Winien ci jestem wszystko, ponieważ cię kocham

ANTOINE DE SAINT-EXUPÉRY

Zostań, poukładaj mi łzy, jedna z nich na pewno to ty

JAMAL „PERON”

Prolog

Tak bardzo żałuję. To wszystko poszło w bardzo złym kierunku. To nie tak miało być.

Przecież miałam być szczęśliwa. Taki miałam plan. A teraz...

Teraz nie wiem, czy kiedykolwiek będę mogła zaznać choć odrobiny szczęścia.

Bo nie wiem nawet, czy... czeka na mnie jakieś jutro.

I nie dopadło mnie zwątpienie, brak wybaczenia, zdrada.

Nie dotknął mnie ten, który dawno temu mnie zdradził.

I nie zranił mnie ten, który ciągle uciekał, szukając ukojenia.

To już poza mną.

Teraz pojawiło się coś o wiele gorszego.

Groźniejszego.

I nie wiem... czy jeszcze będę miała okazję powiedzieć, że go kocham.

I że z nim właśnie chcę być.

Na zawsze.

Bo nie wiem, czy uda mi się... przeżyć.

Rozmyślanie o przyszłych nieszczęściach łagodzi je, gdy nadejdą

CYCERON

ROZDZIAŁ 1

Wiosna tego roku nadeszła wyjątkowo wcześnie. Już pod koniec marca słońce łaskotało swoimi promieniami dachy poniemieckich domów, budziło rośliny do życia, pieściło spragnioną ciepła skórę. Ziemia, nadal zmarznięta po śniegach, mrozach, zawierusze styczniowej, teraz pragnęła odrobiny ciepła, dotyku delikatnych jeszcze, nieśmiałych, ale coraz mocniejszych promieni słonecznych. A te z dnia na dzień coraz odważniej poczynały sobie z przyrodą, która w oczekiwaniu na cud narodzin trwała w posłusznym podporządkowaniu zwykłemu tokowi natury. Monika siedziała na ławce ocieplonej rozłożonym kocem i z lubością wystawiała twarz na pierwsze wiosenne promienie. Ona także trwała w oczekiwaniu, w cudownym słodkim zawieszeniu, coraz mocniej czując rozwijające się w niej życie. Oczywiście bała się, oczywiście nie wiedziała, jak dalej ułoży się jej świat, ale wewnętrzna radość i przekonanie, że najważniejsze jest teraz ono, a właściwie ona, dawało jej siłę do stawiania czoła kolejnym przeciwnościom losu. A ten ostatnio był kapryśny. I niezbyt łaskawy.

W młodej kobiecie coś się jednak zmieniło. Wydarzenia z ostatniego półrocza umocniły ją, utwierdziły w poczuciu, że należy mocniej stąpać po ziemi, walczyć o siebie, bo przecież w każdym człowieku tkwi coś z egoisty. I należy to w zdrowy sposób pielęgnować. A ona, zawsze altruistycznie podchodząca do otoczenia, teraz jakby wzmocniona przez niedawne przeżycia i małą istotkę mieszkającą pod jej sercem, już nie była tą ugrzecznioną Moniką sprzed lat. Może to ciąża obudziła w niej instynkt przetrwania i chęć bronienia swego potomstwa, a może w końcu przekroczyła pewną granicę, zza której nie ma powrotu, trzeba iść dalej, ale jest się już innym człowiekiem, jakby po wewnętrznej transformacji? Nie zastanawiała się nad tym, nie analizowała niepotrzebnie, aby nie popaść w rozpacz albo dla odmiany w marazm. Była szczęśliwa i wdzięczna temu dziecku, które pojawiło się w jej życiu w odpowiednim momencie. Teraz nigdy nie będzie sama. Jest ktoś, kto daje siłę do codziennego podnoszenia głowy z poduszki, chociaż serce wciąż krwawi, a umysł z trudem dochodzi do siebie po bolesnych sennych marach męczących noc w noc. Obraz mężczyzny ciągle w nich jest: jego słowa, wyrzut w oczach, wszechogarniający żal. Skóra ciągle pamięta dotyk jego palców, jak znamię, jak piętno, jakby została oznaczona na zawsze przez mocne dłonie i spragnione usta. Czy to nigdy się nie zmieni? Czy będzie go czuła, wciąż pamiętała, reagowała nawet na zapach, przechodząc obok innego mężczyzny używającego tych samych perfum? Wiedziała, że tak. Że może z czasem to osłabnie, leciutko da się zapomnieć, ale nigdy do końca nie wymaże go z pamięci, bo zamieszkał w jej sercu, pod skórą, w umyśle i pozostanie tam na zawsze. Otworzyły się drzwi i na ganek wyszła pani Rudzka, trzymając w dłoniach kubek z parującym kakao.

– Nie jest ci zimno? Jednak jeszcze ciągnie od ziemi. – Podała córce ciepły napój.

– Nie. Jest ślicznie. Pójdziemy dzisiaj na spacer?

– Jasne.

– Sprawdzę zeszyty i po południu możemy ruszać.

– Dobrze się czujesz?

– Mamo... – Monika się uśmiechnęła. – Dobrze. Nie martw się.

– Znowu w nocy płakałaś.

Dziewczyna odwróciła wzrok.

– Córciu, zadzwoń do niego. Porozmawiaj z nim, to nie może tak być.

Monika spojrzała na matkę.

– Ale co? Dziecko bez ojca? Przecież to powszechne, zwłaszcza tutaj.

– Nie chodzi o to. Myślisz, że martwię się sąsiadami? Ale on zasługuje chociaż na wiedzę. Nie możesz tego przed nim ukrywać.

– I tak będzie myślał, że to dziecko Grześka.

– A ty nie będziesz zmieniać jego myślenia?

– Niech myśli, co chce. I tak zawsze robi to, co chce.

– Moniko, proszę cię. Załatw to, nie zostawiaj tego losowi. Proszę cię, córciu. Będziesz potem wyrzucać sobie, gnębić się, żałować. A ona? – Matka wskazała na zaokrąglony brzuch dziewczyny. – Co jej powiesz?

Monika potarła zaczerwienione oczy. Zamrugała, nie chciała płakać, a jednak czasami nie była w stanie walczyć z napływającymi łzami.

– Powiem jej, że miała wspaniałego ojca. – Rozpłakała się.

Pani Rudzka zabrała z jej rąk kubek z niedopitym kakao i mocno przytuliła Monikę.

– Nie płacz, dziecko, bo mi serce krwawi. Jeszcze wszystko może się ułożyć. Wiem, że wy, młodzi, tak macie. Zapalacie się, płoniecie, nie zważając na konsekwencje. Sama taka byłam, przecież wiesz. I wielu rzeczy żałuję. Ale ty możesz to wszystko jeszcze naprawić.

– Nic już nie wiem.

– Ależ wiesz. Tylko jeszcze tego nie dostrzegłaś. Wierzę, że wszystko, co dobre, przed tobą.

Pani Rudzka głaskała córkę i jednocześnie uświadamiała sobie, że będzie musiała zrobić coś, co zapewne zdenerwuje Monikę. Nie zważała na to. Była mądrzejsza o własne bolesne doświadczenia z przeszłości i dlatego właśnie chciała pomóc córce dostrzec rozwiązanie, które było przecież tak blisko. I było tak oczywiste. Jedyne, jakie przychodziło jej do głowy.

Jarek Minc wpatrywał się w nowo postawiony kominek i coś mu się nie podobało.

– A można go na górze obudować drewnem?

– Jasne, szefie. Wszystko można. Można zrobić półeczki, będzie sobie szef stawiał zdjęcia żony i dzieciaków.

– Tak. – Jarek zmrużył oczy. – To tak zróbcie.

– Zrobimy. Dzisiaj kładziemy też kafle w tej części kominkowej.

– Okej. Jutro przyjadę, zobaczę, jak idą prace.

– Jasne, szefie. Zrozumiałe.

Jarek wyszedł na zewnątrz i popatrzył na budowlańców uwijających się przy jego posiadłości. Kupił niewykończony dom, bo nie chciał czekać, nie chciał budować od zera. Miał też ziemię, ale obudziło się w nim coś niecierpliwego, gnębiącego go dzień i noc. Wiedział, że musi jak najszybciej zrobić to, o czym kiedyś marzył, a co potem zaprzepaścił. Teraz wszystko nabierało kształtu i wyglądu. Doglądał prac wykończeniowych, zatrudnił kolegę, który zajmował się wnętrzami, aby zaprojektował mu kuchnię i salon. Cały czas spędzał na budowie, doprowadzając fachowców do szału pytaniami, sugestiami i ciągłą obecnością. Może dlatego robota paliła się im w rękach i wykończeniówka posuwała się do przodu w iście zawrotnym tempie.

Wiedział, że popada ze skrajności w skrajność, z jednego szaleństwa w drugie. Matka na początku się przeraziła, ale w końcu zrozumiała, że syn musi mieć jakieś zadanie, jakąś perspektywę, zawsze do czegoś dążyć, bo inaczej złowroga przeszłość może się upomnieć o swoje i ponownie zacząć zbierać bolesne żniwo. Do tego nie można było dopuścić. I Jarek nie dopuszczał. Po tym, co stało się w grudniu, myślał, że znowu będzie szalał. Że znowu dopadnie go wewnętrzna pożoga, wspomnienia, ból. A jednak zawziął się w sobie, parł do przodu, jasno wytyczając sobie cel. Pomimo tego, że ona bardzo go zraniła. Wówczas myślał, że pęknie mu serce. Albo że zrobi coś złego, coś niebezpiecznego. Sobie, jej, jemu, światu. Opanował szaleństwo, destrukcyjne zapędy skrył głęboko w duszy i po prostu... odszedł. Zostawił ją w spokoju, wybaczył, jak oto prosiła, mając na uwadze to, że ona kiedyś wybaczyła jemu. I znowu wyjechał.

Czasami się zastanawiał, czy nie ma tego we krwi. Ciągła ucieczka? Rejterada? Nie! Nie tym razem. Dlatego kupił dom i szykował go dla niej. Ciągle wierzył, że jeszcze mają szansę, że musi się im udać. Nie widział innej przyszłości dla siebie. Przecież tak bardzo ją kochał. Ta miłość była coraz mocniejsza i nic nie było w stanie tego zmienić. Nawet jego złe decyzje i ranienie wszystkich wokół. Nawet jej zdrada. Bo czy naprawdę go zdradziła? Przecież on najpierw zdradził ją. Może nie w dosłownym tego słowa znaczeniu, ale jednak zostawił ją, swoje obietnice, ich mocne uczucie, przyrzeczenia. Wszystko to rzucił, tak samo jak rzucił się w otchłań własnych wspomnień pełnych rozpaczy i chęci samozniszczenia. Lecz teraz dość! Basta! W końcu był facetem, który twardo dążył do celu. I tak jak kiedyś odnosił sukcesy w pracy zawodowej i naukowej, był coraz lepszym chirurgiem, a szpital i pacjenci stanowili jego całe życie, tak teraz oddał się swojej pasji i malował, mając coraz więcej zleceń i stałych klientów. Nigdzie się nie reklamował, zleceniodawcy polecali go sobie wzajemnie i zamówionych prac miał na najbliższe pół roku. Cały też czas prowadził prywatną praktykę, jednak przyjmował pacjentów tylko dwa razy w tygodniu. Ale w nowo budowanym domu w podwrocławskich Iwinach miał zamiar otworzyć gabinet chirurgiczny i także przyjmować potrzebujących, chociaż teraz wiedział, że to praca twórcza jest jego przeznaczeniem.

I ona jest jego przeznaczeniem. Skrzywdzili się wzajemnie, lecz wierzył, że dwie – nawet tak poharatane – dusze są w stanie być znowu razem. Nie widział innego rozwiązania. Nie widział także możliwości życia bez niej. Był w stanie wiele znieść, przecież wielokrotnie przebywał na granicy życia i śmierci, na granicy dobra i zła, autodestrukcji i nienawiści do samego siebie, do świata, do ludzi, okoliczności. I jakoś sobie z tym poradził. Żył. Był. Miał cel, widział przyszłość. Z jednym nie mógł sobie poradzić. Z miłością do niej. Nie można walczyć z uczuciem, które przyszło w bólu, narodziło się w momencie pełnym żalu i zadawnionych krzywd, a jednak trwało, silne i ponadczasowe. Dlatego musiał zrobić wszystko, aby mieć ją przy sobie, bo jak można żyć z sercem przepełnionym miłością do kogoś, kogo nie ma? Już raz to przeżył. I wiedział, że to nie jest życie. To wegetacja.

Grzesiek stał w swoim skromnie urządzonym mieszkaniu we Wrocławiu i patrzył na wiosenne słońce wychylające się zza drzew. Miał tak wiele na głowie w ostatnim czasie, budował nowe osiedle w podwrocławskiej Świętej Katarzynie, borykał się z trudnościami i finansowymi, i czysto dokumentacyjnymi, od rana do wieczora prowadził setki rozmów telefonicznych, załatwiał tysiące papierków, podpisów, zgód. Gdy wieczorami wracał do mieszkania na Praczach Odrzańskich, nie miał na nic siły. A jednak, pomimo że fizycznie był zmęczony, nie potrafił wyciszyć umysłu i zyskać chwili wytchnienia. Jego życie bowiem uległo diametralnej zmianie. Z wypieszczonego synka, ulubieńca teściów, obiektu westchnień i złotego chłopca małego miasteczka stał się po prostu... mężczyzną. Z olbrzymim bagażem doświadczeń, z rozwodem na karku, trudnymi i pełnymi żalu kontaktami z rodzicami, z synem buntowanym przez byłą żonę, z problemami z firmą i przede wszystkim z miłością, która wróciła za późno, na chwilę, i nieproszona została, ale nie miała szansy na szczęśliwe zakończenie.

Wciąż próbował. Rozerwany pomiędzy pracą, domem rodzinnym i synem, nie ustawał w walce o Monikę, choć wiedział, że jest to walka przegrana. Mimo że ukochana już na zawsze miała być związana z Mincem, on nadal chciał być z nią. Pamiętał ich ostatnią rozmowę, zaraz po tym, gdy tamten chciał do niej wrócić, ale ona kazała mu wyjechać:

– Moniq, kocham cię, teraz, gdy go nie ma, daj mi szansę.

– Jestem w ciąży, Grzesiek.

Spojrzał w jej niebieskie oczy. Nie był w stanie nic z nich wyczytać.

– To moje dziecko? – spytał krótko.

– Nie. Jego.

– Co zamierzasz? – Serce dudniło mu w piersi, ale starał się zachować spokój.

– Oczywiście urodzę.

– Nie o to pytałem. Rozmawiałaś z nim?

Pierwszy raz uciekła wzrokiem w bok. I wówczas poczuł, że jeszcze nie wszystko stracone.

– O tym nie.

– A zamierzasz?

– Nie wiem.

On też nie wiedział. Nie wiedział, co czuć, co robić. Wtedy zostawił ją, wsiadł do auta i pojechał do ich lasku. Tam stanął na środku polanki, zaczerpnął w płuca zimnego grudniowego powietrza i z całej siły wykrzyczał:

– Kuuuuuurwaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!

Ona go tego nauczyła, ona mu pokazała, że czasami trzeba z siebie wyrzucić to całe gówno zalegające umysł, serce, duszę. Ale teraz... Co miał zrobić, Boże, co miał zrobić? Ze sobą, z nią, z jej... jego dzieckiem? Co miał zrobić z miłością do tej dziewczyny, z uczuciem, które najpierw podeptał, a potem, skomląc, przyjął z powrotem, by ono podeptało jego?

Długo siedział w lesie, zmarzł okrutnie, ale nie czuł zimna, jedynie żal i chęć zrobienia czegoś szalonego. Gdy się już ściemniło i zaczął prószyć śnieg, zrozumiał, że nie ma wyjścia. Że to jedyna droga, którą musi pójść. Wiele razy się oszukiwał, żył w ułudzie, na pokaz, jak bohater marnego komiksu. To już poza nim, nie chciał już nigdy do tego wracać. Żyć w zawieszeniu, w kłamstwie, udając, że jest szczęśliwy i że naprawdę mu się udało. Nic mu się nie udało, może oprócz syna, wszystko inne spieprzył. Ale nie zamierzał dalej iść w tym kierunku. Dlatego wsiadł do samochodu, odpalił silnik i z piskiem opon, ślizgając się po ośnieżonej drodze, ruszył do jej domu. Tam wypadł z samochodu, z impetem pokonał furtkę i zapukał do drzwi. Otworzyła matka, patrzyła na niego zaskoczona.

– Przepraszam, czy jest Monika?

– Już późno.

– Wiem, ale muszę z nią porozmawiać.

– Jest na górze.

Wbiegł po schodach, do jej pokoju, lecz nie było jej tam. Zobaczył, że otwierają się drzwi od tego drugiego pokoju. Poczuł ukłucie w sercu. Ciągle spała w jego łóżku.

– Grześku, co się dzieje?

– Monika. Myślałem, analizowałem, szkoda mojego czasu, ja... taki byłem głupi, za długo to wszystko...

– Uspokój się. Co się stało? – Dziewczyna patrzyła na niego przestraszona.

– Kocham cię. To, co było, co się zdarzyło, to wszystko moja wina. A teraz wiem tylko tyle, że chcę być z tobą. I z twoim dzieckiem. Wyjdź za mnie.

Wspomnienia upiększają życie, ale tylko zdolność zapominania czyni je znośnymi

HONORÉ DE BALZAC

ROZDZIAŁ 2

Monika wiele razy wspominała tamtą rozmowę z Grześkiem. I tę wcześniejszą z Jarkiem. Gdy przyjechał do niej, taki spokojny, taki oczyszczony, taki radosny. Wewnętrznie uspokojony, ułożony, wygładzony. A ona? Ona wówczas była jednym wielkim zmieszaniem, kłębkiem nerwów, zagadką, pytaniami bez odpowiedzi. I gdy go ujrzała, takiego znajomego, a jednocześnie obcego, przypomniała sobie te wszystkie momenty, kiedy na niego czekała, nasłuchiwała, przywoływała w myślach jego twarz, rysowała pod powiekami jego oczy, zielone, cudowne, takie jej, a jednocześnie takie dalekie, obce czasami... Nie mogła. Po prostu nie mogła z nim wówczas rozmawiać. Chyba już na zawsze będzie pamiętała jego krzyk, jego bieg do zatrzaskujących się za nią drzwi, jego walenie pięściami.

– Monika! Monika, błagam, otwórz, nie zostawiaj mnie, proszę!!!

Siedziała i płakała, bezgłośnie łkała, a łzy spływały po policzkach, jakby rysowały ścieżki wyrzutów sumienia, które ją gnębiły, a jednocześnie były symbolem tego, że ją zostawił. To, że wtedy odszedł, niemal ją zmiażdżyło. Dlatego teraz nie była w stanie spojrzeć mu w oczy. W ukochane zielone oczy. Na zewnątrz wyszła wreszcie matka i poprosiła, aby spróbował nazajutrz. Jarek również nie chciał dłużej wystawiać się na ciekawskie spojrzenia tkwiącej w oknie sąsiadki.

Gdy przyjechał na drugi dzień, matka przezornie wyszła, chcąc dać im miejsce i czas do spokojnej rozmowy. Która wcale nie była spokojna.

– Moniko, wiem, że zawiniłem..., ale musiałem... – Jarek potarł dłonią oczy i po chwili spojrzał na nią z rozpaczą. – Musiałem sięgnąć dna i zrozumieć. Że przeszłość na zawsze we mnie zostanie, ale jednocześnie znalazłem kogoś, dla kogo chciałbym teraz żyć. I ułożyć wszystko na nowo, pozbierać zdruzgotanego siebie i na nowo zacząć funkcjonować. I tylko z tobą mogę to zrobić. Przepraszam, że tak długo to trwało. Czasami odpowiedzi nie przychodzą od razu, niejednokrotnie dostrzegamy rozwiązanie, kiedy...

– Przespałam się z Grześkiem.

Jarek urwał w pół słowa i patrzył na twarz Moniki, która wydawała się pozbawiona jakiegokolwiek wyrazu.

– Co...?

– Tylko to. Musisz o tym wiedzieć. Zostawiłeś mnie, a ja przespałam się z byłym chłopakiem.

– Jezu... – Jarek zaczął chodzić po salonie, starając się oddychać spokojnie. Czuł budzące się w nim szaleństwo, chciał coś rozwalić, najlepiej szczękę Czarniewskiego, chciał zerwać tę maskę obojętności z jej twarzy, zrobić coś, co sprawiłoby, że obudziłaby się z tego dziwnego stanu, w którym tkwiła. Tak, jakby jej nie zależało, jakby to wszystko było poza nią, jakby już się nie liczyło.

– Zrobiłaś to, aby mnie ukarać?

Uśmiechnęła się. Boże, jak ją kochał! A jednocześnie teraz chyba... nienawidził.

– Gdyby to było takie proste. Jasne, można to tak rozumieć. Zostawiłeś mnie, zapomniałeś o obietnicach, odciąłeś się, nie odbierałeś telefonu, pogrążony w swoim szaleństwie, jednocześnie sprawiałeś, że ja pogrążałam się w swoim...

– Moniko, ja...

– Poczekaj – poprosiła łagodnie. Wpatrywała się w niego, a on miał wrażenie, że serce pęka mu właśnie na milion kawałków. – Myślałam, że umrę. Nic nie rozumiałam. To wszystko było dla mnie takie obce. Takie nowe. Uczucie, które mną zawładnęło, nie pozwalało mi na normalne funkcjonowanie. I chciałam ci wierzyć, wierzyłam, że wszystko zwalczysz, poukładasz i wrócisz. Ale ty oddaliłeś się, milczałeś, a ja zostałam tu. – Wzięła głęboki wdech. – I tak, teraz to zabrzmi banalnie, ale nie wiedziałam, co robić, myśleć, co ty robisz, czujesz, myślisz. A on cały czas był przy mnie. I pomógł mi jakoś przetrwać ten czas. Widzisz, jaki banał?

Jarek zacisnął zęby i pięści.

– To nie tak – wysyczał.

– A jak?

– Nie wiem. Wiem tylko, że cię kocham.

Drgnęła i spojrzała mu w oczy. Dostrzegł w jej niebieskim spojrzeniu tak wiele różnych uczuć, ale jedno było dominujące. Strach.

– Ja też cię kocham. I to mnie zabija. Bo jak mogę cię kochać, gdy odszedłeś, a ja zdradziłam to wszystko, co ci obiecałam.

– Moniko, to wszystko... nas przytłoczyło. Ale możemy...

– Nie mogę.

– Kochasz go? – Wzrokiem zdawał się wypalać w niej dziurę, pełną żalu i pretensji.

– To nie tak. To jest miłość, nasza młodzieńcza, pierwsza. Ale...

– Dlaczego?

– Co dlaczego?

– Dlaczego nie poczekałaś, dziewczyno? – szepnął.

– Nie wiem. – Opuściła głowę.

Jarek potarł twarz pokrytą jednodniowym zarostem. Boże! Co miał zrobić? Tak ją kochał! Tak jej pragnął! Wyobraźnia podsuwała mu okrutne obrazy, widział jego dłonie na jej ciele, jej usta... nie! Dosyć!

– Moniko, wiem, że w tym wszystkim jest wiele mojej winy. – Kucnął przy niej i zacisnął palce na jej drżących dłoniach. – Chcę o wszystkim zapomnieć. Chcę iść do przodu. Sama wiesz, do czego doprowadziło mnie rozpamiętywanie przeszłości. Nie chcę już tak żyć. To nie życie, przecież wiesz. Też ciągle myślałaś o tym, co było.

– I to do mnie wróciło.

– Mówisz o nim... – Zacisnął szczęki.

– Też. Ja... Teraz po prostu nie wiem, co czuję.

Zaczęła płakać. Widziała ogromny żal w jego zielonych tęczówkach. Patrzyła na jego przystojną twarz, tak bardzo pragnęła zacisnąć dłonie w jego długich włosach, tak bardzo chciała poczuć, jak przytulają ją mocne ramiona, oddzielając od tego, co złe, bolesne, izolując od świata tak, aby zostało tylko ich dwoje. Ale... nie mogła. Nie teraz. Niech to będzie jej kara, jej pokuta. A poza tym... coś przed nim ukrywała i zupełnie nie wiedziała, jak ma mu to powiedzieć.

– Ja wiem, co czuję. Przede wszystkim cię kocham. A poza tym jestem na ciebie wściekły. I jeszcze bardziej na niego. Ale jestem w stanie sobie z tym poradzić. Pytanie, czy ty jesteś?

Wstał i patrzył na nią z góry. Dziewczyna także wstała, uniosła głowę i spojrzała mu w oczy.

– Nie teraz – powiedziała cicho.

Przez jego twarz przemknął cień.

– Teraz ty uciekasz?

– Nie mogę, wybacz mi.

Roześmiał się gorzko.

– Jestem chyba mistrzem wybaczania! – Szarpnął się i złapał jej twarz w dłonie. Ustami zaatakował jej wargi w pocałunku pełnym namiętności, gniewu i frustracji. Oddychając ciężko, odsunął się i popatrzył w jej zaczerwienione oczy. – Będę czekał. Kocham cię. Przyjadę w każdej chwili. W każdym momencie. Tylko zdobądź się na jeden pieprzony telefon. I poproś. Abym do ciebie wrócił.

Gdy wyszedł, długo jeszcze siedziała bez ruchu. Jedyne, co czuła, to głuche uderzenia zbolałego serca i smak jego ust na swoich wargach.

Od tamtej pory nie widziała się z Jarkiem. Cierpiała nocami, za dnia trzymała wysoko uniesioną głowę i stawiała czoła wszystkim przeciwnościom, jakie gromadziły się na jej drodze.

– A ty, dziecko, coś przytyłaś ostatnio? – Sąsiadka wpatrywała się w nią z wścibskim uśmiechem.

– Tak to zwykle bywa, gdy jest się w ciąży.

– Ojej, jesteś w ciąży? A kiedy ślub?

– Pani Kosmalska, kto w dzisiejszych czasach bierze ślub?

– No tak. To dziecko Grześka? On chyba jeszcze nie ma rozwodu...

– Nie, pani Kosmalska, to nie jego dziecko.

– Ojej, to co on...

– Do widzenia!

Takie rozmowy zdarzały się często. Z sąsiadką-plotkarą, z dziewczynami w szkole, ze sprzedawczynią z mięsnego. Wszyscy myśleli, że to dziecko Grześka. On też tak na początku myślał. Widziała to w jego oczach. Chciał, aby to było jego dziecko. Dlatego wówczas... gdy był już po rozwodzie, oświadczył się jej. I przez chwilę, przez krótki, krótszy niż oddech moment miała ochotę się zgodzić. Byłoby łatwiej, prościej, przecież ciągle coś do niego czuła. Dlaczego nie miałaby zapewnić sobie spokojnego i na pewno dostatniego życia? Wyjechałaby z nim do Wrocławia, zamieszkała w jego nowym mieszkaniu i odcięła się od tego świata, z którego przecież i tak chciała uciec. Ale... Ciągle gdzieś tam był Jarek. I ciągle był przy niej. W jej sercu, umyśle. Pojawiał się za każdym razem, gdy zamykała oczy, gdy próbowała zasnąć. Zjawiał się tuż obok i patrzył tymi swoimi zielonymi oczami. A ją zjadało poczucie winy, walka z samą sobą, z chęcią zadzwonienia do niego i z olbrzymią, nieokiełznaną tęsknotą.

– Moni, jaka ty wkurzająca jesteś, nie mam do ciebie siły! – Sylwia, przyjaciółka, znała całą historię od samego początku. – Zamknij oczy.

Właśnie ścinała jej grzywkę. Prowadziła jedyny w miasteczku zakład fryzjerski, sama wychowywała syna i córkę. Z mężem była w separacji, Marcin walczył z nałogiem alkoholowym. Sylwia wiedziała tyle, że zwolnił się z firmy Czarniewskich i wyjechał do Zgorzelca.

– Nikt nie ma do mnie siły – wymamrotała Monika.

– Tylko znowu nie płacz. A zresztą! Gdy byłam w ciąży, to też robiłam się płaczliwa bez powodu.

– Myślisz, że nie mam powodu?

– Masz, owszem. Ale musisz to pociągnąć dalej. I zupełnie nie rozumiem, dlaczego dałaś mu odejść.

– Nie mogłam, nie teraz.

– Ciekawe kiedy! Jak urodzisz? I co? Wyślesz mu fotę na komórkę? „To twoja córka, Ola Minc”?

– Nie wiem, jak dam jej na imię. A nazwisko będzie mieć moje.

– Moniko Rudzka, kocham cię, ale chyba oszalałaś! – Sylwia odłożyła z trzaskiem nożyczki i energicznie odwróciła fotel fryzjerski do siebie. Złapała przyjaciółkę za brodę i zmusiła do spojrzenia sobie w oczy. – Ten facet cię kocha. Nosisz jego dziecko. On o tym nic nie wie. Czy dostrzegasz tutaj pewną trudność? Nie chciałabym być w twojej skórze, gdyby kiedyś się o tym dowiedział!

– Powiem mu... Potrzebuję tylko trochę czasu.

– Jasne. Ile? Do porodu?

– Nie wiem. Boję się... – szepnęła Monika i popatrzyła z rozpaczą na przyjaciółkę. Sylwia westchnęła i objęła siedzącą dziewczynę.

– Wiem, kochanie. Ale myślę, że nie masz czego. Gdy on się dowie, że jesteś w ciąży, pewnie oszaleje z radości.

– Ale, wiesz, stracił synka... Co, jeśli znowu będzie się bał, że ich zdradza, że jego zdradza... Gdyby znowu uciekł, nie dałabym rady, nie przeżyłabym...

Sylwia mocniej przycisnęła przyjaciółkę.

– Za to mam ochotę dać mu w pysk. Że cię wtedy tak zostawił. Ale błagam, nie układaj scenariuszy. Ten facet szaleje za tobą, dobrze o tym wiesz. I tak samo będzie szalał z radości, gdy dowie się, że będzie ojcem.

– Jest jeszcze Grzesiek.

– I co z nim?

– Oświadczył mi się.

Sylwia spojrzała na Monikę szeroko otwartymi oczami.

– I?!

– Odmówiłam.

– Bo?

– Kocham Jarka.

– To o co chodzi z Grześkiem?

– Nie wiem. Pomaga mi. Jest cały czas przy mnie. Żal mi go, ma tyle na głowie, nowa firma, Roksana, rozwód.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Copyright © by Agnieszka Lingas-Łoniewska, 2013

Copyright © by Wydawnictwo Termedia, 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2014

Projekt okładki: Olga  Reszelska

Zdjęcia na okładce: Sanja Kulusic /Trevillion Images (góra), Peter Zelei/E+/Getty Images/Flash Press Media (dół)

Redakcja: Hanna Kossak-Nowocień

Korekta: Monika Nowecka

eISBN: 978-83-7988-181-9

Wydawnictwo  Filia

grupa  Termedia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 8

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres: czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl