Dla Lii i Sadie

Jeśli będziecie chciały mieć fioletowe włosy, to proszę bardzo.

(Prawdopodobnie pewnego dnia pożałuję tych słów).

Dla Sarah Cantin

Za łapanie wiewiórek.

PROLOG

Tylko mnie to spotyka?

Czy może każdy robi w życiu coś „szalonego” – kiedy emocje z przytłaczającą siłą biorą górę nad rozumem, zmuszając do mówienia i robienia rzeczy, które szokują innych ludzi, przez co zastanawiają się, dlaczego postępujesz tak głupio, dlaczego nie możesz po prostu odpuścić i dostrzec prawdy.

Zazwyczaj jednak człowiek ma gdzieś, co myślą lub robią inni, ponieważ to jego życie i jego serce. Serce, które zostało pochłonięte.

To właśnie zrobił Jared.

Pochłonął moje serce, a wtedy reszta, która pozostała, po prostu… się rozpadła.

Może jestem odrobinę zbyt melodramatyczna. Być może, gdy wymyślę, jak się pozbierać, będę potrafiła się z tego śmiać.

Do tego czasu… resztki mnie będą tu tkwiły, leżąc na stosie odrzucenia.

Ponownie.

Reese

ROZDZIAŁ PIERWSZY

REESE

Nigdy wcześniej nie widziałam takiego wyrazu twarzy u taty.

Ma go odkąd wyszedł z budki telefonicznej.

– Idź już – nakazuje ostrym głosem. – Wejdź do środka.

– Ale… czemu? – piszczę, zerkając ostrożnie na pusty bar dla kierowców ciężarówek, w którym siedzi jedynie człowiek z brodą Świętego Mikołaja.

– Reesie, skarbie. – Nie podoba mi się jego ton. Jest tak poważny, że zaczyna mi drżeć dolna warga. – Chcę, byś wróciła do środka, usiadła przy naszym stoliku i poprosiła miłą panią kelnerkę o kolejny kawałek ciasta orzechowego, które tak lubisz – mówi powoli.

Przełykam łzy.

– Sama?

Jego twarz tężeje, jakby był zły.

– Tylko na trochę.

– A potem przyjdziesz?

Zaciska powieki i myślę, że naprawdę bardzo go rozgniewałam, ale… przecież nigdzie nie chodziłam sama. Mam pięć lat.

– Pamiętaj, że tatuś cię kocha, córeczko. A teraz idź już.

Tłumiąc płacz, przesuwam się na starej kanapie i otwieram ciężkie drzwi zdezelowanego forda.

– Reesie – woła tata, gdy moje czerwone buciki dotykają ziemi.

Odwracam się i widzę, że ociera coś z policzka, puszcza do mnie oko i się uśmiecha. Drzwi samochodu trzaskają głośno, gdy z wysiłkiem je zamykam. Wstrzymując oddech, wspinam się po schodach i tak mocno, jak tylko potrafię, popycham drzwi wejściowe do baru, po czym słyszę dźwięk zawieszonego nad nimi dzwoneczka. Przemierzam czarno‐białą podłogę i wspinam się na krzesło przy naszym stoliku. Tym, przy którym siedzieliśmy, zanim tata zadzwonił do mamy. Widzę, że nadal leżą na nim nasze talerze, następnie unoszę wzrok, w samą porę, by przez szybę zobaczyć oddalające się światła samochodu ojca.

Kiedy podchodzi miła pani kelnerka z burzą włosów, mówię, że tatuś zaraz wróci i zamawiam kawałek ciasta orzechowego z czekoladą, mówiąc „proszę” i „dziękuję”. Potem siedzę przy stoliku, jedząc ciasto i myśląc, jakie mam szczęście, że dostałam dwa kawałki jednego dnia.

I czekam.

Podpieram się na ręce i gapię przez okno, czekając, aż pojawi się znajoma niebieska półciężarówka. Co jakiś czas sprawdzam, czy nie dzwoni dzwoneczek nad drzwiami.

Kiedy siada naprzeciw mnie miły pan policjant i pyta, gdzie jest tatuś, mówię, że zaraz wróci.

* * *

Teraz nie ma przy mnie policjanta, który by mnie pocieszył. Nie ma miłej kelnerki, która przyniosłaby mi kolejny kawałek ciasta, by zwalczyć gorycz w ustach. Ale przynajmniej tym razem nikt mnie nie porzucił. Przypominam sobie o tym w chwili, w której przez niewielkie okienko w drzwiach widzę twarz ojczyma.

Jego szpakowate włosy posiwiały nieco bardziej, a po brzuchu widać, że przybrał kilka kilogramów, odkąd go ostatnio widziałam – dziewięć lat temu – jednak nie mam wątpliwości, że to Jack Warner. Wątpię jednak, czy on mnie rozpozna. Po sposobie w jaki patrzy niebieskimi oczyma na moje fioletowe pasma włosów… na kolczyki… na gigantyczny tatuaż z imieniem Jared zawijający się wokół mojego prawego ramienia, wnoszę, iż ma chęć zapytać policjanta, czy zaprowadził go do właściwego pomieszczenia.

Mam szczęście, że w ogóle się tutaj znajduję. Normalnie wrzucają człowieka do celi lub każą siedzieć na korytarzu obok lumpa imieniem Seth, od którego wali wódą i potem. Jestem pewna, że policjantce, która mnie aresztowała, było mnie żal. Sądząc po śmiertelnie ostrym spojrzeniu, którym obrzuciła Jareda i Caroline, gdy zostałam odeskortowana z mieszkania Liny, znajdującego się obok ich mieszkania, do radiowozu, policjantka nie była pod wrażeniem tego, co usłyszała na temat zajścia.

Oczywiście nie usłyszała o tym ode mnie. Dorastając wśród prawników nauczyłam się, by bez obecności jednego z nich nie mówić nic policji. To Lina, moja przyjaciółka i sąsiadka, oświadczyła, że mieszkanie, które zniszczyłam, technicznie nadal należy do mnie – nawet jeśli moje imię nie znajduje się na umowie – i że powinni zamknąć tę kłamliwą sukę bez serca, która ukradła mi męża.

Niestety, tylko ja teraz tutaj siedzę.

Wstrzymuję oddech, obserwując jak Jack zajmuje miejsce, poprawiając nieco pomięty garnitur na swojej dużej sylwetce, starając się usiąść wygodniej na niewielkim, plastikowym krześle.

O ironio – w tej chwili czuję, jakby stanowił integralną część mojego dzieciństwa, a jednocześnie był kimś zupełnie obcym.

Nie wierzę, że do niego zadzwoniłam.

Nie wierzę, że naprawdę przyjechał.

Wzdycha ciężko i w końcu mruczy:

– Okruszku. – Patrzy na mnie jak wtedy, gdy przyłapał mnie na przestawianiu liter w tekstach pieśni Kościoła Baptystów na słowa, których dziewięciolatka, a nawet dwudziestolatka, nie powinna mieć w swoim słowniku. Mimo rozluźnienia relacji, natychmiast czuję ciepło rosnące mi w piersi. Od lat nikt mnie tak nie nazywał. – Zniszczenie mienia?

Domyślam się, że policja już go wtajemniczyła.

– Wolę to nazywać artystyczną ekspresją. – Za płótno posłużyły snobistyczne ubrania Caroline, jej porozrzucane kiczowate poduszki oraz pornograficzne zdjęcie jej i Jareda zawieszone nad naszym łóżkiem. – Poza tym – unoszę ręce umazane szkarłatem i dodaję z kamienną miną – nie mają dowodów, że to ja. – Kiedy Lina znalazła mnie siedzącą w jej ciemnej kuchni, bo mieszkałam u niej od dwóch tygodni, krzyknęła tylko raz, zanim zdała sobie sprawę, że nie jestem maniakalną morderczynią, a to, co mam na rękach, to czerwona farba. Prawdopodobnie powinnam utrudnić gliniarzom robotę i wyszorować ręce przed ich przyjazdem.

Smutny uśmiech maluje się na jego twarzy. Zastanawiam się, czy moja próba błyśnięcia humorem odpowiednio ukrywa zawód miłosny i odrzucenie, w których tonę po tym, jak odkryłam, że mój mąż ma romans ze swoją licealną sympatią.

– W drodze tutaj zadzwoniłem do Barry’ego. Wygląda na to, że przez ostatnie kilka lat nie pozwalałaś mu na nudę. – Po zaciśniętych ustach poznaję, że mimo upływu dziewięciu lat, nie była to dla Jacka przyjemna rozmowa. Wcale mnie to nie dziwi. Znajomi od kołyski, Jack i Barry, byli kiedyś wspólnikami w kancelarii. Aż Barry nawiązał romans z żoną Jacka.

Moją matką.

Cała przyjaźń natychmiast wyparowała – zastąpiona goryczą, która najwyraźniej nie osłabła. Spoglądając na jego dłonie, automatycznie zauważam brak obrączki. Zgaduję, że się ponownie nie ożenił. Po tym, co zgotowała mu moja matka, jakoś go nie winię.

– I rozumiem teraz, dlaczego do mnie zadzwoniłaś. Nie miałaś innego wyjścia, prawda?

– Nie bardzo – przyznaję, skupiając się na gwiazdkach, które narysowałam palcem na zimnym, metalowym stole. Barry jest cenionym, wysoko opłacanym, odnoszącym sukcesy obrońcą w sprawach karnych, który niejednokrotnie musiał wyprowadzić swoją niesforną pasierbicę z kłopotów.

Ostatni incydent miał miejsce w dniu moich osiemnastych urodzin, kiedy to postanowiłam, że zabawnie będzie pobawić się jak za starych, dobrych czasów, pokazując przejeżdżającym samochodom goły tyłek.

Jednym z tych samochodów był radiowóz.

Prowadzący go policjant był spiętym fiutem.

A ja byłam pijana.

Po tym, jak pomógł mi uniknąć oskarżenia o publiczne obnażanie się i picie w wieku nieletnim, Barry powiedział, że moja młodociana kartoteka jest już pełna, a ja jestem dorosła i mam sobie radzić, bo on umywa ręce. Zostało to przypieczętowane trzy miesiące później, gdy matka zostawiła go dla męża numer cztery.

– Jestem zdziwiony, że nowy mąż Annabelle nie chciał tego szybko zamieść pod dywan.

– Nie dzwoniłam do Annabelle. Nie chcę, by o tym wiedziała. – Przestałam mówić do niej „mamo”, gdy miałam osiem lat. Obie uznałyśmy, że nie pasuje to do kobiety, której prawdziwą pasją było chodzenie do klubów i picie dirty martini.

Nagle przestaję rysować gwiazdki.

– Nie dzwoniłeś do niej, prawda? – To byłoby jak dostarczenie jej torped do skutecznego ataku z powietrza. Zadzwoniłaby po wszystkim. Powiedziałaby, że nie robiłam wystarczająco dużo, by zatrzymać przy sobie mojego przystojnego męża.

Jack śmieje się cicho.

– Nie, oczywiście, że do niej nie dzwoniłem. Co miałbym jej powiedzieć? Nie poinformowałaś mnie wcześniej o tym, co się dokładnie stało. Chociaż wygląda na to, że wpadłaś w niezłe bagno.

Wzdycham z ulgą i wracam do kreślenia gwiazdek.

– Też mi tak powiedzieli. – Kiedy gliniarze zaczęli wymieniać słowa takie jak „kradzież” i „zagrożenie zdrowia lub życia” – określeniami wyolbrzymionymi i niedorzecznymi, które permanentnie zniszczyłyby moją czyściutką i pachnącą kartotekę osoby dorosłej – wiedziałam, że tak łatwo się z tego nie wywinę. Nie pomógł też fakt, że jako cel dla nożyczek upatrzyłam sobie zdjęcia Caroline, precyzyjnie wycinając z każdego jej oczy. – Fajnie, że nadal masz kancelarię prawną. Łatwo można było cię znaleźć.

Jack krzyżuje ręce na piersi i patrzy na mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Jakaś część mnie – mała, wkurzona dziewczynka w moim wnętrzu – jest gotowa wybuchnąć i zapytać: „Jak mogłeś mnie zostawić?! Wiem, dlaczego odszedłeś od mamy, ale jak mogłeś tak łatwo wykreślić mnie ze swojego życia?! To nie ja cię zdradzałam!”, ale tylko przygryzam dolną wargę. Wkurzanie jedynej osoby, która jest mi teraz w stanie pomóc, nie byłoby najmądrzejszym pomysłem. A muszę być sprytna.

W końcu Jack opiera się na krześle i mówi:

– Dobrze, Reese. Zacznij od samego początku, a potem zobaczymy, co da się z tym zrobić.

Łapię się na tym, że zaciskam usta, by się nie roześmiać. Nie dlatego, że to zabawne. Dlatego, że taka sytuacja miała już miejsce. Naprawdę zaczynam się czuć jak w dawno miniony wieczór, gdy spotkaliśmy się w kuchni około północy – kiedy Annabelle poszła spać, a Jack wrócił do domu z pracy – by nad miską lodów porozmawiać o moim ostatnim wybryku. Teraz przyjął nawet ten sam hipnotyczny ton, którym zawsze do mnie przemawiał, gdy nauczyciele, doradca zawodowy, czy inni nie potrafili wydusić ze mnie ani słowa. Jestem pewna, że używa go także w stosunku do klientów.

Dwadzieścia minut później, po tym, jak wtajemniczyłam go w swoją sytuację, słyszę jego rozczarowane westchnienie.

– A praca w sklepie zoologicznym, Reese?

– Już tam nie pracuję. – Kiedy wyszłam wcześniej z pracy, ponieważ źle się poczułam, i w domu nakryłam Jareda i ją pod prysznicem (dziwne, bo im częściej odtwarzam tę scenę w myślach, tym mocniej zaczyna przypominać scenę prysznicową z Człowieka z blizną), spędziłam tydzień w łóżku Liny, mocno znieczulona Jim Beamem i tabletkami uspokajającymi. Szef wylał mnie przez telefon.

Mam to gdzieś.

– I ślub w Vegas? W wieku dwudziestu lat? Po sześciotygodniowej znajomości? – Wiem, że śmiech wypełniający pomieszczenie nie jest przeznaczony dla mnie, jeszcze zanim jego słowa to potwierdzą. Jack po prostu śmieje się z ironii tego wszystkiego. – A zawsze byłaś tak stanowcza w tym, że nigdy nie wyjdziesz za mąż.

Nie wiem, co odpowiedzieć, oprócz cichego:

– Kochałam go.

Gula łez tworzy mi się w gardle, gdy walczę, by się nie rozpłakać. Naprawdę go kochałam. Myślę, że nadal go kocham, pomimo tego, jak bardzo mnie zranił. Od tamtego dnia, pół roku temu, kiedy wychodziłyśmy z mieszkania mojej najlepszej przyjaciółki Liny i dosłownie wpadłyśmy na jej sąsiada, reinkarnację miętowookiego, greckiego półboga, wiedziałam, że spotkałam swoją bratnią duszę.

Eksplodowały fajerwerki, uderzył piorun, popłynął prąd. Wydarzyły się wszystkie te pierdoły związane z miłością od pierwszego wejrzenia, w które nie wierzyłam – i natychmiast stałam się ich szablonową wyznawczynią. Zdrowy rozsądek, z przywiązanym do nogi głazem, wyleciał przez okno.

Jared mówił, że też to czuł.

A teraz, po niemal pięciu miesiącach małżeńskiego szczęścia, bez żadnego ostrzeżenia, tak po prostu do niej wrócił.

Ta zgniła choroba, ropiejąca w moim wnętrzu, podsyca myśl o nim, a upokarzająca rzeczywistość pali mnie i nie chce przestać.

– Posłuchaj, Reese, wiem, że zawsze byłaś dzika, nawet jako mała dziewczynka. Chociaż wybory, których dokonałaś, odkąd widziałem cię po raz ostatni... – Kręci głową. – Posiadanie marihuany… włamanie… picie alkoholu jako nieletnia… walka na pięści?!

– To naprawdę nic wielkiego. Wiele osób pije i pali trawkę w liceum – argumentuję, po czym dodaję: – Tyle że mnie na tym przyłapano.

– Samochody wyścigowe?! – Patrzy na mnie pytająco.

– To były zwykłe samochody, ktoś całkowicie przesadził – wyjaśniam.

Jack wygląda na wyczerpanego, zdejmuje okulary i mocno przeciera twarz. Z Miami do Jacksonville są cztery godziny jazdy, a on przyjechał tu w pięć godzin po tym, jak do niego zadzwoniłam, co oznacza mniej więcej tyle, że rzucił wszystko, czym się zajmował.

– Przynajmniej nie jestem w ciąży – żartuję.

Po zirytowanym spojrzeniu, które mi posyła, poznaję, że nie uważa tego za śmieszne.

– Myślałem, że jesteś na tyle mądra, by nie pakować się w takiego rodzaju kłopoty.

– Najwyraźniej nawet mądre dziewczyny potrafią zrobić sobie szambo z życia, prawda? – mamroczę, choć te słowa bolą.

Ponieważ są prawdziwe.

Następuje dłuższa chwila milczenia, w której Jack krzywi się, patrząc na mnie w zamyśleniu.

– Co zamierzasz teraz ze sobą zrobić, Reese? Jak masz zamiar się z tego wykaraskać?

Kiedy byłam mała, Jack miał w zwyczaju pytać mnie o to, jak powinnam zostać ukarana za swoje dziecięce występki. Myślę, że był to sposób, bym zaakceptowała pokutę, a jednocześnie nie postrzegała go jako surowego ojczyma. Byłam dobra w wymyślaniu sobie odpowiedniej kary i było to zdecydowanie lepsze niż siedzenie w fotelu i słuchanie krzyków matki, jakiego to wielkiego wstydu jej narobiłam, i patrzenie, jak podczas żywej gestykulacji wylewa z kieliszka martini.

Jednak nie jestem już dzieckiem, a Jack nie prosi mnie o wymyślenie sobie kary. Pyta mnie, w jaki sposób zamierzam naprawić swoje życie.

I wszystko, co mogę mu zaoferować, to wzruszenie ramion w geście poddania. Ponieważ tak się właśnie teraz czuję. Pokonana.

– Nie wiem. Chyba muszę znaleźć sobie inną pracę.

– A co ze studiami?

Zanim mogę się powstrzymać, przewracam oczami. Jack zawsze nienawidził tego gestu.

– Moje świadectwa raczej nie podbiją komisji rekrutacyjnych.

Podobnie jak wydalenie z prywatnej szkoły za włamanie do pokoju nauczycielskiego, po to, by wykraść swoją kartę odpowiedzi z egzaminu semestralnego.

– Ponieważ nie mogłaś się uczyć?

W odpowiedzi unoszę brwi.

– Ponieważ nie chciałaś się uczyć – odpowiada sam sobie, kręcąc głową, a jego twarz jest maską skrajnego rozczarowania. – Właśnie tak chcesz żyć? Wsiadając i wysiadając z radiowozów? Pracując za minimalną stawkę? Pakując się w niestabilne związki?

– Czy ktoś kiedykolwiek naprawdę tego chciał?

Jack ma rację. Byłam mądra. Niektórzy mogliby powiedzieć, że nadal jestem. Jednak po drodze wzięłam tyle błędnych zakrętów, że nie wiem, ile musiałabym wziąć dobrych, by obrać właściwy kierunek.

Nie wiem, czy to w ogóle możliwe.

Siedzę w ciszy, słuchając monotonnego tykania zegara na ścianie z naprzeciwka, obserwując Jacka, który oddychając głęboko, lecz nierówno, nieprzerwanie bawi się złotym roleksem na nadgarstku. Nie wiem, czy mogę na niego liczyć. To znaczy, raz już o mnie zapomniał. Patrząc na dwudziestoletnią wersję osoby, którą kiedyś znał, zapewne jest gotów wymalować mi na czole napis „przypadek beznadziejny”.

Po chwili wbija we mnie spojrzenie swych szarych oczu.

– Szczerze mówiąc, nie wiedziałem, co zastanę po przyjeździe, ale miałem dużo czasu na myślenie. – Splata dłonie przed sobą, przybiera srogi wyraz twarzy. – Mam dla ciebie propozycję. Ale mam też warunki.

Wzdycham słabo i przygryzam wewnętrzną stronę policzka, czując jednocześnie ulgę i nieufność.

– Dobrze. Tak?

– Żadnych wyskoków, Reese. Nawet najmniejszych.

– To mój pierwszy pobyt tutaj od lat, Jack. – Jak na ironię, sama siebie przekonałam, że poznanie Jareda to punkt zwrotny mojego życia, że odtąd będę szczęśliwą, uśmiechniętą żoną, która wychodząc z domu będzie trzymała się z dala od kłopotów.

– Tak… – Przygląda się ścianom policyjnego posterunku. – A mimo to znowu tu siedzisz.

Nie rozumie tego. Pewnie mnie nie słuchał.

– To było co innego, Jack! Ona się wprowadziła! A ja nawet nie zdążyłam się wyprowadzić! Wszystkie moje rzeczy nadal znajdują się w tamtym mieszkaniu!

Unosi rękę, by mnie uciszyć.

– Powinnaś obrócić się na pięcie i wyjść. Tak postąpiłaby dorosła, odpowiedzialna osoba. Zamiast tego pozwoliłaś, by emocje przejęły nad tobą kontrolę.

Uśmiecham się, ponieważ skądś to znam.

– Zawsze mówiłeś, że jestem zbyt emocjonalna.

– Dokładnie tak mówiłem – przyznaje ze smutnym uśmiechem. – I nadal mam rację. Ale koniec z tym, Reese.

Bawiąc się luźnym rękawem, jakby ten temat nie ranił mi serca, mówię od niechcenia:

– Z całą pewnością mogę obiecać, że nie wyjdę ponownie za mąż. Nigdy.

Uśmiecha się lekko.

– Ja też, dzieciaku. – Następuje krótka pauza. – Pamiętasz Masona, prawda?

Mój dziwaczny, przybrany brat, który połowę życia spędził, krzywiąc się na mnie, a drugą połowę gapiąc się, jakbym miała obrócić głowę o trzysta sześćdziesiąt stopni. Pamiętam dzień, w którym się wyprowadzałyśmy, a on patrzył na mnie z gorzkim uśmiechem, jakby miał pewność, że pójdę w ślady matki.

Gardził moją mamą od dnia, w którym ją poznał.

Jack, widząc moje zaciśnięte usta na samą wzmiankę tego imienia, uśmiecha się.

– Ach tak, jakżebyś mogła zapomnieć? Twoje nemezis. Cóż, tej wiosny kończy prawo. – Jack bierze głęboki wdech, po czym wstrzymuje powietrze, jakby się wahał. – Może zamieszkasz z nami, póki nie staniesz na nogi?

Co?!

Jack ciągnie dalej, nie zważając na wyraz zagubienia, który musi się malować na mojej twarzy.

– Mogę załatwić ci wejście na kurs asystentów prawniczych na uniwersytecie w Miami. Gdybyś go skończyła, mogłabyś dla mnie pracować. Niekoniecznie na zawsze, ale miałabyś coś konkretnego do wpisania w CV. Świeży start.

– Ja… ee… – Dobrze słyszałam?

Jego spojrzenie prześlizguje się po moich włosach.

– Musiałabyś pomyśleć o bardziej naturalnym kolorze włosów, jeśli chciałabyś pracować w biurze i… – Skupia wzrok na maleńkim diamenciku, który mam w nosie, po czym się krzywi. – I może powinnaś zrezygnować z paru kolczyków.

Ale… Kiedy mój umysł zmaga się z tą propozycją, język w jakiś sposób staje się bezużyteczny. To tak odległe od tego, czego się spodziewałam.

– Dlaczego to robisz, Jack? To znaczy, to świetny pomysł i w ogóle, ale dlaczego? – Naprawdę nic mi nie jest winien. I tak wystarczy, że przejechał całą tę drogę, by wpłacić kaucję.

– Ponieważ nie powinienem odwracać się do ciebie plecami, Reese. Powinienem… – Błysk bólu w oczach zakłóca jego raczej spokojną postawę. – Powiedzmy, że to forma zadośćuczynienia. – Milknie. – No więc, co ty na to? Muszę wyjechać z tego miasta. Czuję, że zbliża się cień Annabelle. – Drży, by podkreślić swój nastrój, a ja prycham ze śmiechu.

– No… – Stukając palcami po stole, rozważam swoją sytuację. Siedzę na posterunku policji. Znowu. Nie mam pracy ani mieszkania, mam za to złamane serce i pełną kartotekę. Od dłuższego czasu powinnam zrobić jakiś dobry ruch. Jednak… – Nie jestem pewna, czy gliny mi na to pozwolą, Jack.

– Zostaw to mnie.

Następuje kolejna chwila milczenia.

– Jeżdżę na dwóch kółkach.

Jack krzywi się z niezadowoleniem.

– Zakładam, że nie mówisz o rowerze.

– Nie, to nie rower – potwierdzam z niewielkim uśmiechem. Mam prawo jazdy na motocykl, odkąd skończyłam osiemnaście lat, a zaledwie kilka miesięcy później kupiłam sobie motocykl. Kolejny element mojego „chuligaństwa”, który kocha Jared.

Kochał.

Jack wzdycha.

– To nie powinno mnie dziwić. Zawsze groziłaś matce, że sobie taki sprawisz. O czymś jeszcze powinienem wiedzieć?

– Jestem bałaganiarą – ostrzegam. – I rano lepiej mnie nie drażnić.

– Cóż, myślę, że niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają. – Wyciąga rękę i wolno drapie się po karku, przy czym mamrocze pod nosem: – Mason będzie zachwycony.

* * *

Pół roku później

– Mogłybyśmy wybrać coś jeszcze bardziej popularnego? – pytam oschle i dopijam w rekordowym tempie czwartą margaritę. Mój wzrok błądzi poza połyskujące bożonarodzeniowymi lampkami (w lipcu) zadaszenie baru przy plaży i przesuwa się po zbyt wielu uśmiechniętych twarzach szczęśliwych ludzi. Nawet o zachodzie słońca i przy lekkiej bryzie morskiej po karku spływa mi wąska stróżka potu. To typowa letnia noc w Cancún w Meksyku. Piekielnie tu gorąco.

– Popularne miejsca są bezpieczne – odpowiada Lina swoim charakterystycznym, płaskim tonem. Zawsze brzmi, jakby była znudzona do granic możliwości.

Przewracam oczami.

– Jesteś bezpieczniejsza w tym kraju niż w naszej stolicy. Zdajesz sobie z tego sprawę, prawda? To tylko nagonka w mediach.

– Powiedz to tym Amerykanom, którzy zaledwie miesiąc temu zostali pozbawieni głów.

– Jeśli już miałabym im coś powiedzieć, to pewnie to, żeby nie rozprowadzali prochów dla kartelu – ripostuję.

Odpowiada leniwym wzruszeniem ramion, popijając jakieś różowe, spienione, wysokokaloryczne coś z wystającą z kieliszka parasolką.

– Dlaczego nie ubierzemy się w diamenty i nie wskoczymy do pierwszej lepszej taksówki, każąc się zawieść do jakiejś cichej i ciemnej uliczki Meksyku?

Lina zaciska mocno usta i patrzy na mnie.

– Odkrycie, że przyjaciółka chce umrzeć, nie jest zabawne.

Prycham i macham na kelnera, by przyniósł mi jeszcze jednego drinka.

– Ale dobrą zabawą byłoby obserwowanie, jak ktoś próbuje dopaść Nicki.

Jakby słysząc swoje imię, dziewczyna obraca głowę i spogląda na nas ze swojego miejsca przy barze. Poznałam ją, odpowiadając na prasowe ogłoszenie „poszukiwana współlokatorka”, po tym jak Annabelle i Barry ze sobą zerwali, a Annabelle zakomunikowała mi, że czas na wyprowadzkę. Nicki jest trzecią członkinią małego zgromadzenia pod tytułem: „Reese kończy dwadzieścia jeden lat i nadal jest zgorzkniała jak cholera, więc jedziemy do Cancún”. Teraz puszcza do nas oko, po czym wychyla kolejny kieliszek tequili.

– Jakim cudem ona tak dobrze sobie radzi? – mruczy Lina z nutką zazdrości. Dokładnie wiem, o co jej chodzi. Wokół nas wszędzie kręcą się dziewczyny poubierane w pastelowe mikrosukieneczki, pod którymi widoczna jest ich opalona skóra. Jednak nie Nicki. Ona siedzi przy barze niczym femme fatale w obcisłej sukience w cętki i w dziesięciocentymetrowych, czarnych szpilkach. Jej platynowe blond włosy uczesane są w stylu Gwen Stefani, mocno czerwone usta odznaczają się na jasnej skórze, a z uszu zwisają długie, błyszczące kolczyki. Cała ta emanująca od niej kobiecość zrównoważona jest przez ręce pokryte tatuażami, pod którymi rysują się mięśnie wyrzeźbione podczas oddawania się jej najnowszej pasji: podnoszeniu ciężarów. Facet szepczący jej coś w tej chwili do ucha? Mogłaby przerzucić jego zapewne dziewięćdziesięciokilogramowe ciało i nawet by się nie spociła. To, w połączeniu z jej trzyletnim doświadczeniem w walce w „klatkach”, zanim zmieniła hobby, tworzy z niej niepokonaną dwudziestopięciolatkę.

– Dobrze sobie radzi, ponieważ jest piękna, tajemnicza i nie na tyle głupia, by wyjść za mąż za poznanego na klatce schodowej faceta, który nadal jest zakochany w swojej byłej – mamroczę pod nosem, mając w ustach słomkę, po czym widzę, jak Lina się krzywi. To pierwszy raz od przyjazdu do Miami, gdy tak otwarcie odnoszę się do Jareda, ponieważ przez większość czasu doskonalę się w sztuce asertywności, z niecierpliwością czekając, by moje serce zamarzło.

Nasz kelner stawia przede mną margaritę i puszcza do mnie oko. Zmuszam się do uśmiechu, kelner szybko wraca za bar, co sprawia, że jestem prawie pewna, że mam wrogi wyraz twarzy. Nic nie mogę na to poradzić. Ma ciemne, rozwichrzone włosy i oliwkową karnację. Zupełnie jak Jared.

– Musisz dać sobie z tym spokój, Reese. Minęło już pół roku, a ty… – Posyłam jej spojrzenie, które sprawia, że słabnie jej głos. Słowa dotykają dotkliwie mojego prawdziwego i dość świeżego bólu, który nadal czuję. Zwłaszcza dzisiaj, ponieważ dziś przypadałaby nasza pierwsza rocznica ślubu.

Zamiast tego to dzień ślubu Jareda i Caroline.

Najwyraźniej karma nie była dla nich do tej pory wystarczająco okrutna.

Lina szybko zmienia taktykę.

– Zaczęłaś całkiem nowe życie. Nowe miasto, nowy dom. Wkrótce nowy wygląd… – Sięga, by złapać za kosmyk moich włosów, przypominając mi, że fiolet będzie musiał zniknąć w dzień naszego powrotu. – I masz nową, świetną pracę.

Przewracam oczami.

– To nie jest sprzątanie psich kupek i narażanie się na ukąszenia węży. – Wskazuje na bliznę na kciuku, która jest fizycznym przypomnieniem dnia, w którym popełniłam błąd, wkładając dłoń z zapachem myszy do klatki, by wymienić wiórowe podłoże, a skończyłam z zębami półmetrowego pytona wbitymi w palec. Tego samego dnia zawalił się mój świat. Blizna okazała się więc stosowna do okoliczności.

– Nie dosłownie, ale będę pracować w kancelarii prawnej, Lina. Tam jest mnóstwo węży.

Po tym jak zawarliśmy umowę, Jack poszedł gnębić gliniarzy prawniczym bełkotem. Ostatecznie okazało się, że całkiem niepotrzebnie. Ze względu na beznadziejną sytuację, w którą wpakował mnie Jared, gdy nieprzygotowana przyszłam pozbierać swoje rzeczy, ostatecznie sam przekonał Caroline, by nie wnosiła oskarżenia. Zatem udało mi się wyjść z policyjnego posterunku bez odnotowania w aktach tej chwili szaleństwa.

Jack pozwolił mi przez tydzień plątać się w piżamie po jego wielkim domu w Miami i zajadać się lodami o smaku masła orzechowego prosto z pudełka na wszystkie dwadzieścia jeden posiłków, nim zarzucił mnie stertą dokumentów aplikacyjnych i powiedział:

– Większości studentów zaliczenie kursu zajmuje cztery do sześciu miesięcy, w zależności od tego, jak ciężko pracują. Jak chcesz, możesz zrobić wszystko on-line, a kiedy skończysz, mam czekające na ciebie miejsce asystentki. Przyzwoita pensja i dobrzy współpracownicy. To na początek, Reese.

Nigdy nie byłam zainteresowana pracą w kancelarii prawnej – zwłaszcza w tej skażonej przez matkę – ale dobiłam z Jackiem targu i jestem na tyle mądra, by dostrzec dla siebie szansę. Pogrążyłam się więc w nauce, traktując to jak odwrócenie uwagi. Kiedy poznałam tematykę kursu, wydawał mi się on prosty i nie wymagał aż tak intensywnej pracy. Ukończenie go zajęło mi pięć miesięcy. Zdałam z wyróżnieniem.

Zaczynam pracę w poniedziałkowy poranek, zaraz po powrocie z Cancún.

– O nie. Masz wątpliwości. Masz zamiar olać Jacka. Jeśli to zrobisz, jesteś dla mnie martwa.

– Och, kobieto małej wiary. – Co ciekawe, mimo iż ostatnio nie mogę być zbyt wiarygodna, myśl o zawiedzeniu Jacka nawet nie przeszła mi przez głowę.

– Dobra, porozmawiajmy na weselsze tematy. Jak tam Annabelle?

– Och, widzisz to? – Wskazuję na własną twarz, która wykrzywia się z mieszaniną obrzydzenia i odrazy. – To kwaśna mina. Nie wspominaj o tej, której imienia nie wolno wymawiać.

– Chcesz, żebym włamała się do jej mieszkania, kiedy będzie spała i włączyła jej wentylatory? Według moich ludzi to pewna śmierć.

Lina jako dziecko została adoptowana przez uroczą koreańską parę i była wychowywana całkowicie w ich kulturze, wliczając w to przesądy związane z wentylatorami. A to, że ma metr osiemdziesiąt, jest smukłą blondynką i góruje nad rodzicami, nie ma dla Chungów żadnego znaczenia.

Tak naprawdę ma na imię Li-Na, ale w liceum zamerykanizowała to imię, by ułatwić sobie życie. Mówi biegle po koreańsku, dezorientując tym wielu ludzi, i potrafi jeść pałeczkami jak najlepsza Koreanka.

Jesteśmy przyjaciółkami od drugiej klasy liceum, kiedy to znalazłam Linę płaczącą w łazience, po tym jak Raine Higgins i jej znudzone przydupasy znęcały się nad nią. Zrobiłam to, co każda nieznosząca dręczenia innych licealistka zrobiłaby na moim miejscu. Namalowałam sprayem na samochodzie Raine koreańskie przekleństwa znalezione w Internecie. To oraz zdjęcie, jak robi chłopakowi loda na parkingu przyklejone klejem Super Glue po wewnętrznej stronie przedniej szyby jej zamkniętego samochodu wystarczyło, aby trzymać ją z daleka od Liny. Fotkę udało mi się pstryknąć potajemnie, gdy śledziłam ją po jakiejś imprezie.

Ucisk w mojej klatce piersiowej maleje, gdy Lina próbuje mnie rozweselić. – Jesteście pewne, że nie chcecie z Nicki trzeciej współlokatorki? – pytam.

Lina i Nicki przeprowadziły się do Miami jakiś miesiąc temu i zamieszkały w mieszkaniu, które rodzice kupili Linie z okazji zakończenia studiów.

– Absolutnie pewne – potwierdza bez wahania, skupiona na małej, różowej parasolce, którą obraca między palcami.

Nawyki życiowe Liny kontrastują z moimi jak biegun z pustynią. Wszystko w jej mieszkaniu – poczynając od bielizny w szafie, kończąc na puszkach na makaron – jest schludnie ułożone i odpowiednio oznaczone. Te dwa tygodnie, które spędziłam u niej po zerwaniu z Jaredem, prawie ją zniszczyły.

– Dobra, dość o złych rzeczach. Czy nie mówiłyśmy właśnie o znalezieniu ci jakiegoś chłopaka?

Jęczę, przepatrując tłum ludzi.

– Pamiętam, że ty o tym mówiłaś, a ja cię ignorowałam. Próbowałam z chłopakami. Trzy pomyłki z rzędu i mam dosyć.

– Nie próbowałaś, Reese. Przyznaj to.

Albo na świecie są same dupki, albo Lina ma rację w tym, że sama siebie podświadomie sabotuję. Na początku był Zręczny Steve, kończący studia w Miami. Przyszedł na randkę uczesany i ubrany, jakby uciekł prosto z próby musicalu Grease. Potem był Metroseksualny Mark, współpracownik Nicki. Poszłam z nim na randkę w ciemno, dłubał w zębach widelcem i miał dziwny nawyk dodawania „gdyby chodziło o mnie” do dziewięćdziesięciu procent tego, co wychodziło z jego ust.

A ostatni gagatek?

Emilio. Stary, dobry hiszpański Emilio, wyglądający jak mój były mąż, gdybym tylko odpowiednio przygasiła światła. Może byłabym gotowa zobaczyć, dokąd mnie to zaprowadzi, gdyby nie otworzył portfela, nie zaprezentował z dumą swojej kolekcji prezerwatyw w rozmiarze XL i nie złożył mi po hiszpańsku propozycji ich wykorzystania.

Drżę na samo wspomnienie.

– Zacznę kupować koty.

– Nienawidzisz kotów.

– To prawda. Ale nienawidzę też limonek, a popatrz na to! – Unoszę kieliszek. – Poza tym już znalazłam sobie chłopaka w Cancún. Lina, poznaj pana Cuervo[1]. Panie Cuervo… to moja przyjaciółka, Lina. – Pochylam się, marszczę czoło i szepczę: – Jeśli będziesz miła, pozwoli mówić do siebie Jose. Planuję spędzić sześć kolejnych nocy z tym małym, niegrzecznym Meksykaninem. – Macham na przechodzącego kelnera, i pokazując mu pustą szklankę, daję znać, że potrzebuję kolejnego drinka, po czym dodaję: – Rano potrafi być trochę nieznośny, ale nadrabia nocą.

– Super. Ponieważ nie jesteś wystarczająco emocjonalna, kiedy jesteś trzeźwa – mamrocze pod nosem i zaraz dodaje, wzdychając: – Nieustannie pijana Reese powinna przynajmniej zaliczyć ciekawe przygody. Tylko nie daj się wtrącić do aresztu. Słyszałam, że cele tutaj nie są tak przyjemne jak te, do których przywykłaś w domu.

Nicki ze swojego miejsca przy barze musi śledzić mój poziom upojenia, ponieważ podchodzi powoli z margaritą w ręku, nieświadomie lub celowo ignorując uwagę, jaką na sobie skupia.

– Proszę bardzo, señorita – mówi zwodniczo łagodnym głosem i cmoka przekłutym językiem. Natychmiast zwijam swój, wyczuwając brak kolczyka. Jack nie zażądał wprost usunięcia całego piercingu, ale po sposobie, w jaki się krzywił, wiedziałam, że kulka w języku naprawdę go przeraża. Wyjęłam ją z szacunku dla niego, ale inne zostawiłam aż do ostatniej chwili.

– Jose nie narzeka na stan mojego upojenia – mówię Linie, po czym powoli i zmysłowo oblizuję brzeg kieliszka. Mam mocną głowę, wytrenowaną podczas szkolnych imprez.

Chociaż wydaje się, że temu kiepskiemu wyjazdowi do Cancún służą mocne margarity, bo czuję rozkoszny szum w głowie, kiedy alkohol zaczyna działać.

– Kim, u licha, jest Jose? – pyta Nicki, a jej śliczna twarz krzywi się nieco.

– Dla ciebie to pan Cuervo.

W końcu chwyta żart i śmieje się perliście.

– Och… ten koleżka! Nie, to takie smutne. Musimy to naprawić. – Rozgląda się po barze.

– Obiecałaś, że jeśli poznasz jakiegoś przystojniaka, przeprowadzisz egzorcyzmy, by wypędzić Jareda z waginy… Ten. Tam naprzeciwko. Idealny. – Wyciąga wytatuowaną rękę, wskazując na kogoś, jakby go znała.

O Boże. Biorę spory łyk drinka.

– Poważnie, Nicki. Po tym grzebaczu w zębach, z którym mnie umówiłaś, chyba mam dość. A egzorcyzmy wymagają przynajmniej dwóch dni przygotowań. Nie mogłabym dzisiaj po prostu utopić się w zielonej, mrożonej pychocie? Nawet nie jestem odpowiednio ubrana. – Narzuciłam na siebie spodenki i starą, wyblakłą bokserkę z jakiegoś koncertu rockowego. Nawet się nie malowałam.

– Kim chcesz być tym razem? Panią architekt z Los Angeles? – pyta, całkowicie ignorując mój sprzeciw. Jej oczy błyszczą, gdy na mnie patrzy. – Striptizerką z Pasadeny?

Przytakuję z uznaniem.

– To było dobre. – Zanim poznałam Jareda miałyśmy w zwyczaju w weekendy szlajać się po barach. Miałyśmy z Liną fałszywe dokumenty. Wymyślałyśmy sobie tożsamości: prace, miasta, czasami imiona i bawiłyśmy się tak, póki chłopaki stawiali drinki. Raz pewien gość uwierzył, że jestem pasterzem kóz z Iowy. Był głupszy, niż ustawa przewiduje.

Dźwięk zbliżających się kroków sprawia, że ściska mnie żołądek. Naprawdę nie mam dzisiaj nastoju na rozmowę, fałszywą czy jakąkolwiek.

– Witaaam, chłopcy – mruczy figlarnie Nicki. Czuję na sobie wzrok kobiet, które poprawiają się na swoich miejscach, żeby zobaczyć, co się dzieje, a ich zazdrosne spojrzenia dosłownie palą mi skórę. Postanawiam, że nie mogę jeszcze grać niedostępnej. Najpierw muszę wiedzieć, jakiego typu łobuzów namierzyła Nicki. Od niechcenia, jak pozwala na to pięć wypitych margarit, odwracam się i… spadam z krzesła, a moje spodenki zapewniają minimalną ochronę przed walnięciem tyłkiem w twardą, wyłożoną kafelkami podłogę.

– Jest mi wstyd, panie Cuervo – mamroczę, pochylając głowę, w powietrzu niesie się śmiech, kiedy przyznaję, że jest dopiero dwudziesta, a ja jestem bardziej wstawiona, niż sądziłam.

Przed moją twarzą pojawia się wielka dłoń.

– A ja jestem pod wrażeniem. – W męskim głosie słyszę radość i nie mogę się zdecydować czy mi się podoba, czy też nie.

Przyjmuję pomoc – bo lepiej pozbierać się z podłogi wcześniej niż później – więc zostaję postawiona na nogi i przyciśnięta do szerokiej piersi blondyna o wielkim, nieznośnym uśmiechu.

Ubranego w pieprzoną, czerwoną koszulę.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[1] Jose Cuervo – marka tequili założona w 1795 roku przez Dona Jose Antonio de Cuervo (przyp. tłum.).

Tytuł oryginału: Five Ways to Fall

Copyright © 2014 by Kathleen Tucker

Copyright for the Polish edition © 2016 by Wydawnictwo Termedia

Atria Paperback A Division of Simon & Schuster, Inc.

1230 Avenue of the Americas

New York, NY 10020

First Atria Paperback edition June 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2016

Projekt okładki: © Anna Dorfman

Zdjęcia na okładce: Deborah Kolb/ImageBrief (postać),

Dave Allen Photography/Shutterstock (krajobraz)

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja: Editio

Korekta: Editio

Skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-080-7

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl