tu rządzisz. Korzystaj z tego, do jasnej cholery. Płacisz za ten samochód, więc możesz się zabawić.

JEDZ PACZKĘ CIASTEK

Zdarzyło wam się zjeść całe opakowanie ciastek? Nie mam na myśli sytuacji, kiedy przynieśliście je sobie do sypialni albo coś podobnego. Mówię o sytuacji, kiedy otworzyliście paczkę w kuchni natychmiast po przyjściu ze sklepu i wyjedliście wszystkie ciastka. Staliście przy blacie, gapiąc się na toster, i zżarliście całą paczkę ciastek. Zrobiliście to kiedyś? Czy to nie wspaniałe uczucie?

Zauważyliście, że na paczce z ciastkami znajduje się napis: „Tu otwierać”? A czego niby się spodziewali? Że przeprowadzę się do Hongkongu, żeby tam otworzyć tę pieprzoną paczkę ciastek? Oczywiście, że otworzę ją tu. Skoro zamierzam je tu zjeść, to w zasadzie muszę je tu otworzyć. Dzięki Bogu nie jest tam napisane: „Otwierać gdzie indziej”. Nie zmrużyłbym oka przez całą noc, próbując wymyślić odpowiednie miejsce.

KRÓTKIE ZWARCIA

Ach, być ptakiem… Wzbijać się w przestworza, śpiewać i, co najlepsze, od czasu do czasu wydziobać komuś oczy.

Kiedy go załadowywano, cyrkowiec wystrzeliwany z armaty myślał sobie, że niewiele jest osób jego kalibru.

Nie lubię filmów porno. Wkurzają mnie. Najpierw pokazują atrakcyjną nagą kobietę, która zaczyna się sama ze sobą zabawiać. Chwilę później zaczynam ją traktować jak własną dziewczynę. Potem pojawia się jakiś facet z wielką fujarą i zaczyna pierdolić moją dziewczynę. I to mnie właśnie wkurza.

Większość ludzi o niskim poczuciu własnej wartości ciężko sobie na to zapracowało.

Czy nie przesadziliśmy z używaniem kolorowych wstążek jako symboli różnych problemów społecznych? Każda sprawa ma teraz własny kolor. Czerwony jest przypisany do AIDS, niebieski do przemocy wobec dzieci, różowy do raka piersi, zielony do lasów tropikalnych. Ja mam brązowy. Wiecie, co oznacza? „Wszystko to jest gówno warte!”.

Lubię młodych ludzi, ponieważ mają zdrowo nawalone w głowach i nie wiedzą, co robią. Podoba mi się to. Popieram wszystkich, którzy mają nawalone w głowie – niezależnie od wieku.

Bohater książki Wtorki z Morriem zapada na chorobę Lou Gehriga. Mało kto wie, że w wyniku szpitalnej pomyłki Lou Gehrig miał tak naprawdę chłoniaka Hodgkina, Hodgkin zachorował na Parkinsona, a Parkinson na Alzheimera. Niestety Alzheimer nie potrafił sobie przypomnieć, na czyją chorobę cierpi.

Jeżeli zobaczysz więcej niż dwóch mężczyzn siedzących po zmroku w zaparkowanym samochodzie, możesz mieć pewność, że ma to jakiś związek z narkotykami.

Wiecie, czego dawno nie mieliśmy? Wielkiego pożaru w zatłoczonym klubie nocnym. Co się dzieje?

Nie chcę, aby po śmierci moje ciało zostało pochowane albo skremowane. Chciałbym zostać rozerwany na strzępy. Połóżcie mnie na stercie materiałów wybuchowych i je zdetonujcie. Albo zrzućcie zwłoki z helikoptera. To by dopiero był ubaw! Mam tylko jedno zastrzeżenie: zostawiacie mnie tam, gdzie wyląduję. Choćby na trawniku przed rezydencją burmistrza. Po prostu mnie tam zostawcie. Tylko żeby ktoś odpędzał psy.

Czy to nie fantastyczne, że rodzice nie wracają po śmierci, aby wpieprzać się w wasze sprawy?

Wadą sitcomów jest to, że co tydzień trzeba oglądać tę samą grupę irytujących dupków.

Ludzie twierdzący, że nie obchodzi ich zdanie innych, zazwyczaj chcą za wszelką cenę przekonać innych ludzi, że nie obchodzi ich zdanie innych.

Jakoś nie widuję czarnych bliźniaków. Dlaczego?

Wiecie, co byłoby wspaniałe? Zapaść w śpiączkę. Pozostawalibyście żywi, ale za nic byście nie odpowiadali.

– Gość jest mi winien sześć tysięcy dolarów.

– Jest w śpiączce.

– Aha, rozumiem. To nie ma sprawy.

Gdybym miał możliwość wyboru rodzaju śmierci, chciałbym niespodziewanie stanąć w płomieniach na pokładzie miejskiego autobusu.

Zauważyliście, że lampy fluorescencyjne boją się zaświecić? Po włączeniu mrugają z wahaniem, jakby brakowało im pewności siebie. Dopiero po kilku sekundach nabierają odwagi i rozbłyskają pełną mocą. O co w tym chodzi? Czy lampy fluorescencyjne nie powinny przypadkiem odwiedzić psychologa?

Wiecie, co byłoby fajne? Przelecieć kobietę pogrążoną w żałobie.

Jedna z moich ulubionych rozrywek: upalam się PCP na przyjęciu i zaczynam z zaskoczenia mierzyć ludziom temperaturę odbytniczo.

Czy trop pozostaje tropem, jeżeli policja go nie znajdzie?

Kiedy można poczuć się nieswojo? Zajadając się czekoladowym batonikiem na toalecie.

Zdarzyło wam się wytyczyć jakąś ścieżkę? Jakoś nikt się do tego nie pali. Chętnie korzystamy z istniejących ścieżek, ale rzadko wytyczamy nowe. Zróbcie to jeszcze dziś. Wytyczcie ścieżkę. Nawet jeśli miałaby prowadzić donikąd.

Trudno polemizować z porządnym obciągankiem.

Po namyśle doszedłem do wniosku, że nie mam nic przeciwko ropie wypływającej z bąbla.

Co minutę wycina się trzydzieści akrów lasów tropikalnych, aby wyhodować wołowinę na potrzeby fast foodów, których klienci dostają udarów i zawałów serca, co zwiększa koszty opieki lekarskiej i stawki polis zdrowotnych, dzięki czemu firmy ubezpieczeniowe mogą zainwestować więcej pieniędzy w akcje wielkich korporacji, które jeszcze aktywniej rozprzestrzeniają się na państwa Trzeciego Świata, gdzie mogą jeszcze szybciej wycinać lasy.

Jako mały chłopiec zawsze zastanawiałem się, kto dostaje konia po zabitym bohaterze westernu.

Nie potrafię wykrzesać z siebie współczucia dla „samotnych ojców”. Większość ożeniła się tylko po to, żeby mieć stały dostęp do cipki. Tak się składa, że stały dostęp do cipki prowadzi do pojawienia się dzieci, a dzieci zazwyczaj ograniczają dostęp do cipki. Wtedy małżeństwo się rozpada, bo traci urok nowości. Samotni ojcowie. Wielkie mi, kurwa, halo.

KOMUNIKATY LOTNICZE: CZĘŚĆ PIERWSZA

Wszyscy latamy samolotami i wysłuchujemy na pokładzie najróżniejszych komunikatów. Próbujemy przy tym udawać, że załoga posługuje się językiem angielskim.

Ledwie zamkną się za nami drzwi samolotu, rozpoczyna się wykład na temat bezpieczeństwa. Uwielbiam wykłady na temat bezpieczeństwa. To moja ulubiona część lotu. Wsłuchuję się z uwagą w każde słowo. Zwłaszcza w część, kiedy uczą nas zapinania pasów bezpieczeństwa. Wyobrażacie sobie? Samolot wypełniony dorosłymi osobami – wiele z nich ma co najmniej niepełne wykształcenie – a ktoś naprawdę wpadł na pomysł, aby zawracać im głowę opisem tajników działania klamry pasa bezpieczeństwa. „Należy wsunąć metalową część do sprzączki”. Podnoszę wtedy rękę i proszę o wyjaśnienie.

„Tak, tutaj proszę, tutaj. Tak. Dziękuję pani bardzo. Chciałem się upewnić, że dobrze usłyszałem. Czy powiedziała pani: «Należy wsunąć metalową część do sprzączki»? Jestem prostym człowiekiem, nie ukończyłem studiów technicznych, nie mam również wielkich zdolności manualnych. Przepraszam, że zająłem pani tyle czasu. Proszę kontynuować ten wspaniały wykład na temat bezpieczeństwa”. Pas bezpieczeństwa. Prawdziwy cud myśli technicznej.

Wykład trwa. Kolejną sprawą, o której zostaję poinformowany, jest konieczność zlokalizowania najbliższego wyjścia ewakuacyjnego. Robię to natychmiast. Lokalizuję najbliższe wyjście ewakuacyjne i planuję trasę ucieczki. Bo trzeba mieć trasę ucieczki. Nie zawsze będzie przecież przebiegać po linii prostej, prawda? A skąd! Czasami tuż przed wami siedzi jakiś koszmarnie wielki tłuścioch.

Wiem, że za żadne skarby świata przez niego nie przeskoczę, dlatego rozglądam się za kobietami i dziećmi, karłami, kalekami, podstarzałymi wdowami, sparaliżowanymi weteranami oraz ludźmi ze złamanymi nogami. Lokalizuję wszystkich, którzy na oko będą mieli problem z poruszaniem się. W takiej sytuacji niezwykle pomocni okazują się również niezrównoważeni emocjonalnie. Owszem, poświęcę teraz trochę czasu, wypatrując tego rodzaju ludzi, ale zapewniam, że dzięki temu znacznie szybciej opuszczę później samolot.

Moja strategia jest prosta: ominąć wielkiego tłuściocha, nadepnąć na głowę wdowie, odepchnąć te dzieciaki, powalić sparaliżowanego karła i uciec z samolotu. Wszystko, ma się rozumieć, po to, aby pomóc innym pasażerom wciąż uwięzionym w płonącym wraku. Bo przecież na niewiele bym się zdał, leżąc nieprzytomny w przejściu między fotelami, ponieważ jakiś wielki skurwiel przygniótł mi butem szyję. Muszę wydostać się z samolotu, dobiec do najbliższej farmy, uspokoić nerwy colą i zadzwonić na policję.

Kolejny punkt wykładu: „W razie mało prawdopodobnej sytuacji…”. To bardzo podejrzane sformułowanie, zwłaszcza w ustach przedstawiciela branży gotowej okłamywać klientów w sprawie godzin odlotu i przylotu. „W razie mało prawdopodobnej sytuacji, jaką może być gwałtowna zmiana ciśnienia z kabinie” – odleci nam dach! – „maski tlenowe opadną i zawisną przed państwem. Proszę założyć maskę i oddychać normalnie”. Z tym akurat nie będzie problemu. Zawsze oddycham normalnie w trakcie niekontrolowanego pikowania z prędkością tysiąca kilometrów na godzinę. W takich okolicznościach również zupełnie normalnie sram. Prosto w spodnie.

Później pouczają mnie, żebym najpierw sam założył maskę tlenową, a dopiero później pomógł dziecku. Tego akurat nie musieli mi mówić. Prawdopodobnie będę zbyt zajęty wydzieraniem się, żeby pomóc mojemu dziecku. Będzie to dobra okazja, aby nauczyło się samodzielności. Jeżeli umie surfować po pieprzonym Internecie, powinno, do jasnej cholery, śpiewająco opanować sztukę zakładania maski tlenowej. Rzecz jest w miarę prosta: wystarczy założyć elastyczną tasiemkę za tył głowy. Istnieją bardziej skomplikowane czynności, na przykład zapinanie pasa bezpieczeństwa.

Kolejny punkt wykładu: „W razie mało prawdopodobnej sytuacji, jaką może być wodowanie…” – wodowanie! Czyżbym się mylił, dostrzegając w tym określeniu pewne podobieństwo do „rozbicia się o powierzchnię oceanu”? – „poduszka z fotela może zostać wykorzystana do utrzymania się na powierzchni”. Wyobrażacie to sobie? Poduszka z fotela! Właśnie tego mi trzeba: pływać przez kilka dni dokoła Ameryki Północnej, trzymając się kurczowo poduszki pełnej piwnych pierdów.

Komunikaty niespodziewanie się kończą. Za chwilę startujemy. Zamierzam uciąć sobie drzemkę, aby kapitan mógł mnie później kilkakrotnie wybudzać ze snu pasjonującymi komunikatami turystycznymi. Zawsze zdumiewa mnie rozległość wiedzy pilotów na temat Stanów Zjednoczonych. Niektórzy muszą ponadto dysponować sokolim wzrokiem:

„Osoby siedzące po lewej stronie mogą zobaczyć dom starego Bena Hubbarda. No i proszę, kto by pomyślał, Ben wychodzi właśnie na werandę. A cóż on tam porabia? Przysięgam na Boga, że dłubie sobie w nosie. O rany! Przyjrzyjcie się dokładniej. To ci dopiero monstrualny gil. Słuchajcie, teraz ciska nim w krzaki. Czy to nie cały Ben? Tymczasem po prawej…”.

Chrrrrrrr.

KOMUNIKATY LOTNICZE: CZĘŚĆ DRUGA

Nagle się budzę. Lot dobiega końca, a kapitan najwyraźniej postanowił podzielić się bardziej osobistymi przemyśleniami. Oto jego najnowszy komunikat:

„Proszę państwa, obniżamy pułap, schodząc do lądowania w Los Angeles, co pod wieloma względami przypomina stopniowy upadek naszego niegdyś wielkiego narodu z pozycji dumnego wcielenia bogobojności do trzeciorzędnej siły skąpanej w przemocy, seksualnym rozpasaniu i osobistej chciwości…”.

Ponownie zapadam w drzemkę, z której budzą mnie końcowe komunikaty: „Kapitan włączył lampę nakazującą zapięcie pasów bezpieczeństwa”. Znów to samo. Dlaczego miałoby nas, kurwa, obchodzić, kto włączył lampkę? Co to ma do rzeczy? Jest włączona, prawda? A tak na marginesie, czy ktoś mógłby mi wreszcie wyjaśnić, kto nadał temu człowiekowi tytuł kapitana? Czyżbym przespał ceremonię zaprzysiężenia? Taki z niego kapitan, jak ze mnie cesarz chiński. Gość jest pieprzonym pilotem i powinno mu to wystarczyć. Jeżeli jego komunikaty turystyczne miałyby o czymkolwiek świadczyć, gość powinien się cieszyć, że w ogóle ma pracę.

Po wysłuchaniu bredni wypowiadanych przez tego tak zwanego kapitana, w końcu oświadczam donośnym głosem: „Przekażcie kapitanowi wiadomość od oficera Carlina z FBI: «Wal się głąbie!»”.

Kolejne zdanie zawiera sformułowania, które najnormalniej w świecie mnie wkurzają: „Przed opuszczeniem samolotu proszę sprawdzić bezpośrednie otoczenie miejsca siedzącego, czy nie zostawiliście państwo swoich rzeczy osobistych, które mogliście wnieść na pokład”. Zacznijmy od „bezpośredniego otoczenia miejsca siedzącego”. Miejsca! Powinno, do cholery, być: miejsca! „Rzeczy osobiste…” – ciekawe, jakich rzeczy się spodziewali? Publicznych? Czy naprawdę sądzą, że mógłbym wnieść na pokład fontannę, którą ukradłem wcześniej z parku? – „które mogliście Państwo wnieść na pokład”. No cóż, mogłem wnieść moją kolekcję grotów strzał Szoszonów. Ale nie wniosłem. Więc nie zamierzam jej szukać.

Kiedy po wylądowaniu toczymy się w kierunku terminala, stewardesa mówi: „Witamy państwa na międzynarodowym lotnisku w Los Angeles…”. – Jak ktoś, kto razem z nami przybywa właśnie na lotnisko, może nas na nim powitać, skoro nawet nie dotarł jeszcze na miejsce? Czy nie jest to sprzeczne z prawami fizyki? Dotknęliśmy kołami ziemi ledwie cztery sekundy temu, a ona strzela gadkę, jakby była żoną burmistrza – „…gdzie lokalny czas to…”. Oczywiście, że chodzi o czas lokalny. Czego niby innego miałbym się spodziewać? Czasu norweskiego?

„Kapitan prosi…” – kolejne brednie od malowanego kapitana. Jak na kogoś, kto powinien zajmować się sterowaniem samolotem, gość wykazuje ogromne zainteresowanie tym, co ja tu robię – „abyście państwo pozostali na swoich miejscach do czasu pełnego zatrzymania samolotu”. Pełnego zatrzymania. W odróżnieniu od zatrzymania częściowego. No właśnie. Ponieważ podczas częściowego zatrzymania mógłbym częściowo wstać, częściowo wyjąć bagaż ze schowka i częściowo opuścić samolot.

NIEROZKRUSZONE ALIBI

Większość tabletek witaminowych nie ma nazw ani oznaczeń – są niczym się niewyróżniającymi, nieoznakowanymi pastylkami. Jeżeli ktoś podróżuje z wieloma witaminami i dla oszczędności miejsca umieścił je wszystkie w jednym słoiku, nie będzie w stanie udowodnić, że trzyma tam witaminy. Gdyby policja przeszukała mu walizkę, będą potrafili jedynie stwierdzić, że znajduje się w niej wielki słój nieoznakowanych pastylek. Jeżeli najdzie ich akurat ochota, żeby takiego delikwenta przeczołgać, zatrzymają go na dwadzieścia cztery godziny, a „te pastyleczki” wyślą do laboratorium, żeby sprawdzić, „co my tu mamy”. A człowiek zupełnie bez powodu spędza noc w areszcie.

Z tego powodu zawsze podróżuję z dziecięcymi witaminami w kształcie bohaterów kreskówki Między nami jaskiniowcami. Witaminy te nie tylko zawierają wszystkie niezbędne substancje odżywcze potrzebne dziecku, ale ratują dorosłych przed wizytami w areszcie.

– Mówię prawdę, panie władzo, to witaminy z Flinstonami. Proszę spojrzeć, tu są Wilma i Barney.

– Na Boga, Ben, faktycznie. Spójrz tylko. To Dino! Mały różowy Dino!

I nagle jesteście wolni. A do tego zdrowi!

PŁATKI ŚNIADANIOWE

Miałem ciekawy poranek; wdałem się w dyskusję z płatkami śniadaniowymi. Usłyszałem wyraźnie: „Trzask, prask, pierdol się!”. Nie jestem pewien, który z nich to powiedział. Sięgałem akurat po słodzik i nie patrzyłem na miskę. Ale usłyszałem wszystko wyraźnie i odpowiedziałem: „Proszę bardzo, posiedzicie w mleku tak długo, aż ustalę, który z was to powiedział”. Odpowiedzialność zbiorowa. Chodzi o to, żeby sami wskazali winnego.

Ależ byłem głupi. Wielka mi kara! Na tym właśnie polega los płatków śniadaniowych. Siedzą w mleku. To ich zadanie. Widzieliście to przecież sami. Delikatne, beżowe kulki unoszące się dumnie na powierzchni mleka. Nie sposób ich zatopić. Po prostu nie chcą tonąć. Marynarka wojenna powinna napełniać płatkami śniadaniowymi kapoki. Wtedy naprawdę by się do czegoś przydały.

Wiecie, dlaczego płatki śniadaniowe tak długo utrzymują się na powierzchni? Bo zlepiają się ze sobą; trzymają się razem. Zbijają się w grupki po osiem, dziesięć, czasami dwanaście kulek. Zwróćcie uwagę, że zawsze jest to parzysta liczba. Kulki przyciąga do siebie ich elektromagnetyczna biegunowość. Łączą się w pary niczym cząstki elementarne. Formują małe kolonie, których nie sposób zatopić nawet za pomocą łyżki. Wyskakują na powierzchnię gdzieś z boku, śmiejąc wam się w twarz i pławiąc się w swojej wyporności. Trudno je zatopić.

Po to właśnie dodajemy do mleka owoce. Nie dla wzbogacenia smaku, nie dla zwiększenia wartości odżywczych, ale w celu zatopienia płatków. Możecie mi wierzyć, sporych rozmiarów brzoskwinia ciśnięta w miskę z drabiny, jednym efektownym plaśnięciem zatopi osiemdziesiąt albo nawet dziewięćdziesiąt tych małych gnojków.

W tej sprawie nie okazuję im najmniejszej litości. Kiedy się mocno wkurzę, wychodzę na balkon piętro wyżej i zrzucam na nie arbuza. To je nauczy, żeby nie pyskowały do mnie podczas śniadania.

PORANNE WIADOMOŚCI

Dostępne w wersji pełnej

PIĘĆ TRUDNYCH SYTUACJI

Dostępne w wersji pełnej

DEKALOG AMERYKAŃSKIEGO BU$INE$$MANA: FAZY TWORZENIA PRODUKTU

Dostępne w wersji pełnej

TRYLOGIA WCISKANIA KITU

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

WASZE DZIECI SĄ PRZEREKLAMOWANE

Dostępne w wersji pełnej

SAMOCHODY I KIEROWCY: CZĘŚĆ DRUGA

Dostępne w wersji pełnej

HEJ-HO, HEJ-HO, DO PRACY BY SIĘ SZŁO

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

KONTROLE NA LOTNISKACH

Dostępne w wersji pełnej

STRACH PRZED ZARAZKAMI

Dostępne w wersji pełnej

ALE NAJPIERW TEN PIEPRZONY KOMUNIKAT

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

WYWIAD Z JEZUSEM

Dostępne w wersji pełnej

SZKODA, ŻE NIE MOGĘ ODZYSKAĆ TYCH PIENIĘDZY

Dostępne w wersji pełnej

KOT TO NIE PIES

Dostępne w wersji pełnej

SCENY Z ŻYCIA PSÓW #1

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

SCENY Z ŻYCIA PSÓW #2

Dostępne w wersji pełnej

PŁOMIENNY ZAPAŁ

Dostępne w wersji pełnej

MOŻE ZAADOPTUJĄ

Dostępne w wersji pełnej

FUNDACJA NA RZECZ WALKI Z NAJRÓŻNIEJSZYMI DOLEGLIWOŚCIAMI

Dostępne w wersji pełnej

MACIE JESZCZE TROCHĘ LISTKÓW W SĄSIEDNIEJ KABINIE?

Dostępne w wersji pełnej

CELA ŚMIERCI

Dostępne w wersji pełnej

POD PRĄD

Dostępne w wersji pełnej

NAJGORSZE, CO MOŻE SIĘ ZDARZYĆ

Dostępne w wersji pełnej

UŚMIECH PROSZĘ!

Dostępne w wersji pełnej

WIADOMOŚCI W POŁUDNIE

Dostępne w wersji pełnej

PLANETA MA SIĘ DOBRZE, TO LUDZIE MAJĄ PRZEJEBANE

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

NOWY WSPANIAŁY ŚWIAT NAUKI

Dostępne w wersji pełnej

TO NIE JEST SPORT

Dostępne w wersji pełnej

POLA GOLFOWE DLA BEZDOMNYCH

Dostępne w wersji pełnej

NAJLEPSZY CHLEB

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

ODDAŁBYM ŻYCIE, ŻEBY TERAZ NIE UMRZEĆ

Dostępne w wersji pełnej

BILET DONIKĄD

Dostępne w wersji pełnej

ŚMIERĆ: WIELKI SHOW

Dostępne w wersji pełnej

POGRZEBY

Dostępne w wersji pełnej

TAK DLA ZABAWY

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

PRZYGODY W SUPERMARKECIE

Dostępne w wersji pełnej

NO CÓŻ, PRZYNAJMNIEJ TALERZ BYŁ NIEBIESKI

Dostępne w wersji pełnej

NIEJADEK

Dostępne w wersji pełnej

CIEPŁO ZIMNO

Dostępne w wersji pełnej

PAN CHŁODZIARKA

Dostępne w wersji pełnej

SCENY Z ŻYCIA PSÓW #3

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

SCENY Z ŻYCIA PSÓW #4

Dostępne w wersji pełnej

PERFEKCYJNA PANI DOMU TO NIE JEST…

Dostępne w wersji pełnej

MIŁEGO DNIA

Dostępne w wersji pełnej

WYRAŻENIA BUDZĄCE MOJE WĄTPLIWOŚCI

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

KIEDY WRESZCIE BĘDZIE PRZERWA?

Dostępne w wersji pełnej

SPĘDŹ MIŁO CZAS

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

LUDZIE, BEZ KTÓRYCH MÓGŁBYM SIĘ OBEJŚĆ

Dostępne w wersji pełnej

RAK JEST POŻYTECZNY

Dostępne w wersji pełnej

HUMORYSTYCZNY ASPEKT GWAŁTU

Dostępne w wersji pełnej

WIADOMOŚCI WIECZORNE

Dostępne w wersji pełnej

TANIEC ODWOŁANY Z POWODU DESZCZU

Dostępne w wersji pełnej

CO MNIE WKURZA

Dostępne w wersji pełnej

DZIEŃ Z ŻYCIA HENRYKA VIII

Dostępne w wersji pełnej

RODZINY GODNE ZNIENAWIDZENIA

Dostępne w wersji pełnej

GDZIE STAŁEM, KIEDY ROBILIŚMY TO OSTATNIO?

Dostępne w wersji pełnej

OBSERWACJE Z CODZIENNEGO ŻYCIA

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

PROGRAMY TRANSPLANTOLOGICZNE

Dostępne w wersji pełnej

FILM NA PLAŻY

Dostępne w wersji pełnej

„NIE POTRAFIŁBYM POPEŁNIĆ SAMOBÓJSTWA, NAWET GDYBY ZALEŻAŁO OD TEGO MOJE ŻYCIE”

Dostępne w wersji pełnej

EUFEMISTYCZNE BREDNIE

Dostępne w wersji pełnej

PIWO I TRAWKA

Dostępne w wersji pełnej

ODLOT NA POKŁADZIE SAMOLOTU

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

DYSCYPLINY WYMAGAJĄCE POPRAWIENIA: PIERWSZA POŁOWA

Dostępne w wersji pełnej

KARA ŚMIERCI

Dostępne w wersji pełnej

SYSTEM HODOWLI: ZBIRY, ZBOKI, ŚWIRY I OPOJE

Dostępne w wersji pełnej

ZARAZ WRACAM

Dostępne w wersji pełnej

NIE KAŻDA EJAKULACJA ZASŁUGUJE NA IMIĘ

Dostępne w wersji pełnej

MAM TWOJĄ ŚWIĘTOŚĆ ŻYCIA

Dostępne w wersji pełnej

GOTOWI, NIEGOTOWI – NADCHODZIMY!

Dostępne w wersji pełnej

NIGDY O NIM NIE SŁYSZAŁEM!

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

DYSCYPLINY WYMAGAJĄCE POPRAWIENIA: DRUGA POŁOWA

Dostępne w wersji pełnej

NIE OBWINIAJCIE PRZYWÓDCÓW

Dostępne w wersji pełnej

TABLICA WYNIKÓW OGÓLNOŚWIATOWEJ WROGOŚCI ZA WIEK XX

Dostępne w wersji pełnej

RAKIETY I PENISY W ZATOCE PERSKIEJ

Dostępne w wersji pełnej

STARZY I SKĄPI

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

ZJADŁBYŚ PRZYNAJMNIEJ PIEPRZONĄ FASOLKĘ PÓŁKSIĘŻYCOWĄ, DOBRZE?

Dostępne w wersji pełnej

BÓG MUSI ODEJŚĆ

Dostępne w wersji pełnej

KULE DLA WIERZĄCYCH

Dostępne w wersji pełnej

WIADOMOŚCI O 23.00

Dostępne w wersji pełnej

NISKIE STANDARDY

Dostępne w wersji pełnej

KRÓTKIE ZWARCIA

Dostępne w wersji pełnej

DYSCYPLINY WYMAGAJĄCE POPRAWIENIA: DOGRYWKA

Dostępne w wersji pełnej

SIEDEM ŻYCZEŃ ŚMIERCI

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Napalm & Silly Putty

Copyright © 2001 Comedy Concepts, Inc.

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Termedia, 2014

Copyright © for the Polish translation by Jacek Konieczny, 2014

This edition published by arrangement with Hyperion, New York, New York, USA. All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2014

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: FotoChannels

Redakcja, korekta:
CAŁA JASKRAWOŚĆ 
www.calajaskrawosc.pl

Wydawnictwo Filia

grupa Termedia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 8

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres:
czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

eISBN: 978-83-7988-165-9

Przygotowanie wersji elektronicznej:

CJ_fmt

www.calajaskrawosc.pl