Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Zanim zapytacie:

2014

Opinie blogerek

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Redakcja:
Ewa Kaniowska

Projekt okładki:
Studio projektowe & Visual, www.andvisual.pl

Zdjęcia na okładce:
© Africa Studio

Korekta:
Małgorzata Denys, Maciej Korbasiński

Redaktor prowadzący:
Małgorzata Głodowska

Text copyright © Paulina Płatkowska & Agnieszka Jeż
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-249-6

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Powieść tę

dedykujemy życiu

za całą jego wspaniałą nieprzewidywalność

Zanim zapytacie:
wszystkie postaci występujące w książce
– nawet pierwszoplanowe –
są zmyślone.

2014

Magda zaparkowała na ostatnim wolnym miejscu przy Grójeckiej opodal bazarku i rzuciła okiem na zegar na samochodowym wyświetlaczu. Uśmiechnęła się z zadowoleniem – półtorej godziny łowów! W wyciskaniu czasu do ostatniej kropli była mistrzynią. Chyba odkąd została mamą.

Hm, pojedynczą mamą.

Nieważne, nie psujmy jej nastroju.

Nie widziała niczego niewłaściwego, a już nie daj Bóg upokarzającego, w kupowaniu używanych ubrań. Przeciwnie: cały proceder uważała za szczytnie ekologiczny i humanitarny. Ludzie Ludziom, Oxfam, PCK, zrównoważone gospodarowanie i takie tam. Lubiła sobie wyobrażać tych, którzy nosili te ubrania jako pierwsi. Kupowali je w eleganckich sklepach bez czyhania na wyprzedaże, łączyli z innymi częściami garderoby w gustowne zestawy. Krzywi i prości, wysocy i niscy, filigranowi i grubi. Więcej czasu schodziło jej na wymyślaniu historyjek niż na faktycznym szukaniu ciuchów.

Jak odważna musiała być Angielka w rozmiarze 46, nosząca falbaniastą miniówkę?

Czy szykowny kostium w barwach korporacyjnych przyniósł komuś szczęście na rozmowie o pracę?

Półprzezroczysta bluzka, tak zwiewna, że jej prawie nie ma – czy randka w niej była udana?

Magda omiatała wzrokiem wieszaki, co rusz wkładając coś do koszyka.

W ciuchlandach pozwalała sobie na absolutną swobodę kreacji. Mierzyła ubrania, których nigdy nie rozważałaby za normalną cenę w zwykłych sklepach. Zbytkowne, kolorowe, koronkowe, z fantazyjnym żabotem, niespodziewaną plisą, irracjonalne. Aksamitny szlafrok, w którym mogłaby grać hrabinę. Sukienka znacznie za krótka do pracy. Kapelusz. A jeśli tuż za rogiem czeka ją nagła odmiana losu i sposobność zostania damą u boku ujmującego lorda?

Definitywnie warto mieć kapelusz.

W lustrze przymierzalni Magda stroiła odpowiednie do kreacji miny i oglądała się ze wszystkich stron. Widok był z grubsza przyjemny. Niewysoka, mile pozaokrąglana we właściwych miejscach. Jakimś cudem letnia opalenizna jeszcze się jej trzymała.

Ubrania z koszyka i paru wieszaków po próbie lustra lądowały w stosie na tak lub w stosie na nie. Jeszcze tylko płaszcz i zwolni miejsce pochrząkującej za zasłoną kolejnej łowczyni.

Płaszcz niestosownie rozłaził się na brzuchu. Co za licho?… Może czas dyskretnie powitać rozmiar M?… M – jak M-ama, M – M-agda-po-trzydziestce, M – M-ój-brzuszek-już-nie-taki-jak-kiedyś?…

Szkoda, bo bardzo fikuśny. Chociaż z drugiej strony?… Taki cienki płaszcz, może w sam raz na londyńską mżawkę, ale przed rodzimym listopadziszczem nijak nie ochroni.

Tak. To jest ten powód. Niepraktyczny. A nie przyciasny.

Ostatni rzut oka na siebie w płaszczu, poza nonszalantki z rękami w kieszeniach – a to co?

Funt! I to nie, jak ostatnio w Magdy życiu, funt kłaków – ale prawdziwa moneta w twardej walucie i kruszcu.

No, to się nazywa rekompensata! Magda uśmiechnęła się, i w duchu, i ciałem, i schowała monetę do kieszeni własnych spodni. Na szczęście – towar ostatnio nader deficytowy w życiu Magdy.

Lubiła takie znaki.

A oto druga i nie ostatnia osoba dramatu. Jagoda. Nieświadoma dziejących się za kotarą misteriów, lekko zniecierpliwiona, przestępowała z nogi na nogę. Ponieważ miała podzielną uwagę, kątem zielonego oka obserwowała się w przymglonym lustrze ochockiego lumpeksu, jednocześnie miotając pod nosem nieprzychylne bliźniemu słowa. Jakaś kobieta utknęła w przymierzalni, zabierając tam naręcze ubrań, malowniczo teraz wystające zza ciężkiej aksamitnej kotary, także zapewne przybyłej z dostatniego europejskiego kraju.

Dobór ubrań był zaiste przedziwny: szlafrok (ręcznik może?) w kolorze fuksji w pełni rozkwitu, coś tiulowego i przezroczystego w cielistej barwie (po co wkładać na siebie coś, czego nie będzie widać?), rondo kapelusza (do szlafroka czy bluzki ma pasować?) i jakieś falbany w ilości hurtowej i z bogatym kwietnym ornamentem.

Ależ rozrzut stylistyczny, żachnęła się Jagoda. Lekuchne podenerwowanie tylko po części było reakcją na odzieżową fantazję i brak poszanowania dla innych (czas! czas!) konkurencyjnej klientki lumpka. Po prawdzie to Jagoda często bywała rozdygotana – ot, taka konstrukcja psychofizyczna jej się trafiła.

Czuła się w tym przybytku tekstyliów wszelakich jakoś nie na miejscu. Już na pierwszy rzut oka widać było, że zakupy oferowanej tu konfekcji nie są dla niej przykrą koniecznością. Smukłe nogi były opięte przez szare legginsy perfekcyjnie łączące dobrą jakościowo bawełnę z odpowiednią ilością wysokogatunkowej lycry. Od połowy uda legginsom towarzyszyła zwiewna, lecz pozwalająca się domyślić miłych dla oka kształtów środkowej i górnej części ciała tunika; również w odcieniach szarości. Do kompletu był wełniany paltocik, jakby żywcem wyjęty z lat 50. Stopy i łydki skryły się w zamszowych kozakach koloru zgniłej zieleni, która przyjemnie konweniowała z barwą oczu.

Tyle zobaczyłby postronny obserwator. Jagodzie stojącej karnie przed przymierzalnią Jagoda w lustrze jawiła się jednak ciut odmiennie. Niby szczupła, ale raczej chłopięco skrojona. Legginsy odkrywają, tunika zasłania – trudno się zdecydować, czy zanęcać, czy zniechęcać. Twarz z gatunku charakterystycznych; kształt nieprecyzowalny, bo maskowany chmurą rudawych loków, piegi wytrwale obecne, mimo że od słonecznych wakacyjnych dni minęły już ponad trzy miesiące. Doza aprobaty z nutą krytyki. Voilà, Jagoda!

Dzisiejszy pobyt w sklepie z używaną odzieżą był niezaplanowany. Jagoda po prostu nagle zapragnęła dotknąć prawdziwego życia. Po ośmiu godzinach w pracy, gdzie wszystko było cacy i uczesane jak z niemieckiego katalogu wysyłkowego, potrzebowała odmiany. Tutaj ją dostała. Ubrania z historią, jak ich byli właściciele – kolorowe, zmechacone, utrwalone naftaliną, barokowe, ascetyczne, markowe. Wybrała poncho tak kolorowe, że mogłoby wywołać atak epilepsji, szarą wełnianą szmizjerkę, seledynową bluzę dresową z kapturem i napisem Be like me oraz kamizelkę uplecioną z malutkich brązowych koralików. Jagoda nie była niewolnikiem jednego stylu, a manifestowanie siebie poprzez ubrania oscylowało między ekstrawertyzmem a introwertyzmem.

No, nareszcie, ileż można, czy te kobiety dzieci nie mają, nigdzie im się nie spieszy – złość w miarę płynnie zaczęła się zmieniać w nienatrętną ekscytację (czy łupy okażą się trafione?), gdy widoczne za kotarą ruchy pokazały mobilizację: zbieranie z podłogi rozrzuconych ubrań, wkładanie butów i wymarsz z przymierzalni. Ciężki od kurzu i wełnianych guzełków materiał uchylił się i…

@ @ @

Data: 7.11.2014

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Temat: Wiosna jesienią

Jagodo Moja Najbliższa!

Przypadkowe spotkanie z Tobą przed paroma godzinami dało mi więcej, niż możesz sobie wyobrazić. Jak to możliwe, że przestałyśmy się widywać na trzy? – nie! – cztery długie lata?!… Niełatwo po takiej przerwie jakby nigdy nic wejść w intensywny, szczery kontakt. W każdym razie nie od razu, z marszu. Trzeba było najpierw wypuścić ostrożne sondy, skomentować wzajemnie fryzury, zagadnąć o dzieci. Z powrotem się trochę oswoić – dokładnie tak, jak to zrobiłyśmy.

A jednak złapałam Cię raz czy dwa na badawczym spojrzeniu, jakbyś chciała migiem się rozeznać, co się dzieje w mojej duszy, co naprawdę u mnie słychać. Gdyby były gotowe bryki z dusz, chętnie byś zeń dziś skorzystała, prawda?

Najwyraźniej nie do końca udało mi się wywrzeć na Tobie wrażenie osoby szczęśliwej i spełnionej.

Z niechęcią przyznam: intuicja Cię nie zawiodła. Od pewnego czasu noszę w sobie wielki zamęt. Nasze nieoczekiwane spotkanie łupnęło mnie mocniej, niż dałam po sobie poznać. Była to zresztą bomba z opóźnionym zapłonem – dopiero w długiej (korki!) drodze do domu klarowała mi się piorunująca, przeszywająca na wskroś myśl: muszę Ci wszystko wyznać. Tobie, przyjaciółce ze szkolnych lat, towarzyszce zabaw, sprzymierzeńcowi w dyskusjach. Obawiam się, że i Tobie zmącę tym spokój – za co z góry przepraszam… Czuję się źle, podle, nisko, a zarazem cudownie i wzniośle. Taki mętlik… Wiem, że to przez utratę wewnętrznego pokoju, zwanego także łaską… Tak długo się nie spotykałyśmy, moja historia stygnie… niech więc będzie mejl.

Oddech.

Poznałam kogoś, kto nie zrobiwszy jeszcze nic, już wywrócił mi świat do góry nogami. Ma na imię Wiktor. Poznaliśmy się z ogłoszenia.

Motoryzacyjnego.

Ale po kolei.

Jesień tego roku mam istnie przełomową. Z największym wstydem wyznaję, że we wrześniu moje małżeństwo z Maciejem ostatecznie zakończyło się rozwodem. Pamiętasz, kiedyś, dawno wysłałam Ci zaproszenie (na ślub, nie na rozwód). To oczywiście jest moja życiowa porażka, ale też mam poczucie, że nie zaniechałam niczego, by uratować ten związek. Wybaczyłam zdrady i upokorzenia, prowadziłam z mężem długie rozmowy (także te trudne), wynajmowałam mediatora. Deklarowałam otwartość, powoływałam się na wartości. W końcu, po trzech latach rozłąki uznałam, że to droga donikąd. On wciąż mieszkał w Londynie, nie dając mi ani nadziei na powrót, ani żadnej gwarancji swej wierności. Żył już innym życiem, innymi podnietami. Z wolna stawał mi się coraz bardziej obcy. Doszło do tego, że małżeństwo trzymało się już tylko na świętej złotej nitce sakramentu. Złożyłam zatem dwa pozwy: w kurii metropolitalnej – o uznanie małżeństwa za nieważne; i w sądzie świeckim – o rozwód.

Pierwsza sprawa wciąż jest rozpatrywana. Druga odbyła się szast-prast i – wobec całkowitej obojętności Macieja na temat bycia czy też niebycia moim mężem – po półgodzinie zakończyła się gorzkim sukcesem. To jest – porażką.

To był wrzesień. W tym samym miesiącu posłałam Irenkę (znaną Ci na razie tylko ze zdjęć wysupłanych dzisiaj z portfela) do przedszkola (zaadaptowała się bardzo dobrze), a sama wróciłam do pracy. Nie mam jeszcze odwagi przyznać się tam do ostatnich zajść. W redakcji „On Żyje” otaczają mnie ludzie głęboko wierzący, prawi, nieskazitelni jak biel koszul z reklam. Nie jestem pewna, czy nie wyleciałabym stamtąd za takie złe życie.

Osobliwym prezentem rozwodowym od Macieja był samochód. Nie, nie, nic z salonu – ot, jego kilkuletni wóz z Wysp. Za stary jak na jego lanserskie potrzeby, a jednocześnie dużo nowszy od tego, którym jeździłam od studiów.

Kiedy wystawiłam na sprzedaż swoje stare auto, pośród różnych potencjalnych kupców pojawił się pan wytrwały ponad miarę. Dzwonił do mnie przez trzy tygodnie, wypytując o motoszczegóły i próbując dopasować spotkanie celem oględzin.

Rozmawialiśmy o wszystkim, tylko nie o moim samochodzie. Antykwariaty, muzyka, smaki… Głos dojrzały, radiowy, o pięknej barwie. Miło było go słuchać, mógł właściwie mówić obojętnie co. W końcu zaproponował spotkanie w serwisie Lexusa (!), żeby obejrzeć moje cacko.

Dopytałam, czy pamięta, że mowa o 12-letniej toyocie, którą zamierza sprawdzić w serwisie aut za pół miliona – a on na to, niezrażony, że tak.

Klient nasz pan. Odebrałam Irenkę z przedszkola, zaopatrzyłam w malowanki i pojechałam.

Był najbrzydszy z listopadowych dni. Popołudniowa szarówka, ohydna mżawka; błoto i wiatr.

Czekałyśmy na delikwenta w samochodzie. Naraz widzę kątem oka, że jakiś facet stoi przy aucie, pod parasolem, nieco z tyłu.

„Pewno to on” – pomyślałam i wysiadłam…

…wprost na mężczyznę onieśmielająco idealnego.

Na szczęście był tak idealny, że z miejsca uznałam, że to nie moja półka, i zachowałam się na wskroś naturalnie. Byłam absolutnie pewna, że widzę go po raz pierwszy – wiesz, uroda, którą na pewno bym zapamiętała. A on powiedział:

– Zmieniła pani kolor włosów…

Potem przyszedł mechanik z Lexusa, odziany nieomal w garnitur, i zaproponował, żeby zacząć od przejażdżki. A ideał – ale też w końcu przecież klient! – mówi: proszę, niech pan jedzie, ja zostanę; potem mi pan opowie, jak chodzi.

I poszedł z nami kolorować malowanki.

Salon był luksusowy jak francuska restauracja.

Spędziliśmy tak godzinę, podczas której starałam zachowywać się po matczynemu, godnie, nie zdradzając zainteresowania. Samochodu nie kupił (jakie auto wytrzymałoby presję takiego salonu?), pożegnaliśmy się, gawędząc jeszcze przez chwilę (deszcz zmienił się w ulewę, konieczny podkład do takich chwil).

Wsiadłam do samochodu i nie mogłam przestać się trząść. Potwornie, jak w febrze, musiałam się zmusić do trzymania kierownicy i uważności.

– Oho! – pomyślałam. Bo tak właśnie reaguję na zakochanie. Tak trzęsłam się dwanaście lat temu na pierwszej randce z późniejszym mężem.

Byłym mężem. Muszę w końcu przywyknąć.

Tego samego wieczoru zadzwonił i bardzo drżał mu głos. Chcąc podtrzymać tę rozmowę, pletliśmy androny o sztuce współczesnej – a do mnie uparcie wracała scena z Annie Hall, świeżo obejrzanej z Olą i Pawłem – kiedy on i ona popisują się erudycyjnymi dyrdymałami, a w podpisach jest to, co naprawdę myślą. Skojarzenie mnie śmieszyło, bo sztuki współczesnej nie cenię i nie lubię, a wymądrzałam się popisowo, myśląc, jak bardzo bym chciała, żeby mnie ten facet dotknął.

Dwa dni później zadzwonił znowu. I powiedział, że wtedy, w tym deszczu, myślał tylko o tym, żeby mnie pocałować.

Tej samej nocy wymieniliśmy pięćdziesiąt SMS-ów (Nie znoszę pisania SMS-ów).

Przez te dwa dni schudłam dwa kilo, bo motyle w brzuchu telepały jak latające młotki.

I tak na przemian – dzwonił, pisał SMS-y i mejle. Przyznał, że ma motyle w żołądku, gdy o mnie myśli (więc oni też miewają?…), że nie może przestać myśleć, że się zakochał od pierwszego wejrzenia, że nigdy, przenigdy mu się coś takiego nie zdarzyło. Że gdyby ktoś kazał mu prędko wybrać, to ma przeczucie, że chciałby ze mną być do końca życia. Sam kolekcjonuje grafikę, nie ogląda telewizji, czyta książki, lubi góry i las, słucha Trójki. Brzmi znajomo? Toż to cała ja! Jest prawnikiem, wyniósł się z miasta do lasu, co dzień dojeżdża, pewnie niewiele dłużej niż ja z mojego osiedla na rubieżach.

To wszystko – na pan/pani. Bo przecież nie mieliśmy nawet okazji przejść na ty. Staroświeckie, acz urocze („Czy pani wie, że ma piękne dłonie?”).

I gdzie w tej historii przyczynek do ostracyzmu, do zamętu? Bo przecież domyślasz się, że nie mogło być za łatwo…

Otóż – jak mi wstyd, jak wstyd, gdy to piszę! – jest żonaty i ma dwóch synów.

Wciąż i wciąż szturcham w sobie do przebudzenia tę swoją słynną moralność, którą dotąd przecież nosiłam jak sztandar… Napisałam mu, że z zasady nie wchodzę w takie układy, że rodzina to świętość, że to mi śmierdzi świętokradztwem, że to, że tamto. A on odpisywał, że tak bardzo się cieszy, że „są jeszcze tacy ludzie”. I że on też czuje się potwornie, bo programowo nie kłamie, i tak mu z tym egzotycznie… a jednak dalej pisał i dzwonił.

To wszystko miało miejsce w poniedziałek, ledwie kilka dni temu.

Kim jestem w tym wszystkim, Droga Przyjaciółko? Tyle zmian, odkąd straciłyśmy kontakt… Już nie młoda mężatka, lecz trzydziestoletnia rozwódka z dzieckiem. Nie mieszkam w fajnej kamienicy w centrum, tylko na strzeżonym osiedlu na odludziu. Przegrałam to, co było dla mnie najważniejsze. A teraz ta historia. Czy to nareszcie nagroda za paroletni ból, smutek, za rany po zdradach męża – czy żenujący flirt? Wszak pewno jestem łatwym łupem, taka wyposzczona… Czy to po mnie widać?

Jagodo, błagam, bądź racjonalna i surowa do bólu – i powiedz mi coś na to wszystko.

Albo nie. Przytul.

Twoja niezmiennie

Malina

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 7.11.2014

Temat: Re: Wiosna jesienią

Malino, Malino Moja!

Jak się dziwnie porobiło…

Ale od początku. Bardzo się cieszę z naszego dzisiejszego spotkania. Cztery ostatnie lata coraz oszczędniejszych kontaktów nadrobiłyśmy w godzinę między wieszakami w ciuchlandzie. Nie tylko odjazdowe ubrania dostały od nas nowe życie – nasza nadwątlona przyjaźń też! Wstyd się przyznać, ale kiedy zobaczyłam Cię wychylającą się zza kotary przymierzalni, w pierwszym odruchu chciałam dać nogę ze sklepu. Głupio mi, że tak zapuściłam naszą znajomość. Oczywiście nasze następujące po sobie ciąże, porody, połogi i kolejne miesiące opieki nad potomstwem trochę tłumaczą ten stan zamknięcia się na świat. Tylko trochę jednak. Nie mam pojęcia, dlaczego poszłam w taki skrajny introwertyzm, ale nie mogłam się z niego wydobyć. Wiesz, sądziłam, że dzielenie się z kimś swoim nieszczęściem tylko mnie pognębi, a udawać już nie miałam siły. Co za głupota! Przeżywanie i szczęścia, i nieszczęścia z kimś innym, zwłaszcza ci życzliwym i do ciebie podobnym, jest kojące. A w Tobie czuję pokrewną duszę. Teraz, po wczorajszej rozmowie i dzisiejszym mejlu – jeszcze bardziej. To tyle tytułem wstępu. I przeprosin.

A co do innych rzeczy…

Nie spodziewałam się, że tak szybko po rozwodzie otworzysz serce dla nowego mężczyzny. Ile to czasu minęło od chwili, gdy sędzia ogłosił Was niemężem i nieżoną? Miesiąc? Superekspres po prostu. Albo przeznaczenie. Cud właściwie, biorąc pod uwagę Twoje (moje zresztą też) doświadczenia z płcią przeciwną. Pamiętasz, jak kiedyś rozmawiałyśmy, że poznać pana-wprost-idealnego to jak trafić szóstkę w totku. Nierealne – lepiej od razu obniżyć wymagania, przygotowując się na serię rozczarowań. A tymczasem – tadam! Ideał objawiony! Fakt, że chciał, teoretycznie przynajmniej, kupić Twoją doświadczoną życiem żabowatą toyotę (zieloną w dodatku!), jest niepokojącym elementem w tej układance, ale gdyby jeszcze miało się okazać, że jest bogaty, byłby to nadmiar szczęścia – nie do udźwignięcia.

Żonaty. Ha…! No i co mam Ci napisać? Tobie – chodzącej świętości, bywalczyni pielgrzymek, najszczerszej wyznawczyni wiary. Ja – zdecydowanie bez aureoli. No więc co? Że tak się nie godzi, że to grzech? Nie mnie to oceniać. Że na cudzym nieszczęściu szczęścia nie zbudujesz? Banał, choć nie bez racji. Że może zbyt wcześnie na nowego mężczyznę, gdy poprzedni dopiero przed chwilą został mocą urzędową wykreślony z Twojego życia? Że może to łajdak, kawał zbója, co omami i nabuja?

Wierz mi, Malino, bezradnie zawieszam ręce nad klawiaturą. Ja, która na co dzień radzi porzuconym, zdradzonym, codziennością znękanym czytelniczkom, jak żyć. Ja, poradnikowe pogotowie ratunkowe w „Być Kobietą”. Powinnam Ci z miejsca dać receptę na szczęście… Wiesz, że nigdy nie miałam w sobie moralizatorskiego zacięcia. A teraz mogłabym dodać: „Kto z was jest bez grzechu…”. A ja – tak, tak, nie do uwierzenia, bez grzechu nie jestem.

Wiesz, jak było. A raczej jak jest. Z zewnątrz idealne życie pani redaktor z dwójką uroczego potomstwa oraz mężem lekarzem. Dzieci już odrobinę odrośnięte, kontaktowe, rezolutne, dające morze miłości, ale i pozwalające na chwilę oddechu. I to wszystko w dekoracjach przytulnego domku z ogrodem w stylu angielskim. Sielanka. Ale nie, niestety. Szewc bez butów chodzi – ustawiam czytelniczki do pionu, besztam, każę, daję rady nie od parady, wspieram rozumiejąco, do serca przytulam. A po godzinach – wszystko nie tak, nie tak, nie to… Pustka w sercu coraz większa, inne rejony ciała też niezaopiekowane…

Co się dzieje w takich sytuacjach? Bingo. I owszem – pojawił się ktoś. Znasz go zresztą. To… Jerzy. Tak, ten Jerzy. Nietrudno się domyślić, prawda? Nasi równolatkowie tak się nie nazywają.

Jak to się stało, zapytasz? Iskra, błysk, moment. Kilka dni temu był u mnie w pracy. Już nie jako szef działu prasy kobiecej w moim molochu wydawniczym, ale jako były przełożony. Dopełnianie ostatnich formalności, takie żegnanie się z firmą na raty. Zobaczyłam go na korytarzu. Poczułam zapach wetywerii – on i te perfumy są nierozłączni. Ucieszyłam się na jego widok niezrozumiale nieadekwatnie. W przypływie emocji, zamiast ograniczyć się do wyćwiczonego uścisku dłoni, po życzliwym „dzień dobry” pocałowałam go w policzek. Dokładniej opisując płaszczyznę pocałunku, powinnam powiedzieć, że zaczął się on w prawych kącikach naszych ust. Subtelnie, acz wyczuwalnie przekroczył granicę standardowego powitalnego cmoknięcia. Odczułam delikatny wstrząs, mrowienie biegnące od warg w głąb ciała i rozgałęziające się na dwie odnogi, które przeniosły owe elektryczne wyładowania do głowy i brzucha. Momentalnie się ogarnęłam. Lubię to określenie – „ogarniać się” – stawiać na baczność członki i emocje.

– Widzę, że się za nami stęskniłeś – rzuciłam lekkim tonem, który miał przykryć efekt nieroztropnego powitania.

– Wypełniam ostatnie powinności. – Odchrząknięcie przed wygłoszeniem tego zdania dobitnie wskazywało, że Jerzy mniej sprawnie maskował zaskoczenie moim wylewnym gestem. Porozmawialiśmy przez chwilę; nic istotnego ani osobistego, kilka okrągłych zdań. Od trudu dalszej konwersacji wybawił mnie kolega z działu logistyki, z którym, jak się okazało, Jerzy był umówiony. Uśmiechnęłam się, wykonałam nieokreślony ruch głową i z ulgą zniknęłam za drzwiami swojego pokoju. Postanowiłam zająć się mejlami, które czekały w firmowej skrzynce, by wtłoczyć myśli w codzienną rutynę. Uprzejme odpowiedzi, do których dołączałam serdeczne pozdrowienia, nieco mnie ukoiły. Po półgodzinie, gdy płynny stukot palców na klawiaturze zadziałał jak medytacyjne skupienie, usłyszałam delikatne pukanie do drzwi. Jerzy. Już w kurtce, z laptopem pod pachą.

– Chciałem się pożegnać. – Uśmiechnął się.

– No tak… – wspięłam się na szczyty elokwencji.

– Będę pisał – dodał.

I wtedy świeżo odzyskany spokój się oddalił. Uśmiechnęłam się obcym, nieswoim uśmiechem, którego sama nie potrafiłabym zinterpretować. Twarz Jerzego wykonała podobny wysiłek mimiczny. Obrócił się i delikatnie zamknął za sobą drzwi. A ja już wiedziałam, że zwrotnica została przestawiona i mój los potoczy się innym torem…

Dlaczego tak nagle? Wszystko przez ten pocałunek. Jerzy zawsze mi się bardzo podobał: niski, niezwykle męski głos. Mocno szpakowate włosy obcięte na rekruta, co odejmuje mu lat i dodaje chłopięcego uroku. Młodzieńcza sylwetka, bystre spojrzenie, lekko ironiczny uśmiech. Przypomniałam sobie nasze pierwsze spotkanie. Moje ciało zareagowało wtedy podobnie jak przy korytarzowym pocałunku – dreszczem. Podobno należy słuchać tej intuicji, ponieważ płynie z doświadczenia i nie sposób nią manipulować.

Posłuchamy jej, Malino?

Całuję, rozdygotana

Twoja z powrotem

J.

PS. No i skąd wiedział, że zmieniłaś kolor włosów?…

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 8.11.2014

Temat: Miłość kolektywna

Jagodo!

Dziękuję Ci za mejla intymnego, zaufanie, wsparcie.

Wyrzutów nie miej – tak się składało i już. Dobrze, że dałaś się jakoś odczarować.

„Ogarniać się” organicznie nie znoszę, jak każdego nadużywanego słowa! Każdy sadzi dziś drugiemu dobre rady: „człowieku, ogarnij się!”. Nastolatki w tramwajach wyszeptują tonem zwierzeń do smartfonów: „taaaka jestem ostatnio nieogarnięta, muszę się ogaaarnąć…”. Jakieś pospolite ruszenie ogarniania.

Wolę panować nad sytuacją. Zawsze miałam skłonność do monarchii!

A więc Jerzy… Im dłużej o tym myślę, tym bardziej mi się wydaje naturalne, że do siebie lgniecie. On do Ciebie pasuje. Niewiele wiem o Twoim Piotrze, ale… – uch, nawet teraz, gdy to piszę, czuję taki zgrzyt. Wiesz, kobiety tak mówią o swoich mężach: mój Kamil, mój Krzysiek. Tymczasem Piotr… jest jakby nie-Twój… Oddzielne macie patrzenia na świat, oddzielne życia. Wybacz, jeśli Cię uraziłam.

Żadna z nas nie wie, jak się potoczą jej idiotyczne historie – ale cóż, spróbujemy przejść przez nie z godnością i… maksimum radości, prawda? Spróbujmy. A nuż się uda?… Koniecznie wespół – w zespół, oczywista!

Boże! Umówisz się z nim?…

Ściskam Cię najserdeczniej

M.

PS. Tak dobrze mu się ze mną rozmawiało przez telefon, że jeszcze przed spotkaniem poszukał w internecie moich zdjęć. Stąd wie, że włosy były brązowsze.

@ @ @

Od: jag

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Malino Droga,

tak, próbujmy. Co na końcu, to się okaże, ale teraz serce mówi: idź, no idź…

Powinnam Ci napisać, że nie wiem, czy się umówię, pokajać trochę, pobiczować, zachować minimum pozorów. Właściwie to myślałam, że mnie skrytykujesz za taki pomysł. Że będziesz chciała odwodzić od niecnego planu. Że potrzeba umoralniania okaże się silniejsza od wynikającej z przyjaźni akceptacji…

Wiesz, co w tej mieszance uczuć, jaką teraz przeżywam, w tym okrutnym zamęcie najbardziej mnie uderzyło? Fakt, że ten korytarzowy, trochę ukradkowy, całkowicie nieromantyczny, zważywszy na scenerię, pocałunek zmiękczył mi kolana i odurzył. Pocałunek. No dasz wiarę? Tęsknić za pocałunkami – jak nierozgarnięta dziewiętnastowieczna pensjonarka! Ale to zetknięcie ust było elektryzujące! Kula ciepła gwałtownie rozżarzyła się w moim brzuchu i zaczęła zataczać coraz szersze kręgi. Nie miała nic wspólnego z subtelnymi motylkami lub podrygami serca. „Płomienie w lędźwiach” – właśnie takiego zwrotu użyłam w myślach, próbując później określić swój stan, zamiast pomyśleć „gorąco mi tam” lub w ogóle nie myśleć, tylko poddać się nagłemu podekscytowaniu. Wyraz „lędźwie” zawsze mnie onieśmielał; brzmi jakoś anatomicznie i nieprzyzwoicie, kojarzy mi się ze średniowiecznym erotyzmem, szczerym i nieskrępowanym rozpasaniem. Idealnie jednak pasował do sytuacji – określał ten fragment ciała, który dopraszał się mojej uwagi, wysyłając jasny sygnał, którego się nie spodziewałam i – jak próbował mnie szybko przekonać mój czujny jak zawsze umysł – nie chciałam. Na takim ciągłym przewijaniu filmu z tamtego popołudnia upłynął mi wieczór. A kiedy usiadłam przy biurku i otworzyłam laptop… Zobaczyłam mejl od Jerzego.

Jagodo, Jagodo,

czego szukasz, czego pragniesz, za czym tęsknisz?

Jerzy

Jakież to oklepane, harlequinem z daleka pachnące, takie bardziej wyszukane epistolograficzne disco polo, pomyślałam, coraz bardziej zła na własne ciało, które mimo tej pogardliwej oceny nie chciało zobojętnieć, utrzymując podwyższoną lokalnie temperaturę i ogłaszając erotyczny alert. Ta fraza wyjęta niby z kioskowego romansu trafiła mnie celnie. Wiesz, że zwykle trzymałam swoje schludne i porządne życie w ryzach norm i zasad, nie pozwalając sobie na żadne eks-, a tym bardziej sekscesy, więc taki prosty, mocny sygnał był zaskoczeniem.

Właściwie to spodziewałam się listu od Jerzego. Nie takiej jednak formy oczekiwałam. Choć, po chwili zastanowienia, doszłam do wniosku, że całkiem zgrabnie to rozwiązał. Jak inaczej rozpocząć subtelny flirt, żeby w razie braku wzajemności z łatwością się schować za lakonicznym sformułowaniem, które przecież niczego wprost nie sugeruje. A z drugiej strony, gdy trafi na podatny grunt, by emocje buchnęły jak ogień na przesuszonej ściółce…

A może ja Jerzego źle oceniam? Może to żaden casanova, co miłostkami szafuje? Może się boi odsłonić i chowa za bezpiecznymi słowami?

Tak, umówię się. Umówię. Wiem, że robię źle. Wiem, że krzywdzę i mogę być skrzywdzona. Ale chyba nie umiem już zawrócić. To trochę tak, jakby skrywane przez lata różnorakie niespełnienia nagle wydostały się na wolność i nie można było nad nimi zapanować…

A Ty? Co Ci serce podpowiada, ciało sugeruje i rozum każe? Którego posłuchasz?

Pisz do mnie, pisz! Miejsca sobie znaleźć nie mogę. Dobrze, że jesień w tym roku przychylna człowiekowi. Zabieram zaraz Matyśkę i Jeremka na wycieczkę do stolicy. Dla dzieci chowanych w przyleśnej podwarszawskiej głuszy wyprawa pociągiem do wielkiego miasta to doznanie niemal ekstatyczne. I metro tam jest, i schody ruchome, i gwar, i szum. Wszystko nęcące jak cholera, więc będą biegać, mówić jedno przez drugie, na pewno się pokłócą, a może nawet zgubią. I tego mi trzeba w ten rozdygotany weekend – matczynego stanu najwyższej gotowości, który zajmie ręce, nogi i głowę.

Całuję

Twoja J.

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 8.11.2014

Temat: Wszędzie znaki

Borówko!

Dwa z nas szewce, co bez butów chodzą… Ty kobietom zalecasz na łamach ostrożność, a sama lecisz jak ćma do światła, ja – zawodowo moralizuję, jednocześnie (co by pomyślał nasz ksiądz dyrektor?!) flirtuję z żonatym mężczyzną. Ja! Tak odległa od flirtu jak… Jak i Ty do niedawna?…

Pytasz, skąd mój brak moralizowania i świętego oburzenia na Ciebie.

Sama nie przestaję zadawać sobie tego pytania. Zepsuł mi się wewnętrzny kompas? Zatarł się w nim kierunek na prawość? Nigdy taka nie byłam, sama wiesz. Zawsze jednoznaczna, o jednej i tej samej twarzy i poglądach.

Otóż chyba się pogubiłam, Jagodo. Działam jak człowiek w głębokim kryzysie. Tylko dlaczego, u licha, wcale nie jest mi w nim źle? Zagubiona – owszem, niepewna – też. Ale nie nieszczęśliwa! A przecież zawsze wiedziałam, że zejście z mojej ścieżki grozi wszystkimi możliwymi nieszczęściami!

Tymczasem stało się niejako à rebours: najpierw spadły na mnie nieszczęścia, potem – teraz – pozwalam się prowadzić gdzieś na manowce. Słowo daję, nie poznaję samej siebie. To przedziwne uczucie. Silne – a jednocześnie w jakiś pokrętny sposób nieskończenie intrygujące…

Randka – hm. Ciekawa jestem rozwoju wypadków – jak to się u Ciebie potoczy? Wciąż bez potępienia, którego – nawet gdybym chciała – nie mogę z siebie nijak wykrzesać.

Co zaś do Wiktora… Jak on mnie umiejętnie uwodzi, aż strach. Poprawny i stylowy, acz między wierszami upycha treści, które drażnią i palą jak ta czekolada z drobinkami chili. Sama wiesz, że nas, ludzi słowa, właśnie ze smakiem dobrane frazy pociągają najbardziej.

Tak. Ja też się z nim spotkam. Boję się, że to szaleństwo, że go sobie przyśniłam, wyczytałam w którejś powieści. Dlatego właśnie chcę go znów zobaczyć, przekonać się, że tkliwych wiadomości nie wysyła żaden program, za który pod koniec miesiąca przyjdzie niespodziewany rachunek, ale żywy, bałamutnie, piekielnie przystojny mężczyzna.

Właściwie… A niech tam. Już jesteśmy umówieni. Na jutro. Wszystko do tego zmierzało, wystarczyło tylko podtrzymywać rozmowy, czytać i odpisywać, nie stawiać oporu, płynąć z nurtem. Kto by pomyślał, że tak łatwo jest łamać zasady?… Przecież nawet w tym sformułowaniu jest trzask „łamania” i „zasada” sucha jak stara gałąź. Tymczasem wystarczyło nie powiedzieć „nie”, gdy nalegał. I już w tym jestem.

A teraz kończę, bo Irenka podejrzanie marudzi i pokasłuje. Kochana moja, wymarzona dziewczynka, wieczna pamiątka po małżeństwie… Od kilku dni mam wobec niej wyrzut sumienia, że tyle czasu poświęcam własnym myślom i sprawom. Układam z nią puzzle i jednocześnie wymieniam SMS-y z W., pospiesznie moszczę ją do snu, by w ciszy wieczoru oddać się fantazjom… Może ten kaszel to znak, by z nią jutro zostać w domu i nigdzie nie iść, nie pchać się w tarapaty, powściągnąć pragnienia? Musisz wiedzieć, że popadam w obsesję znaków, kolejne samotnicze dziwactwo. Pierwsze słowo usłyszane po włączeniu radia rano? – dobry lub zły omen. Osoba, nad którą akurat wiszę w tramwaju, zwalnia miejsce i wychodzi? – los szykuje mi miłą niespodziankę!

Stojąc rano w korku, staram się sytuować za autem z jakimś pomyślnym numerem rejestracyjnym. Mile widziane siódemki, najlepiej trzy. Mogą też być trójki, przyjacielsko zaokrąglone, lub ósemki – nieskończoność czegoś dobrego…

Czwórki – jak usłużne krzesła.

Panicznie zmieniam pas jak najdalej od tablic imiennych, W0 EVIL, W1 DARAS.

Szóstki – wykluczone.

No więc znak czy nie znak? Okaże się rano.

Pozdrawiam Cię znacząco

Malina

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 9.11.2014

Temat: Re: Wszędzie znaki

Malino Moja!

Czytam, że lecisz tam, gdzie Twoje motyle…

Oj, Malinko, Malinko… Ja już nic nie wiem. Jak dobrze, że Cię mam!

Pomysł wczorajszej wycieczki turystyczno-krajoznawczej był strzałem w dziesiątkę. Dzieci mnie nie zawiodły. Udaremniłam próbę rzucenia się pod pociąg, salomonowo rozstrzygnęłam kłótnię, decydując, że jedno bilety kupuje, drugie je kasuje, poiłam zziajane buzie, by chwilę potem równie żywiołowo szukać toalety. Byłam matką i ojcem (Piotr na konferencji), stanowczą i miłą zarazem, co mnie kosztowało tyle wysiłku, że wieczorem marzyłam tylko o łóżku. Zanim jednak tam dotarłam, sprawdziłam pocztę. Pamiętasz, jak się zirytowałam na lakoniczny list od Jerzego, co to miał mnie zanęcić i zachęcić. Wyczułam w nim pragnienie flirtu, więc odbiłam piłeczkę, zadając te same pytania. I w odpowiedzi dostałam szczerość – odkrytą, odsłoniętą. Nie spodziewałam się jej, choć skrycie o niej marzyłam. I co pisze? Właściwie to samo, co czuję ja. Nie może jeść, spać, pracować. Widzi, marzy, pragnie, tęskni. Nie pamiętał takich uczuć, stało się. A z drugiej strony widzi też Dorotę, swoją konkubinę (paskudne słowo! Chyba specjalnie go używam, żeby i sobie, i Tobie obrzydzić ten związek) – ufną i spokojną, córkę, której już raz zafundował trzęsienie ziemi, rozwodząc się z jej matką z powodu wspomnianej nieślubnej Doroty. Czuje obowiązek, szacunek, przywiązanie, ale nie miłość i namiętność. Co ma wybrać? Jak się zachować? I oczywiście pytania: czy ma prawo do szczęścia, bliskości, uniesień? Czy ma prawo posłuchać swojego ciała, serca, emocji? Czy życie to jednak tylko obowiązek, rutyna, odpowiedzialność? Kogo wybrać: siebie czy innych? Same pytania, brak odpowiedzi. I co dalej? Cofniemy się w pół drogi czy śmiało pójdziemy naprzód, zdając się na los, z pełną świadomością (choć jak w zawierusze najwyższych emocji można w ogóle mówić o procesach myślowych!) konsekwencji?

Malino, w przededniu wielkiego zamętu – czas decyzji nastał. I my z Jerzym się umówiliśmy. Na bezpiecznym neutralnym gruncie Dzikiego Ryżu. Telepie mną od tych emocji, rzuca od ściany do ściany. Czy fakt, że w moim (sakramentalnym, na Boga – grzeszę po dwakroć!, a Ty, redakcja katolicka, nie grzmisz!!!) związku nie dostaję podstawowej rzeczy – bliskości – i wszystkich dalszych jej pochodnych: czułości, namiętności, seksu, mnie usprawiedliwia? Kto jest ważniejszy: Jagoda – kobieta, człowiek, czy Jagoda – matka, żona? Wyrzut sumienia mam wielki jak kanion w Kolorado.

A z drugiej strony znów ogarnia mnie złość – żeby pocałunek mógł mnie tak poruszyć?! Ile we mnie niespełnionych potrzeb!

Piotra nie znasz zbyt dobrze, ale odczytujesz go bezbłędnie. Sieriozny, poważny Piotr. Życie to przede wszystkim obowiązek. A że ja po kawałku umieram z tej samotności i niespełnienia, wszystkie uczucia przelewając na dzieci – fanaberia…

Co do Twoich obaw o wprawność we flirtowaniu, to chyba się nie sugeruj tym, że Wiktor wydaje się aż nazbyt utalentowany w tej dziedzinie. Może tacy mężczyźni się zdarzają: z polotem, seksapilem, tylko my o tym nie wiemy, bo trafiłyśmy na emocjonalnie kulawe egzemplarze?

Jutro dzień, w którym przyjdzie wielka fala – albo nas wciągnie w toń i zginiemy, albo… wypłyniemy na szerokie wody miłości.

Skołowana Cię całuję

Jaguś

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 10.11.2014

Temat: Wielki dzień nastał

Jaguniu!

To dziś. Moja pierwsza randka od dwunastu lat.

Dotarłam do pracy. Irenka od rana dziarska, dzieci wspaniale się (czasami) przez noc regenerują. Chyba całe miasto wzięło wolne w tym dniu między Świętem Niepodległości a weekendem… W przedszkolu pustki, w pracy pustki, na ulicach pustki, za to w żołądku… Sama wiesz. Choć też pusty.

Ściskam, odezwę się – jeśli będę miała o czym…

Maria Magdalena

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 10.11.2014

Temat: Re: Wielki dzień nastał

Potrójna M.,

przedziwne – też się z Tobą denerwuję. Dziś to mi nawet dobrze robi, bo po południu mam w szpitalu zabieg. Tak, w zatokach bagno, w brzuchu motyle, w sercu zawierucha.

Ściskam

Jaga

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 10.11.2014

Temat: Dygot, dygot

Jago,

wymieniamy właśnie z Wiktorem nerwowe mejle o tym, jak to się denerwujemy. Dygot, dygot.

M.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 10.11.2014

Temat: Re: Dygot, dygot

A kiedy godzina „0”?

J.

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 10.11.2014

Temat: Re: Re: Dygot, dygot

Godzina „0” o czternastej. Pora dziwna, podyktowana moim niepełnym etatem w „On Żyje”; do tego nasz czas będzie ograniczony porą odebrania Irenki z przedszkola.

Boże, Boże, Boże.

M.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 10.11.2014

Temat: Do odważnych świat należy

No to już za chwilę… Bądź sobą.

Leć ze swoimi motylami!

J.

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 10.11.2014

Temat: Re: Do odważnych świat należy

Jago. Ja już wcale nie chcę!!!… Chcę do domu, pod kołdrę, bu, bu, bu. Matko, jak się boję.

M.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 10.11.2014

Temat: Baczność!

Maliniasta,

widzę, że jesteś w rozsypce. Udzieliły mi się Twoje rumieńce, pąsy i niekontrolowane bicie serca. Dobrze, że mam doświadczenie w tej materii („Być Kobietą” to niezła szkoła życia, na co dzień przydaje się jednak chyba bardziej niż „On Żyje” – przynajmniej w tym życiu), bobyśmy obie wpadły w jakiś amok. A tymczasem trzeba się wziąć w garść, potraktować tę randkę jako coś zwyczajnego (nie opowiadaj mu, kiedy ostatni raz się z kimś umawiałaś, bo zacznie podejrzewać u Ciebie zestaw poważnych, dyskwalifikujących wad). Bądź naturalna, miła, swobodna. Okej – dzielna też bądź!

Zamykam komputer, bo sala zabiegowa na mnie czeka. Ty w męskie ramiona, ja – pod maskę tlenową. Szykuje się zawrót głowy.

Napisz do mnie wieczorem, koniecznie!

Całuję

Twoja J.

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 10.11.2014

Temat: Po

Jaguś!

Opowiem Ci od razu, bo jak tu zwlekać i po co?

Umówiliśmy się, pobiegłam. Zwyczajna, w dżinsach i swetrze nie pierwszej młodości. Nie chciałam się sztucznie wyfiokować, do tego nic mi się rano nie układało – ani makijaż, ani włosy.

Czekał z wielkimi herbacianymi różami.

Spłoszyłam się strasznie, strasznie. Przez tydzień, który minął od naszego poznania, już sama nie wiedziałam, czy pamiętam, jak on wygląda, czy go sobie swobodnie dorysowałam w marzeniach. Rzeczywiście okazał się odrobinę inny – na przykład wydawało mi się, że nosi okulary – a nie nosi. Chyba że zdjął, by się odmłodzić!

Potem zrobiłam swoją rewolucję seksualną, czyli przeszliśmy na ty. I długo rozmawialiśmy, a ja dodatkowo kaszlałam. Prawił mi komplementy i uważnie mi się przyglądał; trochę milczeliśmy i nie było to denerwujące. Ręce nam się trzęsły tak, że filiżanki z herbatą musieliśmy brać w obie dłonie; na szczęście nas to śmieszyło i trochę rozładowywało atmosferę.

Tak upłynęło z półtorej godziny – na inteligentnej rozmowie na poziomie, patrzeniu, niemych podchodach, gonitwie myśli (ja), obmyślaniu strategii (jak przypuszczam, on). Aż w końcu się pocałowaliśmy, i lawina ruszyła.

Mój strach wcale nie ustał. Spaliłam chyba z 8000 kalorii na to trzęsienie się. Rety, i było tak dwoiście – obcy facet. A taki… – aż się boję tego słowa – kompatybilny.

Z drugiej strony – wciąż się martwiłam, czy ta kompatybilność nie wynika aby z doświadczenia podrywacza-recydywisty, taki był wprawny. No albo właśnie tak do mnie pasujący… Och, jak mnie to dręczy!

Sam mówił, że czuje się, jakbyśmy się znali od wieków, że tak dobrze, że cudownie, że uwielbia. Dla mnie całe to spotkanie – fakt, że ktoś tak na mnie patrzy, takie rzeczy mówi i do tego tak całuje – było doświadczeniem egzotycznym jak dla pensjonarki. Nie umiałam tych kwiatów z wdziękiem trzymać, potem, w drodze do samochodu. Ich długie łodygi obijały mi się o nogi, wzrostem, jak wiesz, Pan Bóg mnie nie obdarzył… (mądrością być może też nie?). Kiedy ja ostatnio dostałam kwiaty?…

Na jego śmielsze słowa nie umiałam wcale zareagować – tak wypadłam z obiegu, nie do wiary… Może wręcz nigdy w nim nie byłam?

A potem, już w samochodzie, dopadły mnie wyrzuty sumienia. Gigantyczny kac moralny… Rozumiesz bez zbędnych słów wyjaśnienia, prawda?

Jaką rolę mam grać w tym układzie? Jak stawiać jakiekolwiek warunki? Przecież od samego początku wiedziałam, jaki to jest układ…

Ciekawe, czy to się skończy stertą chusteczek, czy – no właśnie, czym?

Całusy od moich motyli dla Twoich

Jawnogrzesznica

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 10.11.2014

Temat: Re: Po

Malino w worku pokutnym,

siedzę i czytam Twój list, chociaż myśl mam zmąconą punkcją. Nie tylko punkcją zresztą… Dziwnym zrządzeniem losu nasze historie zaczęły biec równolegle. Z jedną drobną różnicą. Ty jesteś rozwódką. Kartę masz czystą – z sądowym wpisem do akt. A ja…? Wróciłam do domu obolała; Matyśka i Jeremi już spali. Ciche, spokojne oddechy w dziecięcych łóżkach. Piotr czekał na mnie. Uprzejmie dopytał, jak się czuję, i szybko czmychnął w swoje papiery. A ja nie wiem, jak się czuję – jest mi i smutno, i jakoś radośnie. Besztam się i wybielam jednocześnie.

W środę moje tête-à-tête…

Dobrej nocy

Zielona Jagoda

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 11.11.2014

Temat: Dotyk, który leczy

Wiesz, Jagodo? Ta równoległość naszych losów dodaje mi otuchy. Zaraz sobie myślę, że może jest w tym jakiś plan, nieprzypadkowy zamysł? Najpierw trafiamy do jednej szkolnej ławy – Jaga Jabłońska i Magda Malinowska, nierozłączny owocowy duet, powinnyśmy być wdzięczne klasie, że nam nadała takie trwałe ksywy! – niebawem minie trzydzieści lat, odkąd je przywdziałyśmy, dwie szczerbate mądralińskie… Wspólna dłuuuga edukacja, po niej realizacja podobnych marzeń – praca w gazetach, czasem przy książkach, mężowie, dzieci. Tu rozluźniamy nieco więzi, zaabsorbowane rodzinami i dorosłością. Notabene, Jagodo, czy Tobie się czasem to wszystko nie wydaje zabawą w dorosłość? W panie z dziećmi i sprawunkami, pańcie kotlet bijące, utyskujące na mężów, wszystko tak jak w naszych dawnych zabawach? Klnę się, Jago, że bywają chwile, gdy wyglądam mamy, która by z kuchni zawołała: „kończcie już tę zabawę, myjcie ręce i chodźcie na obiad!”. Nawet nie wiesz, jak bym czasem chciała sprzątnąć te wszystkie cholerne zabawki i zacząć zupełnie nową, fajną zabawę. Ze starego zestawu tylko Ciebie przeniosłabym do tej następnej. I swoją „lalkę” Irenkę.

Zatem wpadamy na siebie po tylu już latach. Zaraz odgrzebuję Twój adres i w hołdzie dawnej przyjaźni z miejsca zaczynam Ci się zwierzać. Wtedy wychodzi na jaw, że obie stoimy w tym samym punkcie, u progu czegoś nowego…

Taak… chyba jesteśmy w podobnym miejscu. Do tego Ty masz punkcję, mnie kręci się w głowie od niejedzenia. Nie mogę też spać. Wczoraj w nocy bezsenność wzbudziła we mnie sceptycyzm i negację. Spytałam Wiktora, czy zdradzał wcześniej żonę („tak, trzy lata temu, i czuł się z tym podle. Oraz – że zdradził ją przecież także wczoraj ze mną”). Myślałam sobie o nim, jak siedzi w gabinecie – bibliotece i pisze do mnie najnamiętniej, a w ich sypialni leży żona – sama i niespełniona, właśnie taka jak my. Tak, bo seksu z żoną nie ma. Czyli klasyczne „żona go nie rozumie, wcale ze sobą nie śpią”… Napisałam nawet, że może wolałabym go „zewangelizować” – potrząsnąć nim i przywrócić go rodzinie i wartościom, zamiast mieć z nim romans. Tylko potem sama chyba zostałabym samotną świętą, dopowiedziałam sobie zaraz w myślach.

– Jesteś wolna, masz wybór – odparł.

Ale jak miałam dokonać takiego wyboru obiektywnie i uczciwie, gdy mimo prysznica i upływu godzin wciąż czułam na sobie jego zapach i pocałunki? Moja skóra i zmysły wcale nie chciały, żebym została świętą.

Nie wiem, co mi mówi intuicja. Ona jest teraz obrzydliwie niemiarodajna i mówi głównie: „niech on mnie dotknie jeszcze raz”.

Wiesz? Pikanterii dodaje fakt, że moja życiowa tragedia zaczęła się od zdrady Macieja. To był człowiek, w którym byłam bezgranicznie zakochana; byliśmy też przyjaciółmi, kumplami. Znaliśmy się na wylot, tak mi się zdawało. Całe lata, całe studia. To, że oboje byliśmy gorliwymi katolikami, zapewniało mi spokojny sen.

Gdy niespodzianie w Londynie zaczęło się nawet nie psuć, ale istnie walić, prędzej byłam skłonna uznać, że zwariował od wyzwań, napięć i ambicji, niż że zdradził. Wysyłałam go do psychologa, neurologa, nawet umawiałam z egzorcystą, dasz wiarę?!

Tymczasem on zaczął mnie tam zdradzać niemal natychmiast po przyjeździe. Tak jakby wszystkie ideały zawaliły się w obliczu nagłego sukcesu, pieniędzy, spełnionych ambicji. Nie mogłam uwierzyć, że mój nienamiętny, intelektualny, niezainteresowany seksem mąż obraca na boku asystentkę. Wyobrażasz sobie?!? Trywialnie, jak ostatni łachmyta!

Do tego stopnia go to absorbowało, że nie zawahał się dwa razy wyrzucić mnie z naszego tamtejszego domu – raz tuż po moim przyjeździe (bo jego sukces nie jest automatycznie moim sukcesem! I nie życzy sobie, bym za nim podążała jak cień!), drugi raz – w połowie ciąży. Dopiero wtedy, w połowie ciąży, poznałam prawdziwą przyczynę jego rozstroju nerwowego. Po prostu za wszelką cenę chciał się mnie pozbyć ze swojego życia. I było to równie smutne… jak samo nasze pożycie.

Na pewno wiesz z listów swoich czytelniczek, co się wtedy czuje. Przez wiele tygodni było mi gorąco ze złości, słabo z największego w życiu rozczarowania. Zamglony naraz sens życia widziałam tylko w rosnącym zdrowo – na przekór wszystkiemu – brzuchu z Irenką. Do tego dochodził paraliżujący lęk o przyszłość – lęk przed samotnością i kołaczącą w tyle głowy, choć skrzętnie odpychaną, myślą o samotnym macierzyństwie.

Ale najsilniejsze, od pierwszej chwili aż do teraz, było (jest…) poczucie krzywdy, że wiarołomny Maciej tak lekko dzielił się z przypadkowymi dziewczynami tym, czego przez wszystkie wspólne lata tak bardzo skąpił mnie.

Seksem, Jagodo. Co za wstyd. Wiesz, jak to zniszczyło moją kobiecość?

Nieustannie pulsował mi w głowie mętlik „za” i „przeciw”: schować dumę do kieszeni, dać się solennie przeprosić, wysłuchać zapewnień o „nigdy więcej” i nieść dalej krzyż smutków i radości sakramentalnego życia – czy właśnie nie; dzierżyć tę dumę, otulić się chłodem i wyniosłością, stać się dla odmiany kobietą silną, godną i pojedynczą.

Maciej wybawił mnie chociaż z tego jednego dylematu. Tak bardzo rozsmakował się w hedonizmie, że żadne solenne zapewnienia nie padły.

Widzisz, dlatego czuję się winna w dwójnasób – że robię tamtej kobiecie to, co mnie samą tak strasznie, strasznie bolało, bardziej niż śmierć babci, niż koniec jakiejkolwiek przyjaźni. Można coś budować na czyimś bólu?

Można?

Paradoksalnie, gdy myślę o Tobie i Jerzym, wydaje mi się, że można. Wyglądacie jak z jednego zdjęcia, przedartego lata temu i teraz na powrót składanego. Może lata w rozdarciu wygładziły brzegi tak, że teraz nie pasują do siebie idealnie – lecz wciąż znać, że to jeden obraz.

Tak Was widzę, Jagodo. Nie myśl, proszę, że byłam uprzedzona do Piotra przez te wszystkie lata (jak wiadomo, przyjaciółka czasem trochę rywalizuje o kobietę z jej mężem). Widzę po prostu Ciebie o wielkich szklanych oczach, latami niedotykaną, niedostrzeganą – i zdaje mi się, że Jerzy umiałby na Ciebie naprawdę patrzeć. Tak, jak na to zasługujesz.

Napiszesz o tête-à-tête?

Ech… Marna ze mnie redakcja katolicka.

Całuję Cię

Malina

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 12.11.2014

Temat: Re: Dotyk, który leczy

Malino odzyskana, współodczuwająca i tak samo nieżyciowo staroświecka, jakie my jesteśmy podobne! Los sprytnie to obmyślił, byśmy się spotkały i w piorunującym tempie odnowiły przyjaźń. Mnie to nawet niespecjalnie dziwi: więzy z czasów szkolnych są silne, mocne, takie czyste. Jak i my wtedy…

Ale od początku, czyli od Ryżu. Po wczorajszych szpitalnych torturach, przygnieciona wyrzutami sumienia, padłam na łóżko, przykryłam się swoją kołdrą i… nie mogłam zasnąć. Pozwól, że przedstawię Ci stan liczebny kołder. Otóż są dwie. Bez problemu mieszczą się na naszym ogromnym małżeńskim łóżku, które zapewnia wygodę i intymność – każdemu z osobna; możemy się w nim nie spotykać i wysypiać. Nazwa „małżeńskie” przy meblu tych gabarytów jest absurdalna. Wspólnotowe powinny być tapczany, wersalki lub materace o nieprzekraczalnej szerokości dziewięćdziesięciu centymetrów. Do tego jedna poduszka i niezbyt duża kołdra o wątpliwych walorach grzewczych. Czułam, że powierzchnia materaca między naszymi poduszkami, ten obszar jałowej ziemi niczyjej, jest tej nocy jeszcze większa. Zasnęłam późno w nocy i spałam mocnym snem rekonwalescenta.

Obudziłam się za późno, co uświadomiłam sobie, zanim jeszcze spuściłam nogi z łóżka. Zegar bezlitośnie pokazywał 7.30. Układ wskazówek na białej tarczy uruchomił w mojej głowie kaskadę obrazów: truchtem do pokoju Matyldy, łagodne dotknięcie ramienia, a po sekundzie już bardziej gwałtowne tarmoszenie, uzupełniane pojedynczymi wyrazami: „późno, wstawaj, łazienka, zęby, ubranie, na dół, śniadanie”. Z pokoju córki do pokoju syna: te same manewry, może ciut subtelniejsze, bo Jeremi jest młodszy od siostry. Między nerwowym poszturchiwaniem i pohukiwaniem wizyta w łazience, szybki prysznic, krytyczna konstatacja obrazu w lustrze: zmarszczki, paskudne kurze łapska, piegi, właściwie plamy barwnikowe, jeszcze nie starcze, ale z młodzieńczym wdziękiem brązowych kropek na alabastrowej buzi niemające już wiele wspólnego. Powrót do sypialni, chwila namysłu przed garderobą – taki codzienny rytuał, który byłby usprawiedliwiony, gdyby efekty nie były takie powtarzalne. Omiotłam wzrokiem kolorowe ubrania, przeczuwając, jak ożywczo, energetycznie i ekscytująco mogłabym w nich wyglądać, i wybrałam spokojne szarości. Dalsza poranna rutyna przebiegła sprawnie. Dzieci zostały bezpiecznie umieszczone w starannie wybranych placówkach opiekuńczo-wychowawczych: przedszkolu, które już dwulatki uczy, że motyl to butterfly, a w piaskownicy trzeba się dzielić wiaderkiem i łopatką, oraz szkole, która w przyjemnej atmosferze i dziesięcioosobowych klasach wtłacza w dzieci ducha tolerancji, równości i dużą dawkę wiedzy na rozmaitych kołach zainteresowań.

Po odbyciu tej obowiązkowej rundy podjechałam pod stację kolejki, która dowiozła mnie do redakcji. Machinalne czynności, spotkania, na których byłam obecna tylko udręczonym ciałem, i odliczanie czasu do 15. Niewinne kłamstewko, że przyczyną wcześniejszego wyjścia jest kontrola felernych zatok. Szybka podróż metrem i już byłam w Dzikim Ryżu.

Jerzy czekał przy stoliku, czytając gazetę. Właściwie to chyba udawał, że czyta. Był zdenerwowany, lekko zmieszany i… bardzo męski. Granatowe płócienne spodnie, błękitny sweter, zachęcający swoją miękkością do natychmiastowego przytulenia się do jego właściciela. Zamówiliśmy dania o egzotycznych nazwach i zaczęliśmy rwaną rozmowę. Że: piorun z nieba, pustka, która domaga się wypełnienia, dzień do dnia podobny, marazm, ciała i serca zastygnięte. O naszych partnerach (jakie braki w polszczyźnie – paskudny wyraz, który ma nazwać, hm… najbliższą ci osobę) też. Ale tak oszczędnie – oszczędzając i ich, i siebie. Miski z ryżem i pałeczki wybawiły nas od brnięcia w ten trudny temat. Potem siedzieliśmy skuleni w naszym kąciku, delikatnie i bez wprawy gładziliśmy się po dłoniach. Dwa chojraki, nagle bezradne wobec siebie i sytuacji. Jerzy odprowadził mnie do metra i pocałował. Dotyk jego delikatnych, a zarazem męskich, idealnie wykrojonych warg znowu wyrzucił mnie na nieznaną orbitę.

A teraz siedzę w domu, przy biurku, i Ci się zwierzam. Twoja historia z Maciejem mną wstrząsnęła, bo nigdy bym nie przypuściła. Tak samo myślałam o Twoim mężu, jak Ty w epoce naiwnej ufności. Chociaż spójrz na to z perspektywy tych lawinowo nam ostatnio przybywających wrażeń i spostrzeżeń – czy ci mężczyźni, którzy tak nami zawładnęli, są inni? Lepsi? Czy nam się trafiło coś wyjątkowego, czy tylko boleśnie banalna proza życia, której – z braku jakichkolwiek doświadczeń w tej materii – nie rozpoznajemy?

Tymczasem ja dodatkowo uwikłana. Bo Piotr mnie chyba nie zdradza. Z opisu – Twój Maciej – wypisz wymaluj. Aseksualny, nieczuły, zero emocji, żadnych potrzeb w stylu „przytul”, „pocałuj”, „weź za rękę”. Pożycie – dramat. Najpierw rzadko i jeszcze – cóż, brnę w szczerość – byle jak, z problemami (jego) i niespełnieniem (moim). Orgazmy to na palcach jednej ręki mogę wyliczyć – na całe dziesięć lat! W dodatku to wszystko bez poprzedzających, zwykłych codziennych drobnych czułości. W ciągu dnia nic, a potem, raz na kwartał – „no, chodź”. Ale jak tu iść? Żadnych sygnałów z ciała, nawet nie drgnie. To jak? Mieć życie równoległe? Przecież seks to tylko pochodna, chodzi o bliskość, namiętność, dotyk – to podstawowe, organiczne pragnienia! Trzydzieści kilka lat i święta asceza? Grzeszę, pragnąc? Krzyż nieść? I kto mi odpowie?

Czuję, że przestaję składnie dobierać wyrazy. A dziś przecież kolejny dzień domowych, rodzinnych obowiązków. Trudno mi się maskować przed dziećmi i mężem. Chyba po mnie widać zmieszanie. Wpasowuję się pięknie w nurt wczorajszych narodowych obchodów Święta Niepodległości – smuta i zgryzota.

Mocno Cię przytulam, sama przytulenia potrzebując

Jagoda

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 13.11.2014

Temat: Męczeński powrót do biurka

Och, Jagodo, dziś chyba napiszę krócej, bo litery skaczą mi przed oczyma. Serce trzymam w ryzach, z musu, bo w redakcji w pośpiechu, do któregośmy wcale nie nawykli (domniemywam, że Ty w swoim tygodniku pracujesz pod zupełnie inną presją czasu?), kończymy korektę Wielkiego leksykonu świętych – adwentowy bonus dla naszych czytelników. Piękny, ze starymi rycinami, na każdej święty ze swym atrybutem, Sebastian po wielekroć przeszyty strzałami, Łucja niesie na tacy wyłupione oczy. Cały dzień czytam o ich świętych życiach. Schematów jest kilka, najczęściej najpierw zgoła nieświętość, potem nagły zwrot akcji powodowany objawieniem, jakimś wypadkiem, gwałtownym przewartościowaniem – i przemiana w świątobliwość.

Dlaczego nasze życia idą dokładnie na odwrót?…

Nie martw się, Jagódko. Jest jeszcze drugi schemat, na który masz szansę wraz ze mną się załapać.

Śmierć męczeńska. Rozważ tę możliwość.

Pozdrawiam Cię serdecznie

Przyjaciółka po fachu

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 13.11.2014

Temat: Nieświęta żona

Malino prawomyślna,

patrz, czego nie tkniemy w naszych życiach, to się okazuje, że podobieństwo goni podobieństwo. I ja wczoraj miałam huk roboty, dlatego nie zdążyłam Ci odpisać w pracy, a w domu nawet nie włączyłam laptopa, tylko wzięłam szybki prysznic i zasnęłam już chyba w drodze do łóżka.

Pozmieniało się w tej mojej redakcji, oj, pozmieniało. Nowy właściciel, nowe porządki. Wczoraj wszyscy pracownicy karnie przemaszerowali po wykładzinie nieokreślonego koloru na zebranie z wysłannikiem niemieckich posiadaczy medialnych, który ma zadbać o jak najlepsze zorganizowanie nam pracy i nie dopuścić, by polska ułańska fantazja psuła jedyny słuszny Ordnung. Następcą Jerzego został antypatyczny, zwalisty facet z nieproporcjonalnie długimi rękami i równie przerośniętym ego. Na porannym zebraniu, podczas którego Troglodyta (skojarzenie tak oczywiste, że nie daje się go pominąć) kreślił wizję świetlanej przyszłości naszego działu i jasnej drogi w stronę niechybnego sukcesu, z narastającym niepokojem wpatrywałam się w mokry, ołowiany krajobraz za oknem. Tak, oczywiście, że przyczyną tego rozedrgania jest nowe i nieprzeniknione, które zaprząta moje serce i głowę, ale nie tylko. To także zmęczenie i chyba rozczarowanie pracą; z młodzieńczych ideałów dawno zostały strzępy. Nie chcę już zbawiać świata literaturą, o czym marzyłam na studiach polonistycznych. Smutek nad kondycją czytelnictwa u rodaków przekułam w zadowolenie, że jednak sięgają po jakieś słowo pisane – choćby i po poradniki o zaletach urynoterapii, historie prawdziwe o złamanych sercach z happy endem, wskazówki, jak bezbłędnie trafić do punktu G. Swoją rubrykę „Kobieta kobietom” nawet lubię. Myśl o tym, że jakaś zlękniona, pogubiona lub rozczarowana istota płci pięknej pisze do mnie po wsparcie, radę, dobre słowo, jest krzepiąca. Więc co mnie dręczy? Ano sama organizacja firmy i pracujący w niej ludzie – ci z wysokiego szczebla. Są nudni, bez polotu, bez poczucia humoru. Skąd oni się biorą?… Przemowa Troglodyty na zebraniu była tak monotonna, że z trudem wytrwałam do jej końca, żałując, że nie jestem tak subtelnej konstrukcji, by pod naporem przykrych myśli mdleć.

A teraz Cię opuszczam, bo muszę przygotować konspekt projektu wymyślonego przez nowego szefa. To coś na wzór Twojego leksykonu świętych. Dobra żona się nazywa.

Całuję

Niedobra żona in spe

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 14.11.2014

Temat: Re: Nieświęta żona

Kobieto patentowana!

Choć raz w życiu się ustawiłam – za przyjaciółkę i powiernicę obrałam sobie speca od babskich dusz, etatową doradczynię! Ha!

Praca versus ideały młodości… Otóż myślę, że życie obiera nas z młodzieńczych ideałów jak z kolejnych warstw cebuli. I nie jest to, wbrew pozorom, myśl mi przykra. Te młodzieńcze rojenia są wspaniałe dopóty, dopóki jest się nieopierzonym podlotkiem. Muszą przejść próbę ognia, próbę woli, wreszcie próbę czasu, by wyłoniło się z nich coś przyzwoitego. Owszem, jest nadzieja, że im bardziej chce się za młodu zbawiać świat, tym większa kruszyna tego pędu zostanie potem. Właśnie dlatego młodzi powinni być wolontariuszami, stawać w obronie słabszych, prowadzić zbiórki dla potrzebujących lub jak Ty chcieć zbawiać ludzi literaturą.

Potem przynajmniej radzą umiejętnie innym.

I są oczytani.

Mam nadzieję, Moja Droga, że przywołałam uśmiech na Twoją twarz?

Wiesz, czemu mi na tym zależy?

Otóż moja ewolucja ideałów też się toczy.

Początki znasz. Religijna rodzina, w niej rozmodlona babcia i ja. Nie podarowałam sobie żadnej oazy, pielgrzymki, dni młodzieży, nie mówiąc o „zwykłych” mszach świętych i komuniach.

Ideały wtedy? Bliskość Boga, niesienie Dobrej Nowiny. Przybliżanie ludziom wiary, czynienie jej przystępną, przekonywanie, że dzięki niej zaznają pokoju i szczęścia.

Prawość i czystość, na jakie porwać się mogą tylko młodzi.

Poniekąd – trzon pozostał. Wciąż omadlam wszystko i wszystkich (Ciebie też, a jakże!), ewangelizuję poprzez nasze pismo; rada byłabym także świecić przykładem dobrego życia – ale to chwilowo (sic!) zostawmy. Wszelako istne objawienie przyszło do mnie wczesnym latem tego roku podczas rekolekcji Odnowy.

Musisz wiedzieć, że jednym z etapów jest coś, co nazywamy „słowami poznania”. Grupa ludzi ze wspólnoty modli się razem nad każdym po kolei delikwentem. Czytają Pismo, szemrzą coś pod nosami. W końcu jedna z osób wygłasza intuicję, którą poczuła w temacie omadlanego, trop, wskazówkę, przeciek z samej Góry.

Co mi powiedziano?

– Uśmiech.

Wiem, wiem, zaraz powiesz: Imię róży Umberta Eco, i będziesz miała rację. Uśmiechem wojujmy świat, odpędzajmy smuty (listopadowe też), nawet ewangelizujmy! Niechże się chrześcijanie w końcu przestaną kojarzyć z cierpiętnictwem!

Wiesz, jak mi ten trop pomógł? Po trochu, z cicha pęk, poczęłam eksperymentalnie uśmiechać się do ludzi. Obcych. W końcu nie po to męczyłam się trzy lata życia w drucianym aparacie, by szczędzić bliźnim swej wyszczerzonej otuchy – n’est pas?

Zadziwiająco często odpowiadają tym samym. Troszeczkę mi wzrosła pewność siebie. Zaczęłam więc nawet pozwalać sobie na drobne dowcipkowanie – ma się rozumieć to już wśród znajomych.

Podejmuję też próbę uśmiechu nad swoim losem. Nad tym wciąż jeszcze pracuję – żeby londyńskie hece z Maciejem – te jego lafiryndy, fiokowania, fitnessy – pewnego dnia bardziej mnie śmieszyły, niż bolały.

(Napisałam hece?… Widzisz, to chyba zaczyna działać!).

W każdym razie przynajmniej taka z tego korzyść, że zmarszczki z czasem się zrobią te lepsze, do góry.

Jedno jest tylko miejsce, które się memu uśmiechowi wymyka. Śmiertelnie poważna redakcja „On Żyje”.

Gdyby się dobrze zastanowić, to najczęstszą przyczyną nieporozumień między mną a współpracownikami, z księdzem dyrektorem włącznie, jest humor. Sytuacyjny, niemożliwy do wytłumaczenia – albo się go chwyta w lot, albo wcale. U nas nie chwyta nikt. Sama się muszę wewnętrznie wychichrać, zewnętrznie powściągać.

Ech. Mniejsza z tym. Chcę tylko Cię wesprzeć starą prawdą, że każda praca, nawet lubiana i w zawodzie, jest znojna. Taka już jej natura.

Tymczasem jednakowoż oddaliśmy leksykon do druku i z lubością wróciliśmy do niespiesznego rytmu pracy w redakcji katolickiej. Uściślijmy: zespół – z lubością, ja chyba wkrótce spektakularnie umrę na suchoty. Rzężę i gorączkuję, noc zarwana przez leksykon (no dobrze – i przez SMS-y z Wiktorem) też się pewno dołożyła. O ironio, teraz, tuż przed adwentem, piszemy sielskie artykuły świąteczne, szukamy stosownych zdjęć i układamy śpiewnik kolęd, który ma wyjść wraz z płytą ze świątecznym numerem. Tak oto, gdy ludzie krzywią się, że w centrach handlowych za wcześnie puszczają piosenki z dzwoneczkami, u nas słychać kolędy oraz mówi się nudno i wzniośle o tradycjach.

Serdeczności Ci zasyłam zza pieca Pana Boga

Malina

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 14.11.2014

Temat: Dzwoneczki i dzwony

Malino rozśpiewana,

fajnie, że słychać u Was kolędy, ale co słychać u Ciebie? I Wiktora?

Wieczór już późny, dzieci oporządzone, gorąca herbata wypita, idę spać. To był ciężki tydzień. Miękka poduszka i ciepła kołdra moim wybawieniem i azylem.

Jaga

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 15.11.2014

Temat: Puk? Puk!

Jagodo? Wyłaź spod swojej kołdry. On właśnie do mnie jedzie.

Dziś czułam się tak źle, że na myśl o pójściu z psem i po chleb chciało mi się płakać. Jakiś ból w piersiach, od przepony, pewnie od nadmiernego kasłania (ech, ten listopad…). Rano zadzwonił i zaproponował pomoc – zrobi zakupy, wyjdzie z psem, zajmie się Irenką… Oczywiście odmówiłam (świętość rodziny, rodzinny weekend!).

Lecz potem mnie podkusiło. Niby dlaczego to zawsze ja mam być taka heroiczna? Przecież ktoś powinien mi pomóc, bo czuję się naprawdę kiepsko. W końcu – to dobra próba, czy mu rzeczywiście zależy. Napisałam zatem, że owszem, chcę skorzystać z pomocy.

Akurat był na dachu, coś tam robił (ale z telefonem!). Obiecał, że wpadnie po południu.

No i właśnie jedzie.

Zrazu to zabrzmiało niewinnie. Ale wiesz, jakie są listopadowe popołudnia? Ciemne jak noc. A ja się boję, że atmosfera wieczoru i „z-dala-od-ludzi” nas jakoś uwiedzie; po prawdzie sytuacja wymknęła mi się spod kontroli i jestem jego wizytą przerażona. Myślałam raczej o niezobowiązującym wpadnięciu z zakupami w środku dnia… Pisze teraz, że czuje się strasznie z powodu kłamstwa (powiedział żonie, że mają do omówienia jakąś trudną sprawę w kancelarii). I zarazem szczęśliwy, że może mi pomóc. I bezradny wobec uczucia do mnie.

Czy Pani Ambiwalencja już zawsze będzie naszą przyzwoitką?…

Ściskam Cię, Jagodo. A Ty trzymaj kciuki, żebym tego wieczoru nie narobiła większych głupstw niż dotąd.

Twa Ma

PS. Mam pomysł na pociechę na wszelki wypadek.

Nie wiemy, jak się rozwiną nasze romanse (Co za słowo! jak z zakazanych książek pensjonarek!), ale jakkolwiek się one potoczą, to najprawdopodobniej się zaprzyjaźnimy na amen i na wieczność. Cieszysz się? Ja bardzo.

Dzwonek domofonu. Trzymaj mnie.

M.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 15.11.2014

Temat: Re: Puk? Puk!

Malino,

Ty w emocjach i – zapewne – w działaniu, którego przebieg poznam w kolejnym mejlu. Ja zaś chwilowo samotnie i pracowicie. Dzieci pojechały z Piotrem do dziadków. Ja się wymówiłam nawałem domowości, które muszę koniecznie dziś, bo jak nie w weekend, to kiedy? Piotr trochę naburmuszony, bo wie, że każdy powód nieodwiedzania jego rodziców jest tak naprawdę wymówką, wykrętem, pretekstem. Tak, jeśli chodzi o relacje z teściami, nie jestem oryginalna. Nie przepadamy za sobą, chociaż zachowujemy uprzejmie pozory rodzinności. Żeby nie dać się galopadzie myśli, sumienie sprawnie uciszyć, od rana pucuję, poleruję, szoruję i prasuję. Moje umiłowanie porządku, zwykle trzymane na granicy manii, teraz ją chyba przekroczyło. Sprzątam, jakby moje życie od tego zależało! A kiedy już zniknie ostatni pyłek, wsiadam do auta i jadę do parku Skaryszewskiego. Umówiliśmy się tam dziś z Jerzym. Na spacer, rozmowę. Z mejla Jerzego przebijało takie samo rozedrganie, jakie jest w naszej korespondencji. Nieporadność i zamroczenie towarzyszące zakochaniu nie omijają nikogo.

Odezwę się wieczorem.

PS. Głupot nie rób.

PS 2. Nie wiem, jakich głupot. Po prostu ich nie rób!

Całuję

Jagoda

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 15.11.2014

Temat: Słodycz przełamana zgryzotą

Malino,

jest już późny wieczór. W skrzynce brak mejla od Ciebie, więc myślę, że jesteś… zajęta?

Zatem krótka relacja z naszego parku. Pojechałam. Roztrzęsiona, zdenerwowana, niepewna. Zaparkowałam na Lubelskiej, w tej małej, ślepej uliczce, tuż nad stawem. Zapach czekolady z Wedla mnie przydusił. I nie było to jak słodycz zakochania, ale raczej jak mdłości będące karą za brak umiaru w dawkowaniu słodyczy. Jerzy już czekał. Nerwowo spacerował wzdłuż przykościelnego parkanu. Podeszłam. Pocałowaliśmy się speszeni. W tej niepewności, niewprawności był wielki ładunek prawdy. Tak nie całuje nałogowy podrywacz.

Potem spacerowaliśmy przez półtorej godziny. Oboje mieliśmy potrzebę, żeby wyrzucić z siebie różne dręczące myśli. I tak, trochę nieskładnie, Jerzy poopowiadał mi o sobie. Przedziwne. Niby kogoś znasz – przecież był moim szefem przez trzy lata – ale przy bliższym kontakcie okazuje się, że oglądałaś tylko fasadę, za którą kryje się zupełnie inne wnętrze. Dowiedziałam się o żonie, z którą się nie dobrali tak bardzo, jak tylko nie dobrać się można. O wspólnych latach przetykanych kłótniami, niezrozumieniem, emocjonalną pustką. O córce, która była świadkiem braku miłości między rodzicami. O rozstaniu i odejściu do Doroty, obecnej partnerki, całkiem odmiennej od prawowitej poprzedniczki. O tym, że i ten związek „się wypalił” (zawsze powtarzam naszym czytelniczkom: „żar miłości musi być podsycany nowymi szczapami”, czyżby szef nie czytał tekstów podwładnej?), zmieniając się w dość sprawnie funkcjonujący tandem, z dużą autonomią obojga partnerów. I że właściwie zaakceptował ten stan, uznając, że swoją pulę miłości i euforii już wyczerpał. Tak było aż do momentu naszego korytarzowego pocałunku. Wcześniej, choć lubił moje towarzystwo, pilnował się, by nie wyjść poza służbowe ramy.

Ja też opowiadałam. O Piotrze, o błędzie u podstaw – czy to przypadek, że obie wyszłyśmy za mąż młodo, na początku studiów, zaraz po śmierci ojców? Teraz widzę, że to była organiczna wręcz potrzeba wypełnienia pustego miejsca po mężczyznach, którzy kochali, dawali wsparcie. O dzieciach, które są moją dumą, miłością, spełnieniem. Te zwierzenia wypłynęły z nas naturalnie. Zacięcia zaczęły się, gdy próbowaliśmy porozmawiać o przyszłości.

– Nie wiesz, co to znaczy rozwód. Ja przez to przechodziłem. To piekło, do którego zaprosisz nie tylko męża, ale również dzieci – to Jerzy.

– Romans jest lepszym rozwiązaniem – to prostolinijna ja i cynizm w rozkwicie.

– Ta sytuacja nie ma dobrego rozwiązania. Wybiera się między złem a złem – to znowu Jerzy. Żadnej konkluzji, rzecz jasna. Mnie słowa więzły w gardle, serce raz zamierało, by za chwilę puścić się w szaleńczy galop. Do auta dotarłam zmarznięta – po słonecznym listopadowym popołudniu przyszedł znacznie chłodniejszy wieczór. Symbolicznie to odczytałam…

Jutro jadę z dziećmi nad Świder. Sentyment do otwockich krajobrazów pozostał mi z czasów, gdy walczyłam z nawracającymi zapaleniami oskrzeli Matyśki, inhalując ją prozdrowotnym nadświdrzańskim powietrzem. Piotr będzie na dyżurze, co przyjmuję z ulgą.

Do usłyszenia, Malinko

Jaga

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 15.11.2014

Temat: Alert!

Malino,

milczysz, no i nawet wiem, dlaczego milczysz, ale muszę Ci się zwierzyć. Trzeci raz już dzisiaj. Otóż nasz spacer, który się zakończył dziwnie, jakoś tak niedopowiedzianie i trochę nawet smutno, zaowocował mejlem od Jerzego. Cytuję, choć zapewne nieładnie robię. Przyjaciółce może jednak wolno…? Uwaga: „Jagodo, moja Jagodo. Ileż emocji dzisiaj. Musiałem zabrać psa na szybką męską przebieżkę, bo nie potrafiłem sobie poradzić z natłokiem myśli. Boże mój, jak to wszystko podsumować, jak decydować. Pewnie powinienem się wycofać, ale chcę iść dalej. Bardzo chcę. Chcę prawdziwego, pełnego spotkania z Tobą, moja Jagodo. Dlatego zarezerwowałem dla nas hotel. Brzmi to trochę jak wyrok, ale nie czuję się jak skazaniec. Raczej jak skazany na… miłość”.

Zawiesiłam się. Duszno mi, ręce mi się pocą, nie tylko zresztą tu zalew, hmmmm… emocji. Moje ułomne, oficjalnie i na wieki przyrzeczone innemu ciału ciało mówi: „szykuj się”. Moja wyćwiczona i skłonna do karności głowa odpiera te niecne podszepty i kategorycznie zabrania.

Powiedz coś, proszę.

Jagoda, Twoja Jagoda

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 16.11.2014

Temat: Amant ze snu

Syjamko!

Już zupełnie nie mogę prawić Ci morałów. Stało się.

Dawka emocji, jaką dostałam w tę soboto-niedzielę, dopiero teraz pomału ze mnie spływa. Okazało się, że przez te lata chłodu, abstynencji, samotności nie potrafiłam pomieścić w sobie wszystkich tych nowych doznań. I fizycznie, i psychicznie. Fizycznie – mam usta wydatne, nabrzmiałe od namiętnych pocałunków. Przenigdy wcześniej nic takiego mi się nie zdarzyło, wygląda to osobliwie i nie chowa się pod żadną szminką.

Co do, hm, meritum – przysięgam, że czułam chwilowy ból jak przy defloracji. Cztery lata zarastałam wtórną błoną dziewiczą, wyobrażasz sobie?!

Tak, wiem, że niestety sobie wyobrażasz.

Psychicznie – jeszcze „gorzej”. Nie potrafiłam wydobyć z siebie słów w rozmowie. Spojrzeć na niego rano. Czułam zawstydzenie każdym komplementem o tym, jaka jestem holistycznie i detalicznie piękna. I najgorsze – tak bardzo przywykłam do samotności, że rano czułam niezadowolenie, że szykuje ze mną śniadanie (bo może jakiś sztuciec mam niedomyty?!… I w ogóle wyszło jakieś ubożuchne), i zastanawiałam się w duchu, kiedy w końcu pojedzie, byśmy mogły w spokoju ducha oddać się z Irenką naszej nudnawej niedzielnej rutynie.

Gdy w końcu pojechał – poczułam ulgę. Bo to były zbyt intensywne przeżycia dla mojej codziennej nijakości.

Oczywiście teraz już tęsknię i rozpamiętuję, co mówił, jak wyglądał (wciąż nie umiem przywołać w pamięci całej jego twarzy, tylko po kawałku – osobno nos, osobno oczy, osobno usta. Cóż, znamy się dopiero półtora tygodnia!).

Mówił o odejściu od żony (lecz miałam włączony filtr czujności i nieprzywiązywania się do tych słów), o zamieszkaniu razem gdzieś na Powiślu (wiedziałam, że mój koniec świata nim wstrząśnie!), o tym, że chciałby nosić w portfelu moje zdjęcie. Śmieszne, co?

A wieczorem przysłał mi SMS. Że mnie kocha.

Nie odwzajemniłam się. Bo ja jestem „tylko” zakochana i nie chcę nadużywać tego większego słowa. Dla mnie – jestem pewna, że tak jak i dla Ciebie – „kochać” to już jest z grubej rury. Ciekawe, czy dla Wiktora też. Nawet bardzo ciekawe.

Powiedziałam o nim oględnie mamie i siostrze – obu, bo one zawsze razem, gdyby wiedziała tylko jedna, toby pękła i poleciała z tym do drugiej.

Siostra była wstrząśnięta. Zawsze uważała mnie za przejmująco zdominowaną przez Macieja, ciapowatą młodszą siostrę. Oględnie mówiło się, że jestem taka „spokojna”.

A mama wcale mnie nie zrugała, nie potępiła. Nawet się jakoś ucieszyła, że coś się u mnie w końcu zdarzyło. Powiedziała, że tyle czasu byłam sama i cierpiałam, że czas wziąć za to jakiś rewanż, bylebym tylko była gotowa na ewentualne nowe cierpienie – bo w życiu po radościach są smutki i na odwrót.

No tak.

Ściskam Cię w rozmarzeniu

Malina

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 16.11.2014

Temat: Re: Alert!

Aaaaaaaaa!… Dopiero teraz przeczytałam Twój trzeci mejl, o Jerzym i hotelu.

Przepraszam Cię z góry, ale w imię naszej zawsze nieskalanej przyjaźni zdobędę się jednak na krytykę.

Otóż z niedowierzaniem wzdragam się i zapieram przed ideą hotelowego seksu! Sama pomyśl! Zatrzymaj się, na Boga, w szczerości sama ze sobą i powiedz: naprawdę chcesz do tego sprowadzić Wasz czysty, niemal niewinny ciągle kontakt, który od biedy wciąż jeszcze można by nazwać przyjaźnią?… Do schadzki w pokoju wynajętym na godziny?! Wiem, dopiero co zarzekałam się, że już nie mam prawa Ci moralizować. Ale… – chyba znów je sobie przyznałam. Tak, zwłaszcza po wypadkach ostatniej nocy nie mogę w Ciebie rzucić kamieniem i przecież wcale tego nie chcę. Chcę Ci natomiast powiedzieć, że uważam to za rozwiązanie ordynarne.

Ochłoń, proszę.

M.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 17.11.2014

Temat: Re: Alert!

Malino, jak Boga kocham! No, może nie kocham, na pewno nie tak mocno jak Ty, ale Go lubię. I nie sądzę, by mnie oceniał gorzej niż Ciebie (zresztą jeśli ocenia, to na pewno wcześniej próbuje zrozumieć – jak w sądzie. Chyba). Zwłaszcza że u Ciebie poprzeczka – i prywatna, i zawodowa – zdecydowanie wyżej ustawiona. Świętość Cię opromienia i nie rozumiem, jak w jej mocnym blasku udało Ci się przeoczyć fakt, że Wiktor jest żonaty, hę? Czy cudzołożenie Cię nie dotyczy, bo seks się w Twoim łóżku, już niemałżeńskim, odbywa? A gdyby Cię do hotelu zaprosił? Lub do swojego domu? I tam, pod nieobecność małżonki, zapomniał, że są jednością? Czy skrytykowanie mojego „pokoju na godziny” nie pachnie jednak ultrakatolicką obłudą?

J.

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 17.11.2014

Temat: Re: Re: Re: Alert!

Przyjaciółko!

Musisz wiedzieć, że w sercu i w głowie mam teraz jak w kotle. Przewalają się sądy, buzują emocje, z samego dna odrywają się i przedzierają przez kotłującą masę bąble wyrzutów sumienia oraz różne strzępki zaleceń, którymi zwykłam była się kierować: nie gorszyć maluczkich! Nie osądzać bliźnich! Nie – grzeszyć…

Jest to zamęt, jakiego nie znałam. Bitwę toczą stare przekonania i doświadczenia z nowymi, znane z nieznanym.

Dobrze byłoby żyć ciągle takim samym życiem. Tylko jak się tego trzymać, skoro ono samo się wymyka, rwie do przodu, toczy po swojemu, nie bacząc na zasady, które sobie onegdaj przyjęłam?

Aż dotąd żyłam w przekonaniu, że wszelkie ugruntowania, przewartościowania i wybory dróg zaliczyłam jako nastolatka. I że to już: pula dylematów na życie wyczerpana, decyzje podjęte. Jestem, jaka jestem, wierzę, w co wierzę, żyję tak a tak.

Wtem w tym wybranym życiu wezbrał sztorm – a ja się czuję jak na pamiętnym rejsie z czasów studenckich, kiedy to sternik (Wojtek albo Szymon?) oddał mi na chwilę ster, a nasza Sasanka, ku uciesze was wszystkich, poczęła tańczyć po jeziorze, bo wciąż nie mogłam załapać, w którą stronę łódka się zwróci, jeśli żagiel stoi tak, a ja skręcę tak.

Szczęśliwie wtedy byliśmy na środku jeziora w bezwietrzną pogodę i mimo mojego fatalnego sterowania nie groziła nam ani przewrotka, ani uderzenie w keję tudzież w jakiś obiekt pływający.

Teraz czuję się tak samo marnym sternikiem jak wtedy. Nadal brak mi rozeznania, tyle że pogoda gorsza i obiektów wokół więcej. Oto na przykład rozeznania brak mnie, a uderzyłam z impetem w Ciebie.

Przepraszam.

A co do Jerzego i hotelu…

Teraz, gdy Ty już pewnie ochłonęłaś po spotkaniu w parku, a ja powściągnęłam moralizatorstwo, nabrałaś do tego przekonania czy wręcz przeciwnie? Masz jaśniejszy pogląd, czy tego chcesz, czy nie?

Spodziewam się, że będziesz chciała. To, czego obawiam się najbardziej, to Waszej tam pierwszej chwili; tego, co poczujesz, wchodząc do recepcji – uczucia, że wszyscy wiedzą, po co tu przyjechaliście, dyskrecji obsługi, Waszego, a już na pewno Twojego skrępowania.

Ach, rety…

A może trzeba sobie nucić śliczną piosenkę:

Pamiętasz, była jesień,

mały hotel „Pod Różami”, pokój numer 8…

i nie zważać na zewnętrzne warunki, tylko na to, co w Was, co w Tobie?

Życzę Ci rozeznania tego, czego chcesz.

I jeszcze myślę sobie, trochę smutno, trochę ironicznie – że zarówno Piotr, jak i Maciej, gdyby tu był, nic nie widzą, nie wiedzą, przez myśl im nie przejdzie, że mogłybyśmy… My, święta Jagoda ze świętą Maliną! Jak zawsze snujący się, poziewujący, zmęczeni, śpiący, zwyczajni – nic-a-nic nie-niezwyczajni.

Tymczasem my mamy swoje słodkie tajemnice.

Do sterów, Jagodo. Płyniemy. Co ma być, to będzie.

Twój kompatybil (być może debil, ale trudno)

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 17.11.2014

Temat: Po burzy i przed burzą

Malino,

ja też Cię przepraszam za swoje złośliwości. Poczułam się niesprawiedliwie oceniona i nierozumiana. Kiedy się odsłaniasz, masz nadzieję, że krytyka, nawet jeśli się zdarzy, będzie jakoś subtelniej ujęta. Nie byłam przygotowana na grubą rurę. No i nerwy mam na wierzchu. Wszystko to razem dało obcesowy list. Wstyd mi za niego. Atak miał mnie obronić.

Teraz ja wracam do Twojego przedostatniego mejla. Tego mejla.

Wiesz, że zawodowo, w „Być Kobietą”, nic, co kobiece, nie jest mi obce. Ile to ja już artykułów napisałam, propagując w narodzie wiedzę o seksualności człowieka. I zachęcając owego człowieka, przynajmniej tego płci pięknej, do odkrywania i pełnego przeżywania swojej fizyczności. Ilu porad udzieliłam tym biednym, przestraszonym, zacukanym i wycofanym kobietom. W światły, śmiały i naturalny sposób. A teraz się rumienię, czytając Twój list. A rumieniec jeszcze większy na poliki mi wypływa, gdy myślę o hotelowym spotkaniu z Jerzym. Hormony zalewają mi mózg… We czwartek to ma być. Mój dzień pracy w domu. Ot, zalety wolnego zawodu.

Nie wiem, co odpiszę. Nie wiem, co zrobię. Na razie muszę Cię opuścić i zająć się karmieniem rodziny. Tylko jak się nożem nie skaleczyć, ziemniaki obierając, nie mogąc wytrzymać spojrzenia męża krojącego obok ogórka na mizerię? Sumienia nie da się zmanipulować.

Ciąg dalszy nastąpi wieczorem, kiedy ogarnę dom, zagnam dzieci do łazienki i przeczytam Jeremkowi o Martynce. Mój wrażliwy na piękny detal synek!

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 17.11.2014

Temat: Salomonowe wyjście

Malino,

jestem tchórzem podszyta. I w zupełnej szczerości Ci powiem, że nie tylko o zdradę (boli nawet, gdy piszę to słowo) chodzi, lecz także o lęk przed takim spotkaniem. A jeśli ja się okażę jakąś ramotowatą dziunią, która teorię ma opanowaną do perfekcji, ale w praktyce brak jej polotu, czaru, wdzięku, o seksapilu nie wspominając?

Odpisałam Jerzemu, że mnie ciut zaskoczył swoją propozycją (wiem, w kontekście romansu to osobliwe wyznanie). I że chciałabym się spotkać jutro gdzieś w kawiarni, żeby porozmawiać. Ani nie zaprzeczyłam, ani nie potwierdziłam. Lata dziennikarskich doświadczeń procentują.

Całuję

Jagoda

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 17.11.2014

Temat: Mądrość jest kobietą

Zatem kawa miast kawy na ławę?… Lub chociaż jedna czas jakiś przed drugą – bo że ta druga się wydarzy, to coś mi mówi… – chyba moje świeżo nabywane doświadczenie.

Mądrze, Jagodo, wybrnęłaś. Czego i sobie życzę. I na razie to tyle, pędzę na zebranie w przedszkolu. Pisz, informuj!

Yours,

M.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 18.11.2014

Temat: Nie pachniała Saska Kępa

Malino,

kawiarniane spotkanie już za mną. Umówiliśmy się na Saskiej Kępie. Spieszyłam się z pracy, wiedząc, że będę się także spieszyć do domu. Cała byłam przesiąknięta paskudną listopadową mżawką. Włosy mi się zmierzwiły, skąpy makijaż odpłynął z kropelkami deszczu. Jerzy czekał na mnie. Siedział w kącie, kąciku właściwie. Czytał gazetę, pił kawę i trudno mu było ukryć zdenerwowanie. Tak jak w Ryżu. Tak, zdecydowanie nie ma nawyku flirtowania. Jerzy – pewny siebie dyrektor, teraz zachowuje się jak zakochany uczniak! Poderwał się na mój widok, pomógł zdjąć płaszcz, zamówił herbatę z miodem. Napięcie między nami czuć było niemal fizycznie. Zapytał, czy spotkamy się jutro. „Nie wiem” – tylko taką odpowiedź zdążyłam sobie przygotować. Fortel z lakonicznym mejlem, który miał mi dać czas do namysłu, na niewiele się zdał. „Zrobisz, jak uważasz. Jeśli nie przyjedziesz, nie stanie się nic i stanie się wszystko” – w bon motach mój były szef okazał się sprawniejszy ode mnie…

Przedziwne to było. Jak sen. Nie wiem, jak dojechałam do domu. Nie wiem, co zrobię jutro. Chyba mam gorączkę.

Całuję

J.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 20.11.2014

Temat: W hotelowym pokoju…

Malino,

nie spałam prawie wcale. Rano marzyłam o jakiejś spektakularnej, ale niezbyt obciążającej kraksie, która by mnie uwolniła od konieczności podjęcia decyzji: should I stay or should I go?

A jednak. Jadę. Do hotelu, który nazwę wziął od ptaka z długaśnym dziobem lubującego się w bagnach. Drzewa się chylą od wiatru, deszcz siecze bezlitośnie. Sceneria obrazuje mój stan ducha.

J.

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 20.11.2014

Temat: Re: W hotelowym pokoju…

A niech to, przez te listy jest tak, jakbyśmy grały w miłosnego debla. Uczestniczące i żywo nawzajem zainteresowane wypadkami, na równi przejęte bez względu na to, czy serw akurat jest Twój, czy mój.

Ja też bym pojechała. Od Twojego nocnego mejla rozważałam to po wielekroć, wte i wewte, na wszystkie strony – i uznałam, że to jedna z tych życiowych sytuacji, których naturę poznasz tylko empirycznie.

Nie wiedzieć czemu miałam jeszcze wizję Jerzego w wersji, kiedy Ty nie przyjeżdżasz. On, też pewno jakoś przełamawszy siebie, jedzie do tego Bagnistego Ptaka. Wynajmuje pokój. Idzie doń, by na Ciebie czekać. Jest cicho, środek tygodnia, zero gości – już samo zakłócenie ciszy recepcji wydaje się koszmarem. Próbuje czytać, może pisać. Minuty ciążą.

Nadmiar empatii podpowiada mi, że jeśli to napięcie nie zostanie rozładowane Twoim przyjściem, to będzie mu… bardzo smutno? I ten zawód mógłby się Wam potem niepotrzebnie odbijać.

To nie tak, że nie trzymam Twojej strony. To tylko ta cholerna empatia, która w każdej chwili każe mi się oglądać na sztab ludzi wokół i ich uczucia. Wierz mi, czasem to paraliżujące.

Tobie wszak życzę niesparaliżowania. Leć, przeżyj… Och, Boże, sama nie wierzę, że Cię do tego namawiam.

M.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 20.11.2014

Temat: Było, nie minęło

Malino. Malino…

Gdybym musiała napisać dla mojej gazety artykuł o romansowych schadzkach w hotelu, to oczami wyobraźni widziałabym jego – naładowanego testosteronem, ją – wabiącą i może nawet wyuzdaną, a w pokoju radosną orgietkę do białego rana. A gdybym miała opisać swoje świeżo zdobyte doświadczenie w tej materii…

Pojechałam. Nie mogłam wysiąść z auta, tak mi się kolana trzęsły. Przechodząc obok recepcji, spuściłam wzrok – widać było tylko moje pałające ze wstydu policzki. Odszukałam numer pokoju przysłany SMS-em. Zapukałam. Jerzy otworzył. Weszłam. Przez chwilę staliśmy w milczeniu. Zdjęłam kurtkę. Jerzy podszedł do mnie. Przez chwilę jakby się wahał – czy zachować się zgodnie z konwencją hotelową, czyli śmiało i pewnie, czy też być sobą. Wybrał drugi wariant. I… I mogę Ci napisać, że Jagoda całowana z tak namiętnym uczuciem, delikatnie, acz po męsku tulona, spokojnie, lecz konsekwentnie zdobywana, centymetr skóry po centymetrze, to już nie ta sama Jagoda. To spotkanie kosztowało mnie tak wiele emocji, że pamiętam je jak przez mgłę. Wciąż czuję – całą sobą – dotyk jego dłoni. Spragnionych, ale nie niecierpliwych. Pocałunki, które muskały, smakowały, kąsały. Zapach jego skóry obficie przesiąknięty feromonami, najlepsza woda toaletowa nie poruszyłaby w ten sposób mojego powonienia.

Ze skrępowaniem Ci piszę o tym naszym najbliższym z możliwych spotkaniu. Po pierwsze – ono się stało. Zdradziłam. Po drugie – w tym swoim wiarołomstwie byłam taka bezwolna, nieumiejętna. Jakbym była zupełną nowicjuszką. A po trzecie – i może za to najbardziej mi wstyd… powtórzę to. Rany, co ci mężowie nam robili (a raczej czego nie robili), że tak odwykłyśmy od namiętności…

Jedno zdziwienie. Prawie wcale nie rozmawialiśmy. Jakby szczere słowa odsłaniały nas bardziej niż zdjęcie ubrań. Z drugiej jednak strony cieszę się, że pustą gadaniną nie przykryliśmy tej prawdy, którą zdecydowaliśmy się sobie pokazać.

Malino, czuję się bez sił. W sercu mi trzepocze, inne mięśnie też przetrenowane.

Do jutra

J.

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 20.11.2014

Temat: Re: Było, nie minęło

Wejrzymy, Jagodo, eksperymentalnie w nas sprzed miesiąca, dwóch. Czy spodziewałabyś się takich wypadków?! Nie przestaje mnie zadziwiać, jak mało wiemy, dopóki czegoś nie doświadczymy.

Czy można w którejkolwiek chwili życia odpowiedzialnie oznajmić, że zna się siebie? Coraz bardziej w to wątpię. Sama piszesz, że wszystko to, gdyby dotyczyło kogoś innego, wyobrażałabyś sobie inaczej. Dopiero przeżycie daje autentyczną wiedzę. Nawet jeśli z racji zawodu towarzyszyłaś uczuciom setek kobiet w różnych sytuacjach.

Wygląda na to, że odczarowaliście ideę schadzki w hotelu… A może też siebie nawzajem? Czujesz się odczarowana, o-czarowana?

Ta porcja czułości i nieomal tajemnej wiedzy: jak dotknąć kobietę – och, wiem, o czym mówisz! Wszystko to, co brałam dotąd za nieprzekraczalne różnice między kobiecym a męskim przeżywaniem i okazywaniem uczuć, cały ten chłód, niemożność prawdziwego, rozkosznego zespolenia się, którego ideę gdzieś głęboko w sobie nosiłam, nie doświadczywszy nigdy (może w snach), okazały się nie ogólnie charakteryzujące nasze płcie, lecz jedynie… Macieja i mnie. Odkrycie, że można inaczej (na jawie!), jest dla mnie odkryciem tego milenium.

Zakochałaś się?

Podświadomie próbuję znaleźć dla nas usprawiedliwienie. I wiesz, co wymyśliłam? Że stępi nam się krytycyzm, a wyostrzy tolerancyjność. Wiem, to brzmi naiwnie, wręcz naciąganie – że niby dołączywszy do tych, którzy mają coś za uszami, przymykamy oko na to, że mają? I jeszcze – że to niby dobrze?

Przeczuwam jednak, że Twój ton moralizowania w „Kobieta Kobietom” nieco zelżeje, zaś co do mnie – może czas przyjąć do wiadomości, że nie ma jedynego słusznego modelu dobrego życia?

Potoczą się nasze historie ku dobru i szczęściu? Wierzę, że tak.

M.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 20.11.2014

Temat: Spełniona baśń

Malino,

do tej pory moje życie było uładzone, skrojone według mocnego, przez wieki sprawdzanego społecznie wzorca. Dostatni dom, wyrozumiali rodzice, ja grzeczna i ucząca się. Wszystko działało bez zgrzytów i zarzutów. Wyśmienicie zdana matura, takież same studia. A to wszystko w poczuciu stabilizacji, tego solidnego fundamentu, na którym się buduje, buduje, buduje. Może inne ścieżki losu bym wybrała, gdyby nie śmierć rodziców. Byli tak dobranym małżeństwem, że w ich przypadku powiedzenie „żyć bez ciebie nie mogę” okazało się prawdziwe. Mama walczyła z rakiem z całych sił, ale jakie masz szanse w nierównej walce? Tata po jej śmierci zaczął się zamykać, niknąć, rozpadać. Zawał serca. Gdy serce nie chce już pracować i współpracować, zawala swoją robotę. Zostałam sama. Obecność przyjaciół, Twoja też, była oczywiście pomocna, ale w momentach tragedii człowiek i tak zawsze jest samotny. To wtedy poznałam Piotra. W sytuacji całkiem nieromantycznej – on w zielonym fartuchu, ja z podejrzaną zmianą do usunięcia. Biły od niego spokój, opanowanie. Zachowywał się uprzejmie, a w jego trosce było coś więcej niż zawodowa staranność. A do tego był tak uroczo nieinwazyjny, staroświecko subtelny. Nie byłam wtedy gotowa na fajerwerki uczuć, zakochanie na skraju obłędu. Potrzebowałam stabilizacji, opoki, wsparcia. I zdaje się, że pomyliłam te uczucia z miłością. Nasz związek od początku wyglądał jak małżeństwo po latach – duże zaangażowanie, ale bez intymności i namiętności. Pisząc Ci to, głośno myślę. Sama dla siebie układam te puzzle. Próbuję zrozumieć. I pewnie też wytłumaczyć się przed swoim sumieniem, które mnie jednak dzisiaj mocno uwiera. Strasznie dużo myśli i uczuć. Prawda, życie poznaje się w boju. Od wczoraj czuję się innym człowiekiem – i nie mam tu na myśli tylko fizycznej (s)ekscytacji. Odtąd inaczej będę odpisywać naszym czytelniczkom. Nie, nie byłam zbytnią moralizatorką, nie w tym rzecz. Raczej widziałam świat na czarno-biało, w ostrych konturach. Nie dzieliłam włosa na czworo, sugerowałam stanowcze decyzje i nieoglądanie się wstecz. Taką musztrę narzucałam też sama sobie. A teraz sama tonę w morzu niejednoznaczności.

Jerzy zadzwonił. Pierwszy raz. Oboje nie lubimy rozmów przez telefon. Przyznał, że po zalewie euforii wpadł w stupor. „Smutek spełnionej baśni” – tak nazwał ten stan. Umówiliśmy się na spacer do lasu. Jutro przed pracą. Jesień leśnych ludzi…

Całuję skołowana

Twoja Jagoda

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 21.11.2014

Temat: Aaaa!

Alarm, Jagodo.

Przepraszam, nie odniosę się do Twego mejla, nie mogę zebrać myśli. W. wpadł w dół jakiś nieprzejednany, mówi, że nie możemy się spotykać, że jest uwikłany w swoje małżeństwo, nie ma odwagi go rozwiązać, pozostaniemy więc z naszą miłością nieszczęśliwą, za to romantyczną.

Przysłał mi tonę smętnych SMS-ów, po czym zadzwonił, kompletnie obcy, rozbiegany, zasmucony.

Czy to tyle moich złudzeń?

Kupisz mi chusteczki? Sto paczek.

Rozmazana

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 21.11.2014

Temat: Aaaa, cd.

Boże. Znowu zwrot akcji.

Wiktor przyjechał dziś wieczorem, niezapowiedzianie. I powiedział, że mnie kocha jak nikogo na świecie. A całe zdenerwowanie jest stąd, że postanowił w weekend porozmawiać z żoną o rozstaniu. Przestrzegał mnie, bym się o to nie obwiniała; przekonywał, że ich związek jest martwy od dawna, że czuje się dla żony atrakcyjny jedynie „ekonomicznie”, ponieważ zapewnia jej status i dobrobyt. Zarazem boi się, czy moje uczucia, wszak wciąż nieobnażone, wrą podobnie jak jego. Boi się o synów, że żona ich nastawi przeciw niemu. I jest gotów dać jej wszystko za wolność, włączając w to piękny dom na modnej prowincji. Już szuka czegoś dla nas na Powiślu.

Jak myślisz: naprawdę ma twardy orzech do zgryzienia czy to szaleniec? A może to ja jestem szalona, wierząc w tę miłość, co idzie jak burza ledwie od dwóch tygodni? Niedobrze wyjść na durnia, ale i niedobrze na sztywniaka, co nie daje się ponieść nigdy nic a nic…

Do tego jeszcze Twój hotel, a po nim wahnięcie… Umrę z emocji!!

Pocieszona

PS. Coś mi niepokojąco charczy w piersiach. Może dusza.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 21.11.2014

Temat: Im dalej w las…

Malinko,

tym razem, dla całkowitej odmiany, u mnie spokojniej. Byliśmy dziś w pięknym Mazowieckim Parku Krajobrazowym na porannym spacerze. Odwiozłam dzieci ciut wcześniej do przedszkola i szkoły i już o 8.15 wysiadłam z auta, stawiając stopy na wilgotnej, aromatycznej, zbutwiałej ściółce. Było mroczno i groźnie – w tym rejonie park przypomina bardziej pierwotną puszczę (jak widzisz wątek przyrody jako tła dla przeżyć wewnętrznych mnie prześladuje). Na spacerze naszej huśtawki ciąg dalszy. Choć teraz już bez temperatury wrzenia. Wiemy, że oboje pragniemy, pożądamy, zakochani jesteśmy. I że rodziny, partnerzy, dzieci, ojciec Jerzego. I że to takie trudne. Ostro ciąć czy zdać się na dryf? Egoistycznie sięgać po swoje szczęście, upajać się nim czy wyrywać codzienności chwile tylko dla siebie. Dużo pytań padało, odpowiedzi właściwie brak. To znaczy gdyby Jerzy mnie zagadnął, czego chcę od życia, to odpowiedziałabym, że jego. Ale nie zadał takiego pytania. Nie odsłoniłam się więc tak mocno, bojąc się zranienia. Jerzy trzyma swoje emocje przy sobie – to nie typ Wiktora ekstrawertyka. To facet, dla którego słowo waży, więc nim nie szafuje. Cenię to, choć i się na to zżymam. Nie wiem, jak to się potoczy. Wolę sobie asekuracyjnie nie robić zbyt wielkich nadziei, bo cierpienie byłoby nie do zniesienia.

Zmarzłam w tych leśnych ostępach. W pracy wypiłam kilka kubków herbaty z cytryną i odpowiadałam czytelniczce, która pytała, czy wybrać na męża spokojnego, uczynnego i sympatycznego sąsiada (koszula flanelowa, etat księgowego, robi dobrą pomidorową, niespecjalnie umie się całować, świata poza nią nie widzi), czy też dawnego kolegę z podstawówki (rozwodnik, jedno dziecko z prawowitą byłą, drugie – po drodze; zaradny jest, bez etatu, ale złota rączka, kwiat kupuje i takie rzeczy szepcze do ucha, że nie tylko ucho chce więcej). Zaczęłam od słów: „Moja droga Kasiu, w życiu nie ma prostych dróg i prostych wyborów…”.

Malinko, od naszego ostatniego spotkania minęły dwa tygodnie. Utonęłyśmy w mejlach. I romansach. A ja bym się chciała z Tobą zobaczyć. Co byś powiedziała, gdybym dziś upiekła szarlotkę, a jutro zapakowała ją i dzieci do auta i przyjechała do Ciebie i Irenki? Dobry pomysł?

Całuję

Jagoda

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 21.11.2014

Temat: Poetycko

Jaguś?

Czy ktoś napisał kiedyś dla Ciebie wiersz?

Wiersz – poemat, w którym jesteś boginią na piedestale, godną wszelkich pokłonów, nie idziesz, ale kroczysz, nie patrzysz, ale obdarzasz spojrzeniem, nie żyjesz, tylko przejmująco, do żywego cieszysz swą egzystencją? Kwiaty skłaniają ku tobie główki, mężczyźni schną, a on, on, domyślny podmiot liryczny, leży u twych stóp i marzy…

No, całkiem odważnie sobie marzy.

Słusznie przeczuwasz, że dla mnie napisał.

Efekt? Dwojaki. Najpierw zawstydzenie, aż do pałania policzków – a potem naraz coś takiego… jakby duma z odkrytej właśnie kobiecości budziła się we mnie, rozkosznie przeciągając. Mrowienie w całym ciele. Zadowolenie kotki drapanej pod brodą.

Żebyś wiedziała, jak on na mnie patrzy! To bodaj lubię najbardziej, a wiesz przecież, jak bardzo lubię też to inne. Wszystko dostrzega, najmniejszy detal, i zaraz się zachwyca.

A ja – nie przeraź się – także zaczęłam się sobą zachwycać. Po dwóch tygodniach prawie niejedzenia osiągnęłam wagę piórkową (Straciłam cztery kilo! Dasz wiarę?!). W związku z nowo nabytą talią sprawiłam sobie kilka ubrań, i to w prawdziwym sklepie, nie w ciuchlandzie!

Co więcej – NIE są brązowe.

Odkrycie nie-wiem-które: całkiem mi ładnie w różowościach.

Spotkanie nasze jest wprost nie-od-zow-ne! Zapraszam serdecznie, przyjedźcie jutro zaraz po śniadaniu.

Jeszcze wczoraj napisałabym, żebyś wraz z szarlotką wzięła chusteczki do wycierania moich łez – ale jakoś obeschły.

Ściskam Cię mocno

Twoja piękna przyjaciółka

PS. Przypomniałam sobie. Ja dla ciebie napisałam wiersz. Na ósme urodziny. I wręczyłam na laurce ze szczerbatą żabą.

Mama długo mi wyczesywała z włosów torcik, który mi w nie wkleiłaś w podzięce.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 23.11.2014

Temat: Przyjaźń, która leczy

Malinko,

niesamowicie przyjemnie spędziłam sobotę. Nie sądziłam, że tak nam się to spotkanie przeciągnie! Urokliwie urządziłaś swoje mieszkanie – Ty i ono bardzo do siebie pasujecie. Rustykalno-florystyczny klimat – tak bym je określiła. Widać, że to przestrzeń kobiet, nietknięta męską ręką.

Zauważyłaś, jak się nasze dzieci zbratały? Jeremi na początku był trochę onieśmielony, ale dzięki wrodzonej łagodności i zamiłowaniu do piękna tego świata odnalazł się w projektowaniu ubrań dla lalek, nizaniu koralików i czesaniu grzyw konikom. Matylda też mile odmieniona. Piszę „odmieniona”, bo ostatnio przeżywa (a ja wraz z nią) trudny czas. Wahania nastroju, jakieś smutki, zniechęcenie – od kilku miesięcy obserwuję to u niej coraz częściej. Wydaje mi się, że początkiem tego tąpnięcia było pojawienie się na świecie Jeremiego. Wiem, wiem – detronizacja jedynaka to bolesne doświadczenie. Ale tu chyba chodzi o coś więcej. Muszę Ci się przyznać, że Jeremiego jakby łatwiej kochać. Nie, nie – „kochać” to niewłaściwe słowo. Akceptować – o to właśnie chodzi, o akceptację. Nie od początku tak było. Tej ciąży całkiem nie planowałam. I – biorąc pod uwagę temperaturę relacji miłosnej w moim małżeństwie – nie przewidywałam. Początków ciąży nie przyjęłam euforycznie. Kiedy się okazało, że to chłopiec – jeszcze gorzej. Bo chociaż poradziłam sobie z byciem matką córki, to jednak syn wydawał mi się nie do przeniknięcia. A chwilę potem okazało się, że nie wiadomo, czy dotrwamy razem do szczęśliwego końca, i poczułam się straszliwie winna. Ale kiedy go urodziłam – no po prostu fala hormonów, miłość – taka biologiczna, zwierzęca wręcz: mój syn, moja krew. A Jeremi do tego taki pogodny, łaknący bliskości, bezproblemowy. Większość czasu spędzał jak kangur – w chuście. I wiesz co? Tak się zatraciłam w tym uczuciu, że trochę gdzieś Matyldę po drodze zgubiłam. Staram się ją odnaleźć, ale chyba nie najlepiej mi to idzie. Dlatego podwójnie, potrójnie – okropnie – się karcę za wikłanie się w relację z Jerzym. Bo ona mnie zabiera stąd, od dzieci (od Piotra też). Tam są moje myśli, moja tęsknota. Nie widzieliśmy się od lasu. Piszemy do siebie mejle. Miotamy się w nich. Jest wielkie zauroczenie, fascynacja i wielka niepewność, nieporadność. Oboje nie mamy klucza do tej sytuacji. A ja – i to jest odkrycie, które mnie zadziwiło – poczułam, że tym, czego mi tak niezwykle w życiu brakowało i wciąż brakuje, jest nie tylko fajerwerkowy seks, lecz także czułość i bliskość. Sycące ducha rozmowy dorosłych ludzi. Romans, życie alternatywne – to nie dla mnie. A jeśli nie tak – to jak?

Malinko, noc mnie zastała przy laptopie, a jutro długie zebranie w mojej redakcji. Plus sporo pracy, którą muszę oporządzić, bo we czwartek zebranie w szkole, więc dzień pracy będzie krótszy.

Informuj, co u Ciebie.

Ściski

J.

PS. Kartkę pamiętam. Za torcik przepraszam.

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 24.11.2014

Temat: Kac wielki jak stodoła

Kochana Moja!

Wasze odwiedziny były naprawdę ożywcze i sprawiły mi dużo radości. Zostały mi po Was kartofle całe w brokacie! Ciekawe, które pomyliło kosze i sypnęło nim do tego z kartoflami zamiast do śmieci. Zabawne było i to, że namiot z koca narzuconego na rozstawioną drabinę dał im więcej frajdy niż lanserskie Furby, tablety i gadżety. Są zabawy wiecznie młode, prawda?

To, że nasze dzieci lubią się ze sobą bawić, daje fantastyczne możliwości: oni wyhulani, my – nagadane. Układ doskonały!

Tym mianem nie sposób natomiast określić mojego związku (czy mam prawo tak pisać?) z Wiktorem.

Wiedząc, że zamierzał w niedzielę rozmawiać z żoną, przesłałam mu wieczorem, niby ku pokrzepieniu, na wskroś idiotyczny, naiwny SMS o tym, że wspieram i życzę spokojnego snu po wszystkim.

Odpisał zaraz:

„Spokojny – kpisz?

Moja żona jest samotna, przestraszona i strasznie płacze, więc jak mam być spokojny, Kochanie?…”.

I – Jagodo, ja przecież powinnam wiedzieć jak nikt, jak smakują takie rozmowy, co wyrządzam tej kobiecie i ich dzieciom – ale przez te motyle, przez to, że nic nie jem, przez ból w płucach, a nade wszystko przez otumanienie tym zakochaniem jakoś do mnie nie docierało, co on zamierza zrobić i jak to się odbędzie. Nie wiedzieć czemu ubzdurałam sobie, że ona jest na to jakoś gotowa, coś przeczuwa, może czeka na tę rozmowę, przecież musiało im się nie układać wcześniej, przecież nie wszystko jest z mojego powodu.

Spadł na mnie kac wielki jak stodoła. Całą noc tłukłam się po łóżku, wstawałam, modliłam się za nią i zamartwiałam. Mam wrażenie, jakbym swój ból sprzed trzech, czterech lat przeniosła na inną osobę, i wydaje mi się to potwornie nie fair. Teraz czuję się jak potłuczona, zjadają mnie wyrzuty sumienia, ale czy rzeczywiście mogłam go powstrzymać?

Dziś mijają ledwie trzy tygodnie naszej znajomości.

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 24.11.2014

Temat: Doigrałam się

Piszę jeszcze raz. Tak jak Ci obiecałam w sobotę, poszłam dziś do lekarza i na rentgen. Doigrałam się: mam zapalenie płuc. Widać erotyczne uniesienia, niejedzenie z miłości, spacery w deszczu (listopadowym) i włosy rozwiane nie wiatrem, lecz wichrem – nic nie szkodzą młódkom, lecz nijak nie służą trzydziestkom plus.

Rozłożyło mnie na łopatki – i fizycznie, i psychicznie. Gonitwa myśli, jak zorganizować najbliższe dni, wychodzenie z psem, odwożenie i przywożenie z przedszkola Irenki. Chciałabym się schować w długi sen…

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 24.11.2014

Temat: Krótko, smutno

Malino,

Ciebie rozłożyła choroba, mnie dziś życie próbowało powalić. Standardowe zebranie rodziców zakończyło się ciosem, który mnie psychicznie znokautował. Szkolna pani pedagog zauważyła niepokojące objawy u Matyśki. Że się zamyka w sobie, że się izoluje od dzieci, że brak jej radości życia. Sześciolatce – dasz wiarę? Bomba była na koniec – Matyśka wyznała pani pedagog, że się denerwuje, gdy rodzice się kłócą, choć to rzadkie, ale już wprost znieść nie może, gdy się potem unikają i ze sobą nie rozmawiają. Piotr zaraz wraca z dyżuru. Czeka mnie rozmowa, której nie chcę – z wielu powodów. Jerzy to oczywiście jeden z nich.

Dzieci to taki czuły barometr. Pokaż mi dziecko, a powiem ci, jak wygląda jego dom rodzinny. Mój musi wyglądać źle…

Przykro mi, gdy sobie wyobrażę scenkę z Wiktorem i jego żoną. I dzieci między nimi. Wiesz, po tym Twoim mejlu ciut inaczej zaczęłam myśleć o listach Jerzego, który sceptycznie i asekuracyjnie pisze o stawaniu w prawdzie przed partnerami i przekuwaniu w czyn pragnienia, by być razem. Początkowo sądziłam, że to wybieg romansowego typa, co to spokojnie może wieść życia równoległe, ale chyba jednak nie. Zapewne przemawia przez niego doświadczenie. I najwyraźniej odpowiedzialność, za którą się na niego złoszczę, ale którą też podziwiam. Zawsze ciągnęło mnie do mężczyzn w starym stylu. Chyba wzorzec ojca tu się objawia…

Słyszę auto na podjeździe, jutro Ci dopowiem resztę.

Dobrej nocy, Malino

Jagoda

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 25.11.2014

Temat: Dłużej, smutniej

Malinko,

znasz na pewno takie sytuacje, gdy jedziesz z samochodem do serwisu, żeby zmienić opony, a miły pan mechanik Ci mówi, że jeszcze trzeba zrobić klocki, rozrząd, tłumik przerdzewiał, a w ogóle te opony, które chciałaś wymieniać, są wyślizgane jak klamka w szkolnych drzwiach. W ten metaforyczny sposób mogłabym Ci streścić wieczorną małżeńską rozmowę. Zaczęliśmy od Matyldy. Piotr sugerował, że to obdarowanie bratem tak uszczupliło jej rezerwy spokoju, cierpliwości, radości. Że za mało czasu jej poświęcamy, że za dużo wymagamy. To my, mające podkreślić wspólnotowość, to jednak nadużycie. Po pierwsze dlatego, że domowościom dużo więcej czasu poświęcam ja. Po drugie dlatego, że rzadko trzymamy wspólny front. Jak się domyślasz, od dziecka gładko i szybko przeszliśmy do relacji między nami, większość w tonie: „bo ty nigdy”, „bo ja zawsze”, „z tobą to nie można”, itepe, itede. Konstruktywne to nie było, ale miało jeden plus – zaczęliśmy z Piotrem rozmawiać. Pękła tama, słowa się wydostały. Uświadomiłam sobie przy tym, co mnie do Jerzego popchnęło. Najogólniej mówiąc – smutek ciała i duszy. Poważniejszy i mniej sezonowy niż jesienny splin. Kłujące uczucie niespełnienia towarzyszyło mi od dłuższego czasu, ale od wakacji było nieznośne. Bardzo udanych – obiektywnie – wakacji. Przyjemny pobyt w dobrym hotelu w Szczawnicy. Idealny wybór dla rodziny z dwójką małych dzieci. I właśnie w zadbanej sali restauracyjnej tego czterogwiazdkowego obiektu wypoczynkowego, smarując ciepłą grzankę marmoladą śliwkową, poczułam, że moje życie już się wypełniło, dookreśliło. Nic spektakularnego już się nie wydarzy. Prosta droga, wyłożona solidną kostką, stabilizacja klasy średniej. Plus udana rodzina, czyli spełnione marzenie przytłaczającej większości rodaków, jak pokazują sondaże. I właśnie tym deklarowanym szczęściem się zakrztusiłam. Parę godzin później rozłożyłam się kompletnie. Infekcja zwaliła mnie z nóg i zagoniła do łóżka. Zupełnie jakby wylewały się ze mnie skumulowane emocje, a nie skutki działań wirusa. Przeczuwane i spychane dawniej smutki i lęki wypłynęły szeroką strugą. Bo owe sielankowe obrazki to fasada, za którą jest brzydko i pusto. Nie czuję więzi z Piotrem. Nie jesteśmy ani kochankami, ani przyjaciółmi. Jesteśmy jak mała firma rodzinna. Niby biznes się kręci, ale ciągle ktoś jest niezadowolony.

