H O R Y Z O N T  Z D A R Z E Ń  – minimalna, niezbędna prędkość, jaką musi posiadać obiekt, by opuścić pole grawitacyjne ciała niebieskiego. W przypadku czarnej dziury nawet prędkość światła jest niewystarczająca.

Redakcja: ARTUR SZREJTER

Korekta: EWA CIEŚLAK

Mapy: MICHAŁ SZWAGULIŃSKi

Projekt okładki: MAGDALENA ZAWADZKA

Skład: TOMASZ WOJTANOWICZ

Copyright © by Remigiusz Mróz, 2014
Copyright © by Instytut Wydawniczy Erica, 2014
Wszelkie prawa zastrzeżone

ISBN 978-83-64185-60-1

Instytut Wydawniczy ERICA
e-mail: wydawnictwoerica@wp.pl
www.WydawnictwoErica.pl
Oficjalny sklep www.tetraErica.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Cum tacent, clamant.

– Milcząc, wołają.

MAREK TULIUSZ CYCERON

POSEN, OBECNIE W RZESZY, 1 PAŹDZIERNIKA 1939 ROKU

Do kwatery Gestapo weszła dwudziestopięcioletnia, ładna dziewczyna o kasztanowych włosach i skórze trochę zbyt śniadej jak na porę roku ubogą w promienie słoneczne.

Wkraczała do budynku, znanego jeszcze miesiąc wcześniej jako Dom Żołnierza, z duszą na ramieniu. W ciągu kilku ostatnich dni rozeszły się plotki, które mówiły o sali tortur, znajdującej się w piwnicy. Podobno działy się tam makabryczne rzeczy, a funkcjonariusze Gestapo nie znali litości w trakcie prowadzenia dochodzeń.

Dom Żołnierza został oddany do użytku w marcu tego roku. Służył jako ośrodek kulturalny, choć jeszcze częściej – rozrywkowy. Posiadał ogromne audytorium z balkonami po obu stronach i dwukondygnacyjną widownię, na której mieściło się siedemset osób.

Od dwunastego września budynek znajdował się w rękach Gestapo. Większa część przesłuchiwanych nie wychodziła z niego żywa, a nieliczni szczęśliwcy nie byli w stanie opuścić go o własnych siłach.

Dziewczyna natomiast z własnej woli weszła do paszczy lwa. Nie była przekonana, czy robi dobrze, ale przestrzegała otrzymanych wskazówek, więc miała nadzieję, że nic jej nie grozi.

– Czego? – od niechcenia zapytał siedzący przy wejściu strażnik.

– Nazywam się Aleksandra Knoll.

– No i?

– Byłam umówiona.

Wartownik wstał i obszedł ją, po czym dokładnie zmierzył wzrokiem jej apetyczną sylwetkę.

– Z kim?

– Z SS-Sturmbannführerem.

– Aha – odparł znudzonym głosem, po czym znów usiadł na krześle i dodał:

– Zmywaj się stąd.

Aleksandra czuła, jak potęguje się jej strach.

– Byłam umówiona, proszę sprawdzić.

Z wyraźnym niezadowoleniem otworzył jakiś notatnik i zaczął kartkować strony. Nie miał najmniejszej ochoty kiwnąć palcem, ale jeśli na dziewczynę naprawdę czeka sturmbannführer, lepiej to sprawdzić, niż później pluć sobie w brodę.

Po chwili podniósł brwi i powiedział:

– Rzeczywiście. Proszę zostawić tutaj wszystkie swoje rzeczy, łącznie z płaszczem.

Wykonała polecenie, po czym została poprowadzona do tymczasowego biura, które zajmował oczekujący na nią człowiek.

– Witam, pani Aleksandro. Cieszę się, że tak szybko pani dotarła.

– Heil Hitler, Herr Sturmbannführer.

– Zapomniała pani o „SS”. SS-Sturmbannführer.

– Przepraszam najmocniej.

Oficer SD, służby bezpieczeństwa SS, zaprosił pannę Knoll, by usiadła w jednym z wygodnych foteli, po czym odezwał się szorstkim głosem:

– To, co przedstawiła mi pani w trakcie rozmowy telefonicznej, brzmi dosyć wiarygodnie.

– Bo to prawda, choć przyznaję to z przykrością. Ma pan może papierosa?

– Tak, tak. Już podaję.

Sturmbannführer sięgnął do szuflady i wyjął papierośnicę, choć robił to z niechęcią. Ta Polka, a może nawet Żydówka, nie zasługiwała na takie względy. Chciał jednak, by poczuła się bezpiecznie i swobodnie, więc musiał stwarzać wrażenie przyjaznego.

– Niech pani opowiada wszystko od początku. Proszę nie pominąć żadnego szczegółu.

– Tak, proszę pana – odparła posłusznie, a Niemiec był zadowolony, że połknęła haczyk.

Gdyby miała choć trochę oleju w głowie, zapewne domyśliłaby się, że po tej miłej rozmowie trafi do piwnicy, gdzie albo po prostu pozbędzie się jej jakiś niezainteresowany sprawą gestapowiec, albo zostanie przesłuchana, by wydobyć z niej jak najwięcej informacji.

– Na początek proszę powiedzieć, czy są świadkowie?

– Owszem, jeden albo dwóch.

– Dobrze, do rzeczy w takim razie.

Kiedy Knoll zaczęła relacjonować sturmbannführerowi swoje przeżycia, początkowo zaczął się poważnie niepokoić, jednak szybko dostrzegł okazję, którą w przyszłości mógłby wykorzystać.

Wysłuchał jej uważnie, choć od pewnego momentu było to dla niego straszliwie męczące, po czym wstał i powiedział:

– Dziękuję. A korzystając z okazji, chciałbym o coś zapytać.

– Tak? Proszę pytać.

– Jakie pogłoski krążą po mieście o tym, co się dzieje w tym budynku?

– Słyszałam to i owo, nic godnego uwagi. Trudno coś wywnioskować z tego, co mówią ludzie.

– No tak.

Oficer SD zrobił pauzę, po czym dodał:

– To będziesz miała okazję przekonać się sama.

Aleksandra nie zdążyła nawet zareagować na tę informację, kiedy Heller kopnął w jej fotel, który wraz z kobietą przewrócił się do tyłu. Słysząc huk, do pokoju wpadło dwóch funkcjonariuszy. Na rozkaz sturmbannführera zabrali Knoll do piwnicy.

Rüdiger Heller podniósł słuchawkę telefonu i wybrał numer ratusza w Rawitschu.

Wciąż nie mógł uwierzyć, jak porządny i przykładny kapitan Wehrmachtu mógł współżyć z tą brudną Żydówką.

Nikt nie odbierał telefonu.

Rawitsch, obecnie w Rzeszy,
początek października 1939 roku

Christian otworzył oczy i pierwszym, co ujrzał, był spód swojej skrytki na broń. Przez dłuższą chwilę nie mógł zebrać myśli. W końcu uprzytomnił sobie, że tkwi związany w pozycji embrionalnej pod swoim mahoniowym biurkiem.

„Gina” – pomyślał z bólem serca. Przyłożyła mu w tył głowy prawdopodobnie popielniczką, którą wcześniej zostawił na parapecie okna. Zaklął w duchu i stwierdził, że powinien być bardziej uważny.

Zaczął kołysać się w lewo i prawo, aż w końcu wytoczył się spod biurka. Na jego blacie niemiłosiernie głośno brzęczał telefon i nie chciał przestać. Ktoś usilnie starał się z nim skontaktować, ale Leitnera zupełnie to nie obchodziło – choć uparcie dzwoniący telefon działał mu na nerwy.

Pamiętał, że na skraju blatu leżał nożyk do papieru, więc chcąc go strącić na podłogę, zaczął kopać w biurko. Niestety, jego wysiłki spełzły na niczym. Nie słyszał nawet, by nożyk się przesuwał. Domyślił się, że zabrała go Gina z Gottwinem.

Poświęcił na myśli o nich dłuższą chwilę, kiedy leżał bokiem na podłodze, z zaklejonymi ustami i związanymi kończynami. Patrząc na całą sytuację ze swojej obecnej perspektywy, nie mógł nadziwić się, jakim cudem tej kobiecie udało się go tak zwieść. Jego, Christiana Leitnera, który nigdy nie był podatny na urok żadnej niewiasty z wyjątkiem swojej żony. Zagryzł mocno zęby i przeklął swoją nieoczekiwaną słabość do dziennikarki. Poprzysiągł sobie, że choćby cały świat zmierzał ku końcowi, zrobi wszystko, by odnaleźć tę kobietę.

Odgłosy kopania w biurko najwyraźniej zaciekawiły strażnika, gdyż wszedł bez pukania do biura Leitnera. Kiedy zobaczył dowódcę skrępowanego na podłodze, rzucił się w jego stronę.

Po chwili Christian był wolny. Odnotował, że brakuje jego pistoletu oraz sztyletu żołnierskiego.

– Herr Hauptmann, wszystko w porządku? – spytał wartownik.

– Ogłosić alarm. Gina Henckel von Donnersmarck i Gottwin Stöxen mają zostać natychmiast ujęci. – Leitner zbył jego troskę.

– Tak jest, panie kapitanie.

– Żywi – dodał, gdy żołnierz opuszczał jego biuro.

Otworzył zamykane na klucz drzwiczki w szafie i wyciągnął zapasową broń, mausera C96, pistolet pamiętający wielką wojnę[1].

Kilkakrotnie dotknął potylicy i stwierdził, że nie miał krwawiącej rany, ale na wszelki wypadek każe się zbadać lekarzowi najprędzej, jak to będzie możliwe. Zabrał płaszcz i skierował się szybkim krokiem schodami w dół.

W ratuszu trwała już mobilizacja żołnierzy. Któryś z zastępców kapitana najwyraźniej wydał rozkaz, by przeszukać wszystkie pomieszczenia w budynku. Christian uznał to za mało pożyteczne, choć nie mógł wykluczyć, że przebiegła Gina mogła ukryć się ze swoim towarzyszem w gmachu, sądząc, że Leitner będzie szukał ich wszędzie, tylko nie pod własnym nosem. Na myśl o niej jego umysł wypełnił się sprzecznymi myślami. Obiecał sobie, że nigdy w towarzystwie kobiety, która go pociąga, nie opuści gardy i będzie czujny na wszelkie przejawy manipulacji. Mimowolnie z zakamarków jego umysłu wychyliła się myśl o Mateuszu Katnerze i Heinlem, który najprawdopodobniej wrobił Polaka w podpalenie, a zwiedziony tym Leitner pozbawił Katnera życia. „Popełniałem błąd za błędem” – pomyślał. Kiwnął głową na trzech żołnierzy, w tym stojącego na warcie kaprala. W ich eskorcie wyszedł na dziedziniec ratusza.

– Marvin... – zaczął, gdy zobaczył, że przyjaciel biegnie w jego stronę.

– Próbowałem się do ciebie... do pana dobić w sprawie Heinlego, Giny i... tego drugiego, no wiesz – Rodemeyer był tak zdyszany, że nie potrafił sklecić zdania.

– Uspokój się. O co chodzi?

– Ten fotograf, Wendt.

– Tak? – spytał Leitner, rozglądając się dookoła. Poświęcał leutnantowi jedynie połowiczną uwagę, gdyż starał się domyślić, dokąd Gina mogła uciec. Pomyślał o lesie, w którym czasem odbywał biegi lub spacery i szybko wydał rozkaz trzem żołnierzom, by się tam udali.

– Posłuchaj – Rodemeyer upomniał się o jego uwagę.

– Słucham, Marvin, mów.

– To Torsten Blankenburg.

– Co takiego?

– Nie wierzę, że wcześniej nie skojarzyłem jego twarzy. Wprawdzie ostatni raz widziałem go z siedem lat temu, ale przecież ta morda jest tak charakterystyczna!

– Jak to możliwe, Marvin? Przecież ten człowiek nie żyje – odparł kapitan, wreszcie skupiony na słowach przyjaciela.

– Nie wiem, może upozorował swoją śmierć.

Christian przez chwilę się zastanawiał, rozglądając machinalnie na wszystkie strony.

– Jeśli to rzeczywiście on, nie dziwi mnie profesjonalizm, z jakim dokonał morderstw.

– Musimy go dorwać, Leiner.

– Teraz to niewykonalne. Pewnie jest już kilkadziesiąt kilometrów stąd. Skup się na Ginie i Gottwinie, choć wątpię, by to były ich prawdziwe imiona.

Narzeczeni zaczęli biec, gdy tylko usłyszeli dochodzący od strony Rawicza dźwięk syreny alarmowej. Był ledwie słyszalny, jednak w ich obecnej sytuacji nadmiar ostrożności był wysoce wskazany. Chcieli jak najszybciej oddalić się od miasta w kierunku zachodnim, kontynuując swój pierwotny plan.

Po piętnastu minutach biegu Maria była tak wyczerpana, że złapała Staszka za ramię i dała mu znak, by się zatrzymał. Wziął ją na ręce i wszedł głębiej w las. Protestowała, ale zbył to milczeniem, wszystkie siły przeznaczając na dotarcie w miejsce, które uzna za bezpieczne. Musiał w duchu przyznać, że mimo dobrej kondycji brak mu sił, by nieść ukochaną. Kiedy tylko znów mogła spokojnie nabrać powietrza do płuc, zeskoczyła z jego rąk i spokojniejszym już krokiem ruszyli w dalszą drogę. Niedługo potem dotarli do jeziora otoczonego zewsząd drzewami i schowali się niedaleko brzegu.

– Co my teraz zrobimy? Christian zaraz roześle listy gończe, nigdy nie przejdziemy przez Rzeszę – powiedziała Maria, poprawiając włosy, koszmarnie zwichrzone podczas przedzierania się przez las.

– Nasze tożsamości też są spalone.

– Masz jakiś pomysł?

Wgapiając się ze sfrustrowaną miną w spokojną taflę jeziora, Staszek pokręcił przecząco głową.

– W takim razie idziemy dalej.

– Zawrócić nie możemy. Oddalmy się od Rawicza, a potem będziemy myśleć.

Kiwnęła głową. Wypalili po papierosie i ruszyli w dalszą drogę, tym razem już wolniej. Nie słyszeli odgłosów pogoni. Wszystko wskazywało na to, że udało im się uciec wystarczająco daleko, zanim ktoś odnalazł Leitnera.

Od momentu, kiedy Christian zaproponował Zaniewskiemu papierosa, ten gotował się w środku ze złości, przeklinając swoją lekkomyślność. Próbował wmówić sobie, że był to odruch bezwarunkowy. Chwila dekoncentracji. Pokręcił głową, gdyż nie przekonała go własna argumentacja – zwyczajnie nawalił na całej linii i będzie musiał się z tym pogodzić.

Popatrzył na błyszczący na ręce Marii pierścionek zaręczynowy. Wydał na niego wszystkie zaoszczędzone pieniądze i zaciągnął kredyt u ojca. Przed chwilą, gdy siedzieli pod drzewem, ukochana założyła go z powrotem na palec. Był to jedyny miły akcent podczas ich ucieczki z miasta...

Niespodziewanie wyszli z lasu na nieduże pole. Na horyzoncie widniały wiejskie zabudowania.

– Gdzie mógł pójść Holzer? – zapytała Maria, zwracając głowę w stronę narzeczonego.

– Prosto do piekła, zapewne.

– Barani łeb – szepnęła i szturchnęła go w ramię.

– Nie wiem, może w głąb Rzeszy? Może na północ, w stronę morza?

– A może siedzi w Rawiczu i z jakiegoś strychu obserwuje akcję poszukiwawczą, którą zarządził Christian.

Staszek nie mógł nie zauważyć, że zawsze mówiła o niemieckim oficerze, używając jego imienia, a ton jej głosu zdradzał sympatię, która jemu wydawała się zupełnie irracjonalna i nieuzasadniona.

– Niewykluczone. Ale wspominałaś, że kiedyś robił jakieś interesy w Niemczech, więc może ma tam kontakty.

– Może. Ale teraz najchętniej podziękowałabym mu za zabicie Heinlego, a jednocześnie walnęła prosto w nos za bagno, w którym nas zostawił.

Kiwnął głową, po czym wskazał na krzywy, zrobiony z patyka i deski znak drogowy, stojący tuż przy wiejskiej dróżce.

– „Wehrse”.

– „Wiiize” – poprawiła go Maria.

– Jeden grzyb. Proponuję ominąć tę wieś szerokim łukiem.

– Staszek... Dlaczego ten napis jest po niemiecku?

Ponownie rzucił okiem na drogowskaz. Wyglądał, jakby stał tutaj od dobrych kilku lat. Drewno było zniszczone, a napis słabo czytelny. Oboje popatrzyli na siebie i stwierdzili, że musieli przekroczyć dawną granicę Polski z Rzeszą. Wkraczali do legowiska nazistowskiej bestii.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Przypisy

[1] W latach 20. i 30. tak nazywano I wojnę światową (przyp. red.).