Tytuł oryginału: The Witch Hunter

Redakcja: Barbara Syczewska-Olszewska

Korekta: Kinga Szafruga

Skład i łamanie: EKART

Projekt okładki:
Jacket art by Emily Scott/Gem Photo

Jacket design by kid-ethic.com

Jacket © 2015 Hachette Book Group, Inc.

The Witch Hunter by Virginia Boecker. Copyright © 2015 by Virginia Boecker. By arrangement with the author. All rights reserved.

Map art © 2015 by Dave E. Philips

Stigma design based on art by Tricia Buchanan-Benson

Stigma design © Virginia Boecker

Polish language translation copyright © 2016 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-453-2

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

ROZDZIAŁ 1

Stoję na skraju zatłoczonego placu i obserwuję katów, którzy właśnie zabierają się do pracy. Dwaj mężczyźni – ubrani w szkarłatne płaszcze cechowe, z dłońmi ukrytymi w osmalonych rękawicach skórzanych – wspinają się na stopnie z przeciwnych stron drewnianego rusztowania. W wysoko uniesionych rękach trzymają sypiące iskrami pochodnie. Na szczycie stosu stoją cztery wiedźmy i trzech czarowników. Skazańcy, przykuci łańcuchami do grubego pala, z zaciętymi minami wpatrują się w tłum. Wokół ich stóp spoczywają wiązki chrustu.

Nie wiem, czym dokładnie zawinili, nie ja ich pojmałam. Mam za to pewność, że z ust magów nie padnie nawet jedno słowo przeprosin. Nie pojawią się w ostatniej chwili żadne błagania o litość, nie usłyszymy solennych wyznań skruchy. Piątka skazańców milczy, nawet kiedy kaci przykładają już żagwie do drewien i pod ołowiane niebo strzelają pierwsze płomienie. Wiem, że będą trwać w uporczywym milczeniu aż do samego końca. Nie zawsze tak było. Jednak im szersze kręgi zatacza bunt reformistów, tym bardziej aroganccy stają się oni sami.

Caleb czeka z mojej prawej strony, dzieli nas może pięć osób. Mrużąc oczy, wpatruje się w ogień. Usta zaciska w wąską kreskę, lekko marszczy czoło. Nie potrafię odgadnąć, co wyraża jego mina. Może jest smutny? Choć równie dobrze może być znudzony. Albo grać sam ze sobą w wyobraźni w kółko i krzyżyk. Tak trudno go rozgryźć. Nawet ja mam z tym poważne problemy, a nikt przecież nie zna go dłużej ode mnie.

Ruszymy do akcji niebawem, zanim rozgorzeją protesty. Już w tej chwili słyszę szemrania i tupanie niezadowolonych, jeden czy dwa okrzyki członków rodzin skazańców. Gapie wymachują kijami, wyciągają z zanadrza kamienie. Wreszcie dostrzegam znak: ukradkowe pociągnięcie za kosmyk ciemnoblond włosów, po czym dłoń Caleba wędruje powoli do kieszeni.

Nadeszła pora.

Kiedy wybucha harmider, jestem już w połowie drogi przez plac. Ktoś gwałtownie popycha mnie od tyłu, zaraz potem zderza się ze mną ktoś inny. Potykam się, zataczam naprzód i wpadam na stojącego przed mną mężczyznę.

– Uważaj, ty…! – Obraca się gwałtownie na pięcie, lecz na mój widok spojrzenie mu łagodnieje. – Przepraszam, panienko. Nie zauważyłem cię i… – Urywa, przypatrując mi się uważniej. – Wielkie nieba! Przecież jesteś jeszcze dzieckiem. Nie powinnaś się tu kręcić. Lepiej zmykaj do domu. Nie trzeba, żebyś to oglądała.

Kiwam głową i cofam się. Nieznajomy nie pomylił się co do jednego. Nie muszę tego oglądać. Muszę za to zrobić coś innego.

Wychodzę za Calebem na szeroką, wyłożoną kocimi łbami aleję, po czym skręcamy w labirynt tonących w błocie wąskich uliczek. Mijamy szeregi niskich domków z ciemnego drewna, których spadziste dachy niemal stykają się ze sobą, ocieniając kolejny zaułek. Idziemy żwawym krokiem: przemierzamy Cow Lane, wpadamy w prawo w Pheasant Court, odbijamy w lewo ku Goose Alley. W tej okolicy wszystkie uliczki noszą takie zabawne nazwy. Na pobliskim Smithfield Square handlowano kiedyś mięsem spędzanych ze wsi zwierząt.

Teraz odbywają się na nim jatki zupełnie innego rodzaju.

Alejki są wyludnione, jak zwykle w dzień kaźni. Ci, którzy nie oglądają egzekucji, demonstrują przeciwko niej pod pałacem Ravenscourt bądź siedzą w jednej z tawern dzielnicy Upminster, usiłując zapomnieć o stosach. Próba aresztowania jest w takim momencie wyjątkowo niebezpiecznym przedsięwzięciem. Ryzykujemy spotkanie ze wściekłym tłumem, ryzykujemy, że nas odkryją. Gdybyśmy mieli pojmać szeregową wiedźmę, zapewne odłożylibyśmy akcję na jutro.

Ale nie idziemy po zwykłą wiedźmę.

Caleb wciąga mnie w pustą bramę.

– Gotowa?

– Oczywiście – odpowiadam z uśmiechem.

– W takim razie przygotujmy zabawki. – On również się uśmiecha. Szeroko.

Wyciągam miecz spod płaszcza.

Caleb kiwa głową z uznaniem.

– A teraz słuchaj uważnie. Gwardziści czekają na nas na Pheasant. Na wszelki wypadek wysłałem też Marcusa na Goose, a Linus zabezpiecza Cow. – Milknie na moment. – Boże, te nazwy są takie durne^1.

Tłumię śmiech.

– Racja. Nie będziemy potrzebowali pomocy. Poradzę sobie.

– Nie wątpię. – Caleb sięga do kieszeni i wyjmuje z niej koronę. Bierze monetę w dwa palce i unosi ją na wysokość moich oczu. – Czyli umawiamy się jak zwykle?

Prycham.

– Chciałbyś. Podejrzanych jest pięć razy więcej niż zazwyczaj, więc i nagroda powinna być pięciokrotnie wyższa. Poza tym to przecież nekromanci. Pojawi się więc z pewnością jakiś nieumarły, będą litry krwi, sterty kości… W zaokrągleniu wychodzi mi co najmniej suweren, dusigroszu.

Caleb wybucha krótkim śmiechem.

– Zawsze potrafiłaś się targować, Grey. Zgoda. Powiedzmy więc, że dwa suwereny i kolejka w tawernie po wszystkim. Umowa stoi?

– Stoi. – Podaję mu rękę, lecz zamiast ją uścisnąć, Caleb całuje mnie w dłoń.

Co on wyprawia? W moim brzuchu dzieją się jakieś cuda, czuję, jak policzki zalewa mi fala gorąca. Caleb tego jednak nie zauważa. Wsuwa monetę z powrotem do kieszeni i dobywa zza pasa sztylet. Podrzuca go w powietrze i zręcznie chwyta.

– Dobra. Do roboty. Nekromanci sami się nie aresztują.

Skradamy się pod ścianami budynków, błoto cicho chlupie nam pod nogami. Wreszcie znajdujemy właściwy adres. Z pozoru dom nie wyróżnia się niczym – ot, stara rudera: pobielone ściany, zaokrąglone u góry drewniane drzwi, z których obłazi płatami czerwona farba. Pozory wszak mylą. To, co czeka nas w środku, czyni dom wyjątkowym. Czuję znajomy skurcz żołądka. Przed aresztowaniem zawsze ogarnia mnie specyficzna mieszanina ekscytacji, podenerwowania i lęku.

– Ja kopnę, ty wchodzisz pierwsza – decyduje Caleb. – Poprowadzisz. To twoje aresztowanie. Pamiętaj, miecz wyciągasz od razu i unosisz ostrze. Nie opuszczaj go nawet na sekundę. I jak najszybciej odczytaj treść nakazu.

– Wiem, wiem. – Naprawdę nie rozumiem, dlaczego mi to wszystko tłumaczy. – Nie jestem żółtodziobem.

– Nie jesteś – Caleb kiwa głową – ale to szczególne aresztowanie. Podejrzani są wyjątkowi. Po prostu wchodzimy i wychodzimy. Bez zbędnych fajerwerków i szaleństw. I tym razem nie chcę żadnej wpadki, dobra? Rozumiesz chyba, że nie mogę cię dłużej tłumaczyć.

– Jasne. – Unoszę miecz, rękojeść ślizga mi się w spoconych dłoniach. Wycieram je szybko w spodnie.

Caleb bierze zamach nogą i mocno kopie w drzwi. Wpada do środka, a ja za nim.

Wewnątrz zastaję piątkę nekromantów. Stoją w kręgu, pochyleni nad urządzonym pośrodku izby paleniskiem. Nad ogniem wisi sporych rozmiarów kocioł, z którego bije cuchnący różowawy dym. Magowie mają na sobie długie, znoszone brązowe płaszcze. Ich twarze nikną pod obszernymi kapturami. Śpiewają jakąś monotonną, zawodzącą pieśń. W dłoniach trzymają długie kości: albo kości ramienne, albo piszczele bardzo niskich osób. Potrząsają nimi miarowo niczym szamani z mongolskich stepów. Gdyby scena nie była tak odrażająca, pewnie bym się nawet zaśmiała.

Okrążam podejrzanych, wyciągając w ich stronę ostrze miecza.

– Hermesie Trismegistosie, Ostanesie Persie, Olimpiodorze z Teb…

Milknę. Czuję się jak kretynka. Nekromanci i te przyjmowane przez nich absurdalne przydomki! Stawiają sobie za punkt honoru, by wybrać jak najbardziej mistyczny pseudonim.

– Zwracam się do całej waszej piątki – rezygnuję z dalszej wyliczanki. – Mocą udzieloną mi przez króla Anglii Malcolma aresztuję was pod zarzutem czarnoksięstwa.

Upiorny zaśpiew nie milknie, magowie nawet nie podnoszą wzroku. Zerkam na Caleba. Stoi przy drzwiach i żongluje sztyletem. Prawdę powiedziawszy, sprawia wrażenie lekko rozbawionego. Wracam do obowiązków:

– Niniejszym rozkazuje wam udać się z nami do Upminster, gdzie zostaniecie osadzeni w więzieniu Fleet aż do czasu procesu, któremu przewodniczyć będzie wysoki inkwizytor, książę Norfolku, lord Blackwell. Jeżeli sędziowie uznają was za winnych, zostaniecie straceni przez powieszenie bądź spaleni na stosie, wedle decyzji monarchy. Całość waszego majątku wraz z nieruchomościami przepadnie na rzecz Korony. – Milknę, by nabrać oddechu. – Niech wam Bóg dopomoże.

Czekam na jakąkolwiek reakcję nekromantów, lecz wciąż nie dzieje się zupełnie nic. Na tym etapie oskarżeni zazwyczaj zaczynają protestować. Tłumaczą, że są niewinni, pytają, czy mamy jakiekolwiek dowody. Nie spotkałam się jeszcze z czarnoksiężnikiem, którzy powiedziałby: „Ależ tak, prowadziłem nielegalną działalność magiczną, czytałem zakazane księgi i kupowałem niedozwolone zioła. Dzięki Bogu, że ktoś mnie wreszcie powstrzymał!”. Nie, nie. Zamiast tego słyszę: „Co wy tu robicie?” lub: „Aresztujecie nie tego, co trzeba” albo: „Przecież to jawna pomyłka!”. O pomyłce jednak nigdy nie ma mowy. Jeżeli staję na progu czyjegoś domu, to wyłącznie dlatego, że ten ktoś naprawdę sobie na moją wizytę zasłużył.

Mówię więc dalej:

– Wtorek, trzynasty dzień listopada tysiąc pięćset pięćdziesiątego drugiego roku. Hermes Trismegistos dopuszcza się wyrycia Pieczęci Salomona, magicznego symbolu stosowanego przy wywoływaniu duchów na podmiejskim murze Hadriana. Poniedziałek, dwudziesty szósty dzień listopada tysiąc pięćset pięćdziesiątego drugiego roku. Cała piątka podejrzanych widziana jest w Kensal Green, na cmentarzu Wszystkich Świętych, gdzie dokonuje ekshumacji ciała Pseudo-Demokryta, właściwie Daniela Smitha, innego znanego nekromanty.

Nadal cisza. Magowie bez przerwy mamroczą, ich głosy brzmią jak brzęczenie roju podstarzałych pszczół. Chrząkam i podejmuję, tym razem bardziej donośnie:

– Oskarżeni weszli ponadto w posiadanie następujących tekstów, z których każdy znajduje się na Librorum Prohibitorum, zatwierdzonej przez monarchę liście ksiąg zakazanych: Magister Sententiarum Alberta Wielkiego, Nowej księgi zaklęć powszechnych Thomasa Cranmera, Podręcznika rycerza reformistycznego Desideriusa Erasmusa.

Na to już muszą zareagować. Jednym z największych koszmarów każdego czarnoksiężnika jest wizja mnie myszkującej po ich domach, odnajdującej różne rzeczy w miejscach, które uważali za znakomite skrytki. Niewielkie wnęki wewnątrz kominka. Schowek pod klatką z kurami. Wypchany słomą materac. Żaden czarownik niczego przede mną nie ukryje.

Ostatecznie dochodzę do wniosku, że wyliczanie dalszych przestępstw nie miałoby większego sensu, tym bardziej że przyłapałam ich na gorącym uczynku, w trakcie popełniania zbrodni znacznie cięższej. Nie jestem pewna, co począć. Nie mogę przez cały dzień stać i słuchać śpiewu tych starych durniów. Niestety, nie mogę też się na nich tak po prostu rzucić i ich posiekać. Naszym zadaniem jest chwytać żywcem. Pod żadnym pozorem nie wolno zabijać. Tak stanowi reguła Blackwella. Prawo, którego nikt z nas nie śmiałby naruszyć. Mimo to moje palce zaciskają się mocniej na rękojeści miecza i aż mnie świerzbi, by zacząć nim wywijać. Wtem jednak zauważam coś innego: w różowej parze, bijącej znad kociołka, formuje się kształt.

Unosi się ku górze, falując i wijąc, jakby poruszany podmuchami nieistniejącego wiatru. Nie wiem, jaką istotę przywołują nekromanci – chociaż domyślam się, że mam do czynienia z Pseudo-Demokrytem, właściwie Danielem Smithem, którego na moich oczach wykopali z grobu – lecz jest wybitnie obrzydliwa. Dziwaczna hybryda trupa i ducha, przejrzysta, ale wyraźnie gnijąca, pokryta omszałą skórą, demonstrująca obnażone organy wewnętrzne, wymachująca powyłamywanymi ze stawów kończynami. Wydaje z siebie osobliwe brzęczenie i po chwili dociera do mnie, że stwór oblepiony jest rojem much.

– Elizabeth…

Caleb odzywa się tak niespodziewanie, że aż podskakuję. Stoi już obok mnie, wyciąga przed siebie sztylet. On również wpatruje się w tę magiczną istotę.

– Jak myślisz? – pytam szeptem. – Czy to jest duch?

Kręci przecząco głową.

– Nie wydaje mi się. Jest zbyt… Sam nie wiem…

– Soczysty?

Caleb krzywi się z odrazą.

– Fu, wolałbym, żebyś powiedziała kleisty. Ale tak. Poza tym zwykłego ducha nie musiałoby wywoływać aż pięciu ludzi. Podejrzewam, że to może być ghul. Może upiór. Trudno stwierdzić. Nie zdążył się jeszcze w pełni uformować.

Potakuję skinieniem głowy.

– Nie możemy pozwolić, żeby doprowadzili rytuał do końca – dodaje Caleb. – Bierz dwóch z lewej, ja zajmę się trójką po prawej.

– Nie ma mowy! To moje aresztowanie. Biorę wszystkich pięciu. Tak się umawialiśmy. Jak chcesz, zajmij się kleistym stworem z garnka.

– Nie, nie dasz rady w pojedynkę. Nie przeciwko całej piątce.

– Trzy dodatkowe suwereny twierdzą, że dam radę.

– Elizabeth…

– Żadna Elizabeth, pod włos to kota…

– Elizabeth!

Caleb chwyta mnie za ramiona i odwraca. W pokoju zapadła cisza. Nekromanci wreszcie umilkli. Świdrują nas oczyma. Zamiast kości ściskają w dłoniach długie, zakrzywione sztylety, wszystkie skierowane w naszą stronę.

Wyrywam się Calebowi i ruszam na nich. Unoszę miecz wysoko.

– Co ty tu robisz, dziewczyno? – pyta jeden z magów.

– Przychodzę was aresztować.

– Pod jakim zarzutem?

Cmokam zniecierpliwiona. Jeżeli on myśli, że powtórzę wcześniejszą litanię, to spotka go gorzki zawód.

– Pod takim. – Ostrzem miecza wskazuję drgające nad kociołkiem widmo. – To coś wystarczy za wszystkie zarzuty.

– Co?! – powtarza inny nekromanta z mocno urażoną miną. – To nie jest coś! To najprawdziwszy ghul!

– Widzisz? Mówiłem – szepce zza moich pleców Caleb.

Nie zwracam na niego uwagi.

– Ghul i zarazem ostatnia rzecz, jaką zobaczysz w życiu – dodaje czarownik.

– Raczysz żartować.

Sięgam po kajdanki. Opuszczam wzrok tylko na moment, kiedy odczepiam łańcuch od pasa. Wystarczyło. Sztylet jednego z nekromantów rozcina powietrze.

– Uważaj! – woła Caleb.

Za późno.

Rzucony nóż – do wtóru wstrętnego plaśnięcia – trafia mnie prosto w pierś, tuż powyżej serca.

ROZDZIAŁ 2

Przeklęci!

Wyrywam ostrze ze swojego ciała i ciskam je na ziemię. W brzuchu czuję eksplozję gorąca, które rozchodzi się po mojej skórze przenikliwymi ciarkami. Rana goi się w mgnieniu oka. Krwi praktycznie nie było, nie czuję też bólu – w każdym razie nie był dotkliwy. Widząc to, piątka czarowników nieruchomieje. Na ich obliczach maluje się niemal komiczny wyraz zdumienia.

– Jak to zrobiłaś? – pyta szeptem jeden z nekromantów. – Kim ty jesteś? Czym?

Nie odpowiadam, lecz wcale nie muszę. Oni już wiedzą, są tak pewni, jak gdyby zobaczyli znamię wypalone na mojej skórze tuż powyżej pępka. Brązowe z czarną obwódką. Liczba XIII. Znamię, które mnie chroni i zarazem zdradza, kim jestem.

Zbrojnym sługą Trzynastej Tablicy. Łowczynią czarownic i czarowników.

Cofają się przede mną, jak gdyby należało się mnie bać.

I mają rację, mnie należy się bać.

Skaczę naprzód i wymierzam najbliższemu czarownikowi cios pięścią w żołądek. Zgina się wpół, a ja biję go łokciem w kark. Kiedy pada ciężko na ziemię, zwracam się ku następnemu. Staję mu całym swym ciężarem na stopę, przyciskam ją do ziemi, po czym drugą nogą kopię go w bok kolana. Wyje i osuwa się na klęczki. Chwytam go za ręce i skuwam je ciasno mosiężnymi kajdankami. Mosiądz jest metalem niepodatnym na działanie magii, teraz już mi nie ucieknie.

Spoglądam na pozostałą trójkę. Cofają się z wolna, osłaniając się wyciągniętymi przed siebie rękoma. Kątem oka zauważam, że Caleb uważnie obserwuje moje poczynania z szerokim uśmiechem na twarzy.

Dobywam zza pasa kolejną parę kajdanek i ruszam na nekromantów. Z bliska dostrzegam, że to bardzo starzy ludzie. Siwe włosy, zryte zmarszczkami oblicza, wodniste oczy. Z pewnością mają już na karku po siedem krzyżyków. Najmarniej. Mam ochotę powiedzieć im, że lepiej by zrobili, gdyby chodzili do kościoła i przykładnie się modlili, zamiast wykopywać nieboszczyków i wywoływać duchy, ale jaki to miałoby sens? I tak by nie posłuchali.

Nigdy nie słuchają.

Łapię nadgarstki kolejnego nekromanty i zamykam je w kajdankach. Zanim jednak przechodzę do ostatniej dwójki, starcy odwracają się do mnie plecami, a jeden zaczyna szeptać pod nosem jakąś magiczną formułę.

– Mutzak tamschich kadima…

W izbie zapada śmiertelna cisza. Ogień w palenisku gaśnie, a kłęby różowego dymu znikają, zapadają się na powrót do kociołka, jakby nigdy ich nie było. Czarownik wciąż mamrocze, zapewne chce doprowadzić rytuał do końca. Wyrywam zza pasa sztylet i rzucam, próbując go powstrzymać. Za późno. Wciąż unoszący się w powietrzu stwór, jak dotąd ohydny, lecz nieszkodliwy, materializuje się na dobre i z głośnym stuknięciem opada tuż przede mną na ziemię.

Zza pleców dolatuje mnie przekleństwo Caleba.

Zanim mamy szansę choć drgnąć, ghul powala mnie na ziemię, zamyka moje gardło w lodowym uścisku przegniłych palców i zaczyna je stopniowo zaciskać.

– Elizabeth! – Caleb rzuca się naprzód, lecz drogę zastępuje mu dwójka nekromantów. Noże trzymają wysoko.

Biję rękoma w dłonie ghula. Szarpię go za przeguby, okładam pięściami i drapię potworne ramiona. Jednocześnie staram się złapać choć trochę powietrza, mimo że cuchnie ziemią, rozkładem i śmiercią. Nie udaje mi się przeszkodzić potworowi. Słyszę Caleba, który raz po raz wykrzykuje moje imię. Staram się odpowiedzieć, lecz z moich ust dobywa się jedynie zdławiony szept. Szarpię się, wiję pod ghulem, by w jakikolwiek sposób zmusić go do rozluźnienia chwytu. Monstrum jednak okazuje się zbyt silne.

Zaczyna mi się mącić wzrok, w oczach tańczą czarne plamy. Po omacku uderzam otwartą dłonią w kamienną posadzkę, poszukując miecza, sztyletu, czegokolwiek. Znajduję tylko pustkę. Caleb nie może mi pomóc. Wciąż zmaga się z dwójką nekromantów, którzy na zmianę obrzucają go ciężkimi przedmiotami: wszędzie dokoła fruwają meble, dymiące polana i kości. Muszę sobie poradzić sama. I musi na to być jakiś sposób. Wiem, że jest. Jeżeli jednak nie wpadnę na niego już za moment, ghul po prostu mnie udusi. Nie uchroni mnie nawet znamię.

Nagle przychodzi mi do głowy pomysł.

Zbieram resztki powietrza, wydaję z siebie przekonujący – mam nadzieję – ostatni jęk i wiotczeję. Pozwalam bezwładnie rozchylić się wargom, przywołuję do oczu zobojętniałe spojrzenie. Nie mam pojęcia, czy podstęp zadziała, mój przeciwnik jest martwy, a niewykluczone, że martwych nie da się zwieść. Ghul nie przestaje miażdżyć mej krtani, więc zaczynam podejrzewać, że popełniłam błąd i tylko potężnym wysiłkiem woli udaje mi się nie szarpnąć.

Wreszcie jednak stwór puszcza. W tej samej sekundzie, gdy rozwarł nieco palce, sięgam do zawieszonego u pasa mieszka z solą, wyciągam garstkę i rzucam mu w twarz.

Pomieszczeniem wstrząsa nieziemski wrzask. Sól rozpuszcza ostatnie strzępy skóry ghula i wgryza się w jego czaszkę, oczy i mózg, zamieniając je w lepką szarą masę. Ciepłe krople rozpuszczonego mięsa kapią mi na włosy i twarz; gałka oczna wypada z oczodołu i zawisa na nerwie tuż nade mną niczym oślizły kłębek włóczki. Powstrzymując odruch wymiotny, odtaczam się w bok, chwytam upuszczony miecz i natychmiast zadaję cios. Ostrze gładko przecina kark ghula. Upiór wydaje z siebie jeszcze jeden przeraźliwy krzyk i znika w wirze gorącego powietrza.

Słysząc harmider, nekromanci zamierają. Przedmioty, które kierowane ich mocą wirowały po całej izbie, w jednej chwili spadają na podłogę. Caleb nie waha się ani sekundy. Chwyta najbliższego czarnoksiężnika za włosy i uderza jego twarzą o swoje kolano. Zaraz potem rzuca się na ostatniego. Cios pięścią w twarz jest tak mocny, że nekromanta zatacza się w tył i wpada na palenisko. Caleb rzuca się na kolana i czym prędzej zakuwa powalonych w kajdanki.

Wreszcie nieruchomieje. Klęczy zdyszany, z opuszczoną głową. Wilgotne od potu pasma blond włosów kleją mu się do czoła. Twarz ma zbryzganą kroplami krwi. Ja tymczasem wciąż leżę na podłodze. Dłonie i ubranie uwalane mam ziemią, zgnilizną i Bóg jedyny raczy wiedzieć, czym jeszcze. Po dłuższej chwili Caleb podnosi na mnie spojrzenie.

Oboje wybuchamy śmiechem.

* * *

Caleb wychodzi na ulicę i gwizdnięciem przywołuje gwardzistów. Wpadają do domu, odziani w czarno-czerwone mundury, z wyszytym na piersi herbem króla i symbolizującą jego ród czerwoną różą, wyhaftowaną na ramieniu. Wyciągają czarnoksiężników na zewnątrz, jednego po drugim. Wsadzają ich do czekającego już więziennego wozu i przykuwają łańcuchami. Kiedy zabierają się do ostatniego, na ich twarzach pojawia się konsternacja. Jeden z żołnierzy zwraca się do Caleba:

– Ale ten tutaj nie żyje.

Nie żyje? To niemożliwe. Kiedy jednak przyglądam się nekromancie, w którego rzuciłam sztyletem, zauważam, że leży na plecach, wpatrzony pustym wzrokiem w sufit. Nóż, którym mierzyłam w udo, sterczy mu z podbrzusza.

Jasna cholera!

Rzucam na Caleba przerażone spojrzenie, lecz on na mnie nie patrzy.

– Owszem, nie żyje – tłumaczy spokojnie gwardziście. – Niefortunny wypadek, ale można powiedzieć, że mamy spore szczęście.

– Szczęście? – dziwi się zbrojny. – Jak to?

– Poszczęściło się nam, że zginął tylko jeden – wyjaśnia bez zająknienia Caleb. – Kiedy się pojawiliśmy, właśnie próbowali popełnić zbiorowe samobójstwo. Podejrzewam, że łączył ich jakiś tajemny pakt. Sam wiesz, jacy są ci nekromanci. Mają obsesję na punkcie śmierci. – Wzrusza ramionami. – Niełatwo było ich powstrzymać. Rozejrzycie się po tej izbie i spójrzcie na biedną Elizabeth. Ledwie dyszy.

Gwardziści odrywają oczy od Caleba i spoglądają na mnie, jakby dopiero teraz przypomnieli sobie o mojej obecności.

– Będę musiał o tym zajściu donieść lordowi Blackwellowi – odzywa się jeden ze zbrojnych. – Nie mogę odstawić martwego więźnia.

– Oczywiście, że nie – potakuje Caleb. – Prawdę mówiąc, właśnie wybierałem się do Ravenscourt. Może razem się tym zajmiemy? Wyjdzie nam na dobre, mniej papierkowej roboty.

– Robota papierkowa? – Gwardziści niepewnie przestępują z nogi na nogę. – W sobotę?

– Naturalnie. Kiedy już złożymy raport osobiście, będziemy jeszcze musieli sporządzić go na piśmie. Ale spokojnie, to nie zajmie zbyt wiele czasu. Najwyżej dwie godzinki. Idziemy? – Caleb zapraszająco uchyla drzwi.

Żołnierze wymieniają się spojrzeniami, zaczynają między sobą szeptać.

– Może sprawa mogłaby zaczekać. W końcu on już nie ucieknie…

– Ale co z ciałem? Przecież jeśli nie będzie się ruszać, ktoś się zorientuje.

Caleb odpowiada uśmiechem.

– Tym bym się akurat nie przejmował. Po zakwaterowaniu w lochu nikt się więźniami nie interesuje. I macie rację, nie ucieknie nam. Ostatecznie z Fleet się nie wychodzi. No, chyba że na stos.

Mężczyźni wybuchają gardłowym rechotem. Caleb im wtóruje, mnie jednak przeszywa nagły dreszcz. Wciskam dłonie do kieszeni płaszcza i zaciskam je w pięści.

Caleb wyprowadza gwardzistów na ulicę. Kiedy wsiadają na konie, rzuca im kilka ściszonych słów. Po chwili podają sobie ręce na pożegnanie i zbrojni odjeżdżają. Ciężkie drewniane koła więziennego wozu podrywają z ulicy wielkie grudy błota. We wciąż pustej alei słychać jedynie tętent końskich kopyt.

Caleb wraca do środka. Znów przybrał nieodgadnioną minę. Przez ramię ma przerzucony worek. Przyglądam się, gdy zaczyna porządkować wnętrze. Ustawia meble na miejsce, zbiera porzuconą broń, zatrzaskuje okiennice. Wiem, że jest na mnie wściekły za zabicie nekromanty. Na pewno jest. Zachowałam się idiotycznie i nieostrożnie. Mimo że uprzedzał, bym się pilnowała, popełniłam błąd. Co gorsza, nie znajduję dla siebie usprawiedliwienia, w każdym razie nie takie, które mogłoby go przekonać. Jestem pewna, iż już za moment zacznie się na mnie wydzierać. I chociaż nie zdołam tego powstrzymać, może uda mi się przynajmniej złagodzić cios.

– Dobrze, przyznaję. Nie popisałam się dzisiaj – zwracam się do Caleba z uśmiechem. – Ale spójrz na to z innej strony. W tej sytuacji nie musisz mi płacić dwóch suwerenów. Zadowolę się jednym.

Z głośnym trzaskiem odstawia krzesło na podłogę i gromi mnie wzrokiem.

– Co się tu, do diaska, stało, co?!

– Nie wiem – przyznaję. – Wygląda na to, że popełniłam błąd.

– Przecież zwracałem ci uwagę. – Ściąga brwi.

– Przepraszam. Sama nie wiem, jak do tego doszło.

Spogląda mi głęboko w oczy, wpatruje się w nie, jakby poszukiwał lepszego wyjaśnienia. Wreszcie kręci głową.

– Rozumiesz, że to słaba wymówka. Jeżeli ktoś zacznie cię o dzisiejsze wydarzenia wypytywać, musisz powiedzieć dokładnie to samo, co ja gwardzistom.

– Wiem.

– To bardzo ważne – ciągnie Caleb. – Jeśli ktokolwiek się dowie, sprawa dotrze do Blackwella. To pewne jak dwa a dwa cztery. I wiesz, co się wtedy stanie.

Owszem. Blackwell wezwie mnie do swojej komnaty, zmierzy tymi chytrymi, przenikliwymi czarnymi oczyma i zażąda, bym opowiedziała o wszystkim. Nie tylko o tym aresztowaniu. Zechce dowiedzieć się o mnie wszystkiego. Co robiłam, z kim się spotykałam, gdzie bywałam. Zacznie mnie wypytywać, jak doszło do tego, że straciłam koncentrację. Wymęczy mnie przeciągającym się przesłuchaniem, aż się w końcu poddam i prawda wyjdzie na jaw.

A prawda nie może wyjść na jaw. Nikt nie może jej poznać. Nawet Caleb.

– Weź to. – Caleb sięga do worka i rzuca mi prostą brązową sukienkę, mój drugi mundur. Staje w wyjściu. – Przebierz się, tylko nie marudź. Chciałbym już stąd zniknąć.

Kiwam głową, a on zamyka za sobą drzwi.

Kilka chwil później dołączam do niego na ulicy. Ponownie pokonujemy plątaninę wąskich alejek, aż wreszcie wychodzimy na Strand – szeroką, wyłożoną brukiem arterię, wiodącą od Smithfield Square prosto do pałacu Ravenscourt.

Od celu dzieli nas jeszcze kilka przecznic, ale już teraz widzę tłum wypełniający przestrzeń rozpościerającą się od pałacowych bram po okoliczne alejki. Gęsta, zbita ciżba mężczyzn i kobiet. Wszyscy wznoszą głośne okrzyki, nawołują i śpiewają. Ostro krytykują monarchę, jego doradców, a nawet królową za prowadzenie nieugiętej polityki przeciwko magii.

– Jest coraz gorzej – zauważa Caleb.

Kiwam głową. Palenie skazańców na stosie nigdy nie spotykało się z życzliwymi reakcjami poddanych, lecz wcześniej nie wybuchały jawne protesty. Nie w takiej skali. Dawniej ludzie, którzy nie zgadzali się z decyzjami króla, potępiali je po cichu. Rozdawali na ulicach ulotki, szeptali nad kuflami piwa w gospodach. Nie do pomyślenia było, by całe miasto zebrało się przed wrotami pałacu, wymachując kijami, grożąc kamieniami i…

Wielkimi młotami?

– Co oni robią? – pytam zdumiona.

Na granicy pola widzenia dostrzegam grupkę mężczyzn, którzy unoszą potężne, ciężkie młoty. Stoją przed fragmentem bramy, na którym wisi dwanaście kamiennych płyt: Dwanaście Tablic Anglii. Dwanaście Tablic z wyrytymi panującymi w królestwie prawami. Każda z nich odpowiada jednemu z działów: prawu własności, prawu karnemu, prawu dziedziczenia i tak dalej. W przeszłości istniała jeszcze Trzynasta Tablica, lecz zaginęła wiele lat temu. Spisano na niej prawa zakazujące magicznych praktyk i określające, jakie kary grożą za ich uprawianie. To właśnie dzięki tym przepisom pojawili się łowcy czarownic i zapłonęły stosy, przeciwko czemu protestują dzisiaj mieszkańcy miasta. Bo, naturalnie, mimo iż tablica zniknęła, przepisy pozostały w mocy.

Co wcale nie powstrzymuje demonstrantów przed próbą zniszczenia pozostałych dwunastu tablic. Nie wiem, dlaczego to robią. Przecież te prawa nie dotyczą czarów, a nawet gdyby dotyczyły, usunięcie tablic i tak niczego nie zmieni. Niemniej ci ludzie wciąż tłuką zawzięcie młotami, choć na kamiennych płytach nie widać nawet jednej rysy. Nic w tym zresztą dziwnego. Tablice są wielkie: każda ma prawie dwa metry wysokości i grube na około trzydzieści centymetrów. Lity kamień.

Caleb kręci głową.

– Zupełnie stracił kontrolę – mruczy pod nosem.

– Kto? – pytam.

– A jak myślisz? Król.

Otwieram szeroko oczy. Jeszcze nigdy nie słyszałam, by Caleb powiedział cokolwiek przeciw monarsze.

– Jestem pewna, że robi wszystko, co w jego mocy.

Caleb cmoka z powątpiewaniem.

– Niełatwo gasić protesty i tłumić powstania, jeśli większość czasu spędza się na łowach, przy hazardowym stole lub w towarzystwie licznych dam.

Zapiera mi dech w piersiach. Na moje policzki wypływa głęboki rumieniec.

– To zdrada.

– Może i zdrada – wzrusza ramionami – ale sama wiesz, że mam rację.

Nie odpowiadam.

– Musimy się go pozbyć – dodaje Caleb. – Tylko w ten sposób można położyć kres rebelii.

– Ale kogo? – Nie potrafię się skoncentrować, rozprasza mnie łoskot bijących w kamień młotów.

Caleb znów cmoka.

– Jak to kogo? Nicholasa Perevila.

Nicholas Perevil. Czarnoksiężnik, naczelny przywódca reformistów. Od lat przebywa w ukryciu, a mimo to zdołał nastawić pół kraju przeciwko prawowitemu władcy. Sprawił, że ludzie zaczęli kwestionować prawa wprowadzone z myślą o ich własnym bezpieczeństwie. To przez niego wszyscy zapomnieli, z jakiego powodu zakazano uprawiania magii.

– Być może – odpowiadam. – Trudno jednak schwytać osobę tak nieuchwytną.

Blackwell poszukuje Nicholasa Perevila już od dawna, lecz wszystkie jego usiłowania niezmiennie spełzają na niczym.

Caleb rzuca mi ponury uśmiech.

– W takim razie powinniśmy się bardziej przyłożyć. – Zerka na swoją szorstką wełnianą bluzę i krzywi się z niesmakiem. – Nie po to przeszedłem dwuletnie szkolenie, by nosić się teraz jak giermek bez grosza przy duszy. Wiem, że i ty nie jesteś zachwycona strojem. – Wskazuje na moją sukienkę. – To również wina Nicholasa Perevila.

Oczywiście ma rację. Od wybuchu niepokojów łowcy czarownic stali się ulubionym celem napaści reformistów. Dlatego właśnie Blackwell zabronił nam nosić mundury, przykazał ukrywać własną tożsamość i polecił zamieszkać w Ravenscourt, byśmy zniknęli w tłumie dworzan. To z tego powodu straciłam dzisiaj koncentrację, dlatego popełniłam błąd. Bo gdybym nie trafiła do Ravenscourt…

Moje ukryte w kieszeniach dłonie ponownie zaciskają się w pięści.

Zostawiamy Strand za sobą i skręcamy w Kingshead Alley, ciemną i wilgotną uliczkę, wzdłuż której tłoczą się maciupkie sklepiki. Wszystkie witryny zasłonięte są okiennicami, wejścia zaryglowano na cztery spusty. Na drugim końcu alejki widać mocno sfatygowane drewniane drzwi. Nad nimi wisi zielony szyld, na którym dominuje wymalowany złotą farbą napis „Na krańcu świata”. Caleb otwiera je pchnięciem ramienia i wchodzimy.

Wewnątrz jest aż gęsto. Piraci i złodzieje, pijacy i włóczędzy, towarzystwo spod najciemniejszej z gwiazd. Większość już mocno podchmielona, mimo że dopiero co minęło południe. W kącie grupka hałaśliwych gości rżnie w karty, pod ścianą kilku mężczyzn okłada się pięściami. Gdzieś pośrodku tego wszystkiego trójka muzyków nadaremnie stara się zagłuszyć ogólny gwar i gromkie okrzyki gapiów wybuchające za każdym razem, gdy czyjaś pięść trafia w czyjąś szczękę.

Wypatrujemy Joego, starego siwowłosego właściciela przybytku. Stoi za kontuarem i rozlewa piwo. Ruszamy prosto do niego. Gdy tylko podchodzimy, stawia przed nami szklanki z pienistym trunkiem i przygląda się, gdy ostrożnie maczamy usta.

– I jak? – Karczmarz splata ramiona na piersi.

Caleb prycha, wypluwa piwo na bar.

– Nie zwracaj na niego uwagi. – Trącam Caleba łokciem w bok. – Bardzo dobre piwo.

Joe uważa się za wytrawnego smakosza alkoholi. Co kilka dni warzy inną odmianę piwa, którą testuje na klienteli. Z różnym skutkiem. W zeszłym tygodniu zaserwował swoją najbardziej jak dotąd paskudną miksturę – piwo z dodatkiem wywaru z pieczonego prosięcia. „Po co jeść, kiedy można to samo wypić?” – zauważył. W dzisiejszym piwie wyczuwam delikatną nutę rozmarynu. I jeszcze innego zioła, którego nie udaje mi się rozpoznać.

– Co tu jest? – pytam. – Lukrecja?

Joe parska pod nosem.

– Niezupełnie. Mam nadzieję, że nie macie dziś zbyt wiele roboty.

– Jak zwykle – odpowiada Caleb. – Sam wiesz.

– Nie wiem. – Joe macha ręką. – I wcale nie chcę wiedzieć. Moja polityka jest taka, żeby nie wiedzieć, co knują klienci. Zwłaszcza że zazwyczaj nie planują niczego dobrego.

– A, to akurat nie ja. – Caleb szczerzy się w uśmiechu. – Ja jestem niewinny jak pierwszoklasista. Możesz spytać Elizabeth.

– Gdybyś był takim niewiniątkiem, nie siedziałbyś w mojej knajpie – burczy karczmarz.

Ma rację, ale Caleb i ja zaglądamy tu od bardzo dawna. Wystarczy powiedzieć, że byliśmy wówczas stanowczo zbyt młodzi, by pić w szemranych knajpach. Przechodziliśmy akurat w pobliżu i Caleb zaczął się naśmiewać, że nie wystarczy mi odwagi, by wejść do środka i zamówić kufel piwa. Wystarczyło. Od tamtej pory odwiedzamy Joego tydzień w tydzień.

Zauważamy Marcusa i Linusa. Siedzą przy naszym ulubionym stoliku pod tylną ścianą. Podchodzimy do nich. Caleb odsuwa krzesło, a ja rumienię się zadowolona, przekonana, że zrobił to z myślą o mnie. Uprzedza mnie jednak i sam zajmuje miejsce. Stoję więc przez chwilę, czując się jak idiotka. Ostatecznie wybieram inne krzesło i siadam obok.

– Co ci się stało? – Marcus celuje we mnie kuflem.

– O czym ty mówisz?

– Wyglądasz jak nieboszczyk – stwierdza i marszczy nos. – Podobnie też pachniesz. Aresztowałaś tych nekromantów przed czy po tym, jak wykopali cię z grobu? – Wybucha śmiechem, rozbawiony własnym kiepskim dowcipem. Wtóruje mu Linus.

– Gdybyś mniej skupiał się na wyglądzie, a bardziej na chwytaniu czarowników, byłbyś może w połowie tak skuteczny jak ja – syczę.

Caleb rechoce, a Marcus obrzuca mnie gniewnym spojrzeniem i mamrocze półgłosem paskudne przekleństwo. Ignoruję go. Kiedy się jednak odwraca, pospiesznie poprawiam fryzurę i zakładam kosmyki za uszy. Krzywię się z odrazy, gdy spomiędzy włosów wypada mi na kolana zakrwawiony kawałek ciała.

– Była dzisiaj fenomenalna. Najlepsze aresztowanie w karierze. – Caleb podnosi kufel w geście toastu, lecz chłopaki nie dołączają.

Oczywiście, że nie. Linus nie odzywa się do mnie od kilku miesięcy, od pewnego letniego dnia, kiedy w zacisznym zakątku pałacowych ogrodów próbował mnie pocałować i zdzieliłam go pięścią w twarz. A Marcus… Cóż, Marcus nigdy za mną nie przepadał. Wysoki, czarnowłosy i prymitywny. Był najlepszym – nie licząc Caleba – łowcą w służbie lorda Blackwella, ale potem ja się pojawiłam. Nie może znieść myśli, że osoba mojego pokroju – niska blondwłosa dziewczyna – okazała się bardziej skuteczna od niego.

Z drugiej strony, chyba Caleb nie zdaje sobie sprawy, że im bardziej mnie wychwala, tym silniej nienawidzą mnie pozostali. Poza tym akurat moim dzisiejszym wyczynem naprawdę nie należy się chwalić. Dochodzę do wniosku, że wrócę do baru i pogadam z Joem, ale powstrzymują mnie słowa Linusa.

– Rozmawialiśmy właśnie o bożonarodzeniowym balu maskowym – zwraca się do Caleba. – Wiesz już, kogo zabierzesz?

Caleb uśmiecha się i pociąga łyk piwa.

– Być może…

Być może? Mój żołądek zamienia się w ciasno zasupłany węzeł nadziei.

Marcus zaczyna się śmiać.

– Myślę, że masz pecha. Słyszałem że wszystkie najlepsze sztuki są już zajęte – oznajmia i spogląda na mnie. – A ty, Elizabeth, z kim idziesz?

Nie odpowiadam, wyręczają mnie gorące rumieńce.

– Jak mówię – dodaje Marcus i przez twarz przemyka mu wredny uśmieszek – wszystkie najlepsze są zajęte.

– Ja wiem, kogo wybrał Caleb. – Linus się śmieje.

– Cecily Rotherhithe? – domyśla się Marcus.

– Katherine Willoughby – prostuje Linus. – Widziałem ich razem w zeszły weekend.

– E, to tylko przyjaciółka. – Caleb się uśmiecha.

Przyjaciółka? – powtarzam w myślach. Od kiedy? Katherine jest córką hrabiego, matka Cecily jest księżną. Obie są damami dworu królowej Margaret, obie są okropnymi snobkami i obie są okropnie piękne. Zwłaszcza Katherine. Wysoka wyrafinowana brunetka. Dziewczyna, która zamiast spodni nosi suknie, zamiast broni obwiesza się biżuterią i nie pachnie zgnilizną, tylko różami.

– Nie wyglądaliście jak przyjaciele – rzuca Linus. – Chyba że masz w zwyczaju całować się ze wszystkimi przyjaciółmi – dodaje z kpiącym uśmieszkiem.

Doskonale rozumiem, że ta złośliwość wymierzona była we mnie. Kiedy latem zdzieliłam go w twarz, wypomniał mi, że na pewno interesuję się Calebem. Zaprzeczyłam, ale nie sądzę, by uwierzył.

– Cóż… – Caleb w zakłopotaniu drapie się po karku. Wstrząśnięta, zauważam, że wstyd zaróżowił mu uszy. Jeszcze nigdy nie widziałam, by się czerwienił. – Wygląda na to, że moja tajemnica wyszła na jaw.

Coś we mnie więdnie.

Marcus i Linus ze śmiechem drażnią się z Calebem. Przestaję zwracać na nich uwagę. Caleb i Katherine Willoughby? Jak to możliwe? Wiem, że Caleb jest ambitny, zawsze taki był. Wiecznie chce od życia więcej, coraz więcej. Ale zawsze też pogardzał ludźmi w rodzaju Katherine. Nie cierpiał osób, które wszystko dostały na tacy, które nie musiały walczyć o swoje jak on.

Najwyraźniej zmienił poglądy.

Zamyśliłam się głęboko, przez co nie zauważyłam nawet, że chłopcy wstali. Podnoszę spojrzenie dopiero, gdy pada na mnie cień Caleba.

– Wracamy do pałacu – mówi. – Wybieramy się do komnat królowej. Potem planowany jest bal. Pewnie nie chcesz pójść?

– Nie. – Zdecydowanie nie zamierzam spędzać popołudnia, patrząc, jak Caleb obtańcowuje Katherine Willoughby. Przecież on nawet nie lubi tańczyć.

– A co chcesz robić?

– Tutaj posiedzę. – Wzruszam ramionami. – Posłucham muzyki. Napiję się piwa.

– Piwa? – Zdumiony Caleb wysoko unosi brwi. – Przecież to pomyje.

– Mnie smakuje. – Oczywiście ma rację. Piwo jest wstrętne. Ciężkie, zwietrzałe i ma dziwny metaliczny posmak. Przy każdym łyku pali mnie gardło. Niemniej i tak jest lepsze od tego, co dzieje się właśnie w moim wzburzonym brzuchu i od koszmarnego pieczenia pod powiekami. Zawsze tak się czuję, gdy zbiera mi się na płacz.

– No dobra. – Caleb ściąga czoło. – Ale nie przesadź. Jest dość mocne i…

– Nic mi nie będzie. – Zbywam go machnięciem ręki. – Naprawdę nie musisz się o mnie martwić.

– Bez przerwy się o ciebie martwię – stwierdza, ale zaraz potem odchodzi.

Pociągam spory łyk obrzydliwego piwa i odprowadzam go wzrokiem. Bardziej niż czegokolwiek na świecie pragnęłabym być taką dziewczyną, która nakłoniłaby go, żeby został.

ROZDZIAŁ 3

Trio muzyków zniknęło i zastąpiło ich dwóch żonglerów. Są naprawdę dobrzy. Zaczynają od ekwilibrystycznego przerzucania się niewielkimi dyniami, po czym przechodzą do bardziej niebezpiecznych rekwizytów: szklanych kieliszków, noży, wreszcie zabierają się za pupilka Joego, kocura Archiego, który wyje równie głośno jak widzowie. Następnie występuje jakaś tłusta kobieta śpiewająca sprośne piosenki o miłości. Po niej przychodzi kolej na nerwowego młodego poetę o pryszczatej twarzy i łamiącym się co dwa wersy głosie.

Wstaję od stołu i zajmuję miejsce w pluszowym fotelu przy kominku. Zamawiam coś do jedzenia. Chleb, ser i kolejną porcję tego dziwnego zielonego piwa. Pieczenie w gardle ustąpiło i wynalazek Joego zaczyna mi smakować. Reszta gości lokalu jest najwyraźniej podobnego zdania. Piją całymi wiadrami. Zachowują się głośniej i bardziej porywczo niż zazwyczaj.

Stan bywalców okazuje się zaraźliwy. Kiedy pryszczaty poeta kończy deklamować, rzucam w niego skórkami od chleba i rechocę tak samo donośnie jak piraci z sąsiednich ław. Tracę poczucie czasu. W pewnym momencie siedzący przy barze mężczyzna zrywa się na równe nogi – przewracając przy tym swój stołek – i zaczynają nim targać gwałtowne mdłości. Puszcza się pędem w kierunku drzwi, a kiedy je otwiera, okazuje się, że na zewnątrz panuje już czarna noc.

Rany, naprawdę przesiedziałam tutaj cały dzień? Wydawało mi się, że minęły najwyżej dwie godziny. Zdaje się, że powinnam wracać do pałacu, tyle że nic tam na mnie nie czeka. W każdym razie nic dobrego. Znacznie lepiej będzie zamówić kolejne piwo. Wstaję żwawo z fotela.

Co okazuje się poważnym błędem. Cały świat zaczyna wirować, i to bardzo szybko. Wyciągam rękę, by o coś się oprzeć, ale gdy przystawiam dłoń do ściany, ona znika. Nie, nie ściana. Moja dłoń. Zanurza się w kamieniu aż po nadgarstek.

Jakież to fascynujące!

Wyciągam dłoń ze ściany, po czym wciskam ją raz jeszcze. Wsuwam i wysuwam. Raz po raz, aż wreszcie dolatuje mnie czyjś głos.

– Coś nie tak z rączką, kotku?

Obracam się na pięcie. Głos należy do siedzącego kawałek dalej mężczyzny. Twarz nieznajomego niknie za zasłoną dymu.

– Tak. Znaczy nie. Raczej nie. Tyle że… Ręce najczęściej nie giną…eee… w ścianach, prawda? – Mimo kłębiącej się w mojej głowie mgły rozumiem, że nie mówię z największym sensem. Zanoszę się śmiechem.

Dym się rozwiewa, ukazując twarz mojego rozmówcy: kędzierzawe czarne włosy, czarne oczy, starannie przystrzyżona czarna broda. W jego ustach kołysze się długa, wygięta fajka. Drewniany cybuch i biała główka wyrzeźbiona na kształt psiego łba. Kiedy mówi, nie wyjmuje jej z ust.

– Chyba jesteś trochę zbyt młoda, żeby to pić, co?

Śmieję się jeszcze głośniej. Jestem samodzielna już od tak dawna, że nie mieści mi się w głowie, by ktokolwiek mógł krytykować moje zachowanie. Zwłaszcza pirat. A jestem pewna, że to pirat. Poznaję po fajce. Tego rodzaju fajki mają wyłącznie bogacze albo ludzie, którzy zwiedzili szmat świata, na przykład piraci. Pozostali zadowalają się zwykłymi i prostymi, żadnych psich łbów czy martwego drobiu. A bogacze nie przesiadują przecież w gospodach takich jak ta. Zostaje więc tylko jedna możliwość: pirat.

Wlepiam wzrok w kołyszącą się główkę i wzdrygam się, gdy fajka niespodziewanie przeobraża się w wielkiego czarnego węża. Gad wysuwa się z ust nieznajomego i wije wokół jego szyi. Pirat zupełnie nie zwraca uwagi na wspinającego się na jego głowę intruza i mówi spokojnie:

– Tego nie pozwoliłbym pić nawet swojemu synowi, a jest od ciebie starszy. Ileż ty możesz mieć lat, czternaście?

– Szesnaście. Uwaga!

Wyciągam dłoń i klepię pirata prosto w usta, strącając węża na ziemię. Spada z głuchym stukotem na podłogę i zmienia się w tęczę.

– Śliczna! – Wymachuję rękoma, próbując chwycić wstęgi światła, układające się przede mną w spiralę. – Słuchaj! Słyszysz to? Ta tęcza umie śpiewać! – Otwieram usta i dołączam do tęczy. – Greensleeves, la, la, la, kto, jeśli nie moja lady Greensleeves…

– Na krew Boga! Ładnie się urządziłaś… – mruczy pirat.

Wytrząsa do kominka zawartość fajki, którą wsuwa do kieszeni płaszcza. Bierze mnie za ramię i prowadzi do drzwi.

I tym mnie ubódł. Naprawdę nie powinien mnie dotykać. To w końcu pirat, a ja jestem młodą dziewczyną, no i w ogóle. Poza tym zdecydowanie nie mogę pozwalać, by obcy mężczyźni wyprowadzali mnie z gospody Bóg wie dokąd. Niestety, nie potrafię przestać śpiewać wystarczająco długo, by zdążyć mu o tym powiedzieć.

– Nie sądzisz, że powietrze dobrze ci zrobi? – pyta.

– Tutaj też mają powietrze. Przecież widzę! Różowe jest! Wiedziałeś, że powietrze jest różowe? – trajkocę jak najęta, spoglądając na pirata, który wychodzi ze mną na wyludnioną alejkę. Rany, wysoki jest. – Jak się nazywasz?

– Peter. – Odwraca ode mnie spojrzenie. – George, jesteś. Dzięki, że zjawiłeś się tak prędko. No i? Co myślisz?

– Bardzo mi miło cię poznać, Peterze George’u. Ja nazywam się Elizabeth Grey. Widzisz te gwiazdy, Peterze George’u? Układają się na niebie na kształt twojego imienia. Patrz… P… E…. T… – Wskazuję palcem tańczące mi przed oczyma rozmigotane światełka. Są tak blisko, że właściwie mogłabym ich dotknąć.

– Zgadza się, to ona – rozlega się cichy głos tuż przy moim uchu.

Podskakuję i wydaję stłumiony okrzyk. Obok stoi jakiś chłopak. Skąd on się wziął? Mierzy mnie spojrzeniem od stóp do głów. Odwdzięczam mu się tym samym. Ciemnokasztanowe włosy, piwne oczy. Porządnie ubrany. Zielony płaszcz, niebieskie spodnie, wysokie czarne buty. Zaraz… Czy na jego ramieniu rzeczywiście siedzi ptak? Z jakiegoś powodu wydaje mi się znajomy, nie mam jednak pojęcia dlaczego. Unoszę dłoń i trącam palcem ptaka, który reaguje na mój dotyk donośnym, pełnym oburzenia skrzekiem. Parskam śmiechem.

– Pijana? – pyta chłopak.

– Jak bela. A nawet jak dwie bele – odpowiada Peter George. – Absynt. Ten cholernik Joe dodał do piwa absyntu i nie uznał za stosowne jej o tym powiedzieć. A przecież dziewczyna jest zdecydowanie za młoda, żeby brać się akurat za absynt. Ale, ale. Jesteś pewny?

Absynt! Dlatego piwo było zielone! Widywałam już dworzan, którzy opijali się absyntem, a potem zachowywali… dość ekscentrycznie. Całe szczęście, że mam mocną głowę.

– Tak – potwierdza chłopak. – Wydaje się trochę wymizerowana, ale to na pewno ona. Myślisz, że jest w stanie porozmawiać?

– Pewnie, że jestem w stanie – wtrącam pospiesznie. – Słyszysz? Właśnie rozmawiamy. Och, jak ja uwielbiam rozmawiać. – To akurat nie do końca prawda. Rozmawiać lubię wyłącznie wtedy, kiedy jestem pijana. Bo gadam jak najęta, tak mówi Joe. Znaczy, że dużo.

Peter George wymienia się ze znajomkiem spojrzeniami.

– Dobra. Zabierzmy ją w bardziej ustronne miejsce. Sprawdzimy, co da się z niej wyciągnąć.

Chłopak bierze mnie pod rękę i prowadzi przez Kingshead Alley, a potem wąskimi uliczkami w kierunku rzeki. Dociera do mnie, że wybrali dłuższą trasę, omijającą Smithfield Square.

– Pomożemy ci wrócić do pałacu, a po drodze chwilkę sobie pogawędzimy – odzywa się chłopak. – Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko?

– Wiatraczki! – rzucam, potykając się na kamieniu.

– Gdzie? – Ratuje mnie przed upadkiem. – Nie widzę, ale wierzę ci na słowo.

– Oj, w twoich oczach, no… Kręcą się jak wiatraczki. Przepraszam, nie dosłyszałam twojego imienia.

– George.

– Ha, to ci dopiero! Zabawne! Ten drugi też jest George. Na nazwisko. Peter George… Au! – Nogi zaplątują mi się w poły płaszcza i padam na ziemię jak długa.

– Nie. On nazywa się inaczej. To ja jestem George. Poczekaj, pomogę ci. Hm, a co to za zapaszek? W coś ty wpadła?

Kręci głową i pomaga mi się dźwignąć. Dociera do mnie, że jesteśmy tego samego wzrostu.

– Straszny konus z ciebie – komentuję.

– Konus? Ja? Chyba ty! Nie przyszło ci do głowy, że to ty jesteś niska?

Przez moment rozważam jego argument.

– Dobry Boże! Ty masz rację! Musisz być bardzo mądry.

George wybucha śmiechem.

– Aż szkoda, że nie każdego daje się tak łatwo przekonać.

Peter Inaczej podchodzi bliżej, chwyta mnie mocno za ramiona i zmusza do spojrzenia sobie w oczy.

– George twierdzi, że mieszkasz w pałacu… – rzuca.

Kiwam na potwierdzenie.

– Czym dokładnie się tam zajmujesz?

– Jestem służką. – Kłamstwo wypływa mi z ust bez większego trudu. Kiedyś byłam służką. Wciąż sypiam w kwaterach służby. Niekiedy nawet żałuję, że już służką nie jestem.

– Służką? – W jego oczach maluje się zaskoczenie. – Jaką? Pokojową? Łaziebną?

– Pomagam w kuchni.

– Od jak dawna tam pracujesz? – Nie udaje mu się ukryć rozczarowania.

– Zaczęłam, jak miałam dziewięć lat.

– Dziewięć? – ściąga brwi. – Gdzie twoi rodzice?

– Nie żyją.

– Rozumiem. – Spojrzenie Petera Inaczej łagodnieje. – I przez ten cały czas pracujesz jako dziewka kuchenna?

Znów potakuję skinieniem.

– Potrafię ukręcić łeb kurczakowi. Umiem go też upiec. Kaczki też. Pawie… W ogóle nieźle radzę sobie z drobiem. A i jeszcze gotuję świetny gulasz. Piekę znośny chleb i umiem ubić masło. A moja podłoga jest taka czysta, że mógłbyś z niej jeść. – Krzywię się lekko. Strasznie głupio to wszystko brzmi. Ale cóż, rozkaz to rozkaz.

– No dobrze. – Peter Inaczej macha ręką. – A poza tym, czy jesteś w jakikolwiek sposób, jak by to… inna od pozostałych służek? Niezwykła?

Mniej więcej pod setką względów. No, może nie aż setką. Może tylko pod jednym względem.

– Nie, proszę pana. Naprawdę jestem zupełnie zwyczajna.

– Veda musiała mieć na myśli kogoś innego – mówi Peter. – Nie wierzę, żeby to ją kazała nam odnaleźć. Przez chwilę myślałem, że może… Gdyby na przykład pracowała dla królowej. Ale ta dziewucha nie jest… Ona nam nie pomoże. To prosta panienka… George?

George nie słucha. Wpatruje się we mnie z niecodziennym zainteresowaniem.

– Może i racja. – Przenosi wzrok na kolegę. – Zaprowadźmy ją do pałacu. Już późno i zaczną jej szukać. Nie trzeba jej większych kłopotów.

Ruszamy w stronę siedziby króla. Wybieramy żwirową ścieżkę nad rzeką, żeby uniknąć zatłoczonych ulic. Spacer nie należy do najłatwiejszych. Co chwila się przewracam, a George i Peter na zmianę stawiają mnie na równe nogi i pomagają otrzepać płaszcz. Wreszcie stajemy przed schodami, które wiodą prosto do pałacowej bramy.

– Jesteśmy na miejscu – stwierdza Peter. – Gotów, George?

– Jak zwykle. – George uśmiecha się do mnie szeroko.

Już mam mu odpowiedzieć równie sympatycznie, gdy zauważam, że jego zęby przeobrażają się w długie czarne kły. Z całych sił zaciskam powieki.

– Elizabeth? – Otwieram oczy i widzę twarz Petera. Kilka centymetrów od mojej. – George się tobą zaopiekuje. Dopilnuje, żebyś bezpiecznie wróciła do domu. Ale, tak na przyszłość, postaraj się jednak trzymać z dala od absyntu. Dobrze?

Kiwam głową. Strasznie miły gość jak na pirata. Szkoda tylko, że twarz mu się rozpuszcza.

– Dobrze, Peterze. – Przymykam oczy. – Obiecuję.

– Nie mam na nazwisko Inaczej, skarbie. Wiesz… No dobra, George. Do zobaczenia. – Odwraca się i rozpływa w mroku.

George pomaga mi wspiąć się na schody, pod ciężką żelazną bramę pałacowych ogrodów. Otwiera nam strażnik i wchodzimy.

– I proszę, jesteśmy do domu – oświadcza George.

ROZDZIAŁ 4

My? – Czuję się kompletnie zbita z pantałyku.

– Tak. – George się śmieje. – Ja też tutaj mieszkam. Nadal mnie nie poznajesz, prawda? Jestem nowym błaznem króla Malcolma.

Od początku wiedziałam, że skądś go znam.

– Nie wyglądasz na trefnisia – zauważam.

– Taką mam nadzieję. Moje błazeństwo to zawód, nie wygląd. Co do reputacji… Cóż, różnie z tym bywa. – Uśmiecha się.

– Za młody jesteś na błazna – nie rezygnuję, starając się utrzymać w pionie.

– Bynajmniej. – Przytrzymuje mnie za ramiona. – Mam osiemnaście lat, a to przecież wiek największej błazenady. Niesie ze sobą męskie troski, z których nie można już wykpić się chłopięcymi wymówkami. – Prowadzi mnie ścieżyną wijącą się wzdłuż skraju ogrodu. – Trzeba cię odstawić do pokoju, zanim ktoś zobaczy, w jakim jesteś stanie. – Rozgląda się. – Nie wiem tylko, którędy…

– E, ja wiem! – Uwalniam się i łapię go za rękaw. – Chodź za mną!

Sprowadzam go z dróżki, dalej idziemy przez trawnik, w stronę porośniętego bluszczem muru. Po drodze roztrącam dłonią grube liście.

– Wiesz, co jest w tym pałacu najciekawsze? – pytam. – Gargulce. Wiele jest ukrytych, ale kiedy się już jakiegoś znajdzie, w pobliżu zawsze można natrafić na coś interesującego. Widzisz?

Przystaję i wskazuję mu niewielką kamienną paszczę, niemal całkowicie ukrytą wśród pnączy. Wsuwam dłoń głębiej i szukam klamki. Wiem, że tam jest. Mam. Naciskam.

– Panowie przodem – mówię i odsuwam na bok zasłonę bluszczu. Naszym oczom ukazują się niezbyt wysokie drzwi.

George znów to robi: wpatruje się we mnie z tym osobliwym wyrazem twarzy. Lekko unosi ciemne brwi, na jego wargach pląsa nieznaczny uśmieszek.

– No, co?

– Nic. Chociaż… Zabawna z ciebie dziewczyna.

– Przesadzasz.

– Nie przesadzam. Skąd niby zwykła dziewka kuchenna miałaby wiedzieć, gdzie szukać tajnych przejść?

Cmokam z niezadowoleniem.