Dla Joego, G & J

Zawsze będziecie moim szczęśliwym zakończeniem

PROLOG

Są w życiu takie chwile, o których marzycie – które planujecie. Wyobrażacie sobie każdy detal – w kolorach, HD i z dźwiękiem przestrzennym. A kiedy w końcu ta idealna chwila nadchodzi, modlicie się, by rzeczywistość nie odbiegała od fantazji stworzonej przez wasz umysł.

A potem w ciągu kilku chwil wszystko rozpieprza się w drobny mak.

Tak właśnie jest w moim przypadku.

Bo ten diabelnie przystojny mężczyzna, w doskonale skrojonym garniturze od Armaniego, stojący przy ołtarzu katedry Świętego Patryka to ja. Drew Evans.

A Katherine Brooks czeka przed kościołem w przepięknej białej sukni, gotowa postawić pierwszy krok na drodze do ołtarza.

Do mnie.

Wielu facetów nie marzy o ślubie – chyba nie muszę wam o tym mówić. Ale to nie jakiś tam przeciętny ślub. To przełomowe wydarzenie. Wręcz rewolucyjne.

Ponieważ przez większą część życia nie wykazywałem najmniejszej chęci, by skończyć w tym miejscu.

Noszenie drwa do lasu czy piasku na plażę – nie tego chciałem, pamiętacie?

Jednak Kate dokonała rzeczy niemożliwej. Zmieniła mnie. Chyba wszystkie się zgodzicie, że wcześniej byłem wyjątkowy… A teraz jestem jeszcze lepszy.

Droga, która prowadziła do tego dnia, nie była usłana różami. Było kilka potknięć – błędów – i nieporozumień godnych pieprzonej greckiej tragedii. Jednak dzięki niewyczerpanemu pożądaniu, bezgranicznemu uwielbieniu oraz wiecznej miłości nasz związek przetrwał.

Powiem tylko tyle, że w ostatni weekend zdarzył się w Vegas pewien incydent. To… tak jakby… mój ostateczny test.

Wiem, co sobie myślicie: Coś ty, u licha, znowu nawywijał?

Spokojnie. Nie osądzajcie – i nie krzyczcie, by mnie wykastrowano – póki nie poznacie całej historii. Tylko pamiętajcie: dobrymi chęciami wybrukowane jest piekło. Na szczęście ta historia ma szczęśliwe zakończenie.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Tydzień wcześniej

W mieszkaniu panuje cisza. Taka, której można doświadczyć wyłącznie przed świtem, gdy niebo ciągle jest ciemne. Apartament zmienił się, odkąd go ostatnio oglądałyście. Rozejrzyjcie się. Na blatach stoją czyste butelki ze smoczkami, w rogu kuchni stoi zielone, drewniane, wysokie krzesełko. Ściany i półki ozdabiają zdjęcia w ramkach. Na niektórych jesteśmy z Kate, ale większość przedstawia ciemnowłosego dwulatka z brązowymi, błyszczącymi oczami i zawadiackim uśmieszkiem.

Wejdźcie do sypialni. Dwa ciała wiją się na łóżku częściowo okryte pomiętą pościelą. Zataczam biodrami duże, powolne koła. Uważam, że pozycja misjonarska ma zepsutą reputację. Wcale nie jest nudna. Pozwala facetowi przejąć kontrolę – nadać tempo. Dosięgnąć tych wszystkich tajemniczych miejsc, które sprawiają, że kobieta jęczy i wbija partnerowi paznokcie w łopatki.

To właśnie robi teraz Kate.

Pochylam głowę i biorę jej wyprężony sutek w usta, ssę go mocno i bawię się nim językiem. Kate wygina plecy w łuk. Unosi brodę, rozchyla usta, jednak nie wychodzi spomiędzy nich żaden dźwięk. Mocniej obejmuje mnie nogami, jej cipka robi się jeszcze ciaśniejsza.

Nawet po urodzeniu dziecka dziurka Kate jest przyjemna i niesamowita, tak jak za pierwszym razem. Niech cię Bóg błogosławi, doktorze Kegel.

Przyspieszam nieco tempo i zmieniam kąt, wbijając się w nią krótkimi, szybkimi pchnięciami. Kiedy widzę, że nie może już dłużej wytrzymać, nakrywam jej usta swoimi, by stłumić błogie jęki. Choć tak bardzo uwielbiam jej krzyki, ostatnio zależy mi na tym, by było cicho. Dyskretnie.

Pytacie dlaczego?

Poczekajcie, zaraz to wyjaśnię.

To nasza złota zasada. Nasze podstawowe przykazanie: Nie obudzić piekielnego dzieciaka.

Powtórzę, w razie, gdyby wam umknęło:

NIE OBUDZIĆ PIEKIELNEGO DZIECIAKA.

Na przykład… nigdy!

Jeszcze nie łapiecie? To znaczy, że nie macie dzieci. Widzicie, one są piękne. Wyjątkowe. Cudowne. Szczególnie gdy śpią. Kiedy jednak im się w tym przeszkadza, stają się potworami. Rozdrażnionymi bestyjkami, które wykazują wybitne podobieństwo do gremlinów karmionych po północy.

A naga prawda jest taka, że kiedy nie są wypoczęte, są cholernie egoistyczne. Egocentryczne i wymagające. Nie obchodzi ich, co i z kim robiłyście, zanim was potrzebowały.

Zależy im wyłącznie na sobie. Są głodne. Są mokre. Chcą, byście wzięły je na ręce, bo znudził im się widok z łóżeczka.

Do wszystkich szczęśliwych mamuś, które oczekują na pojawienie się małego, kochanego pasa cnoty: Powiem wam, jak to naprawdę jest, i nie będę karmił was tymi utopijnymi bzdurami, które można znaleźć w poradnikach o ciąży.

No to uważajcie: Kiedy maluch w końcu się urodzi, a wy będziecie nadal w szpitalu, dziecko będzie wyłącznie spało. Chyba nawet przez dwadzieścia trzy do dwudziestu czterech godzin na dobę. Myślę, że pielęgniarki dosypują czegoś do mleka.

Tak czy inaczej, po jakichś dwóch dniach spokoju szpital wypisze was do domu.

Wtedy dziecko uzna, że wystarczająco się wyspało. Znajdzie sobie coś innego do roboty, by zabić czas.

Wiedziałyście, że płacz niemowlaka jest dwadzieścia decybeli głośniejszy niż gwizd lokomotywy? Nie ściemniam. Sprawdźcie, jeśli mi nie wierzycie.

Trzeciego dnia zacząłem się obawiać, że z Jamesem coś jest nie tak. Może miał kolkę czy coś? Albo uczulenie na tapetę?

A może po prostu cholernie nas nie lubił?

Bez względu na powód, nie był szczęśliwy i zadowolony. No i bardzo chętnie dawał nam o tym znać. Rano. W południe. I uwielbiał być niezadowolony w nocy. Raz na jakiś czas, tylko po to, by nas wkurzyć, ni to z gruszki, ni z pietruszki, zasypiał. Ale kiedy się tylko obudził? Tak – zaczynał wrzeszczeć. I nie mówię o słodziutkim kwileniu. Do diabła, nie! Mówię o darciu się na całe gardło, z głębi płuc, kopaniu nogami i upiornych krzykach niczym irlandzka żałobnica.

Zespół dziecka potrząsanego? Teraz rozumiem, skąd się wziął.

I nie to, że dawaliśmy się ponosić emocjom, ale szczerze, to wcale nie było zabawne.

Moja mama często nas odwiedzała i początkowo odczuwałem ulgę. Myślałem, że skoro sama przechodziła przez to dwukrotnie, to jakoś go naprawi. Mamy potrafią takie rzeczy.

Tyle że… tego nie zrobiła.

Uśmiechała się tylko w spokojnie irytujący sposób, kiedy klepała naszego niemowlaka po pleckach, by mu się odbiło. Po czym mówiła, że to normalne. No bo wszystkie dzieci płaczą. I że musimy z Kate wypracować swój własny sposób, żeby sobie z tym poradzić.

Nigdy wcześniej nie miałem tak wielkiej ochoty udusić własnej matki. Kiedyś nie rozumiałem psycholi typu Menendez lub Jim Gordon. Jednak w tych mrocznych czasach, kiedy sen – i lodziki – były odległym wspomnieniem, przykro mi to stwierdzić, ale matkobójstwo było dla mnie cholernie atrakcyjnym pomysłem.

Ponieważ z całą pewnością moja mama znała sekret, jak uszczęśliwić dziecko – trzymała w zasięgu ręki klucze do królestwa spokoju. Jednak z jakiegoś diabelskiego, mściwego powodu nie chciała się z nami nimi podzielić. A brak snu może doprowadzić do szaleństwa.

Nawet najbardziej absurdalne wizje wydają się prawdopodobnymi scenariuszami.

Pewnego razu, około czwartej nad ranem ja…

Właściwie chyba będzie lepiej, jeśli wam to po prostu pokażę, żebyście miały pełen pogląd. Tak, to retrospekcja – ale jesteście bystre, dacie radę. Tak na wszelki wypadek będę mówił powoli.

Piąty dzień życia Jamesa:

– Łeee… łeee… łeee… łeee…

Zanim jestem w stanie unieść powieki i odczytać cyfry wyświetlane na zegarku, Kate już siedzi na łóżku, gotowa do skoku w stronę leżącego w kołysce obok nas wkurzonego zawiniątka.

Czwarta rano.

Jęczę w duchu, bo nie minęła godzina, odkąd zasnął.

Moją pierwszą egoistyczną, instynktowną myślą jest zamknąć oczy i pozwolić Kate się tym zająć, jednak – ponieważ nie chcę, by oszalała – jakaś cząstka mnie chce pomóc, mimo iż ta samolubna część mi nie pozwala.

– Łeeeee… łeeeee…

– Zajmę się nim, Kate. – Odkrywam się i wkładam spodnie od dresu. – Wracaj do łóżka. – Mam nadzieję, że powie: Nie trzeba… Jednak tego nie robi. Natychmiast opada na poduszkę.

Zabieram Jamesa z łóżeczka i tulę do nagiej piersi. Ociera się policzkiem o moją skórę i znów zaczyna zawodzić. Wychodzę z nim z sypialni i idę do kuchni. Wyciągam z lodówki butelkę z odciągniętym z piersi mlekiem, które po południu przygotowała Kate za pomocą jakiejś dziwacznej, elektrycznej dojarki, którą dostała od Delores. Trzymając Jamesa jedną ręką, drugą wkładam butelkę pod gorącą wodę, bo tak doradziła nam w szpitalu położna.

Kiedy jest już ciepła, na chwiejnych nogach i z zaczerwienionymi oczami przechodzę do salonu. Siadam na kanapie, układam sobie Jamesa w ramionach i wkładam mu smoczek do buzi.

Rozumiem, że nie jest dobrym pomysłem karmić go za każdym razem, gdy się budzi. Wiem, jak ważny jest harmonogram karmienia i nauczenie synka, by sam się uspokajał. Zdaję sobie sprawę, że tak naprawdę nie powinien być głodny, ponieważ jadł dopiero godzinę temu. Jednak brak snu z jakiegoś powodu jest torturą. Zatem wszystkie te argumenty wylatują przez okno w nadziei, że on – i ja – pójdziemy spać tak szybko, jak to możliwe. Bierze dwa pociągnięcia z butelki, po czym wypluwa smoczek, odwraca głowę i z otwartymi ustami krzyczy:

– Łeeeeee…

Patrzę w sufit i przeklinam Boga.

– James, czego ty chcesz? – Mój głos jest na krawędzi frustracji. – Masz sucho, tulę cię, staram się nakarmić, czego jeszcze, u diabła, chcesz? – Idę do kuchni i porywam z blatu książeczkę czekową. – Pieniądze cię uszczęśliwią?

Niedorzeczne? Tak, wiem. Nie osądzajcie mnie.

– Za godzinę snu zapłacę ci dziesięć tysięcy dolarów. Natychmiast wypiszę czek. – Macham mu przed buzią książeczką czekową, mając nadzieję, że to go uspokoi.

To go tylko wkurza.

– Łeeeee…

Rzucam papiery na stół i wracam do salonu. Chodzę po pomieszczeniu, delikatnie kołysząc go w ramionach, klepiąc po pupce. Wiecie, muszę być naprawdę zdesperowany, bo zaczynam śpiewać:

– Cichutko maleńki, nie płacz już, tatuś kupi ci… – przerywam, bo, u licha, jakie dziecko chciałoby kukułeczkę? Żadna z tych kołysanek nie ma cholernego sensu. Nie znam więcej kołysanek, więc dalej nucę moją ulubioną melodię, Enter Sandman, Metalliki:

– Złap mnie za rękę, lecimy do Nibylandii…

– Łeeeeeeeee…

Kiedy i to nie pomaga, siadam na kanapie. Układam sobie Jamesa na kolanach i podtrzymuję mu główkę. Wpatruję się w jego twarzyczkę i, choć nadal się drze, mimowolnie się uśmiecham. Mówię do niego cichym, spokojnym głosem:

– Wiesz, rozumiem, dlaczego jesteś taki niezadowolony. W jednej chwili pływasz w płynie owodniowym, gdzie jest ciemno, ciepło i cicho, a kilka chwil później marzniesz, razi cię jasne światło, a jakiś kretyn nakłuwa ci igłą pięty. Twój cały świat wywraca się do góry nogami. – Fala łez powolutku maleje. Choć James pojękuje, głównie patrzy na mnie tymi swoimi wielkimi, brązowymi oczami. Zainteresowany tym, co mówię. Znam teorię, że dzieci na tym etapie nie rozumieją języka, ale tak jak mężczyźni próbujący się wymigać od obowiązków domowych, sądzę, iż wiedzą więcej, niż chcą przyznać. – Czułem się w ten sam sposób, kiedy poznałem twoją mamę. Żyłem na luzie, mając fanta-kurde-styczne życie, po czym pojawiła się w nim twoja mama i wszystko w cholerę mi rozpieprzyła. Już nie wiedziałem co i jak, co z pracą, co z sobotnimi nocami. To rozmowa na kiedy indziej, jednak prawdą jest powiedzenie: spędzasz dziewięć miesięcy, chcąc wyjść, a potem całe życie starając się tam wrócić. – Śmieję się z własnego żartu. – Zapewne nie chcesz tego słuchać, ale twoja mama jest wspaniała, ma najlepszy tyłek, jaki kiedykolwiek widziałem. Mimo to lubiłem swoje dawne życie i nie potrafiłem wyobrazić sobie niczego lepszego. Myliłem się jednak, James. Zakochanie się w niej, zdobycie jej zaufania, twoje narodziny, są najlepszymi rzeczami, jakie mi się przytrafiły.

Już nie płacze, ale skupia się na mnie w ciszy.

– Przyzwyczajenie się może być trudne… ale warto. Więc, mógłbyś nam dać trochę luzu? Proszę. Bardzo cię kochamy. Wprost nie mogę się doczekać, by pokazać ci, jak cholernie cudne jest życie na zewnątrz. I wcale nie musisz się bać, ponieważ będziemy o ciebie dbać i cię karmić. I przysięgam, że nigdy nie pozwolę, by stało ci się coś złego.

Otwiera swoje maleńkie usteczka i ziewa. Powoli mruga powiekami. Wstaję i znów wolno chodzę po pokoju.

Cichy głos Kate dobiega od drzwi:

– Z pewnością potrafi pan posługiwać się słowami, panie Evans. – Jej włosy są w nieładzie, ma na sobie mój uczelniany podkoszulek sięgający jej prawie do kolan.

– Dlaczego nie śpisz? – pytam.

Wzrusza ramionami.

– Nie mogłam zasnąć. Usłyszałam twój głos. – Podchodzi do nas i opiera głowę na moim ramieniu, spoglądając na dziecko. – Zasnął.

Naprawdę śpi.

– Powinienem ryzykować odłożenie go do łóżeczka, czy muszę nauczyć się spać na stojąco jak jakiś pieprzony koń?

Kate łapie mnie za rękę i prowadzi w kierunku kanapy. Siada i klepie miejsce tuż obok. Niczym saper rozbrajający bombę, przesuwam Jamesa, by oparł się na mojej piersi, by jego policzek przylegał do mojego równo bijącego serca. Opieram się wygodnie, kładę nogi na ławie, drugą ręką obejmuję Kate.

Wzdycham.

– Boże, jak dobrze.

Chociaż to nadal nie jest lepsze od seksu – mam w nosie, co mówią gazetki dla młodych matek. Sen jest świetny, ale seks zawsze będzie lepszy.

Kate podwija pod siebie nogi i opiera głowę na moim ramieniu.

– Racja.

Kilka sekund później cała nasza trójka smacznie śpi.

Możliwe, że James zrozumiał moją ofertę przekupstwa, bo tamtej nocy przespał na mojej piersi aż trzy godziny. Ale potem się obudził i wszystko zaczęło się od nowa.

Chociaż mam teorię. Myślę, że to celowe. Uważam, że Bóg specjalnie sprawia, że te pierwsze dni z niemowlakiem są takie okropne. Ponieważ potem wszystko inne – osrane pieluchy, ulewanie, ciągłe przebieranie ciuszków i pościeli, ząbkowanie – to pikuś.

Dopiero kilka dni później zrozumiałem, że moja matka nie jest zołzą. Tak naprawdę dała nam cenną radę. Ponieważ w końcu, razem z Kate będziemy w stanie pojąć to wszystko.

Wiecie, jak szczekają psy, gdy chcą powiedzieć: „Wypuść mnie albo naszczam ci na fotel”? Albo kiedy chcą przekazać: „Rzuć mi tę piszczącą zabawkę, ty sadystyczny sukinsynie”? Albo gdy mówią: „To nie zabawa. Dosłownie zeżrę ci twarz”?

Dzieci nie różnią się tak bardzo od psów. Płaczą, gdy są głodne. Wyją, gdy są zmęczone. Beczą, gdy im się nudzi albo gdy swędzi je nos i nie potrafią się podrapać.

Kiedy już zrozumiecie znaczenie płaczu dziecka, życie staje się o wiele słodsze. I cichsze.

Poza tym – i tu jest haczyk – mimo wyczerpania, frustracji i ryku, który przewierca wam na wylot bębenki i tak kochacie tę swoją pociechę. Bez reszty. Fanatycznie.

Intensywnie.

Nie zmieniłybyście w nim nic – nie zamieniłybyście na wszystkie chińskie smartfony. Wiem, że to dziwaczne, ale taka właśnie jest prawda.

Pieprzyć Korpus Pokoju. Rodzicielstwo jest najtrudniejszą pracą, ale ją kochacie.

Wróćmy więc do sceny porno mającej miejsce dwa lata później…

Wsuwam ręce pod tyłek Kate – masując go i podnosząc – żebyśmy mogli być bliżej. Przyspieszam tempo. Nasze twarze są blisko siebie, otwieram oczy. Chcę patrzeć.

Jestem tego spragniony. Chcę chłonąć każde jej westchnienie, chcę widzieć każdy przebłysk przyjemności malujący się jej na twarzy. Przyjemności, którą ją obdarowuję.

Znam ciało Kate tak dobrze jak swoje własne. Jest między nami zaufanie, moc i pasja, których nie potrafię wyjaśnić. Jesteśmy w pełni zsynchronizowani. Jedność ciał i dusz. Działamy niczym dobrze naoliwiona maszyna, pracując razem na wspólną rozkosz, czysty, gorący raj, którego mogę doznać wyłącznie z nią.

Oddech Kate się zmienia. Dyszy coraz szybciej i wiem, że jest blisko szczytu. Pot spływa mi po torsie. Poruszam się szybciej, mocniej – z każdym ruchem wchodzę w nią głębiej. Gorące iskry spełnienia łaskoczą mnie w lędźwiach i ściskają mi jądra.

Żar wstrząsa każdą komórką mojego ciała. Cały drżę. Zaraz wybuchnę.

Słodki Jezu!

Unoszę biodra i niemal cały z niej wychodzę. Wtedy, na dosłownie sekundę, zamieram. Oboje balansujemy na skraju orgazmu. Razem. Delektowanie się tym idealnym momentem – tuż przed końcem – jest piekielnie fantastyczne. Ale przecież wszyscy wiemy, że chodzi o to, by było jeszcze lepiej.

Opuszczam biodra i wchodzę w nią głęboko. Zaciska się mocno wokół mnie, więżąc mnie w środku bez końca, a ekstaza wstrząsa moim ciałem i czuję drżenie.

Ściskam tyłek Kate, jakby zależało od tego moje życie. Przyciskam usta do jej szyi, pragnąc stłumić dźwięk, którego nie potrafię kontrolować.

– Kate… Kate… kurwa… Kate… – To zdumiewające. Fantastyczne. Ale nie jest niczym niezwykłym. Jest nam razem cholernie dobrze.

Kiedy wracam na ziemię, oddycham głęboko. Jednak nie ruszam się. Po prostu nie chcę. Chciałbym zasnąć. Na niej. Nie miałaby nic przeciwko.

Tak myślę, przynajmniej dopóki Kate nie wykonuje ruchu, którym zdaje się bawić każda kobieta na tej planecie, a który sprawia, że każdy facet ma ochotę kwiczeć niczym świnia. Bez ostrzeżenia, silnymi mięśniami cipki ściska mojego ekstremalnie wrażliwego kutasa.

Faceci tego nienawidzą. Nie cieszy nas to. Kate o tym wie.

Wzdrygam się, wychodzę z niej i kładę się obok.

Staram się wyglądać na zirytowanego – ale nie do końca mi to wychodzi. Ponieważ dostrzegam błysk w oczach Kate. I jej uśmiech.

Jej włosy są zmierzwione, ma zaczerwienioną twarz, po seksie jest po prostu piękna, przez co nie potrafię się nie uśmiechać.

O tym też wie.

Szepczę:

– Cześć.

– Cześć.

Przewracam się na plecy, a Kate się przysuwa, opiera głowę na mojej piersi, a dłoń na moim brzuchu,

Tatuaż? Zauważyłyście, prawda? Tak, zrobiłem kolejny po urodzeniu się Jamesa. Jest prosty, nic nadzwyczajnego. Jednak jest ważny, tak jak imię Kate, które mam na prawym ramieniu.

To tylko imię.

James.

Ale znajduje się tuż nad sercem.

– Dzisiaj twój wielki dzień, co? – pyta Kate.

Gładzę ją po włosach.

– Nie. Za tydzień wypada mój wielki dzień. Dzisiaj to tylko konieczność.

Sto sześćdziesiąt osiem godzin. Osiem tysięcy sześćset czterdzieści minut. Nie to, żebym liczył, czy coś.

Wtedy to stanie się oficjalne. Wtedy Kate Brooks zostanie moją żoną. Nie będzie już spała w moim łóżku tylko dlatego, że tego chce – ale dlatego, że będzie oficjalnie do tego zobligowana.

Mąż i żona. Ciało z ciała. Co Bóg złączył, człowiek, który chce zachować przy sobie wszystkie kończyny, niech nie rozdziela.

Kate przygryza wargę.

– Chłopaki zdradzili ci plan?

Mówi o wieczorze kawalerskim. Moim wieczorze kawalerskim.

Moim wieczorze kawalerskim w Las Vegas.

Kawalerski to noc, kiedy w najgorszy, najbardziej zdeprawowany sposób świętuje się utratę stanu wolnego. Seks i alkohol to nieodłączne motywy. Zapewne widywałyście to w filmach: Kac Vegas, Wieczór kawalerski… To ostatnia noc wolności. Jak wieczór przed wyruszeniem na front, albo kiedy wy, kobiety, zamierzacie następnego dnia rano przejść na dietę.

Oczekuje się, że pan młody zakosztuje po raz ostatni wszystkich tych rzeczy, które staną się zakazane, kiedy wsunie obrączkę na palec swojej oblubienicy.

Oczywiście Kate nie jest przeciętną panną młodą. A ponieważ nasz związek – nasze życie seksualne – jest lepsze niż kiedykolwiek, początkowo w ogóle nie miałem ochoty na imprezę. Po prostu nie widziałem w niej sensu.

Dla niewielu kolesi takich jak ja, zakochanych, inne cycki i tyłki są po prostu… bez znaczenia. Są jak… samochody w mieście – trąbią, gazują, ruszają z piskiem opon. Słyszę je, wiem, że są, ale gówno mnie obchodzą. Nie patrzę na nie, nie zatrzymuję się, by się na nie pogapić. Już nie – ponieważ w garażu mam klasyczną ślicznotkę, czekającą, bym wrócił do domu i zabrał ją na przejażdżkę.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

SPIS TREŚCI

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

PROLOG

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ROZDZIAŁ DRUGI

ROZDZIAŁ TRZECI

ROZDZIAŁ CZWARTY

ROZDZIAŁ PIĄTY

ROZDZIAŁ SZÓSTY>

ROZDZIAŁ SIÓDMY

ROZDZIAŁ ÓSMY

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ROZDZIAŁ JEDENASTY

ROZDZIAŁ DWUNASTY

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

EPILOG

PODZIĘKOWANIA

O AUTORCE

Reklama 1

Reklama 2

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Tied

Copyright © 2014 by Emma Chase

Copyright for the Polish edition © 2016 by Wydawnictwo FILIA

Gallery Books

A Division of Simon & Schuster, Inc.

1230 Avenue of the Americas

New York, NY 10020

First Gallery Books trade paperback edition October 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2016

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: © adventtr / iStock

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja, korekta, skład i łamanie:

CAŁA JASKRAWOŚĆ, www.calajaskrawosc.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-082-1

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres: czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!