I kiedy już sądziłam, że ten ponury wieczór postawi kropkę nad i w sprawie naszego związku, Piotr zaproponował terapię.

Taka wolta, Malinko.

Napisałam o tym Jerzemu. „Jeśli chcesz naprawiać małżeństwo, mnie w Twoim życiu być nie może”, odpisał.

Wiem, że ma rację. Znowu zaimponował mi mądrym, nieszukającym wykrętów podejściem do życia. Choć i zabolało, że nie chce o mnie walczyć.

Nie wiem, co robić.

Kochana Przyjaciółko, daj mi radę, choć dawać się ich nie powinno.

Całuję

Jaga

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 26.11.2014

Temat: Niespokój

Jagódko Miła, tak przykro z powodu Matysi… O ileż więcej mały człowiek ma teraz na głowie od nas w jej wieku… My zawsze otoczone rodzicami, rodzeństwem i dziadkami, wszystkie zestawy skompletowane jak Pan Bóg przykazał, mama – tata, babcia – dziadek, ciocia – wujek, nieporozwodzeni, obecni, spiętrzeni w solidny wielopokoleniowy fundament, wzmocniony jeszcze więzami pobocznymi, sąsiedzkimi. W domu zawsze obiad, rozmowa, stały plan dni i tygodni. Spokój płynący z przewidywalności zdarzeń, z zaufania do dorosłych, którego w głowach nam nie postało kwestionować.

Mamy szczęście w punktach wyjścia, prawda? Cały ambaras w tym, by jak najwięcej podobnego spokoju dać naszym dzieciom.

U mnie to już niemożliwe. Rozwód już się przetoczył, „rozwód kościelny” – w toku. Ojciec pełni w życiu Irenki rolę wujka z Ameryki, który czasem odwiedzi, obdaruje, patrzy kontent na prawidłowy rozwój swego zadbanego dziecka bez żadnych ubocznych upierdliwości: zero ząbkowania, nocnych pobudek, buntu dwu-, a potem trzylatka. Irenka podchodzi doń nabożnie, z szacunkiem, a po widzeniu długo dochodzi do siebie i budzi się z płaczem.

U Ciebie zaś… Właśnie. U Ciebie igrek dopiero się rozwidla, obie drogi są jeszcze możliwe. Jeśli Piotr mówi o terapii, to chyba w języku mężczyzn znaczy, że bardzo mu zależy?

Wzbraniam się przed radą, lecz… niedanie szansy byłoby niedobrym zaniechaniem.

Umiałabyś się z Jerzym przyjaźnić?

Ja zamęt mam, zapalenie, serco-płuco mi gore. Moi rodzice są w sanatorium. Irenkę do przedszkola zawiozła sąsiadka, która ma tam synka. Z psem wyszedł sąsiad. Ale co będzie jutro, pojutrze? Lekarz srogo zabronił mi wychodzenia. Wiktor pisze płomienne mejle, dzwoni, bardzo się nade mną lituje… – i nie przyjeżdża, wymawiając się trudną sprawą w kancelarii, nad którą siedzą długie godziny.

A mnie, Jagodo, kołacze się z tyłu głowy przykra myśl, że przecież wszystkie długie godziny kiedyś się kończą…

Prawda?…

Nie daje mi to spokoju.

Napisz, proszę, w którą stronę skłaniasz się pójść. Ściskam Cię mocno. I wyglądam dalszych wieści od Ciebie.

Malina

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 27.11.2014

Temat: Rozważna czy romantyczna?

Malinko,

jak Twoje suchoty? Dalej galopujące czy już stępem idą? Ociąganie Wiktora zastanawiające. Gdybyś była apetycznie rumiana i zdrowa, pewnie by wpadł…? A jak jego rozmowy z żoną? Wyjawił jej, że istniejesz, spotykacie się i… No właśnie, i co?

Znękana jestem tą przedwczorajszą konfrontacją. Żal mi Matysi, mam do siebie pretensje, że nie dałam jej takiego bezwarunkowego ciepła, o jakim wspominasz. Takiego, w jakim nas mościły nasze domy rodzinne. Pamiętasz ten fragment Anny Kareniny: „Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne, każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób”. Moje nieszczęście to taka podstawowa nieprzystawalność – jeśli oczywiście przyjąć, że małżeństwo to nie tylko sensowny kontrakt – brak chemii, brak iskry. Lubię Piotra, takim lubieniem wynikającym z szacunku, podziwu. Doceniam go na różnych polach, ale nie powiedziałabym, że żyć bez niego nie mogę. Przez długi czas te odczucia były przytłumione, zetknięcie z Jerzym (słowem, ciałem, zapachem) je odsłoniło. I nie daje o nich zapomnieć. Czeka mnie los opętanej Anny, która pozwoliła emocjom wziąć się we władanie, wpadając kolejno: w ramiona, w obłęd i pod pociąg?

Rozsądek każe mi iść się terapeutyzować, naprawiać, próbować. A może to po prostu strach przez konkretnym ruchem – decyzją o rozstaniu?

Tęsknię za Jerzym. Piszemy do siebie mejle. Choć i tu mam mieszane uczucia. Czy jego nienatarczywość – „Bardziej mi zależy na Twoim szczęściu niż na własnym. Jeśli chcesz ratować małżeństwo, nie będę zawadą” – to objaw pięknej miłości, czy niedostatecznego zauroczenia? Ja bym tak nie napisała. Walczę ze swoim egotyzmem i egoizmem.

Umówiłam się z Jerzym na sobotę. Jeremi jedzie z tatą do kina, ja zawożę Matyśkę do koleżanki i mam dwie godziny dla siebie. Dla nas – Saska Kępa jesienią mnie zauroczyła. Ta sama kawiarnia, co poprzednio.

Jutro czeka mnie kolejne spotkanie z autorką mojego najnowszego poradnika. Dobrą żonę pisze psycholożka, która: jest rozwiedziona, dziecku poświęca czas tylko wtedy, gdy kursuje z nim między byłym mężem a swoją mamą, uważa, że każdy kompromis jest zgniły. Nie, nie wybrałam jej. Szefu mi ją naraił. Ciekawe…?

Całuję, Kochana

Jagoda

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 28.11.2014

Temat: Przekleństwo piątku

Odkąd jestem samotna, nie znoszę weekendów, Jagodo. Cały tydzień jakoś się kręci, siłą rozbiegu, rozkładem dni i obowiązków. W piątkowe wieczory na myśl o tych wszystkich powrotach mężów i ojców z biur, z tras, z biznesowych spotkań popadam w melancholię, na pozór takie ładne słowo… Do mnie nikt nie wraca. Uprzedzę Twoje pytanie: nie, Wiktor nadal nie przyjechał.

W sobotę melancholia zagęszcza się w obsesję nieabsorbowania sobą ludzi, zwłaszcza tych w stadłach. Dni wolne to święto, celebra rodzinnych ognisk, małżeńskich więzi, rodzicielskich doglądań. Znajdując się w takich okolicznościach, choćby najserdeczniej traktowana, czuję się jak intruz, jak kuzynka – stara panna z XIX-wiecznych powieści, taka, co to zwyczajowo stacjonowała przyklejona do rodzin, nieco z boku, uprzejmie tolerowana, częstowana posiłkiem i kęsem ciepła z tegoż ogniska. O niewielu rzeczach mogę mówić, że ich nienawidzę – ale tego uczucia właśnie literalnie nienawidzę. I owszem, przyznam przed Tobą, że czuję wtedy zazdrość. O przelotne muśnięcia, w lot chwycone spojrzenia, niewymówione porozumienie między małżonkami, cieniutkie jak babie lato nawiązania do ich intymności.

Dlatego weekendy spędzam sama, z Irenką. Nie zapraszam i nie korzystam z zaproszeń. Chodzimy na spacery, place zabaw, różne zajęcia dla dzieci. Gotujemy, czytamy, bawimy się. Jeśli tylko dobrze się pilnuję, to nawet nie wpadam w doły.

Tak, możesz czuć się wyróżniona wizytą u nas w zeszły weekend! Żarcik. Przyjaciółka z dziećmi jest całkowicie nieinwazyjna.

Dziś piątek. Przez cały tydzień Wiktor codziennie po wielekroć dzwonił i pisał, prawił mi czułe słówka i bezeceństwa, drażnił wyobraźnię. Robi to szaleńczo. Tyle że moje potrzeby nie zostały zaspokojone, a jedynie pobudzone i zwielokrotnione. I to nie tylko te zmysłowe – one przy ogólnym moim stanie zeszły na drugi plan – lecz podstawowe: zakupy, leki, spacery z psem, Irenka.

Tak, suchoty wciąż w galopadzie, psiakrew. Nie znoszę być taka zależna. Może lubiłabym, gdyby ktoś, całkiem konkretny ktoś, chciał mi z czułością robić herbatę.

Dlaczego w ogóle spodziewałam się, że rzuci wszystko i odda się pielęgnowaniu mnie? I dlaczego z moich weekendowych zasad wyłączam jego wciąż przecież jeszcze istniejącą rodzinę?

Wstyd mi za siebie. I jestem na siebie nieskończenie zła.

Zakupy zrobiłam przez internet, do psa znalazłam nianię – dwunastoletnią córkę sąsiadów, która wychodzenie z nim traktuje hobbystycznie-zarobkowo. Fotelik Irenki na cały tydzień został w samochodzie Mirowskich spod szóstki – ich syn chodzi z nią do przedszkola, więc zawożenie jej nie kosztuje ich wiele fatygi.

O przebiegu rozmowy z żoną wiele nie wiem. „Opowiem ci, jak się spotkamy” – wymawia się Wiktor. Ale się nie spotykamy.

Czy chodziło tylko o numerek, Doradczyni Kobiet? Jeden – dwa numerki? Bez znoju dzielenia codziennego życia?

Byłam o krok od kupienia sobie wina na wieczór. Na szczęście mój ulubiony hipermarket nie prowadzi internetowej sprzedaży alkoholu.

Posłuż mi własnym przykładem. W którą stronę igreka idziesz?

Pozdrawiam Cię z nizin swej głupoty

Magda

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 30.11.2014

Temat: Re: Przekleństwo piątku

Malino we włosiennicy,

melancholia Twą duszę wzięła we władanie. Zdziwię Cię, pisząc, że rozumiem Twoje weekendowe smutki. Bo je znam, doświadczam ich. Jak, zapytasz? Skoro gromadka jest, stadło zalegalizowane, mąż, ojciec i dobrobyt. Ale, ale – jest też czas. Weekend – ta zdobycz socjalizmu dla mas pracujących – obnaża nas w sposób okrutny. Nie jesteśmy już paniami redaktorkami, lekarzami, prawnikami – Maliną, Jagodą, Wiktorem, Piotrem jesteśmy. Maski i uniformy na wieszaki odwieszone. Zostaje sama prawda: nieklejące się rozmowy, odmienne pomysły na spędzenie wolnego czasu, zbyt hałaśliwe dzieci… Tak, bywa i tak.

Ten weekend rozpoczął się inaczej niż wiele, wiele ostatnich. Piotr wrócił do rozmowy o terapii. Umówił nas na poniedziałek. „Naprawmy to, co się zepsuło. Wiem, że trochę nawalam, chcę to zmienić. Mamy spotkanie o 18. Sprawdzona terapeutka, kameralnie i dyskretnie”. Tyle tylko ustaliliśmy, właściwie ustalił Piotr. Miałam wrażenie, że potraktował to jako kolejne zadanie do wykonania. Nie dane mi było jednak dopytać, zaraz bowiem po śniadaniu wybierali się z Jeremkiem na kolejną część Epoki lodowcowej (jak mnie ratowniczka małżeństw zagadnie o stan naszego związku – termin jak znalazł), ja zaś wywoziłam Matyśkę na urodziny koleżanki, by po odstawieniu jej do wskazanej sali zabaw pojechać na Saską.

Jerzy pocałował mnie mocno, zbyt mocno nawet, docisnął do siebie jakoś tak nerwowo, drapieżnie i lękliwie zarazem.

– To nasze pożegnanie? Zamieniasz nasz niepewny los na ratowanie rodziny?

Nie powiedziałam mu o terapii. Nie umiałam mu tego zrobić. Sobie zresztą też. Jerzy – niedawno odkryty, jednorazowo kochany, o pokolenie starszy, taktowny i uroczy – sprawia, że w jego towarzystwie tracę rozsądek, przyzwoitość. Wolna wola jest wolna – od cnót. Nie znałam wcześniej takiego uczucia. Żeby jednak nie było tak frywolnie – ja po prostu lubię z Jerzym być. To facet, który łączy w sobie ogień i wodę. Z przyjemnością słucham jego opowieści o książkach, filmach, muzyce. O dzieciństwie i rodzinie. Mężczyzna, który ładnie mówi o bliskich, musi być dobrym człowiekiem. Chciałabym być rodziną takiego mężczyzny…

Lawirowałam więc, odpowiadałam półsłówkami, a przede wszystkim ściskałam jego rękę pod stolikiem, wwąchiwałam się w szyję, całowałam pod płaszczykiem dżdżystej mgły przy samochodzie i płakałam w kierownicę. Z bezsilności.

No i teraz popatrz – ja mam Ci doradzać? Jak sama się pozbierać nie umiem? Coś mi jednak ta moja świeżo obudzona intuicja podpowiada: Wiktor może być nałogowcem, kolekcjonerem, Tulipanem. A może go źle oceniam, sugerując się ostatnim obrazkiem z pracy? Otóż wyobraź sobie, że ta polecona przez Troglodytę psycholożka autorka jest z nim w bardzo zażyłych stosunkach. Tak, „stosunek” to dobre słowo. Ona rozwódka, on – przykładny ojciec czwórki dorodnych dzieci, przez żonę zawodowo niepracującą ogarnianych. On zaś ogarnia wszystko inne. Z panią psycholog włącznie.

Jutro niedziela, może wpadnę i jakoś Cię wesprę – chlebem, gestem, sprzątnięciem?

Całuję, jeśli już nie prątkujesz

Jadźka życiem doświadczana

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 30.11.2014

Temat: Suknia (czy tam inna część garderoby…) zdobi człowieka

Jago, lubisz niespodzianki?

Ja nie. Lubię mieć jasny plan i być przygotowana do każdego z jego punktów.

Najwyraźniej jednak Ktoś uznał, że mojemu życiu brakuje szaleństwa, i zesłał mi Wiktora.

Sobota minęła mi na kasłaniu, inhalacjach, statecznych zabawach z trzylatką. Dzień miał się ku końcowi, Irenka po kąpieli i książeczce zasypiała, na mojej nocnej szafce jedno z zaległych tomiszczy czekało na wieczorną lekturę.

Wtem dzwonek do drzwi. A za nimi Wiktor. Wyraźnie wystrojony, wymuskany w najdrobniejszych szczegółach, cały w tym swoim wcieleniu amanta.

Są tacy ludzie, którym nigdy nie odpada guzik, kołnierz zawsze układa się równo, a ich butów błoto jakby się nie ima. Do tego nieskazitelny oddech, dłonie, paznokcie; mankiet koszuli wystający dokładnie tak, jak należy. Jak oni to robią?

Taki właśnie jest Wiktor.

Dodaj do tego maniery, przyjemny niski głos – i to oczarowanie, którym darzy nie kogo innego jak – ha! – mnie. (Jak to możliwe?…).

Próbowałam się trochę dąsać – lecz w zaufaniu Ci wyznam, że bardziej się przejmowałam swoim wyglądem osoby od poniedziałku niewychodzącej z domu (bladość, dres, rozsypane włosy, skarpetki z przecierką) niż jego najściem po zbyt długim, hm, nienachodzeniu.

Przyniósł mi prezent. Nie, nic praktycznego jak kolacja czy romantycznego jak kwiaty. Tekturowa paczuszka przewiązana wstążką. Długo odwijałam kolejne warstwy szeleszczących papierów i piórek (tak, piórek), aż oczom mym czarnym ukazała się bielizna. A dokładniej czernizna. Bardzo piękna i bardzo… koronkowa.

Zachęcił mnie, jak to tylko on potrafi, by zamienić dres i skarpety na to cudo. Byłam niewymownie spięta. Taka bielizna nic nie ukryje: ani fałdki po ciąży, ani niećwiczonego pośladka. Dodaj do tego chorobową bladość, brr. (Wiesz? Muszę zmienić oświetlenie, mam zdecydowanie za mocne żarówki. Ze względów… oszczędnościowych, tak, żebyś wiedziała).

Ku memu zdumieniu prezentacja mnie przyobleczonej w koronki wywołała jego zachwyt. Oczy mu lśniły, dłonie do mnie lgnęły. Cały lgnął. Tego chyba nie da się grać? Zresztą po co? Nie jestem milionerką, którą opłacałoby się uwieść. Patrzył na mnie tak, że sama sobie zaczęłam się w tym podobać. I to jest cudowne uczucie – kwintesencja tego wyrażenia „kocham się w tobie” – kocham siebie widzianą twoimi oczyma, podobam się sobie, bo podobam się tobie. Możliwe, że właśnie to przyjemne uczucie pewności siebie, które on mi daje, tak mnie od niego uzależnia? Bo czuję się uzależniona, tak.

A! I wszystko pasowało – uśmiechał się szelmowsko, że należycie mnie sobie uprzednio obejrzał.

Dlaczego nigdy nie dostałam od męża kompletu bielizny??? No, dlaczego?!

Gdy się już rozprawiliśmy z wkładaniem koronek, zdejmowaniem koronek oraz apetytem, który bardzo urósł przez rozłąkę, opowiedział mi o niedzielnej przeprawie z żoną. Było burzliwie, wrzaskliwie. Mówił, że ona jakby na to czekała, by wykonać swój ruch: separacja, wysokie alimenty. Teraz, gdy do Ciebie piszę, przypomniał mi się tamten SMS od niego, sprzed tygodnia, w którym pisał, że żona jest przestraszona i płacze. Jak się ma jedna relacja do drugiej, jak sądzisz?… No nic, może zdarzenie po tygodniu wydaje się mniej dramatyczne niż w chwili, gdy się dzieje. W każdym razie zdecydowali, że od nowego roku zamieszkają oddzielnie: ona z synami zostanie w ich domu, on przeprowadzi się do Warszawy, do mieszkania, które teraz komuś wynajmują.

Co to dla mnie oznacza?… Może powinnam była sobie przelać wosk przez klucz, wszak to były andrzejki. A miast tego zgoła nie przez klucz przelewaliśmy zgoła nie wosk.

Jak się cieszyć z czyjejś separacji, przecież to szkaradne, no powiedz coś!

Nie umiem się na niego porządnie gniewać – to chyba problem. Gdy go nie ma – cierpię, gdy się zjawia – wszystko mi wynagradza.

Wiem, wiem, brzmię jak pierwsza naiwna – ale zdaje mi się, że wchodzę w to dostatecznie świadomie. Potrzebuję tego zachwytu, apetytu, rozpieszczania. Właściwie nigdy ich nie miałam. Jak to mówią, o zgrozo: grzech nie skorzystać.

Pozdrawiam Cię

Pełnymi garściami korzystająca

PS. Tym samym kwestia Twoich odwiedzin rozwiązała się sama: za późno przeczytałam Twoją propozycję. A może któregoś dnia w tygodniu, co? Prosto po pracy, w jakiś dzień, kiedy nie będziesz miała ani terapii z mężem, ani randki z Jerzym? Wciśniesz mnie w grafik?

Ech. Nieładny żarcik. Nieładny. Niedobra Malina.

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 2.12.2014

Temat: Mały majsterkowicz

Malino w koronkach,

czytałam i… nie wierzyłam. Ciągle pamiętam nas z czasów szkolnych. Estetycznie rozbuchane lata 80. Marmurki, tiule, cekiny, srebrzenia i złocenia. Koronki także. Bazar w Rembertowie, który oferował te pachnące Zachodem ciuchy, cieszące niewyrobione stylistycznie oko, był obiektem marzeń wszystkich naszych koleżanek. Tylko my w opozycji – damskie wersje Woody’ego Allena. Stonowane sztruksy, kraciaste flanele, bure podkoszulki. I praktyczne niewymowne. A teraz Ty w bieliźnie wymownej aż nadto. Cóż, szuflady w mojej komodzie skrywają bieliznę dobrą jakościowo, bezszwową i bezkoronkową. Minimalizm w dessous. Minimalizm w pożyciu. To był jeden z tematów naszej małżeńskiej sesji naprawczej. Przedziwne doznanie. Pracownia terapeutyczna (żadna tam poradnia czy lecznica) mieszcząca się w eleganckim apartamentowcu na Muranowie. Bez szyldu. W poczekalni miękko, kojąco, przytulnie. Sączy się muzyka, sączy się z umiarem dawkowane światło, sączy się profesjonalny uśmiech recepcjonistki. Oprócz nas jeszcze jedna para w poczekalni, także próbująca się wcisnąć w plusz siedzisk – tak by się rozmyć, zniknąć. A już na pewno nie patrzeć na innych skazańców i nieudaczników, którzy po ciężkim dniu dobrze opłacanej pracy przychodzą sklejać swoje poobtłukiwane życia. Drzwi się bezszelestnie uchyliły, miły głos zaprosił „Jagodę i Piotra”. Weszliśmy. Siedliśmy przy niskim stoliku. Dwa fotele po jednej jego stronie, trzeci – naprzeciwko. Taki trójkąt ostrokątny, gdzie para to podstawa, a terapeuta – wierzchołek. Pani Maria, w wieku nieokreślonym, pewnie czterdziestka. Zadbana i dopracowana, ale bez ostentacji. Sznyt wielkomiejskiej inteligencji, lecz nienachalny, by nie onieśmielać już i tak stremowanych pacjentów. Ja też byłam zlękniona. Z wielu powodów. Nigdy nie korzystałam z pomocy speca od głowy. Nawet w najgłębszym i najczarniejszym dole po śmierci rodziców sama się borykałam ze swoją psychiką. To znaczy pozwalałam jej się nokautować, przyjmując, że tak to jest. Tak być musi. Życie cię okłada pięściami, ty się bronisz, padasz na deski, a potem odzyskujesz przytomność i mozolnie wracasz do stanu używalności. Niczego się nie da odwrócić ani przyspieszyć. I w sprawie małżeńskich remontów mam chyba podobne zdanie. Nie neguję sprawczej mocy psychologicznego wsparcia, ale po prostu jestem oporna na ten rodzaj wpływu, sugestii. Dołóż sobie do tego moją osobliwą sytuację: idę z mężem walczyć o nas, podczas gdy w skrzynce mejlowej i w głowie mam Jerzego. Piotr nie wie o Jerzym i się nie dowie. Brzydkie przemilczenie (eufemizm, wiem, wiem), które właściwie przekreśla sukces terapii – pacjentka nie dość, że trudna, to jeszcze kłamczucha. Jerzy nie wie o terapii (zrezygnowałby z nas wtedy, jestem o tym przekonana), więc i z nim nie jestem szczera. Po co więc te wszystkie zabiegi, zapytasz? Uprzedzę Cię – dla spokoju ducha (zakłamany i spokój, i duch), by mieć poczucie, że próbowałam, że nie odpuściłam. Wzruszysz pewnie ramionami, uśmiechniesz się z chrześcijańskim wyrozumieniem i wybaczeniem, ale uznasz, że to tylko udawanie. I tu Cię zaskoczę. Nie jestem tak zmyślnie cyniczna. Obiecałam sobie, że póki terapia będzie trwać, moje spotkania z Jerzym będą platoniczne. Stoisz osłupiała i koronka Ci opada z wrażenia? Tak, taką decyzję podjęłam. Nie wyrzekam się Jerzego tak całkiem. Połowicznie, można powiedzieć. Nie zmącę sobie myśli ani ciała nie zbrukam seksem. No i co na to powiesz?

Wracając do sesji. Pani Maria była łagodna. Uśmiechała się zachęcająco i wyciągała z nas ból i żal. Kiedy słuchałam Piotra, czułam smutek. Bezbrzeżny, rozlany smutek. Żadnej złości właściwie. Smutek wielotorowy. Bo widzisz człowieka, z którym żyjesz od kilkunastu lat. Ojca twoich dzieci. I nagle dostrzegasz, jak bardzo jest od ciebie daleki. Jak inny. I czujesz, przeczuwasz, wiesz chyba, że nigdy nie będziecie jak te dwie połówki, krople czy co tam jeszcze. Jesteście niesparowani. To dobry facet, który nigdy nie odpowie na twoje oczekiwania, nie wpasuje się w twoje pragnienia. Kiedy dotarliśmy do punktu „bliskość i intymność”, poczułam się już do cna znękana. Nagle głośno zostało wypowiedziane to, co do tej pory było przemilczane. Mizeria – i jakości, i częstotliwości naszego pożycia. I mój całkowity brak zapału do niego. Piotr tak bardzo stał się w moich oczach partnerem w spółce domowej, że w ogóle nie rozpatruję go w erotycznym kontekście. A pani Maria zadała pracę domową – próbę, hmmmm, zbliżenia.

Ustalenia Wiktora i jego żony nie przemawiają do mnie, kurczę. Po tej jednej sesji już wiem, jakie to emocje, gdy coś rozmontowujesz lub próbujesz poskładać. Tyle lat razem, dzieci, przedmioty, wspomnienia – a tu jedna rozmowa (niechby i z piorunami) i pozamiatane? Nie wiem, oj, nie wiem, Malinko, czy to się rzeczywiście tak potoczy.

Nasze spotkanie – koniecznie. Może udałoby się nam tym razem umówić jakoś tak po dorosłemu, na mieście? Oddajesz czasem Irenkę jakiejś zaprzyjaźnionej przedszkolnej mamie? Czwartek byłby idealny. Piątek z Jerzym. Któremu zaraz objawię mejlowo moje postanowienie – że koniec hotelowych uciech, czas na symbiozę dusz. Że mogę mu zaoferować tylko przyjaźń, bo nie chcę zdradzać męża. Może po tym exposé żadnego piątku już nie będzie?

Całuję, całuję

Twoja J.

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 3.12.2014

Temat: Wieczorek autorski

Jago, jakie nowe to wszystko!

Dzięki Tobie mam wgląd nie tylko w drugą pochachmęconą duszę (co jest mi prawdziwą otuchą), lecz także w kulisy redakcji pisma kobiecego (ech, te gierki personalne u Was…), listów czytelniczek, a teraz także terapii małżeńskiej. A więc to tak się leczy związki w wielkim mieście, kiedy seks w tymże nie wychodzi… Ciekawam nowych odcinków, a nade wszystko (sensatka!) – czy odrobiliście pracę domową?

Postanowienie związane z Jerzym – iście adwentowe! Jakżeby nie pochwalać?

Chętnie wysłuchałabym Cię na żywo, ale akurat na czwartek zapowiedział się Wiktor. Nauczka dla nas obu – powinnyśmy synchronizować randki.

A może ożywisz mi znienawidzony weekend?

I ja nigdy nie korzystałam z terapeutów. Co życie przynosiło, brałam samodzielnie na klatę. No dobrze, na obfity biust raczej. Jak dotąd – daję radę. A i biust też wciąż tego.

À propos klaty, a w niej płuc mych – niewychodzenie z domu z powodu tej przebrzydłej choroby doprowadza mnie na skraj załamania. W końcu, żeby nie zwariować, ubrałam wczoraj najcieplej jak się da siebie i Irenkę i pojechałam na wieczorek mojego autora. Nie rugaj, nie wypadało nie być – prowadziłam jego książkę od zarania, należała mu się moja obecność i wsparcie podczas pierwszego spotkania z czytelnikami.

Poza nami, z redakcji, przyszło dwadzieścia, trzydzieści osób, czyli w mojej niszowej specjalizacji: sukces. Niemal wszyscy okazali się przyjaciółmi autora. Była zatem i uprzejma rzeczowa dyskusja, i zakup książki, i długie w niej dedykacje – słowem to, co uszczęśliwia pisarza.

Uszczęśliwiło go to do tego stopnia, że pod wpływem impulsu oraz prędkiej kalkulacji świeżo sprzedanych egzemplarzy zaprosił nas wszystkich na lampkę wina – co było tym łatwiejsze, że wieczorek odbywał się w kawiarni, która winem dysponowała.

Wino, nawet w niedużych ilościach, wyzwala specyficzny luz. Darowane wino dodatkowo powoduje odruch wdzięczności – toteż z nagła wszyscy z kieliszkami w dłoniach poczęli wygłaszać mową wielce kwiatową peany na cześć autora.

Kwieciste przemowy wybiły Irenkę z sennego otumanienia, w które popadła podczas nudniejszej części. Z rosnącym ożywieniem, a wręcz fascynacją, śledziła kolejne wzniosłe słowa. Musisz wiedzieć, że mocno prawicowi czytelnicy łatwo wpadają w uniesienie i egzaltację – toteż peany wygłaszane były na stojąco i górnolotnie.

Autor, jak każdy autor łasy pochwał, przyjmował je z obliczem dobrodusznym i wyrozumiałym.

Irenka poczęła się wiercić, jak zawsze gdy coś intensywnie rozkminia.

Wtem, idealnie wstrzeliwszy się w chwilę ciszy po szczególnie kwiecistej laudacji, wypaliła pełnym, zaangażowanym głosem:

– Chwalimy cię! Wysławiamy cię! Dzięki ci składamy!!!

Jagodo – nie wytrzymałam. Parsknęłam tak, że trudno było mi wrócić do zwykłego wyrazu twarzy. Zaraz potem oblałam się burakiem.

Niestety prawicowi czytelnicy nie mają zbyt dużo dystansu. Na twarzach znać było pospieszne kalkulacje, czy wypada się śmiać z tych rzeczy.

Zadziwiająco jednomyślnie wyszło im, że nie.

Po moim wybuchu nastąpiła więc zupełna cisza. Za późno wpadłam na pomysł, by piekielny chichot pokryć niby-to-kaszlem. Cholerny esprit d’escalier.

Niedługo potem wymówiłam się późną porą i wróciłyśmy z Irenką do domu.

Mimo wszystko cieszę się z rezolutności mojej bystrej trzylatki. Skojarzenie było znakomite. I koniec!

Pozostaję z dumą

Malina

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 5.12.2014

Temat: Mały majsterkowicz 2

Malino,

historia z Irenką przednia. Dzieci są takie fajne: spontaniczne, błyskotliwe, twórcze. Póki ich drylem, musztrą i pruskim systemem nauki nie ujednolicimy i nie zniechęcimy do oryginalności. Nie mam duszy wywrotowca (praktyka ostatnich tygodni ciut temu przeczy, wiem), ale tak mi się czasem serce wyrywa, żeby rzucić swój korporacyjny ład. Czerwonym flamastrem napisać wypowiedzenie, nonszalancko cisnąć je na biurko szefa i nucąc jak Banaszak: „Żegnaj, kotku”, odejść, zmysłowo kręcąc biodrami. Gdybym je miała.

„Cóż, niestety rzadko koło zdarzeń obraca siła naszych marzeń”, że Ci piątkowo zacytuję Sztaudyngera. Do pracy będę karnie chodzić. Współpraca z rzeczoną psycholożką mnie rozwija. Do tej pory mój kącik poradniczy był jednak mocno zachowawczy, choć mnie się wydawał całkiem wyzwolony. Jakie życie, takie wyzwolenie… Zalecałam na przykład spragnionym mądrego słowa czytelniczkom, by naprawiały swoje związki. On zdradził? Wybacz. Głowy zbytnio nie susz. Winy i w sobie poszukaj. Potem kup czerwoną bieliznę i uwiedź. Kupy się nie trzyma, prawda? Jeśli ona, przez lata nieadorowana, zazna stanu uniesienia z innym panem, dotychczasowy partner znajdzie się na przegranej pozycji. Nie jego dotyk będzie wzbudzał dreszcze. Pocerowana skarpeta długo posłuży, ale komfort noszenia – malutki. Ot co. Piszę Ci to wszystko na chwilę przed kawą z moim J. I na dłuższą chwilę przed pracą domową z P. „Moim” jakoś mi nie wypłynęło spod palców przy tej literce. Wszystko Ci opowiem – mejlowo, skoro suchoty nadal Cię dręczą – w niedzielę. Będę miała sporo czasu; Piotr zorganizował dzieciom weekend z dziadkami. Dla nas to zrobił. Pięć lat temu pewnie by mnie to ucieszyło…

Pa

skołowana Jadzia

@ @ @

Od: m.malinowska@mailbox.pl

Do: jaga.jablon@gmail.com

Data: 6.12.2014

Temat: Rzymskie mikołajki

Jagodo,

nie przyjechał ten drań. Tym razem za wymówkę à rebours posłużyła szkoła: musiał przysiąść fałdów z synkiem przed klasówką z historii. Całe popołudnie powtarzał z nim żmudnie dużą partię materiału o Cesarstwie Rzymskim, od czasu do czasu pisząc do mnie różne SMS-owe wariactwa.

Oto na przykład dokonał spostrzeżenia, iż mam urodę Rzymianki.

Odkrycie najwyraźniej go zafascynowało. Nastąpiła po tym seria fantazji o skąpych zwiewnościach rzymskich strojów, rozpinaniu stylowych klamer, burzeniu misternych uczesań. A nawet – o zgrozo! – rozgniataniu całych kiści winogron namiętnym się na nich obłapianiem.

(Swoją drogą, Jagodo, mężczyźni to psuje, nieprawdaż? Fantazjują o tym, by miąć, drzeć, gnieść i burzyć, ot co).

Wszystko to wprawiło mnie w nastrój… miłosny. Gdyby mi ktoś kiedyś zapowiedział, że gniecione winogrona będą mnie nastrajać erotycznie, uśmiałabym się serdecznie. Niespokojnie czekałam sposobności, by moja ekscytacja znalazła w końcu ujście. Poprzez, hm, wejście.

Miast tego w piątek nastąpił ciąg dalszy koszmarnej szkolnej powtórki. Tym razem pisał do mnie o łaźniach pełnych pary, gęsto porosłych ogrodach o nisko zwieszających się gałęziach, bezwstydzie gajów oliwnych, woni oleandrów słodkiej do zawrotu głowy, rozgrzanych rzymskim słońcem marmurach – a moje głupie ciało na wszystko reagowało podnietą: „tak, tak, to idealna sceneria, zróbmy to nareszcie!!!”.

Strach pojechać ze mną na urlop do słonecznej Italii, co?

Moje napięcie sięgało zenitu. Wielu zenitów, co rusz. Co za władza, móc tak słowem wpływać na drugiego człowieka oddalonego o kilkadziesiąt kilometrów! Siebie chyba zresztą też rozognił, bo gdy wieczorem zadzwonił, jego głos był obniżony, chrapliwy, a oddech przyspieszony.

Po dwóch dniach sączenia słodkich wizji chodziłam jak na rauszu. Nie mogłam spać, a kiedy już zasypiałam, roiły mi się majaki egzotyczne a nieprzyzwoite.

Było mi z tym i dobrze, i źle.

Dobrze – bo nigdy wcześniej nie zaznałam podobnego stanu i było to trochę jak udany eksperyment na własnej wyobraźni. Tak, można mnie tak rozpalić, tak, jestem namiętna, na pohybel wszystkim nienamiętnym bubkom!

Czułam się jakby bardziej kobieca.

Źle – bo męczyłam się jak pies w studni z tym nierozładowanym napięciem.

Nastała sobota. O dziewiątej włożyłam nieodzowny norweski sweter, szczelną wiatrówkę z kapturem, okutałam się szalikiem i otworzyłam drzwi z zamiarem wyjścia z psem.

Na wycieraczce leżał złoty pakuneczek.

Rozejrzałam się po klatce – nikogo.

Pociągnęłam więc za wstążkę.

W pakuneczku leżał obłędny naszyjnik jakby rodem z wykopalisk archeologicznych. I karnet:

Dla najpiękniejszej Rzymianki.

Zadzwoniłam do Wiktora. Odebrał w wybornym humorze figlarza, któremu udała się psota. Wnet dał się zaprosić na herbatę i dotarł na nią w ciągu chwili – musiał siedzieć w samochodzie zaparkowanym gdzieś tuż.

– Wesołych mikołajek! – wyszeptał, całując mnie w ucho. Dla Irenki przyniósł pluszaka, dla psa kość.

Dzień spędziliśmy familijnie: oglądaliśmy bajki, stare albumy, gotowaliśmy, piekliśmy ciasto.

Było cudownie i zarazem tak realnie, namacalnie… Dobry nastrój udzielił się Irence, bo staraliśmy się włączać ją do wszystkiego. Żartowaliśmy, czuliliśmy się.

Po obiedzie Irenka poszła na drzemkę – a my oddaliśmy się wprowadzaniu w życie naszych najświeższych fantazji. Wiktor zręcznie przekonał mnie, że mogę zostać tylko w starożytnym naszyjniku, bo reszta mego ubioru jest nie z epoki. Co do niego, nie miał nawet naszyjnika – lecz prezencja i bez ozdób była imponująca.

Jak on mi się podoba, Jagodo! Wciąż jeszcze zdarza mi się uczucie, jakby czynił mi zaszczyt swoją atencją – ale takie chwile jak ta skutecznie je odpędzają.

Gdy Irenka się obudziła (rzecz jasna, byliśmy już z powrotem w komplecie ubiorów nie z epoki), wziął na spacer psa – a mnie zaraz potem przypomniało się, że ciasto bardzo by zyskało na polewie. Zadzwoniłam więc do Wiktora, by wracając, wstąpił do spożywczaka po dużą czekoladę.

Było zajęte.

Zmroziło mnie to. Powiesz, że grubo przesadzam, ale to silniejsze ode mnie. Natychmiast stają mi w pamięci potwornie samotne miesiące w Londynie, wiecznie nieobecny Maciej oraz jego wciąż zajęty telefon. Próbowałam to sobie wtedy racjonalizować, usprawiedliwiać pracą, czymkolwiek. Dopiero niemal rok później znalazłam w jego telefonie tyle kobiet i tyle pikantnych korespondencji, że ciągłe obciążenie linii wydało się zupełnie zrozumiałe.

Dlaczego dzwonił do kogoś, kiedy tylko wyszedł z mojego domu?

Zaraz potem wściekałam się sama na siebie, beształam, że mierzę nowego mężczyznę przewinami poprzedniego.

Dla uspokojenia zadzwoniłam jeszcze raz.

Nadal było zajęte.

Gdy wrócił po półgodzinie, najpierw czekałam, aż powie coś cudownie odprężającego typu: „wiesz, dzwonił mój syn, świetnie mi się gada z tym smykiem” – lub: „ech, musiałem oddzwonić do matki, co za kobieta”.

Niestety nic takiego nie nastąpiło.

Wystąpiłam więc sama.

– Dzwoniłam do ciebie, chciałam, żebyś wstąpił po drodze po coś do spożywczego – ale było zajęte.

– Niemożliwe.

– Ależ tak, dzwoniłam dwa razy!

– Z nikim nie rozmawiałem.

Zamilkłam. Nie umiem prowadzić takich absurdalnych rozmów, w których każda strona jest pewna swojej racji i nie ustąpi o włos.

Wkrótce potem Wiktor zaproponował zachwyconej Irence partyjkę Marchewkowego pola, ja zrobiłam herbatę, pokroiłam ciasto. Dobry nastrój wrócił i trwał do późnego popołudnia, kiedy to Wiktor pożegnał się, tłumacząc, że jest umówiony z chłopcami na mikołajkowy seans filmowy.

Rozstaliśmy się pogodnie. Może kobiety po przejściach tak mają, że węszą?

To co, widzimy się jutro? Przyjedziesz? Przyjedź.

Całuję

Hetera Malina

@ @ @

Od: jaga.jablon@gmail.com

Do: m.malinowska@mailbox.pl

Data: 7.12.2014

Temat: Ich trzech, one dwie…

…a związek ułamkowy. Ułomny. Nie taki idealny, doskonale skrojony, wprost jak z mojego poradnika, co to go pilotuję. Autorka pisze (a już przecież wiesz, że zna życie, nie to co my, romansowe neofitki), że należy porzucić skostniałe teorie i utrwalone przez wieki schematy. „My” to już nie musi być: on, ona, kilka sztuk potomstwa, a to wszystko pod parasolem (w okowach…?) usankcjonowanej święcie lub po świecku więzi. Wolność rządzi! Jednak to taka wolność, która obu stronom daje komfort. Niech się żenią i mnożą – jeśli chcą. Niech się małżeństwem brzydzą i konkubinat uskuteczniają – jeśli chcą. Niech mieszkają razem lub oddzielnie – jeśli chcą. Byleby tylko zgodnie te decyzje podejmowali i w dobrym nastroju ducha w nich trwali. Próbuję nas wpasować w te zalecenia. I kulawo mi wychodzi, wiesz? Widzę Twoje zaangażowanie, otwarcie – tak, to dobre określenie, wybacz podtekścik, ale się roznamiętniłam Twoim listem (i zazdroszczę, ale o tym za chwilę), ale też czuję nerwową nutę, czy aby za rogiem nie czai się powtórka z rozrywki. Maćkowej i marnej, dodajmy. Zaczynam – ja, racjonalistka poukładana jak znaczki w klaserze zapalonego filatelisty! – słuchać intuicji. A ona drze mi się do ucha, że takie story z prezencikami, niespodziewanymi odwiedzinami i namiętnym seksem w ciągu dnia to tylko w wenezuelskiej telewizji dają. Tymczasem u Ciebie…

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki