Dla tych, którym dzieciństwo zostało skradzione.

Bez względu na to, w jakim jesteście wieku,

nigdy nie jest za późno, byście je odzyskali.

Wierzcie w niewiarygodne, ponieważ świat,

w którym żyjemy jest magiczny.

Czyń swą powinność!

– Hrabia Monte Christo, Aleksander Dumas

PROLOG

ROK 1998

Dom sąsiadów Jasona był dużo fajniejszy niż jego własny. U siebie słyszał jedynie krzyki, płacz lub ciszę. Wszystko, co czuł, to ból i pięści ojca uderzające w przeróżne części jego ciała.

Pewnego dnia na podwórzu za domem zaprzyjaźnił się z córką sąsiadów. Była najładniejszą dziewczynką, jaką w życiu widział. Lubił jej towarzystwo, ponieważ na jej twarzy nieustannie gościł uśmiech pełen szczęścia i idealnych, białych zębów. Chciał uchwycić tę emocję, skraść jej kawałek dla siebie.

Czasami, kiedy jego ojciec był daleko, w pracy, czuł coś podobnego do szczęścia. Byli wtedy we troje, on, mama i jego brat, Jack. Kochał ich tak bardzo, iż czuł, że zrobiłby dla nich wszystko. Śmiali się i bawili w ogrodzie, a wtedy zapominał, że za kilka godzin, wraz z powrotem ojca, wróci również przemoc.

Dziewczynka z sąsiedztwa przynosiła Jasonowi i jego bratu jedzenie. Musiała czuć, że są głodni, jakoś wiedziała, że ich ojciec racjonował wszystko, a matka nie była w stanie go powstrzymać. Ojciec był duży i silny, mama drobna i słaba. A to podobało się jego ojcu.

Ulubioną rzeczą Jasona u sąsiadów był telewizor. Nie wolo im było go oglądać we własnym domu. Było to wbrew zasadom taty. Słyszeli tylko dochodzący z odbiornika dźwięk, kiedy wieczorem ojciec wracał z pracy, a oni byli wysyłani do łóżek. U sąsiadów Jason mógł oglądać telewizję bez końca. Nie istniały tam żadne ograniczenia.

Tamtego wieczora czekał w starej szopie w ogrodzie, wiedząc, że ojciec pije alkohol i wróci do domu na rauszu. Jason planował go tym razem powstrzymać. Zrobiłby wszystko, co w jego mocy, by nie pozwolić mu krzywdzić brata i matki, nawet jeśli oznaczałoby to dla niego porządne lanie.

By zabić czas, który spędzał, siedząc w szopie, a także by odciągnąć myśli od bólu, który go czekał, wyciągnął kulki i talię kart, po czym zaczął ćwiczyć sztuczki, które wcześniej wymyślił. Zawsze cieszyło go pokazywanie ludziom trików, podobało mu się zdziwienie na ich twarzach, kiedy przedstawiał im swoje umiejętności.

W szkole on i jego najlepsza przyjaciółka, Jessie, byli nie do pokonania. Jessie zbierała zakłady, a Jay bez patrzenia zgadywał, którą kartę wyciągają z talii jego koledzy. Była to jedna z najprostszych sztuczek, ale zawsze rzucał sobie wyzwanie, by wykonywać znacznie trudniejsze. Najznamienitsze, które zachwycałyby ludzi i wzbudzałyby ich szacunek.

Było już po północy, gdy usłyszał wracającego ojca. Trzasnęły drzwi wejściowe, po czym na schodach zabrzmiały kroki, gdy rodzic wchodził na górę. Jason wiedział, że jego nieobecność zwróci uwagę taty, który pójdzie go szukać, trzymając się tym samym z dala od Jacka i matki.

Kiedy wyjrzał przez okno, zauważył światło w oknie sypialni rodziców. Słyszał cichą rozmowę, po czym światło zgasło. Nastała cisza. Jason głęboko westchnął. Być może będzie to ta rzadka chwila, kiedy ojciec nie będzie chciał się wyżyć.

Przed powrotem do domu postanowił odczekać dwadzieścia minut. Tata powinien do tego czasu zasnąć, nie będzie więc słyszał jego kroków. Czekając, usłyszał niedaleko siebie stłumione głosy. Wyjrzał ponownie przez okienko i zauważył trzech mężczyzn w ciemnych ubraniach, skradających się w kierunku tylnych drzwi ich domu. Kryli się w mroku, więc Jason nie był w stanie dostrzec ich twarzy.

Zamarł, gdy zobaczył jak jeden z nich rozbija szybkę w drzwiach. Mężczyzna sięgnął przez dziurę i otworzył je od wewnątrz. Serce Jasona biło jak szalone. To byli źli ludzie, być może nawet gorsi niż jego ojciec. Czuł to. Włamywali się do jego domu, więc musiał ich powstrzymać.

Pobiegł do drzwi i wpadł do kuchni, gdzie zastał wpatrzonych w niego dwóch zakapturzonych mężczyzn, podczas gdy trzeci chodził po salonie i oblewał wszystko benzyną.

– Kurwa! To dzieciak McCabe’a – zaklął najwyższy z trójki.

– Zajmij się nim – powiedział szorstko ten z benzyną, przechodząc do następnego pokoju.

Wysoki facet złapał Jasona, jednak chłopiec walczył, gryzł i kopał. Kiedy tylko zaczął krzyczeć, mężczyzna wcisnął mu ścierkę w usta, uniemożliwiając mu wydanie jakiegokolwiek dźwięku. Nie przestawał walczyć, ale w pewnym momencie poczuł z tyłu głowy otępiający ból.

To była ostatnia rzecz, którą zapamiętał, nim się obudził. Dym i płomienie zamazywały mu obraz. Jego dom stał w płomieniach, a cała jego rodzina nadal spała na górze. Wstał chwiejnie, przygotowując się, by pobiec ich obudzić, jednak w tym samym momencie usłyszał, jak ktoś krzyczy do niego, by się nie ruszał. Strażak złapał go i przerzucił sobie przez ramię. Wyrywał się, ale trzymający go mężczyzna był zbyt silny. Chwilę później, gdy znalazł się na zewnątrz, strażak posadził go na noszach w karetce.

– Moja rodzina! Muszę ich obudzić! – protestował histerycznie, ale sanitariusz go przytrzymał. Poczuł żółć podchodzącą do gardła, nie był w stanie przezwyciężyć nudności i zwymiotował do wiadra.

– Ma wstrząs mózgu. – Usłyszał czyjeś słowa.

Nigdy w życiu nie czuł się bardziej bezradny, niż kiedy wpatrywał się w swój dom trawiony przez ogień. Tak bardzo starał się zapamiętać, jak wyglądali ci trzej mężczyźni, jednak ich twarze rozpływały się w jego umyśle.

W szpitalu ładna pani doktor zajęła się nim troskliwie. Zmarszczyła czoło, gdy zauważyła siniaki na jego żebrach, po czym zapytała, skąd je ma.

Powiedział, że spadł z roweru.

Nie wyglądała, jakby mu uwierzyła.

Czas wydawał się ciągnąć lub upływać zbyt szybko. Nie potrafił tego stwierdzić. Za każdym razem, gdy pytał o mamę czy Jacka, nikt nie chciał mu nic powiedzieć. Do jego sali przyszedł łysy mężczyzna w okularach, by przy nim być. Znajdowało się tu mnóstwo zabawek dla małych dzieci, jednak jako dwunastolatek Jason stwierdził, że już go nie interesują.

W oczach mężczyzny Jason dostrzegł, że nie przynosi dobrych wieści, a to go zabolało. Złapał do ręki kilka resorówek i zaczął rzucać nimi po pokoju. Nie chciał słuchać tego, co łysy człowiek miał do powiedzenia. Wiedział, że sobie z tym nie poradzi.

Kilka godzin później dowiedział się, że z Ameryki jedzie po niego wujek, z którym miał zamieszkać. Jason słyszał kiedyś o tym człowieku, ekscentrycznym bracie matki, ale nigdy go nie poznał.

Tymczasowo zaopiekowali się nim sąsiedzi. Stanęli w drzwiach szpitalnej sali: mama, tata i ich córka. Dziewczynka miała wielkie, niebieskie oczy. Jego ulubione. Byli doskonałą rodziną, jego własna już nie istniała.

Nie miał już celu. Jaki był sens jego życia, jeśli nie musiał już chronić mamy i Jacka?

Zaczął drżeć, gdy łzy spłynęły mu po policzkach. Dziewczynka podbiegła do niego, zarzuciła mu chude rączki na szyję i mocno go przytuliła. Szepnęła, że wszystko będzie dobrze i że zostanie z nimi przez kilka najbliższych dni, aż do przyjazdu jego wujka.

Dużo czasu upłynęło, nim przestał płakać, a kiedy tak się w końcu stało, sąsiedzi zabrali go do domu. To właśnie u nich spędził najsmutniejsze trzy dni swojego życia.

Kiedy przyjechał wuj, zakomunikował mu oschle, że jego rodzina nie żyje, po czym zabrał go do świata, który był taki sam, a jednocześnie zupełnie inny od tego, który pozostawiał za sobą. Każdego dnia Jason myślał o zakapturzonych mężczyznach, o matce i bracie, których nie mógł ochronić, a te myśli niezmiennie prowadziły do tego samego miejsca.

Zemsty.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

MATILDA

Obecnie.

Czasami w życiu można się jedynie śmiać.

Przez ostatnie kilka dni debiutowałam w niebezpiecznym świecie randek internetowych. W tej właśnie chwili gapię się w ekran komputera, próbując ocenić, czy mój ostatni „konkurent” jest poważny, czy poważnie stroi sobie żarty. Pytacie, jak wygląda? Wiem tylko, że ma na brzuchu naprawdę ładny kaloryfer albo ściągnął z Internetu kilka zdjęć naprawdę ładnego kaloryfera i wykorzystał je na swoim profilu. I czy to oliwka, czy on się tak spocił? Nie potrafię stwierdzić.

Tak czy inaczej, jego wiadomość brzmi następująco:

Hej, ślicznotko!

Kurde bele, jaki jestem podjarany! Twoja focia wpadła mi w oko od razu, jak tu wlazłem. Jesteś taaaka odpicowana. Mam zajebiaszczą nadzieję, że poznamy się lepiej. Obczaj mój profil i odpisz. Jak tego nie zrobisz, to się pochlastam.

Steve

:–*:–*:–*

To złe na tak wielu poziomach, że nawet nie wiem, od czego zacząć. Po pierwsze, muszę przekartkować słownik w poszukiwaniu słowa „podjarany”. Według definicji jest to „gorliwe podniecenie” lub „spora ekscytacja” albo „zaaferowanie, entuzjazm, poruszenie”.

Jasne.

Steve używający słowa „podjarany” wzbudza we mnie dokładnie odwrotne uczucia. Właściwie mam wielką ochotę skasować jego wiadomość ze skrzynki. Kto w ogóle używa słów „kurde bele”? Z jego profilu wynika, że Steve ma dwadzieścia siedem lat i że urodził się i wychował w Dublinie, gdzie nikt nie używa takich zwrotów. A jeśli używa, to musi obracać się w określonym towarzystwie. Najwyraźniej ktoś tutaj naoglądał się za dużo MTV. A tekst o „pochlastaniu się”? Nie mam słów.

W każdym razie moja reakcja na jego zaloty jest stanowczo negatywna. Głównie dlatego, że jego wiadomość trąci wykonaniem „kopiuj-wklej”, co tłumaczy, dlaczego zamiast przywitać się ze mną po imieniu użył zwrotu „ślicznotko”.

Mogę się założyć, że wysyła takie wiadomości do każdego Toma, Dicka czy Harry’ego na portalu. Albo raczej powinnam powiedzieć: Tomasiny, Dickiny czy Harrietty, cały podjarany, czekając, aż jakaś niczego niepodejrzewająca kobieta odpisze i da się wkręcić w cyberseks. Mogę się założyć, że Steve już po dziesięciu sekundach wysyła ofiarom zdjęcia penisa.

Żyjemy w świecie pełnym zboczeńców.

W tym miejscu muszę przeprosić wszystkie kobiety, których rodzice byli na tyle okrutni, że ochrzcili je Dickina.

Szybki rzut oka na zegarek mówi mi, że jest ósma czterdzieści pięć. Pozostało jeszcze piętnaście minut do otwarcia biura, więc pospiesznie wylogowuję się z tej otchłani rozpaczy, inaczej znanej jako serwis randkowy, i sprawdzam, czy jestem przygotowana do wszystkich dzisiejszych spotkań.

Brandon Solicitors to mieszcząca się w niewielkim, trzypokojowym biurze w centrum Dublina kancelaria prawnicza mojego taty. Odkąd skończyłam szkołę, pracuję tu na pełen etat jako jego sekretarka. Przeważnie mamy do czynienia z małymi sprawami. No wiecie, ludźmi, którzy chcą pozwać miejscowy supermarket, ponieważ coś rozlali i poślizgnęli się na mokrej podłodze. Albo raczej ludźmi, którzy „wywrócili się, bo była tam mokra podłoga”.

Proszę, nie przejmujcie się moim sarkazmem w ostatnim zdaniu.

Krótko mówiąc, nie jesteśmy prestiżową firmą prawniczą, ale się staramy.

Drzwi biura stają otworem i mój tata, Hugh, kulejąc, przechodzi do swojego gabinetu. Jego kuśtykanie jest dziś dość mocno zauważalne, co sprawia, że marszczę brwi. Zapewne nie odpoczywał wczoraj tyle, co powinien.

Kiedy miałam osiem lat, do naszego domu włamali się jacyś bandyci i pobili ojca tak mocno, że do dzisiaj kuleje na lewą nogę. Jednak to nie najgorsze, co zrobili. Jeden z nich zastrzelił mamę, gdy próbowała zadzwonić na policję. Widząc jej śmierć wpadłam w histerię, a włamywacz rzucił mną w lustro. Szkło pękło i pocięło mnie, przez co mam brzydką bliznę tuż za uchem, na szyi i pod żuchwą. Tamtej nocy mama zmarła, pozostawiając mnie jedynie z tatą. Policja nigdy nie schwytała tych bandziorów.

Byłam dzieckiem, gdy to się wydarzyło, jednak pamiętam mamę i każdego dnia za nią tęsknię. Tata nigdy o tym nie mówi, ale wiem, że również tęskni. Była miłością jego życia i nigdy nie zdecydował się na związek z inną kobietą.

– Dzień dobry, Matildo – mówi tata. – Mogłabyś mi przynieść kawę z tej kawiarenki za rogiem? Nasz ekspres się zepsuł.

– Oczywiście – odpowiadam radośnie, jednocześnie starając się wyprzeć z głowy straszne wspomnienia. – Jak ci się spało?

Krzywi się i spogląda na nogi.

– Podejrzewam, że zauważyłaś moje kuśtykanie.

– Tak, musisz dłużej odpoczywać – mówię, wyciągając torebkę spod biurka.

– Nie spałem pół nocy, pracowałem nad sprawą O’Connella – wyjaśnia.

– Tak, no cóż, dzisiaj połóż się wcześniej, dobrze? – nalegam, podchodząc, by cmoknąć go w policzek. Słyszę, jak odpowiada, że oczywiście tak zrobi, po czym wychodzę z biura. Martwię się o zdrowie taty, ponieważ mam na świecie tylko jego.

Spiesząc wąskimi schodami do wyjścia z budynku, wpadam na wysokiego mężczyznę z włosami w kolorze złocistego brązu. Normalnie nie zauważam koloru męskich włosów, ale ten facet ma je mocno wystylizowane. Krótko przycięte po bokach i dłuższe na górze, przez co wygląda jak jakiś seksowny czarny charakter z filmu z lat dwudziestych. Patrzę na niego, wytrzeszczając oczy. Ma na sobie bardzo ładny, granatowy garnitur oraz skórzaną torbę przewieszoną przez ramię. Nawet jeśli najpierw zauważyłam jego włosy, to są niczym w porównaniu z arcydziełem, jakim jest jego twarz. Chyba nigdy w życiu nie byłam tak blisko tak przystojnego osobnika płci męskiej.

Dlaczego tacy mężczyźni nie piszą do mnie na portalu randkowym?, myślę z przygnębieniem.

Ponieważ tacy faceci nie znają terminu „wycofanie społeczne”, odpowiada mój umysł.

Patrzę z poziomu metra pięćdziesięciu z hakiem na jego wysoką na jakiś ponad metr osiemdziesiąt sylwetkę, zastanawiając się: co taka sztuka robi w tym budynku? Właściwie teraz, kiedy na niego spoglądam, wydaje się dziwnie znajomy, ale nie potrafię określić, gdzie go wcześniej widziałam.

Pewnie na okładce magazynu mody, ponieważ wygląda dokładnie jak z żurnala.

Jeśli jeszcze nie wydedukowaliście tego z faktu, że nie potrafię znaleźć sobie chłopaka nawet w serwisach dziwkarskich w Internecie, to dokładnie wam to wyjaśnię. Jestem kompletną ciapą, jeśli chodzi o facetów, i mówię tu o wszystkich mężczyznach na Ziemi. Nawet o tych przystępnych. Chociaż nie szukam teraz jakiegoś przystępnego towarzysza. Bardziej zależałoby mi na niebezpiecznym tygrysie.

Mrrrau…

Klatka schodowa jest wąska i musimy się jakoś wyminąć. Posyłam mu niepewny uśmiech i wzruszam ramionami. Jego oczy błyszczą wymownie, kiedy odsuwa mi się z drogi. Wygląda jak człowiek, który zna sens życia i którego bawi to, że zwykli śmiertelnicy błądzą po omacku, by go odnaleźć.

Już mam wyjść na zewnątrz, kiedy tygrys zaczyna mówić:

– Szukam Brandon Solicitors. Wiesz może, czy dobrze trafiłem?

Przesuwam się na bok.

Brzmi jak Mark Wahlberg, który zapominając się, ujawnia swoje południowoamerykańskie korzenie. Jego mocny amerykański akcent sprawia, że mam ochotę zamknąć oczy i rozkoszować się tym dźwiękiem. Nie robię tego jednak – nie jestem kompletną świruską.

– Tak, dobrze trafiłeś. Właściwie pracuję tutaj. Jestem w tej firmie sekretarką łamane przez recepcjonistką, łamane przez asystentką. To kancelaria mojego taty – odpowiadam. Zbyt wiele informacji, Matildo. Zbyt wiele!

Tygrys uśmiecha się, przez co wygląda jeszcze lepiej, chociaż wydawało się to niemożliwe. I, dzięki Bogu, nie komentuje mojej paplaniny.

– Jestem umówiony z Hugh Brandonem na dziewiątą. Jestem Jay – mówi i podchodzi bliżej, podając mi rękę. Uderzam plecami o ścianę, ponieważ przytłacza mnie jego wysoka sylwetka. Nie wiem, czy on zdaje sobie sprawę, jak wąskie jest to pomieszczenie. Wyczuwam zapach jego wody kolońskiej. Wow, nieczęsto znajduję się na tyle blisko mężczyzn, by wiedzieć, jak pachną. Jay Fields pachnie nieprzyzwoicie dobrze.

– A, tak. Jay Fields. Tak, byłeś umówiony. Idź na górę, tata cię przyjmie – odpowiadam, ściskając jego dłoń, po czym pospiesznie ją puszczam, by nie zauważył, jak spocona jest moja. – Muszę coś załatwić.

Patrzy na mnie przez dłuższą chwilę, jakby chciał przyjrzeć się dokładnie mojej twarzy, ale to nie może być prawda. Kiedy się w końcu odzywa, mówi po prostu:

– Więc nie będę cię zatrzymywał, Matildo.

Boże. Dlaczego te słowa wypowiedziane głębokim głosem sprawiają, że galopuje mi serce? To było dosłownie pół minuty, a ja jestem na prostej drodze, by się zadurzyć.

Jeszcze przez moment spogląda mi głęboko w oczy, po czym wchodzi na górę. Dopiero na ulicy uświadamiam sobie, że przecież nie podałam mu swojego imienia, a mimo to je znał. Pewnie widział naszą stronę internetową. Być może nie jest ona jakaś porażająca, ale pilnuję, by nieustannie była dobrze wypozycjonowana. W zakładce „O nas” znajdują się zdjęcia taty, mnie i Willa, prawnika, który z nami pracuje.

Jeśli wiedział, kim jestem, dlaczego zapytał, czy dobrze trafił?

Czyżby zdarzył się cud i ten facet naprawdę chciał do mnie zagadać? Spokój, serduszko. A może jest po prostu przyjaznym, gadatliwym typem? Zastanawiam się nad tym, idąc do kawiarni znajdującej się trzy budynki dalej, gdzie zamawiam dwie latte na wynos. Rozważam, czy nie zamówić też czegoś dla tygrysa, znanego także jako Jay Fields, ale może być on jednym z tych wybrednych smakoszy, więc tego nie robię.

Kiedy wracam, widzę zamknięte drzwi do gabinetu taty i żadnego śladu Jaya, natomiast kolejna umówiona klientka czeka już na swoje spotkanie. Jest to kobieta w średnim wieku z owiniętym wokół szyi kołnierzem ortopedycznym. Nie miałam czasu, by przejrzeć informacje na jej temat, ale mogę sobie wyobrazić, po co przyszła. Klientka z roszczeniami po wypadku.

Tak naprawdę chcę wiedzieć, po co zawitał do nas Jay. Tak, zdecydowanie zbyt dużo myślę o tym gościu. Pamiętam, że dzwonił tydzień temu, by umówić spotkanie i jakoś zapomniałam zapytać, czego dotyczy jego sprawa. To trochę dziwaczne, ponieważ jeśli chodzi o umawianie spotkań, mam gotowy zestaw pytań i nigdy nie zapominam wypytać o potrzebne informacje. To niemal tak, jakbym podświadomie wiedziała, że rozmawiam z przystojniakiem, przez co mój umysł przestawił się na opcję „ZiZ”: Zapominalska i Zakręcona.

Wiedząc, że tata chce dostać kawę tak szybko jak to tylko możliwe, pukam lekko do jego drzwi, po czym czekam na zaproszenie. Tata woła, bym weszła, więc z kartonowym kubeczkiem w ręce otwieram drzwi. Jay siedzi naprzeciwko biurka taty z rękami założonymi za głowę, opiera się wygodnie w wyluzowanej pozie. Czuję, że nie spuszcza ze mnie wzroku, gdy podchodzę do biurka, by podać tacie kawę. Tata wygląda na lekko zdenerwowanego, więc kładę mu rękę na ramieniu i pytam:

– Wszystko w porządku?

Tata przez chwilę pozostaje pogrążony we własnych myślach, przez co muszę powtórzyć pytanie, by uzyskać odpowiedź.

– Co? A, tak, wszystko dobrze. Dzięki za kawę, kurczaczku – mruczy.

– Zapewne to ja stanowię problem – wyjaśnia Jay. – Przedstawiłem twojemu staruszkowi sprawę, której chyba nie chce wziąć.

Patrzę na Jaya i marszczę brwi. Kim, u licha, jest właściwie ten gość? To, co powiedział, wzbudziło moją ciekawość,więc zamykam drzwi i krzyżuję ramiona na piersiach. Jeśli nie muszę robić notatek, zazwyczaj nie uczestniczę w spotkaniach z klientami, jednak dzisiejsze zachowanie taty mnie niepokoi, więc czuję, że muszę pomóc.

Jay uśmiecha się w sposób, który sugeruje mi, że jest zadowolony z mojej obecności.

– Och, teraz jest ciekawa.

Dobra, może ten facet jest przystojny, ale jest też niesamowicie dziwny.

– Chcesz wystąpić z roszczeniem? – pytam, ponieważ tata nadal się nie odzywa. Podejrzewam, że wciąż zastanawia się nad sprawą Jaya.

– Nie. Chcę kogoś pozwać – mówi rzeczowo.

– Za co?

– Za zniesławienie – odpowiada i wyciąga z torby gazetę. Przerzuca strony, składa ją, kiedy odnajduje to, czego szukał, i podaje mi. Zerkam na tabloid i czytam nagłówek: „ILUZJONISTA JAY FIELDS POWODEM ŚMIERCI OCHOTNIKA”. Przeglądam artykuł, pod którym znajduje się zdjęcie Jaya trzymającego kartę z sześcioma czerwonymi sercami – szóstkę kier. Och. Teraz pamiętam, skąd go znam.

Kilka tygodni temu w dzienniku „Daily Post” ukazała się historia irlandzko-amerykańskiego iluzjonisty, który miał w telewizji prezentować swój nowy show. Właśnie kręcono pierwszy odcinek, gdy zdarzył się tragiczny wypadek. Czytam artykuł w gazecie w poszukiwaniu szczegółów. Kilka godzin po nakręceniu odcinka, w którym Jay występował, składając hołd Houdiniemu poprzez wykonanie swojej wersji „Pogrzebanego żywcem”, biorący udział w tej sztuczce ochotnik zmarł na zawał serca.

Jay zaproponował, by ochotnika Davida Murphy’ego wprowadzić w stan hipnozy, dzięki któremu do oddychania potrzebował bardzo małej ilości powietrza. Pozwalało to na pochowanie go w pustym grobie na dwadzieścia cztery godziny bez ryzyka, że się udusi. Wielu powiedziałoby, że to niemożliwe. Ochotnik otrzymał guzik bezpieczeństwa i jeśli cokolwiek byłoby nie tak, mógł go nacisnąć, po czym natychmiast zostałby odkopany. Okazało się jednak, że przycisk nie był potrzebny i jakimś cudem udało mu się przeżyć pod ziemią całą dobę. Jednak kiedy wieczorem położył się do łóżka, dostał ataku serca i zmarł.

Nie trzeba dodawać, iż brukowce podłapały ten temat i zaczęły zadawać pytania, czy to nie Jay przyczynił się do ataku serca u Davida Murphy’ego. W końcu pogrzebanie żywcem to dość traumatyczne przeżycie.

Artykuł, który trzymam w dłoniach, napisany przez dobrze znaną dziennikarkę śledczą, Unę Harris, która jako pierwsza przedstawiła całą historię o Jayu, jest z pewnością ostry. Dziennikarka zagłębia się w nim w amerykańską przeszłość Jaya, twierdząc, że spędził rok w poprawczaku oskarżony o napaść na jakiegoś przechodnia na ulicy. Wcześniej uciekł z domu i mieszkał w opuszczonym budynku w Bostonie.

Harris stawia pytania na temat niezbyt kryształowej historii życia Jaya. Zastanawia się, jak chłopak z kryminalną przeszłością, nawet jeśli siedział jedynie w poprawczaku, dostał pozwolenie na tak niebezpieczne wyczyny, jakie pokazywał w swoim przedstawieniu. Zastanawia się również, dlaczego Jay, występujący z sukcesami w Las Vegas, zostawił to wszystko i ruszył na tak mały rynek, jakim jest Irlandia, by kręcić program telewizyjny, który, w porównaniu do widowni w Stanach, miał tutaj szansę dotrzeć jedynie do niewielkiej garstki osób.

Ogólnie rzecz ujmując, twierdzi, że Jay miał szemrane motywy, by tutaj zawitać, i być może chciał nawet śmierci Davida Murphy’ego. Przecież kiedy miał piętnaście lat, niemal na śmierć pobił pewnego mężczyznę. Harris zarzuca mu, że być może wymyślił po prostu bardziej wyrafinowany sposób na krzywdzenie ludzi.

Wow, ta kobieta naprawdę nie hamuje się w insynuacjach. Jakby dosłownie błagała o pozew. To znaczy, pracuję z tatą na tyle długo, że wiem, iż jeśli chce się publicznie kogoś oskarżyć, trzeba mieć najpierw niepodważalne dowody, ponieważ inaczej można zostać posądzonym o oszczerstwo. Natomiast tutaj Una Harris, poza kilkoma mglistymi faktami z młodzieńczych lat Jaya, nie przedstawia żadnych dowodów.

Odrywam wzrok od gazety i uświadamiam sobie, że tata i Jay prowadzą rozmowę, która umknęła mi, gdy zatraciłam się w artykule.

– Niech mnie pan źle nie zrozumie – mówi tata. – Podjęcie takiej sprawy mnie ekscytuje. Od lat nie pracowałem nad czymś takim, ale muszę być obiektywny i powiedzieć panu, że są inni, o wiele lepsi prawnicy do tego typu zadania. Mogę nawet dać panu kilka numerów telefonów. Zakładam, że chce pan wygrać tę sprawę, tak?

Jay prostuje nogi i rozkłada ręce.

– Do diabła, tak, chcę wygrać. I wiem, że nadaje się pan do tej roboty, panie Hugh, bez względu na to, jak bardzo stara się pan mnie przekonać, że jest inaczej.

W milczeniu oddaję mu gazetę, a kiedy ją odbiera, jego palce stykają się z moimi. Kontakt ten sprawia, że czuję mrowienie. Głupi, przystojny drań.

Tata patrzy na Jaya i widzę w jego oczach, że chciałby się zgodzić – ale po prostu nie wierzy w siebie. Szczerze mówiąc, mam nadzieję, że jednak odmówi. Wiem, jak stresogenna może być sprawa, którą proponuje Jay, i nie chcę, by przechodził przez to wszystko. Miesiąc temu skończył sześćdziesiąt lat. Te okrągłe urodziny uświadomiły mi, jak niewiele czasu mu zostało.

– Przykro mi, panie Fields, ale mam zamiar trzymać się swojej wcześniejszej decyzji – mówi tata przepraszającym tonem. – Pozwanie dziennikarki to jedno, ale pozew przeciwko całej gazecie będzie wymagał jakiejś renomowanej kancelarii. Jak pan widzi, my taką nie jesteśmy.

Och. Jay chce pozwać całą redakcję? Jestem pod wrażeniem. Trzeba mieć do tego wielkie jaja.

Dobra, Matildo, przestań myśleć o jego jajach.

Jay wzdycha przeciągle i patrzy w okno. Chwilę później wstaje i podaje tacie rękę.

– Widzę, że nie ma sposobu, bym pana przekonał – odpowiada, ściskając mu dłoń. – I tak dziękuję za poświęcony mi czas.

Jay podchodzi do drzwi, ale na moment się obraca i z szelmowskim błyskiem w oku mówi:

– Och, nim wyjdę, nie wiecie może, gdzie mógłbym wynająć jakiś pokój blisko miasta? Musiałem wyprowadzić się z mieszkania, które zajmowałem.

Biorę szybki wdech, obserwując, jak twarz taty się rozjaśnia. Kilka tygodni temu wpadł na pomysł wyremontowania pokoju gościnnego w naszym domu, by go wynająć i w ten sposób sobie dorobić. Nie byłam zbyt przychylna tej idei, ponieważ nie bardzo podoba mi się dzielenie przestrzeni osobistej z nieznajomymi, ale jeśli tata raz się na coś uprze, nie ma takiej siły, która wybiłaby mu to z głowy.

I z pewnością nie chcę dzielić tej przestrzeni z Jayem Fieldsem. Nie z powodu rzekomej mrocznej przeszłości przedstawionej przez Unę Harris, ale dlatego, że nie będę mogła się przy nim odprężyć. Jego magnetyczna energia sprawia, że jestem jednocześnie zdenerwowana i podekscytowana.

– To zabawne, że pan pyta – mówi tata. – Miałem w planie wynajęcie naszego pokoju gościnnego. Oczywiście jeśli byłby pan zainteresowany. Ma osobną, odnowioną łazienkę.

Zaciskam dłonie w pięści i wracam do recepcji, siadam za biurkiem i biorę łyk kawy. Nie podoba mi się gwałtowne bicie mojego serca na myśl o Jayu mieszkającym w naszym domu. Właśnie dlatego wyszłam z gabinetu ojca – by nie słyszeć jego odpowiedzi. Proszę, proszę, proszę, niech powie nie.

Ochrypły śmiech taty dochodzi zza drzwi. Najwyraźniej Jay używa wobec niego swojego czaru. Przeklinam w duchu ojca, że tak łatwo daje się uwieść.

Chwilę później obaj pojawiają się w recepcji. Kątem oka widzę, że Jay mi się przygląda, nie przerywam jednak stukania w klawiaturę, czując, że gdybym na niego spojrzała, mógłby wywnioskować, jak bardzo mi się podoba.

– Matildo, mogłabyś wyświadczyć mi ogromną przysługę i podczas przerwy na lunch zaprowadzić Jaya do naszego domu, by pokazać mu pokój? – Najwyraźniej przeszli na „ty”. – Zrobiłbym to sam, ale muszę iść na spotkanie.

Och, tato. Nawet nie wiesz, jak mnie w tej chwili torturujesz. Potrzebuję chwili, by odpowiedzieć. Kiedy w końcu to robię, mówię cicho:

– Tak, dobrze.

Choć tak naprawdę mam ochotę powiedzieć „cholera, nie”, ale gdybym to powiedziała, byłabym jędzą. A nią nie jestem. Cóż, przynajmniej na zewnątrz.

– Świetnie – mówi tata, po czym obraca się i podchodzi do kobiety w kołnierzu ortopedycznym. – Ach, pani Kelly. Zapraszam do gabinetu.

Pani Kelly idzie za ojcem, a ja zostaję sam na sam z Jayem.

– O której masz przerwę? – pyta cicho, zbliżając się do mojego biurka.

– O pierwszej. Będziemy musieli pojechać taksówką, ponieważ muszę wrócić o drugiej.

– W porządku. Możemy jechać moim autem – mówi Jay, a ja przygryzam wargę i patrzę na niego. Wow, jego oczy są hipnotyzujące, nie całkiem brązowe, ale też nie zielone. Patrzymy tak na siebie przez dłuższą chwilę, po czym na jego pełnych ustach pojawia się cień uśmiechu.

– Dobrze. Do zobaczenia o pierwszej – mówię lekko, po czym wracam spojrzeniem do ekranu komputera, a Jay wychodzi. Na zewnątrz jestem profesjonalna, jednak wewnątrz jestem kłębkiem nerwów. W jaki sposób, u diabła, spędzając przynajmniej godzinę w jego towarzystwie, mam się zachowywać jak normalna, ludzka istota? On naprawdę nie wie, co go czeka.

Zakładam, że nie upłynie pięć minut, a palnę jakieś głupstwo, przez co następne pięćdziesiąt pięć będzie bardzo niezręczne. A kiedy mówię „niezręczne”, mam na myśli koszmarne.

Podczas gdy porządkuję pliki na komputerze i jednocześnie rozmyślam nad swoim zbliżającym się upokorzeniem, drzwi się otwierają i do kancelarii wchodzi Will, a jego niesforne, brązowe włosy tworzą na czubku głowy niemały bałagan. Rano był w sądzie, dlatego przyszedł później do biura. Przy Willu czuję się dobrze, nie tak jak w towarzystwie większości mężczyzn. Pewnie dlatego, że uważam go za tak seksownego, jak babcine reformy. Tak, wiem, że mówiłam, że jestem ciapą przy wszystkich mężczyznach, ale chyba powinnam skorygować to stwierdzenie. Jestem ciapą przy wszystkich mężczyznach, którzy mi się podobają.

Jasne, mogę się z nimi przyjaźnić. Ale być dziewczyną któregoś z nich? To się nie może dobrze skończyć. Mój jedyny chłopak, z którym byłam w związku kilka lat temu, rzucił mnie ostentacyjnie przez SMS-a, a to mówi samo za siebie. Nadal mam blizny na duszy z powodu tego doświadczenia.

– Dzień dobry, Will – witam się z kolegą, gdy teczka wyślizguje się z jego niedomkniętej aktówki. Schyla się po nią, więc moim oczom ukazuje się jego niezbyt piękny, płaski jak naleśnik zadek.

No co? Mówiłam już przecież, że moje wewnętrzne ja to jędza. Chodzi o to, że tak naprawdę nigdy na głos nie powiedziałam niczego złośliwego. Wszyscy mamy myśli, których nigdy w życiu byśmy nie wyartykułowali, a ludzie, którzy twierdzą, że jest inaczej, kłamią.

– Cześć, Matildo. Byłabyś tak dobra i zrobiła mi herbatkę? Gorąco dzisiaj.

– Jasne – odpowiadam. – Dobrze, że wolisz herbatę, ponieważ ekspres do kawy znów rzucił robotę.

Kręci głową.

– Częściej jest zepsuty niż sprawny. Chyba czas odesłać biedaka na emeryturę.

Wciągam głośno powietrze.

– Nigdy nie mów tego przy tacie. Wiesz przecież, że on niczego nie wyrzuca, aż nie padnie na amen.

Will, śmiejąc się, idzie do gabinetu. Rejestruję kilku klientów pojawiających się na umówione spotkania i spędzam kilka godzin przed lunchem, zajmując się zwykłymi, nudnymi pracami biurowymi. Wolałabym być w domu, pracując na mojej maszynie do szycia.

Za dnia może i jestem sekretarką w kancelarii prawnej, jednak wieczorami zamieniam się w projektantkę. Projektuję i szyję własne stroje, po czym sprzedaję je w Internecie. Nie przynosi mi to wystarczających zysków, dlatego pracuję też w firmie ojca.

Mama była krawcową, a jednym z moich najwcześniejszych związanych z nią wspomnień jest to, jak uczyła mnie szyć. Hobby to zostało ze mną, z czasem przekształcając się w formę ucieczki. Uważam, że to wspaniała terapia, zatracić się w nowym projekcie. Właściwie to jedyny sposób, bym czuła bliskość mamy.

Kiedy zerkam na zegarek i uświadamiam sobie, że jest prawie pierwsza, biegnę do łazienki, by poprawić fryzurę i delikatny makijaż, który nałożyłam rano, przy czym dłuższą chwilę gapię się w lustro. Gdybym wiedziała, że spotkam dziś kogoś takiego jak Jay Fields, przyłożyłabym się do tego nieco bardziej.

Moja przyjaciółka Michelle mówi, że mam świetne usta i że powinnam podkreślać swoje zalety. Właściwie stwierdziła, że mam „usteczka obciągaczki”, przez co zarumieniłam się jak pensjonarka. Mam skłonność do zadawania się z ludźmi, którzy są moim przeciwieństwem. Pewne siebie kobiety, które lubią mężczyzn i seks jak koń owies. Żeglują po oceanie randkowania, niczym się nie przejmując. Michelle jest jedną z takich właśnie dziewczyn i podziwiam ją za to. Trzeba swego rodzaju odwagi, by nie przejmować się zdaniem innych i brać z życia to, czego się chce.

Czeszę swoje długie, brązowe włosy, pilnując, by zakrywały bliznę na szyi. Prawie zawsze noszę je rozpuszczone, by zamaskować mój defekt. To zaledwie kilka białych linii, a mimo to nieustannie jestem świadoma ich istnienia i mam nadzieję, że ludzie ich nie zauważą.

Ledwie pamiętam twarz mężczyzny, który mnie okaleczył, ale nienawidzę go jak nikogo innego na tym świcie. Nienawidzę go jeszcze bardziej za to, że zabił mi mamę. Ale nienawiść to okropne uczucie, więc próbuję nie dopuścić, by mnie pochłonęła.

Nakładam kolejną warstwę tuszu na rzęsy okalające moje niebieskie oczy, pakuję torebkę i wracam do recepcji. Zatrzymuję się w pół kroku, gdy dostrzegam Jaya opierającego się o ścianę, z ramionami niedbale splecionymi na piersi. Nie słyszałam, by ktokolwiek wchodził do biura, więc czuję niewielki lęk, a moje serce przyspiesza. Cholera, musi mieć umiejętności wojownika ninja.

Patrzy na mnie. Wiem, że musi być to jednostronna reakcja, lecz za każdym razem, gdy nasze spojrzenia się krzyżują, czuję, jak rozpala się we mnie ogień.

Co takiego jest w tym mężczyźnie? Tak, jest niesamowicie przystojny, jednak jest w nim coś jeszcze, czego nie potrafię zdefiniować.

Uśmiecha się do mnie, ukazując zęby, i grzechocze kluczykami w kieszeni.

– Gotowa, Matildo? – pyta.

Biorę głęboki wdech i kiwam głową.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Six of Hearts

Copyright © 2014 by Lorraine McInerney

Copyright for the Polish edition © 2016 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany

w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania

za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2016

Projekt okładki: RBA Designs

Zdjęcia na okładce: © Shutterstock.com

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja: Editio

Korekta: Editio

Skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-088-3

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl