Moim przyjaciółkom:

Kasi Janowicz, Gosi Lorek,

Asi Bukowskiej, Agacie Marcinkiewicz

(Nawet jak się nie odzywam 100 lat, to i tak Was kocham!)

Modlić się, kochać męża i prząść na wrzecionie.

powinność kobiety, Molière „Szkoła żon”

PROLOG

JULIA

Julia stała wprawdzie na balkonie, ale pod tymże balkonem nikt na nią nie czekał. Nie było Romea. Kiedyś istniał takowy i nawet był jej mężem przez jakiś czas, ale po tym jak znalazł sobie zastępstwo w osobie swojej własnej sekretarki, zaraz nim być przestał.

Spojrzała na zegarek. Piętnasta zero jeden. Właśnie uprawomocnił się wyrok sądu w sprawie rozwodowej jej i jej męża.

Tfu. Eksmęża.

Wzięła głęboki oddech. To nic, że świeże powietrze było zwyczajnym warszawskim powietrzem. Spojrzała na panoramę stolicy. Niezły widok miała z tego dziesiątego piętra. Zapaliła papierosa i się skrzywiła. W sumie nie lubiła palić, ale stwierdziła, że w taki dzień jak dziś musi zrobić coś szalonego. Waniliowa cygaretka nie była najbardziej niezwykłym wyczynem, jaki Julia była w stanie wymyślić, ale o dużą dozę szaleństwa zapewne zatroszczyły się już jej przyjaciółki, z którymi była umówiona na wieczór.

Teraz Julia po prostu miała ochotę postać na tym balkonie, potrzymać w ustach słodki ustnik i rozkoszować się waniliowym dymem. I tak nie umiała się zaciągać. Chyba chodziło jej o pokazanie sobie, że jest wreszcie dużą dziewczynką i może robić, co chce. Dziewczynką? Jaką dziewczynką? Kobietą. Dorosłą kobietą, która wreszcie pozbyła się balastu w postaci męża i uczepionej do niego niczym rzep kochanki.

Wypuściła głośno powietrze. Szara mgiełka rozpłynęła się w mgnieniu oka. Tak łatwo, jak rozmyło się jej poprzednie życie. Uleciało gdzieś daleko.

Nie jest źle. Za chwilę urlop. Wsiądzie w „byle jaki” samolot, zadba o bagaż, zadba o bilet i poleci prosto przed siebie. Byle daleko od warszawskiej codzienności. I wspomnień.

Dobrze, że mieszkanie jej zostawił. Dwa pokoje, mała kuchenka i jeszcze mniejsza łazienka w centrum. Wszędzie blisko. Lubiła to mieszkanie, lubiła widok z okna i kawę w kawiarni na dole. Z tym wszystkim chyba trudniej byłoby się jej rozstać niż ze swoim mężem, Karolem.

JADWIGA

Jadwiga miała pięćdziesiąt lat. Dokładnie pięćdziesiąt trzy. Co do dnia. I właśnie w dzień jej własnych urodzin Roman, jej mąż, wrócił do domu, zjadł przygotowany przez nią, jak zawsze, obiad i rozsiadł się przed telewizorem. Jadwiga, która nie cierpiała swojego imienia tak samo jak swojego nudnego życia, sprzątnęła ze stołu, starła okruszki szmatką w czerwoną kratkę (takie same były też zasłonki w kuchni i poduszki na krzesła), przewróciła na drugą stronę karkówkę smażącą się na patelni już na jutrzejszy obiad i usiadła wreszcie w fotelu. Lubiła ten fotel. Wielki, wygodny, z kremowego materiału, który szorowała raz do roku. Roman go nie lubił. Twierdził, że fotel jest brzydki, że gdy na nim usiądziesz, to już na nic nie masz ochoty. Kilka razy próbował namówić Jadwigę na zmiany, na jakieś zimne skórzane meble, ale bezskutecznie. Obok fotela stał ciemny stoliczek z zalotnie wygiętymi nóżkami, przykryty szydełkową serwetą. Do czytania najlepsza była kawa z dużą ilością mleka i jakieś słodkości. Tym zgubnym nałogom Jadwiga ulegała. Zresztą nie tylko tym... Stolik i fotel oświetlała ciężka żeliwna lampa. Pomagała ona coraz to słabszym oczom widzieć – wydawałoby się – coraz to mniejsze literki w książkach.

Gdy siadywała w fotelu, szara kotka natychmiast przybiegała do niej, głośno miaucząc. Jadwiga głaskała zwierzaka i wyciągała grubą książkę.

Ten mały kawałek wielkiego mieszkania był jej światem. Tam zwiedzała odległe kraje, przeżywała romanse, zawiązywała nowe przyjaźnie i tam – ku swojemu zgorszeniu – uprawiała seks. No, nie ona sama, nie, nie, skądże, ona tylko o tym czytała, ale czytając, miała wypieki na twarzy i bardzo przyspieszony oddech.

Gdyby Jadwigę Maliszewską ktoś zapytał, co czyta i czy jej się to podoba, w życiu by się nie przyznała. Czytała głównie o miłości. A jak miłość, to i seks. Szkoda, że nie w życiu. Tak przynajmniej jej się wydawało.

Zawsze przeglądała książkę w pobliskiej bibliotece i sprawdzała, jak się kończy. Gdy bohaterowie żyli długo i szczęśliwie – pożyczała ją i po wypełnieniu wszystkich domowych obowiązków (bo należała do idealnych gospodyń) przenosiła się w świat fantazji. Razem z bohaterami przeżywała bajeczne życie, pełne marzeń, snów, radości i miłości... Ta według Jadwigi była najważniejsza.

Tego dnia, gdy siedziała w swoim fotelu, liczyła nie tylko na dobrą lekturę... Znad okularów spojrzała na męża. Siwiejący mężczyzna, z lekko zarysowanym brzuszkiem pod koszulą w prążki, ale wciąż całkiem przystojny. Przysypiał z pilotem w dłoni. Była ciekawa, kiedy przypomni sobie o jej urodzinach, bo przecież prezent już miał. Uśmiechnęła się do siebie. Nie spodziewała się tego po nim, mimo że znała go już tak długo.

Tydzień wcześniej jej mąż majsterkował w garażu i zostawił telefon w domu. Zwykle się z nim nie rozstawał, ale tym razem chyba wypadł mu z kieszeni, bo Jadwiga znalazła go w przedpokoju. I ktoś akurat dzwonił. Pierwszy raz, drugi, trzeci. Jadwiga nie miała w zwyczaju odbierać telefonów męża, ale może coś się stało?

Z pewnym wahaniem wcisnęła zieloną słuchawkę.

– Jadwiga Maliszewska, słucham – wyszeptała cicho.

– Dzień dobry, chciałam rozmawiać z panem Romanem Maliszewskim. – Kobiecy głos był lekko zdenerwowany.

– Męża nie ma, ale może ja mogę coś przekazać? Coś ważnego?

– No nie wiem... Właściwie... – zająknęła się rozmówczyni. – Bo... pan Maliszewski zamówił kolczyki, wzór 462 z rubinem, a niestety zaszła pomyłka i nie mamy rubinu. Może szmaragd albo szafir? – zastanawiała się kobieta. – Panu Maliszewskiemu zależało, by na przyszły wtorek były gotowe.

– Na wtorek? – zapytała z uśmiechem Jadwiga. Akurat we wtorek były jej urodziny. – Może szafir... – zaproponowała nieśmiało... Tak, z pewnością szafir. – Uśmiechnęła się.

Nie spodziewała się tego po mężu. Prawie trzydzieści lat małżeństwa, Ania już dorosła, właśnie wyfrunęła z domu, a ten starej żonie robi takie prezenty. Ostatnio dużo pracował, całymi wieczorami go nie było. Wracał późno w nocy, gdy już spała. I te wieczne delegacje. Taki los. Jak chce się mieć kasę na rubiny, to trzeba pracować. Rozumiała to i nie protestowała.

Chociaż rubinami ją zaskoczył. Nie nosiła nigdy nic czerwonego... W sumie dobrze, że nie było tych kamieni... Do jej błękitnych oczu najbardziej pasowały szafiry. Przecież doskonale o tym wiedział.

W urodzinowy wtorek Jadwiga założyła jedną z najlepszych sukienek. Tę jasnobłękitną, by nowe kolczyki pasowały. A mąż nic nie zauważył, tylko kimał na tym tapczanie. Wstała z fotela i przykryła męża kocem. Czasem miał kłopoty z krążeniem i marzły mu stopy. Chociaż mógłby się już obudzić!

Usiadła obok niego.

– Kochanie, herbatki? – zapytała. – Mam sernik...

– Mhmhm – mruknął. – Nie, nie, zaraz uciekam spać. – Ziewnął. – Kontrolę rano mamy, wiesz, muszę od rana być w robocie.

– Ale... Sernik upiekłam... Twój ulubiony.

– A co to za okazja? – zapytał, wziął od Jadwigi talerzyk i zaczął zachłannie jeść.

Spojrzała na niego zaskoczona. Była pewna, że żartuje. Uśmiechnęła się.

– No jak to? Przecież dziś mam urodziny...

– O kurczę, zapomniałem! – Złapał się za głowę. – Wszystkiego najlepszego! – Pocałował żonę w policzek. – Jakoś, jakoś ci to wynagrodzę, jak trochę się ogarnę w pracy. Nawet nie miałem czasu o prezencie pomyśleć, wiesz, tyle roboty... – próbował się tłumaczyć.

Jadwiga zastygła z kawałkiem sernika w dłoni. Zapomniał?

– A... kolczyki z szafirami? – zapytała cicho, nawet nie patrząc w stronę męża.

– Kolczyki? – zdziwił się mąż.

– No... Dzwoniła do mnie pani ze sklepu i mówiła, że nie ma rubinów, zapytała, czy mogą być szafiry... To powiedziałam, że mogą...

– A... Szafiry... A... – Zaczął się plątać. – No tak, to miała być niespodzianka, a zaszła pomyłka, tak, pomyłka...

***

Pomyłka miała na imię Elżbieta. I na razie Jadwiga nie wiedziała o jej istnieniu, aczkolwiek jak każda inteligentna kobieta – zaczęła się domyślać. Pomyłka spoglądała w lustro w łazience mieszczącej się dokładnie dwa piętra wyżej i wpatrywała się w szafirowe kolczyki. To nie był jej kolor. Skrzywiła się. Zdecydowanie. No, ale cóż. Darowanemu koniowi w zęby się nie zagląda. Może mieć też szafiry...

MISIA

Michalina właśnie kończyła to, co zaczęła przed chwilą. Otóż kończyła swojemu Misiowi robić dobrze, bo te umiejętności – a tak przynajmniej jej się wydawało – Misiu cenił u niej najbardziej.

Misiu jęknął, Michalina przełknęła jego smak, wstała z kolan i mocno się do niego przytuliła.

– Dobrze ci było, Misiu? – zapytała słodko, gładząc go sztucznym długim paznokciem.

W Michalinie dużo było tej sztuczności. Na dłoniach sztuczne paznokcie. Nim Michalina nauczyła się pisać na klawiaturze ich koniuszkami, minęło trochę czasu. Sztuczne rzęsy, makijaż permanentny, doczepiane i zagęszczane włosy. Sztucznych piersi jeszcze nie miała, bo Misiu nie mógł się zdecydować, jaki powinny mieć kształt i jaką wielkość. Ale w zasadzie już wszystko było zaklepane. Usta były prawie prawdziwe, wzięła tylko kilka zastrzyków, by je trochę uwypuklić, ale nie była z tego zadowolona. No cóż, dla Misia wiele była w stanie znieść.

– No, Misiu! – powtórzyła. – Jak ci było? – Przytuliła się do niego.

– Misia... – Odsunął ją od siebie. – Ty popatrz, jak ona to robi. – Wziął pilota w dłoń i przewinął klatka po klatce.

Michalina usiadła na sofie obok swojego mężczyzny i cierpliwie wpatrywała się w ekran. Na całym ekranie widać było męskie genitalia i usta kobiety, które te genitalia obejmowały.

– Widzisz, kochanie? – Misiu poklepał Michalinę po policzku. – Jeszcze troszkę musisz się poduczyć – zarechotał.

Michalina pokiwała głową i już chciała z powrotem uklęknąć przed swoim Misiem, ale ten ją powstrzymał.

– Daj mu trochę odpocząć – powiedział. – Podasz mi coś zimnego do picia?

Michalina posłusznie wstała. Gdyby nie ta sztuczność, byłaby całkiem ładną dziewczyną. Nawet nie kobietą, bo jej dziewiętnastoletnie ciało było bardzo dziewczęce.

Schyliła się do lodówki, wyjęła piwo. Otworzyła je i wróciła do pokoju. Misiu już spał.

Usiadła na podłodze, wzięła pilota w rękę. Przewinęła film do początku. Zrobi wszystko, by Misiu był zadowolony. Usiadła po turecku, wypiła łyk piwa. Skrzywiła się. Kolejny łyk. Dopiła do połowy i znowu przewinęła do początku.

Zrobi wszystko, by Misiu był zadowolony. Bo go kocha...

MARTA

Marta usiadła w głębokim fotelu. Zamknęła na chwilę oczy. Uśmiechnęła się. Sięgnęła lewą ręką po leżącą na stoliku czekoladę. Zjadła dwie kostki, popiła kawą, mimo późnej pory. Dzieci już spały i mogła chwilę odetchnąć.

Wzięła jeszcze jedną kostkę i sięgnęła po robótkę. Tym razem czapka dla Franka. Lenka już chwaliła się swoją nową różową z pomponem, Franek nie mógł być przecież gorszy.

Kolejna kostka czekolady.

Gdy po całej tabliczce został już tylko ślad, zadzwonił telefon.

Ciotka Ewelina.

– Kochanie, wszystko załatwione. Widzimy się na początku sierpnia! Bardzo się z tego powodu cieszę! Mama weźmie do siebie dzieci.

Marta westchnęła i sięgnęła po kolejną kostkę. Kostkę, której nie było.

SZKOŁA ŻON

– Same jakieś dziwne i mało przyjemne rzeczy mi gadał na pożegnanie. To, że urlopy były do kitu, bo ja zwiedzać chciałam, a on przypatrywać się laskom na plaży... – Julia dopijała kolejny kieliszek martini z lodem. Chyba piąty. – Wiecie co? I czasem mi się wydaje, że gdyby mógł, to niczym jakaś gwiazda filmowa wykrzyczałby do mnie, że wszystkie jego orgazmy były udawane. Większość moich też. – Wzruszyła ramionami.

Jolka wybuchnęła gromkim śmiechem.

– To wcale nie jest śmieszne. – Julka znowu wzruszyła ramionami. Jolka chichotała i nie mogła się uspokoić.

Siedziały w zadymionej knajpie, słuchając delikatnego głosu wokalistki i wtórującego jej fortepianu, i usiłowały pocieszać Julię, że na jednym facecie życie się nie kończy i lepiej, że ją zostawił, gdy ma lat dwadzieścia siedem, a nie siedemdziesiąt dwa. Mimo że Julka wmawiała im, że właśnie tak się czuła. Jak siedemdziesięcioletnia kobieta, której już nic a nic w życiu nie spotka.

Jolka, Alicja, Magda i Julia. Nierozłączne od lat. Każda z nich była zupełnie inna, ale razem stanowiły niezłą mieszankę wybuchową.

Jolka była po pięćdziesiątce. Ciałem. Duchem była najmłodsza z nich wszystkich. I chyba najbardziej wyzwolona. Blondynka z promiennym uśmiechem i takim seksapilem, że zazdrościły jej go wszystkie. Magda – radca prawny w jednej z warszawskich korporacji. Poukładana, ważąca każde słowo i pamiętająca zawsze o tym, by wychodząc z samochodu w mini, nogi trzymać razem. Alicja, matka trójki dzieci, w torbie trzymająca najróżniejsze rzeczy, od pieluch począwszy, poprzez samochody i lalki potwory, na dziwnych sprzętach do odsysania dzieciakom kataru skończywszy.

Była też oczywiście Julia. Świeżo po rozwodzie. Bardzo świeżo. Dokładnie pięć godzin i dwadzieścia siedem minut od uprawomocnienia się wyroku.

– Nie wiem, co was tak rozbawiło – powiedziała całkiem poważnie Julia.

Magda na samą myśl dalej się śmiała, zakrywając usta chusteczką, a Alicja nie dosłyszała, bo właśnie esemesowała z mężem, że nie ma mieszać mleka sztucznego ich najmłodszej latorośli, tylko podawać to z zamrażarki. I podgrzać. Koniecznie. Nie w mikrofalówce.

– To wcale nie jest śmieszne. – Julka wzruszyła ramionami. Jolka wciąż chichotała i nie mogła się uspokoić.

– Wesoło tu u was. – Do stolika podszedł młody mężczyzna z kieliszkiem w dłoni. – Mogę się przysiąść? Akurat jest wolne miejsce... Konrad jestem.

– Nie – powiedziała Julka.

– Tak – powiedziała Jolka i z promiennym uśmiechem przesunęła się, zwalniając miejsce obok Julii. – Jola jestem.

– Magda. – Pani prawnik podała rękę Konradowi w profesjonalnym geście.

Alicja pomachała tylko ręką wolną od telefonu.

– Julia jestem – skrzywiła się Julka. – Żadnych mężczyzn. – Westchnęła. – Aż po grób. Zamiast mężczyzn muszę sobie załatwić jakieś inne hobby. Alkohol albo kobiety...

– Brzmi ciekawie – powiedziała Jolka. – Na razie poprzestańmy na alkoholu. Może się jeszcze czegoś napijemy, dziewczyny?

– Cóż mamy robić.

– Dla wszystkich? – zapytał Konrad.

– Dla mnie nie – odrzekła z westchnieniem Alicja. – Ja dziś za szofera robię. Poza tym, mój drogi, karmię. Nieustająco karmię. Rano, w nocy, w ciągu dnia. Karmię. – Wymownym ruchem, znanym chyba tylko kobietom, które karmiły, sprawdziła swoją lewą pierś.

– Zamówię. – Konrad krzyknął na kelnerkę. Podeszła do nich blondynka. – Dla pani soczek, a dla pozostałych pań jeszcze raz to samo! Dla mnie gin z tonikiem. A co ci mężczyźni takiego złego zrobili? – zwrócił się do Julii.

– Przysługę, mój drogi, przysługę. Rozwiódł się z nią, uprzednio zdradzając z sekretarką w swojej firmie. Trywialnie, popularnie i bardzo nieładnie. Poza tym wiesz, orgazmy udawał. Wszystkie.

– Jolka! – Mimo że w krwi Julii płynęło już samo martini, zachowała resztki przyzwoitości.

– Albo mi się pomerdało. Może to ona wszystkie udawała? – Jolka wzruszyła ramionami. – No, ale co to za facet, przy którym kobieta musi udawać, prawda?

– No, prawda – przytaknęła z westchnieniem Jula.

– Faktycznie było z nim coś nie tak. – Konrad się uśmiechnął, coraz bardziej zauroczony nowym towarzystwem.

– To impreza rozwodowa Julii – powiedziała Jolka. – Trzeba wesprzeć dziewczynę, bo przecież siedziałaby w domu i użalała się nad swym smutnym losem.

– A taki smutny ten los? – zapytał Konrad. – Nie widzę tego jakoś.

– A ty co, psycholog jesteś czy co? – Julia wzruszyła ramionami. – Może i dobrze, że skończyło się, jak się skończyło. Inna, mój drogi, była lepsza. Cóż, bywa. Tego się nie można nauczyć, chyba że u Mastertona.

– Tego od horrorów?

– Noo. I od „Magii seksu”. – Jola wymownie zmarszczyła czoło. – Poczytaj w wolnej chwili, jak czujesz niedosyt informacji.

– Wolę ćwiczenia praktyczne. – Konrad się uśmiechnął.

– Każdy woli. – Jolka skinęła głową w kierunku Magdy pląsającej na parkiecie w ciasnym uścisku z jakimś facetem. – Nawet nasza niedotykalska.

– Ja już chyba nie wolę. – Alicja westchnęła. – Ja bym chciała się wyspać. Poza tym dzieci mi już wystarczy, a jakoś nieodłącznie seks kojarzy mi się z płaczącymi niemowlakami dziewięć miesięcy później...

– Ja będę spać w trumnie – oświadczyła Jolka. – Na razie trzeba korzystać z życia. – Poprawiła stanik, po czym, wypychając swój duży biust w górę i kołysząc biodrami, posuwistym krokiem podążyła na parkiet.

Alicja dalej esemesowała, klnąc pod nosem na swojego męża. Jego wiedza na temat niemowląt, mimo tego, że był to już jego trzeci potomek, nadal była znikoma.

Konrad rozmawiał z Julią, która prawdę mówiąc, nie miała zbytniej ochoty na nowe męskie znajomości, gdy do stolika podeszły hostessy.

– Dobry wieczór, czy wezmą panie udział w loterii wizytówkowej? Główna nagroda to ciekawe szkolenie dla kobiet w luksusowym ośrodku SPA.

– Usłyszałam SPA. Z chęcią. – Julia wyciągnęła wizytówkę. – „Julia Michalska”. Ostatnia z nazwiskiem męża... – powiedziała i wrzuciła wizytówkę do szklanej misy.

– Dla facetów nic nie ma? – zapytał Konrad.

– Niestety. – Hostessa się uśmiechnęła. – Dzisiaj tylko kobiety.

– I to jest równouprawnienie... – Konrad westchnął.

– À propos równouprawnienia, to ja spadam. – Alicja, wciąż z telefonem w dłoni, wstała z fotela. – Armagedon w domu, mąż wsadził mleko do mikrofalówki i mu wykipiało. No kurna, nie wpadłabym na pomysł, że kobiece mleko może wykipieć. No, ale produkcja w toku.

Konrad się skrzywił.

– Poczekaj na wyniki loterii. Może wygrasz wypad do tego SPA? – zaproponowała Julia.

– Jasne. Ja już jestem chyba skazana na własną wannę. Z trójką dzieci włażącą do łazienki w każdym momencie, kiedy chcę być sama. To, moja droga, jest moje prywatne SPA. Jedynie od męża mogę wydębić to, że się zamknę w tej łazience i nikt nie będzie się dobijał przez cały czas mojego pobytu tam... Chociaż to też mało realne.

– Julia Michalska! – dobiegło ze sceny. – Czy jest jeszcze z nami Julia Michalska? Zapraszamy na scenę!

– Julka! To ty! – zawołała Alicja. – Wygrałaś to SPA!

Konrad zaczął bić brawo i zaprowadził Julię na scenę.

– Gratulacje! – Wysoka, zgrabna i nieco wyzywająca brunetka w średnim wieku wręczyła Julce zamkniętą kopertę. – W środku są informacje na temat naszej nagrody. Witamy panią w naszym gronie. Jesteśmy przekonani, że będzie pani zadowolona pod... – zawiesiła głos – pod każdym względem.

***

Jadwiga coś podejrzewała. Podejrzewać zaczęła w momencie, gdy na uszach swojej sąsiadki, młodszej od niej o jakieś dwadzieścia lat, zauważyła mieniące się kolczyki. Szafirowe...

– Pani Elu, jakie cudne kolczyki – powiedziała zmęczonym głosem, opierając się o ścianę windy. Jechały w dół. Elżbieta wystrojona niczym na imprezę, a Jadwiga szła po prostu wyrzucić śmieci.

– Myśli pani, że to mój kolor? – Elżbieta spojrzała w lustro. – Lepiej czułabym się w czymś czerwonym. Może w rubinach? – Zamyśliła się.

– A to szafiry? – zapytała Jadwiga. – Wiem, bo mąż mi mówił, że do mnie szafiry pasują... Całe życie chciałam je mieć...

Elżbieta zakłopotana spuściła wzrok.

– Chyba szafiry...

– Może faktycznie do pani rubiny by bardziej pasowały... – stwierdziła Jadwiga, gdy na parterze drzwi się rozsunęły. Wyszła pierwsza z windy, nie oglądając się za siebie. Elżbieta? Kochanką jej męża? To niemożliwe.

Przecież... Przecież ona mogłaby być jego córką...

Elżbieta nie była pierwsza. Jadwiga o tym wiedziała. Wiedziała o pewnej pielęgniarce ze Szpitala Wolskiego, potem o pani architekt, która zajmowała się projektem wnętrz u Romka w firmie. Trwało to krótko. Myślała, że Romkowi przejdzie. Kryzys wieku średniego. Może i dobrze, że miał kochanki? Jej samej seks był niepotrzebny. Wolała o tym czytać. Bo... Jak tak rozebrać na części, to to całe seksualne działanie trochę śmieszne jest. Raz, dwa, raz, dwa. Takie zaspokajanie swoich pierwotnych żądz. Znaczy nie swoich. Mąż swoje zaspokajał. A ona? Ona się godziła. Czasem. Bo... Ostatni raz... Kiedy to było? Nie potrafiła sobie przypomnieć. Od kilku lat nie dzielili już sypialni. Mąż zasypiał przed telewizorem, ona wolała ciszę. I... Tak jakoś wyszło...

Może tak ma być. Ma piękne mieszkanie, córka na studiach. Dom pełen książek, w których zaraz po pracy mogła się zatracić... Mąż na miejscu, w razie czego mogła na niego liczyć. Ich związek był pewnego rodzaju symbiozą. Roman zarabiał, zapewniał godziwy byt, oczekując w zamian tylko jedzenia, prania i porządku wokół siebie. Jadwiga dostawała pieniądze na bieżące wydatki i zajmowała się domem. Trochę serce ją kłuło, że mąż ogląda się za innymi kobietami. Bolało ją na myśl, że je dotyka, że na ich widok świecą mu się oczy tak jak wtedy, gdy prosił ją, Jadwigę, o rękę, ale pogodziła się z losem. Widocznie tak ma być.

Gdy wróciła do domu, usiadła w fotelu i próbowała czytać. Mimo że o książce, którą trzymała w ręku, słyszała same pochlebne opinie, tę samą stronę czytała już trzeci raz. Nie mogła się skoncentrować. Sięgnęła po telefon.

– Romek? O której będziesz?

– Za chwilę, ale wpadnę na sekundę, bo mam dziś kolację z klientem.

Klient pewnie nosił kolczyki z szafirami...

– A gdzie masz tę kolację? – zapytała.

– Na Starówce. Jest taki lokal, w którym grają jazz... – odpowiedział zdawkowo. – Dobra, muszę kończyć...

– Bo... Ja też dziś wychodzę. – Jadwiga wpadła na pomysł. – Umówiłam się z koleżanką.

– Dobra, to baw się dobrze, Jadziu, jednak nie wrócę do domu, od razu stąd polecę.

Jadwiga pokiwała głową. Mąż oczywiście tego nie zauważył.

– To pa – powiedziała.

– Pa. – Rozłączył się.

Jadwiga wróciła do książki. Patrzyła na litery, ale ich nie widziała. Włączyła telewizor. Gadające głowy, serial, polityka, ktoś gotuje, ktoś śpiewa, ktoś płacze, ktoś zabija.

Z pilotem w dłoni przesiedziała do dwudziestej. Potem zadzwoniła do córki.

– Cześć, Aneczko! Słuchaj, czy nie wiesz, gdzie na Starówce jest jakaś restauracja, w której grają jazz?

Ania wiedziała. Jadwiga zapisała adres. Wstała z fotela, przebrała się w wyjściowe ciuchy, zrobiła makijaż i wyszła z domu bawić się w detektywa. Sama nie wiedziała, po co to robi. Ale czuła, że musi się dowiedzieć. Ale czy to, że się dowie, że przyłapie męża na gorącym uczynku, coś zmieni?

***

Michalina właśnie obsługiwała cztery rozchichotane dziewczyny. Opowiadały o jakimś rozwodzie. Kurczę, przecież rozwód to strasznie smutna sprawa. Nie to, żeby ona myślała o małżeństwie z Misiem, w żadnym wypadku, ale o rozwodzie też nie.

Podała im drinki i poszła do baru.

Dużo ludzi dziś było. Zawsze, gdy coś się dzieje, jest dużo ludzi. Na przykład dzisiaj loteria wizytówkowa jakiejś szkoły żon. Wzięła ulotkę z baru, przeczytała. Uśmiechnęła się. Misiu na pewno się zgodzi. Jak tylko będzie miała przerwę, pójdzie mu to powiedzieć. Dobrze, że Misiu jest tutaj bramkarzem. Mogą być cały czas razem.

***

Jadwiga stała przed drzwiami knajpy, patrząc prosto w oczy barczystego młodzieńca. Była zaskoczona, że nastały czasy, gdy bramkarze wybierają sobie, kogo wpuszczać do knajpy, a kogo nie. Na szczęście rosły chłopak nie miał nic przeciwko temu, by weszła. Pewnie gdyby jej nie wpuścił, załamałaby się.

Przywitał ją mrok, dym i głośna muzyka. To nie był typowy jazz. Klasycznego nie lubiła, ale taki lekki, romantyczny, zwiewny – dlaczego nie. Na scenie przy fortepianie siedziała dziewczyna i głosem Norah Jones śpiewała „Come away with me”. Jadwiga przystanęła i z przyjemnością przysłuchiwała się piosence. Dawno nie wychodziła z domu wieczorem.

Blisko przy scenie siedziały młode dziewczyny. Jedna próbowała rozmawiać przez telefon, druga odpierała ataki natrętnego bruneta. Swojego męża nigdzie nie widziała.

Usiadła przy wolnym stoliku. O dziwo, jeszcze się taki trafił.

Podeszła do niej bardzo platynowa blondynka. Dziecko jeszcze... Była na pewno młodsza od jej Ani.

– Weźmie pani udział w loterii wizytówkowej?

– Nie, nie, dziękuję... Nie mam nawet wizytówki...

Dziewczyna wydawała się zaskoczona tym stwierdzeniem. Pokiwała głową i dała Jadwidze kolorową ulotkę.

„Zmysłowa Szkoła Żon” – przeczytała Jadwiga.

Gdy czytała o tym, że „już żaden facet cię nie zostawi”, zobaczyła męża, który troskliwym gestem obejmował nikogo innego jak Elżbietę. Szafiry nawet po ciemku zdawały się migotać. Właśnie wychodzili.

Spojrzała jeszcze raz na ulotkę. Westchnęła, po czym smutno uśmiechnęła się do siebie. Może warto spróbować... Szkoła Żon powinna przynieść rozwiązanie...

***

Marta spoglądała na śpiące dzieci. Czy to normalne, że gdy spały, kochała je dwa razy mocniej? Wślizgnęła się pod kołdrę do Franka. Jego mała łapka złapała jej dłoń.

Jak ona wytrzyma bez nich te dwa tygodnie? Nie mogła sobie tego wyobrazić.

– Jolka, chyba zaszła tutaj jakaś pomyłka – krzyczała w słuchawkę Julka. – Miało być SPA, a jest jakaś Zmysłowa Szkoła Żon. Ja naprawdę nie wiem, o co chodzi.

– Jaka szkoła żon? O czym ty do mnie mówisz z samego rana? – Była wprawdzie już dwunasta, ale Jola dopiero leniwie otwierała prawe oko, bo poprzedniego dnia zabalowała znacznie dłużej niż reszta towarzystwa. – Po cholerę ci szkoła żon? – Ziewnęła.

– No właśnie. I to zmysłowa.

– Zmysłowa? – zapytała zaciekawiona Jolka. – Brzmi ciekawiej. Czego oni będą cię tam uczyć? Seksu?

– No właśnie.

– Ale jaja! Czytaj, co tam jest napisane!

Julia po raz kolejny tego dnia wyjęła z koperty kremowy elegancki papier listowy i przeczytała Jolce treść listu.

Szanowna Pani,

jesteśmy wielce zaszczyceni tym, że to właśnie Pani wygrała główną nagrodę w loterii wizytówkowej.

Jesteśmy przekonani, że czas spędzony z nami będzie dla Pani niesamowitą przygodą, relaksem, a także okazją do nauczenia się wielu cennych rzeczy, przydatnych w życiu każdej kobiety.

Zapraszamy na trzy tygodnie do „Zmysłowej Szkoły Żon”!

W przytulnej atmosferze naszego ekskluzywnego hotelu stanie się Pani piękna dla siebie, jak również dla Pani partnera. Nasze szkolenia zapewnią, że będzie Pani najlepsza WE WSZYSTKIM, a o dobre samopoczucie zadbają nasi wykwalifikowani masażyści oraz terapeuci.

Oprócz pełnej gamy zabiegów kosmetycznych, odpowiednich dla Pani skóry, odpoczynku w doskonale wyposażonym SPA, jednoosobowego pokoju w naszym hotelu***** zapewniamy:

– lekcje wizażu i stylizacji (w tym brafitting),

– zabawy kulinarne.

Warsztaty:

– erotyka na co dzień,

– sztuka pewności siebie.

Po trzytygodniowym pobycie będzie Pani piękniejsza, świadoma własnej wartości i bardzo pewna siebie.

Zapraszamy na indywidualne spotkanie organizacyjne w najbliższy wtorek o godzinie 18.30 do hotelu Sheraton w Warszawie.

Z wyrazami szacunku,

Ewelina Żak-Ostrowska

dyrektor Zmysłowej Szkoły Żon

– A to pojechali! – zawołała Jolka, gdy Julia skończyła czytać. – Zabierz mnie ze sobą, zabierz!

– Z przyjemnością – mruknęła Julia – ale jest gwiazdka i drobny druczek. Że nagrody nie można nikomu przekazać, sprzedać, podarować. – Jolka, mam jechać? Mam jeszcze urlop, wprawdzie chciałam do Turcji, ale... Wiesz, jak kocham SPA... A to za friko...

– Jeszcze pytasz? Oczywiście, że masz jechać! Wariatka, oferują jej masaże i lekcje rozkoszy, a ta nie chce jechać. Ty się dowiedz, ile to kosztuje. Ja bym nawet zapłaciła, by jechać. Załatw mi zniżkę, moja droga.

***

Jadwiga po raz kolejny przeglądała ostatnie wyciągi bankowe. Trochę się tego uzbierało. Dobrze, że kilka lat temu wzięła pożyczkę z pracy. Preferencyjne warunki. Pożyczka niżej oprocentowana niż lokata w banku. Głupi tylko by nie wziął. Jadwiga, nauczycielka matematyki w jednej z warszawskich szkół, głupia nie była. Wzięła trzydzieści tysięcy, zrobiła z nich lokatę i spłacała co miesiąc. Były to pieniądze na czarną godzinę. W razie czego. Romek nic o nich nie wiedział. Najpierw miała mu powiedzieć, że taka superokazja się nadarzyła, ale mąż, wiecznie nieobecny, nie zdradzał większego zainteresowania swoją żoną, więc temat się rozmył. Roman żył w głębokiej niewiedzy o zaskórniakach żony.

Temat powrócił po historii z szafirowymi kolczykami sąsiadki z góry. A dokładniej po tym, jak Jadwiga na ulotce rozdawanej w miejscu schadzek jej męża z kochanką przeczytała o Szkole Żon. Wtedy, gdy wracała w deszczu do domu, podjęła decyzję. Pójdzie do tej szkoły. Musi coś zrobić, by Roman znowu zaczął patrzeć na nią tak, jak patrzył kiedyś... Tak jak obecnie patrzy na Elżbietę. I... musi coś zrobić, by powróciła ta Jadwiga sprzed dwudziestu kilku lat, która uśmiechała się do niej z odbicia lustra. A nie ta, która siedzi samotnie wieczorami, pijąc czasem nieco zbyt wiele wina...

Nie była zła na Elżbietę. Cóż, bywa. Zdrady się zdarzają. Męża też za to nie ganiła. Widocznie z nią było coś nie tak.

Kiedyś chyba Paul Newman powiedział, że nie zdradza żony, bo nie sięga po hamburgera, kiedy w domu ma befsztyk... No cóż. Widocznie ona, Jadwiga Maliszewska, tym befsztykiem nie jest. Tylko kotletem. Odgrzewanym kotletem. A może nawet nie? Nawet nie odgrzewanym.

Zimnym kotletem powszednim.

Poszła do przedpokoju, by wyjąć z torebki schowaną przed mężem ulotkę Zmysłowej Szkoły Żon. Sielski widok. Jezioro, las. Rozświetlony hotel. Nic nie wskazywało na liczne ekscesy odbywające się za bramami szkoły... Wyciągnęła okulary ze skórzanego etui i spojrzała w lustro. Szczupła, niewysoka nudna kobieta. Typowa nauczycielka. Zmarszczone brwi, zaciśnięte wąskie usta. Cienkie krótkie kasztanowe włosy, które sprawiały wrażenie, jakby przykleiły się do głowy i nie mogły się od niej odkleić. Daleko jej było pewnie do żony Paula Newmana. Wyprostowała się i uśmiechnęła do swojego odbicia. Rozpięła górny guzik bluzki. Spojrzała jeszcze raz na siebie, z powrotem zapięła się pod samą szyję i usiadła zrezygnowana w fotelu. Wzięła w dłoń komórkę i przez dłuższą chwilę wahała się, czy wybrać numer.

– Raz się żyje – szepnęła. – Trzeba to życie przeżyć... A nie wegetować...

Wzięła głęboki oddech i wystukała numer.

– Zmysłowa Szkoła Żon, słucham. – Usłyszała sympatyczny kobiecy głos.

– Dzień dobry, mówi Jadwiga Maliszewska, ja chciałam zapytać... No bo ja... wie pani... Chyba potrzebuję się dużo w życiu nauczyć... – dokończyła szeptem.

– Rozumiem, pani Jadwigo... Może pani przyjść na spotkanie organizacyjne? Dyskretne spotkanie, tylko pani i pani Ewelina. Nasza szefowa. Ona na pewno rozwieje wszystkie pani wątpliwości.

– Ale.. Ale ja chyba jestem za stara... Ja mam pięćdziesiąt trzy lata...

– Piękny wiek, proszę pani! W sam raz, by zacząć żyć! Proszę przyjść na spotkanie.

Jadwiga oczywiście się zgodziła. Miła rozmówczyni podała czas i miejsce. Pojedzie do tej szkoły. Choćby miała na to pójść cała pożyczka. Byleby tylko termin jej odpowiadał. Ma czas do końca sierpnia, bo potem już szkoła się zaczyna i obiecali jej jakieś lekcje... A mąż? Mąż się pewnie ucieszy, że żona wyjeżdża na trzy tygodnie. Będzie mógł gościć w domu szafirową pannę do woli...

Napisała na ulotce godzinę i datę spotkania z panią Eweliną, schowała ją wraz z wyciągami z banku do małej kosmetyczki, którą włożyła do torebki, i zanurzyła się w lekturze powieści Danielle Steel. Tam też była miłość, seks i zdrada. Ale zawsze się to dobrze kończyło.

***

Misiu po raz kolejny uznał, że to nie to. Że Blanka, Patrycja, Asia i jeszcze kilka innych robiło to lepiej. Michalina westchnęła.

– Misiu... A ja mam takie coś... – Pokazała mu ulotkę, którą zgarnęła z baru.

– Szkoła? Przecież już na ten temat rozmawialiśmy, po cholerę szkoła. Jak jesteś ze mną w barze, mam cię na oku. Ja szkół nie pokończyłem, a zobacz, daję sobie radę w życiu. A tobie szkoły się chce.

– Ale Misiu, zobacz...

– Zmysłowa Szkoła Żon – przeczytał Misiu. Spojrzał na Michalinę ze zdziwieniem.

– Żon? – Skrzywił się.

– Oj tam, tu nie czytaj. Przeczytaj tam. – Wskazała paznokciem (tym razem był pomalowany w tygrysie cętki).

– Oralna ekstaza – wydukał rosły młodzieniec.

– O, widzisz? Właśnie o tym mówiłam. Nauczą mnie tam tego...

– Dobra. Kiedy i ile? – zapytał szybko.

– Nie wiem. – Wzruszyła ramionami. – Trzeba zadzwonić.

– Dobra, dzwonię. Będziesz niezła, laleczko – zarechotał.

Michalina z uśmiechem podała mu telefon.

– Dzień dobry. Słyszałem, że uczycie seksu? Mam tu taką małą jedną, która chciałaby się czegoś nauczyć...

Mała jedna skwapliwie zapisała termin spotkania organizacyjnego. Teraz już wszystko będzie dobrze. I Misiu będzie wreszcie zadowolony.

***

Marta trzy razy próbowała przekonać Ewelinę, że to nie jest dobry czas na urlop. Tym bardziej urlop bez dzieci. Ewelina była nieugięta.

– Witaj, kochanie. – Brunetka, która kilka dni temu wręczała Julii nagrodę, otworzyła drzwi do apartamentu w hotelu Sheraton. Uśmiechnęła się i lekko pocałowała dziewczynę w policzek. – Możemy mówić sobie po imieniu? Mam na imię Ewelina i jestem właścicielką Szkoły Żon.

– Oczywiście. – Julka usiadła w fotelu stojącym przy małym stoliku. Czuła się trochę niezręcznie i po raz kolejny zastanawiała się, czy jest sens, by ona w ogóle do tej szkoły jechała.

Ewelina odwróciła się i na niebotycznie wysokich szpilkach podeszła do barku. Spod krótkiej, wąskiej sukienki wystawała jej koronka pończoch.

– Napijesz się czegoś? – zapytała, unosząc wzrok.

– Wody poproszę – odparła Julka. Zupełnie inaczej sobie wyobrażała spotkanie organizacyjne przed najdziwniejszymi wakacjami w jej życiu.

– Julio, wodę zostaw sobie na inne okazje. – Ewelina się roześmiała. – Może martini? Albo wino? Gin z tonikiem? Malibu?

– Martini poproszę – powiedziała Julia nieśmiało.

– Nasz szofer odwiezie cię do domu. Już jesteś pod naszą opieką.

– Ale... Ja nie wiem, czy się nadaję do tej szkoły... Bo... Wie pani... Ja już byłam żoną i nie bardzo mam ochotę wchodzić drugi raz do tej samej rzeki...

– Nieważne, kochanie. Nieważne. – Ewelina usiadła obok Julii. – To, czy mamy mężów, partnerów życiowych, kochanków, powinno zależeć tylko od nas. Od tego, czy my tego chcemy. – Przesunęła dłonią po dekolcie. To my mamy wybierać mężczyzn, a nie oni nas.

Ewelina miała ponad pięćdziesiąt lat, ale wyglądała jak gwiazda filmowa. Bardzo zgrabne nogi w eleganckich butach i pończochach z koronką, dobrze skrojona sukienka, przylegająca niczym druga skóra, głęboki dekolt ukazujący pełne piersi, najwyraźniej bez stanika, bo pod szlachetnym materiałem kremowej sukienki można było zauważyć ciemniejsze sutki.

– Nie noszę bielizny – szepnęła, czując na sobie wzrok Julii. – Bielizna krępuje ruchy. – Podniosła wysoko sukienkę, ukazując nagie udo. – Do tego dojdziemy, Julio. Czy masz jakieś pytania?

Julka przełknęła głośno ślinę.

– No nie wiem, czy ja jestem odpowiednią osobą...

– Jesteś. Uwierz mi, nie ma przypadków. Jest przeznaczenie. Ja w to wierzę. – Założyła nogę na nogę. – Uwierz mi, wyjedziesz zrelaksowana i pełna nadziei na lepszy czas. Razem z tobą będą inne kobiety. Szczęśliwe żony i matki, kochanki, utrzymanki bogatych sponsorów, panny, wdowy, przyszłe młode mężatki, feministki i kury domowe. Każda tam jedzie w innym celu. Dla każdej będzie tam coś odpowiedniego. Również dla ciebie. Dla niektórych pobyt tam będzie niezłym zaskoczeniem. Ale nie robimy niczego na siłę. – Umoczyła usta w martini, po czym je oblizała. – Teraz pokażę ci umowę, taki standard. Nie nagrywamy zajęć, nie sprzedajemy wiedzy dziennikarzom. Oni, niestety, czyhają na każde nasze potknięcie. Szkoła nie jest mile widziana w okolicy... Nie robimy również żadnych zdjęć... – Spojrzała na Julię. – A raczej nie robią ich uczestniczki na własną rękę. Bo w planie są warsztaty fotograficzne. I akty. Ale nie chcę cię przerażać. Zapoznaj się spokojnie z umową, ogólnymi warunkami. Wrócę za dwadzieścia minut.

Wstała, obciągając sukienkę. Na wzgórku łonowym pod lekko przezroczystym materiałem widać było ciemniejszy paseczek.

– Mówiłam ci, kochanie, że bielizna krępuje ruchy i jej nie noszę – powiedziała Ewelina, uśmiechając się, i wyszła z apartamentu.

Julia siedziała nad umową. Przydałaby jej się teraz Magda. Znalazłaby różne kruczki prawne, luki i pewnie nie pozwoliłaby na podpisanie umowy. No, ale czego tu nie podpisywać. Poufność? Komu by miała o tym gadać, chyba tylko Jolce. A i tak w umowie chodzi głównie o prasę i telewizję. Ech.

Wzięła długopis i podpisała. Na stoliku obok umowy leżały foldery reklamowe. Każdy w lekko fioletowym odcieniu. Wzięła jeden z nich. Na zdjęciu wewnątrz widniała naga kobieta, udekorowana owocami, bitą śmietaną. Julka usłyszała dźwięk klamki. Szybko odłożyła ulotkę.

– Proszę, proszę. – Ewelina się uśmiechnęła. – To dla ciebie. Widzę, że umowa podpisana? – Wzięła w rękę dokumenty. – Cudownie. Będziesz zadowolona. Nasz szofer przyjedzie po ciebie pierwszego sierpnia o godzinie siedemnastej. Pasuje ci? Musimy zgrać to z twoim cyklem. Przecież nie chcemy, by cokolwiek nam przeszkadzało? Prawda? – Uśmiechnęła się znacząco.

– Z cyklem? – zapytała ze zdziwieniem Julia.

– Oczywiście. To trzy tygodnie. Zależy nam, byś z nich korzystała w pełni, a zwykłe kobiece sprawy mogłyby ci popsuć te dni. Prawda?

Julia tylko pokiwała głową.

– Tutaj masz wszystkie informacje na temat wyjazdu. Pamiętaj, nie zabieraj nic ponad to, co jest tam wyszczególnione. Żadnych laptopów. Komórkę, mam nadzieję, też będziesz zostawiać w pokoju. To ma być relaks, wypoczynek, połączony z tym, co najlepsze dla ciebie. Będziesz zadowolona. Zobaczysz.

Gdy wychodziła, minęła w drzwiach niewysoką kobietę, która wyglądała tak, jakby chciała się wtopić w hotelowe ściany, by nie zostać absolutnie przez nikogo zauważona. Julia uśmiechnęła się delikatnie. Jadwiga niepewnie odwzajemniła jej uśmiech.

***

Michalina poszła na spotkanie do hotelu Sheraton wraz z Misiem. A w zasadzie podążyła nieśmiało za swoim mężczyzną, który błyskając złotym łańcuchem i wielkim sygnetem, roztaczał swój wątpliwy urok przed Eweliną. Ewelina nieczuła na jego wdzięki poprosiła, by wyszedł, bo chce porozmawiać z Michaliną.

– Proszę pani. Ja płacę, ja wymagam. Nie będę wychodził, bo muszę mieć pewność, że robotę dobrze zrobicie. Pojechać tam z nią, nie pojadę, ale tu na miejscu mogę wszystkiego dopilnować. – Rozparł się na hotelowym krześle. Michalina siedziała obok niego, skulona. – Wie pani, jak daję furę do warsztatu, też na ręce patrzę, by fuszerki nie odstawili.

– Jednak chciałabym porozmawiać z panią Michaliną sama.

– Tajemnice jakieś?

– Wiedza tajemna, proszę pana – odrzekła Ewelina, uśmiechając się do Misia. Złapała go pod rękę i szepcząc coś do niego, wyprowadziła go z pokoju. Umiała postępować z mężczyznami. Nie byłaby właścicielką Szkoły Żon, gdyby było inaczej. Gdy wróciła, usiadła naprzeciwko Michaliny i powiedziała prosto z mostu.

– Michalino, ta szkoła jest po to, abyś to ty była szczęśliwa – powiedziała, spoglądając jej w oczy.

– Ja będę szczęśliwa wtedy, gdy Misiu będzie szczęśliwy – odpowiedziała cicho dziewczyna.

– To się jeszcze okaże. Ale jestem pewna, że pobyt w szkole ci się przyda. Szczególnie tobie. – Uśmiechnęła się, po czym wyciągnęła umowę, ulotki i poinformowała Michalinę o konkretach.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

EPILOG
GRUDZIEŃ TEGO SAMEGO ROKU

Dostępne w wersji pełnej

OD AUTORKI

Zdawała sobie sprawę z tego, że ją kocha, ale jej nie widzi. Była dla niego obcą osobą oznaczoną etykietą „żona”. Podobała się ludziom, dobrze spełniała swą rolę, karmiła go i była zawsze chętna w łóżku; czego mógł jeszcze oczekiwać od żony? Nigdy nie pytał jej o zdanie. Ponieważ nie była ani biznesmenem, ani inżynierem, nie przyszło mu nawet do głowy, że może mieć rozum.

Ken Follett „Noc nad oceanem”

„Szkoła Żon” miała być po prostu powieścią erotyczną. A jest... feministyczną?

Jak już pisałam kiedyś na swoim blogu (www.magdalenawitkiewicz.pl), pewnego pięknego dnia, latem 2012 r., zadzwoniła do mnie pani z Wydawnictwa Filia, pytając, czy nie napisałabym powieści erotycznej dla kobiet. Bardzo zaskoczyło mnie to pytanie, aczkolwiek gdy dowiedziałam się, że poleciła mnie Kasia Michalak, obiecałam, że się zastanowię.

I się zastanowiłam. Powiedziałam, że napiszę, ale tylko i wyłącznie pod pseudonimem. Nawet już go sobie wybrałam. Weronika Snarska. Podoba Wam się? Nawet założyłam jej adres mailowy... Zaczęłam pisać. Pokazałam kilku osobom, co napisałam, a one mnie przekonały, że nie warto podpierać się nieistniejącą Weroniką, zatem postanowiłam napisać tę powieść pod swoim nazwiskiem. A nazwisko zobowiązuje!

No to się zaczęło...

Zaplanowałam sobie, by ta historia nie była kolejną kalką powieści erotycznych, jakże popularnych obecnie. Chciałam, by miała też treść. Czy się udało? Podobało Wam się? Czekam na maile! (magdalena.witkiewicz @gmail.com)

Bardzo chciałam podziękować kilku osobom za wsparcie podczas pisania. W szczególności Kasi Michalak, która mnie w to wszystko wkręciła, nasze spotkanie w Gdańsku byłoby niezłą sceną kolejnej powieści, Gosi Lorek, która codziennie mi mówi, że piękno jest w oczach (a ja staram się jej uwierzyć, może to kiedyś nastąpi), dziewczynom z „Kurnej Chaty” – a w szczególności Iwonce Wien-Kwiatkowskiej, Halince Hodiamont i Justynie Aronowskiej (za PRAWDZIWĄ historię o znajdowaniu mężów holenderskich), Marzence Fenikowskiej (za to, że rozumie) i wszystkim pozostałym „kurnochatkom” za wsparcie! Dziękuję też Kindze Ochendowskiej, która na początku rzekła krótko: pisać! No i oczywiście dziękuję Lucynie Olejniczak, która po przeczytaniu fragmentu kazała mi kilka zdań wyrzucić. I słusznie!

Dziękuję moim męskim czytelnikom, w szczególności pewnemu motocykliście znad morza i pewnemu prezesowi ze stolicy – za wsparcie i konstruktywną krytykę!

Mojemu mężowi za cierpliwość, że znosi moje nieustanne stukanie w klawiaturę... Tomku, ja MUSZĘ pisać! Zrobiłeś mi przecież takie ładne biurko!:)

Mojemu wspólnikowi Marcinowi Kuligowi również dziękuję za cierpliwość...

I bardzo dziękuję za wszystko Oldze i Marysi.

A przede wszystkim dziękuję mojej mamie, że w razie wszelakich kataklizmów udaje jej się wszystko ogarnąć.

Magdalena Witkiewicz

PS Przede wszystkim dziękuję Wam, drodzy Czytelnicy, bo dzięki Wam mam dla kogo pisać!

Copyright © by Magdalena Witkiewicz

Copyright © by Wydawnictwo Termedia, 2013

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2013

Projekt okładki: Olga Reszelska

Fotografia na okładce:

© iStockphoto.com/Drew Hadley Photographs

ISBN: 978-83-63622-25-1

Wydawnictwo Filia

Grupa Termedia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 8

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres: czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl