Tytuł oryginału: Sei tu

Projekt okładki: vav

Redaktor prowadzący: Ewa Orzeszek-Szmytko

Redakcja: Beata Słama

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Maria Śleszyńska

Zdjęcia wykorzystane na okładce:

© Sheftsoff Stock Photo/Shutterstock

© Habrda/Shutterstock

© 2014 Federico Moccia, Italy

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2016

ISBN 978-83-287-0176-2

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2016

Wydanie I

FRAGMENT

Alessandrowi Giuseppemu i Marii Lunie,

za ich uśmiechy.

I Giulii, która podarowała mi

to wspaniałe marzenie

Najpiękniejsze są morza

Jeszcze niepoznane.

Najpiękniejsze dziecko

jeszcze bardzo małe.

Najpiękniejszych dni

nie przeżyliśmy jeszcze.

I najpiękniejszych słów, które powiedzieć ci chciałem,

nie wymówiłem jeszcze.

Nazim Hikmet

(przekł. Małgorzata Łabęcka-Koecherowa)

1

W życiu wiele spraw dzieje się przez przypadek, tylko na niektóre z nich mamy wpływ i prawie zawsze właśnie te są najlepsze. Jak pomysł, by znowu ją zobaczyć. Idę przez park z rękami w kieszeniach i kiedy przychodzi mi on do głowy, serce zaczyna bić mocniej i nie mam żadnych wątpliwości.

– Ech… – Milkniemy i wpatrujemy się w siebie, jakby od naszego rozstania minęła chwila. Wróciła do Rzymu i wszystko jest takie jak kiedyś: jej lśniące kasztanowe włosy mieniące się w słońcu, dołeczek w lewym policzku, delikatna, niemal przezroczysta skóra, przez którą prześwitują niebieskie żyłki na dłoniach. Nawet serce wyżłobione na ławce przez kogoś innego jest na swoim miejscu. Niegramatyczny napis „Dla Moja Miłości” i tak oddaje ideę. Ania patrzy na mnie z zaciekawieniem, może z lekką obawą, że od chwili jej wyjazdu coś się wydarzyło, że ktoś skradł kawałek naszej wspólnej historii.

– Nie… – odpowiadam na to niezadane pytanie. Wydaje się taka szczęśliwa, jakby te niewypowiedziane słowa należały tylko do wybrańców, do zakochanych, którym wystarcza jedno spojrzenie w oczy, by wiedzieć, co w duszy gra. Jednak w moim sercu wyryte jest coś, nad czym nie mam kontroli: kilka razy myślałem o Niej. O „Niej” przez wielkie „N”, tak ważnej w moim życiu. Boję się, że to słowo wyrwie się z mojej klatki piersiowej i drukowanymi literami utworzy plastyczny napis przed Anią. Odruchowo starannie zapinam kurtkę. Bezwiednie podnoszę ręce w obronnym geście i z poczuciem winy. Jak dziecko, które rozbiwszy wazon, krzyczy: „To nie ja!”, zanim matka zdąży zadać pytanie. Tak samo ja wybiegam przed szereg: „Więcej jej nie widziałem”. Co nie do końca jest prawdą, gdyż przywoływanie jej obrazu, tak wyraźnego, we wspomnieniach było bardzo naturalne. Odwiedzanie jej profilu na Facebooku czy przejeżdżanie koło jej domu w nadziei na spotkanie było jedynie sposobem na ukojenie bólu, jaki spowodowała ta historia, która zakończyła się bez wyraźnego powodu.

Alessia, dziewczyna, z którą spotykałem się przez ponad rok, pewnego dnia po prostu odeszła. Zostawiła w moim sercu niezabliźnioną ranę. Ania czuje, że jestem rozdarty. Wyrywa mnie z zamyślenia, bierze moją dłoń i uważnie jej się przygląda. Jakby szukała zrozumienia w jej zagłębieniach, w linii życia, szczęścia i miłości. Sunie po nich palcem i szepcze: „Ja i ty?”. Jej głos niespodziewanie przerywa ciszę, nie patrzy na mnie, głowę ma spuszczoną. Nauczyła się kilku słów po włosku, jakie to urocze. Unosi głowę, spogląda na mnie z uśmiechem i powtarza: „Ja i ty”. Tym razem nie jest to pytanie. Czuję ucisk w sercu, brakuje mi tchu, więc mówię po prostu: „Tak… my dwoje”. Wydaje się spokojniejsza, zadowolona. Oddycha głęboko i się rozgląda. Dzieci biegają wokół zjeżdżalni. Jeden chłopczyk, z burzą kręconych loków, odpycha pierwsze dziecko w kolejce i błyskawicznie, niczym przyszły rekordzista w biegu przez płotki, wspina się na szczyt drabinki.

Parkowymi alejkami idą dwie kobiety z żółtymi siatkami z pobliskiego supermarketu. Na ławce siedzi starszy pan, czyta gazetę i miarowo kręci z niezadowoleniem głową, uderzając dłonią w stronice, nie wiadomo, czy z powodu przeczytanej wiadomości, czy to zwykły nerwowy tik. Zwracam się do Ani, wplatając w wypowiedź angielskie słowa, by mogła mnie zrozumieć.

– Ten park wydaje się dziś piękniejszy niż zwykle… This place is more beautiful. Może dlatego, że ty tu jesteś…

Patrzy na mnie, opiera dłoń na mojej piersi i niskim, ciepłym głosem powtarza moje słowa: „My dwoje”, co doprowadza mnie do szaleństwa.

W tej samej chwili zrywa się lekki wiatr, czuję dreszcze na plecach, a ona nadal patrzy na mnie w taki sposób… Teraz robi mi się gorąco, zdejmuję kurtkę, sweter, koszulę i zostaję z nagim torsem. W końcu sam siebie zaskakuję, krzycząc na całe gardło:

– Tak, my dwoje, my dwooooje!

– Wariat jesteś… – Rozbawiona Ania kręci głową.

Nagle dźwięki mieszają się ze sobą, światło mnie oślepia, z trudem skupiam wzrok, czuję jakiś znajomy zapach… zapach mojego domu. Jestem w swoim pokoju!

– Przyznaj się, śniła ci się Ania, prawda?

– Co jest, kurw… – Otwieram szeroko oczy i gwałtownie się prostuję. Gruby wpatruje się we mnie z odległości kilku centymetrów, czuję się jak na fotelu u dentysty.

Obok Grubego stoi moja siostra Valeria i patrzy na mnie rozbawiona.

– Co ty, we śnie był bardziej wzburzony niż szczęśliwy… Śniła mu się Alessia – mówi.

– Że rzuca go po raz drugi… ha, ha! – dodaje Gruby i oboje wybuchają śmiechem.

– Widzę, że bardzo was bawi moje nieszczęście. – Patrzę na nich urażony.

Gruby macha lekceważąco ręką.

– Od razu nieszczęście…

– Jedna mnie rzuciła, a druga bez pożegnania wyjechała do Polski… Czy może być gorzej?

Valeria nie przestaje się śmiać.

– Naprawdę dziwnie się ruszałeś. Trudno było zgadnąć, czy śni ci się Polska, gdzie podczas spaceru napotykasz Anję Rubik, czy że uprawiasz z kimś seks… Chociaż nie wiem, jak wyglądasz w takich chwilach, no cóż… – Valeria wzrusza ramionami i wychodzi z pokoju.

– Niezła ta twoja siostra!

– Faktycznie, niezła. Z Fabiolą ciągle się zastanawiamy, czy nie jest przypadkiem adoptowana. Masz szczęście, że jesteś jedynakiem!

– Daj spokój, gdybym miał brata, dziś stałbym na czele imperium. Przyznaj się, śniła ci się Ania, co?

– Przecież powiedziałem, że nie.

– No weź, od razu było widać. – Siada na brzegu łóżka i patrzy rozbawiony na leżącą na podłodze koszulę. Musiałem przed chwilą zedrzeć ją z siebie przez sen. Od pasa w górę jestem nagi, dokładnie jak we śnie.

Wstaję z łóżka, Gruby idzie za mną. Nie dość, że wpada do mnie, kiedy śpię, to jeszcze wchodzi za mną do łazienki.

– Słuchaj, no nie przejmuj się, w dzień można starać się o tym nie myśleć, ale w nocy, kiedy śpisz, nie ma szans, no nie? Nie można cenzurować snów. Na szczęście, no nie? – Unosi brew i patrzy na mnie dwuznacznie.

Odkręcam kran w kabinie prysznicowej. W tej kwestii akurat zgadzam się z Grubym, ale nie daję się wciągnąć w dyskusję. Siada na sedesie.

– Pamiętasz ten film Pamięć absolutna, no nie?

– To już czwarte „no nie” w ciągu dwóch minut. – Usiłuję zbić go z pantałyku, ale się nie daje.

– No wiesz, podarowałem ci w pakiecie na Boże Narodzenie. Schwarzenegger i Stallone?

– No i?

– To było o tym, jak można zarządzać własnymi snami, jak kierować myślami, które chodzą ci po głowie podczas snu. Szkoda, że to tylko film, chociaż uważam, że większość tego, co dzieje się w filmach, w końcu się urzeczywistni. Zajebista sprawa, no nie?

Posyłam mu groźne spojrzenie, ale Gruby unosi ręce w obronnym geście, by usprawiedliwić kolejne „no nie”.

– Piąte! – przyznaje i wraca do przerwanego wątku: – Jeśli się dobrze zastanowić, to moim zdaniem bardzo możliwe, że…

– To fikcja. Poza tym większości twoich pomysłów nie dałoby się umieścić w żadnym filmie, są zbyt wywrotowe.

Zwiększam strumień wody, a Gruby nadal nawija, choć nie słyszę go zbyt dobrze.

– Przecież wszystkim się to zdarza. Kiedyś śniło mi się, że siedzę na kanapie między Seleną Gomez a – no, zgadnij kim? – Rihanną! Ale przed snem wypiłem chyba za dużo piwa, obudziłem się i z pełnym pęcherzem pognałem do łazienki. Kiedy wróciłem do łóżka, próbowałem powrócić do przerwanego snu, by rozkoszować się pocałunkami Seleny… o ile można je nazwać pocałunkami… A zresztą… Robiłeś tak kiedyś?

Muszę przyznać, że kilka miesięcy temu przytrafiło mi się dokładnie to samo. Śniło mi się, że siedziałem w lunaparku na karuzeli, takiej z siodełkami na łańcuchach, ktoś mnie popychał, a ja powtarzałem: „Mocniej, mocniej!”. Po chwili zadzwonił budzik i zabawa się skończyła. Próbowałem zasnąć, by dowiedzieć się, kto bujał mnie tak mocno, że bez lęku leciałem do samego nieba, ale nic z tego nie wyszło.

– Powiedziałeś już starym?

– O czym?

– Jak to o czym? Że wyjeżdżamy!

Wycieram głowę ręcznikiem. „Starym”… Jak dziwnie słyszeć te słowa. „Starzy”. Moich starych już nie ma. Jest tylko mama. Ale nie poprawiam Grubego.

– Jeszcze nic nie powiedziałem.

– Jak to, kurwa, nie powiedziałeś? Nie śpię od trzech dni, wreszcie pokonałem jebany strach przed lataniem, a ty mi mówisz, że nie jedziemy?

– Niczego takiego nie mówię.

– Dobra, wychodzi na to samo, nie wspomniałeś jeszcze o tym w domu. Kiedy zdecydowałem się z tobą wyjechać, nie miałem problemu, żeby powiadomić o tym starych!

Jasne, że nie! Jego rodzice będą szczęśliwi, że pozbędą się go przynajmniej na jakiś czas. Moim zdaniem nie do końca wiedzą, w jakich kręgach obraca się ich syn, i boją się, że w każdej chwili może zadzwonić do drzwi policja z nakazem rewizji. Albo członek gangu z dzielnicy Magliana, który zdemoluje im dom.

Wciągam slipki i koszulkę i idę do kuchni nastawić kawę. Gruby oczywiście podąża za mną.

– Wiesz, że ściągnąłem PDF ze wszystkimi ważnymi miejscami do obejrzenia w Warszawie? Uważam, że musimy zrobić wypad na Stare Miasto.

Gruby czasami naprawdę mnie wzrusza, jest trochę naiwny. Stare Miasto to jedno z pierwszych miejsc, które odwiedzi turysta, zwłaszcza w pewnym wieku. Generalnie nic oryginalnego, ale Gruby myśli, że jest pionierem. Jego entuzjazm jest jednak zaraźliwy i sam zaczynam w to wierzyć. Wyjmuje z plecaka zrobiony przez siebie przewodnik, zaprojektował nawet okładkę: na biało-czerwonym tle widnieje syrenka, a pod nią my, dzierżący włoską flagę.

– Podoba ci się?

– Kompletnie ci odbiło, Gruby!

– Dlaczego? We dwóch odkryjemy Polskę…

– Jasne, tak jakby nikt jej wcześniej nie odkrył. Jak zawsze jesteśmy pierwsi!

– Żebyś wiedział, odkryjemy to, co jeszcze nie zostało odkryte. Czy twoim zdaniem pierwsi odkrywcy Polski byli w kafejkach przy placu Zbawiciela, gdzie przesiadują najpiękniejsze dziewczyny na tej planecie? Czy naprawdę muszę ci wszystko tłumaczyć?

W jednej chwili wzruszenie ustępuje miejsca podziwowi: tym razem mój przyjaciel naprawdę się przygotował.

Gruby wychodzi ode mnie lekkim krokiem, jak gdyby nigdy nic, jakby nie rzuciły go dwie dziewczyny – spotykał się z obydwoma jednocześnie, bo nie wiedział, na którą się zdecydować – jakby nie zapisał się na prawo i nie oblał jak dotąd każdego egzaminu, jakby nie był winny ośmiuset euro facetowi, który sprzedał mu niesprawny motor. Bo Gruby jest jedyny w swoim rodzaju.

Wracam do kuchni, by wyłączyć ekspres, i dopiero wtedy zauważam torebkę z cukierni Euclide z zimnymi już rogalikami. Przynosi je zawsze ciepłe, prosto z pieca. Żeby tak jeszcze pamiętał, by mnie o tym poinformować.

Wyjazd z nim może być naprawdę udany, poza tym dobrze mi zrobi wyrwanie się na trochę z Rzymu. Kiedyś Lucio Battisti śpiewał piosenkę, którą często nuciła moja mama – opowiadała o tym, jak łatwo jest odnaleźć się nawet w dużym mieście. Jednak Alessię spotkałem tylko raz, niecały miesiąc temu, na koncercie Coldplay.

Wchodzę na Facebooka. Jej status związku nadal jest taki sam: wolna. Ogarnia mnie spokój, ubieram się, wpadnę do B&B, agencji nieruchomości, w której pracuję popołudniami. Wczoraj uprzedziłem, że wyjeżdżam, wujka w kiosku, na końcu poinformuję mamę.

Teraz wszystko wydaje mi się łatwe, jeszcze nie wiem, że wkrótce stanę przed najtrudniejszym życiowym wyborem. Ale gdy mamy dwadzieścia trzy lata, wydaje nam się, że przed nami całe życie.

No, może nie całe. „Ja w twoim wieku miałam już dziecko”, powtarza moja mama za każdym razem, gdy znajduje na podłodze moje brudne skarpetki albo widzi nieposłane łóżko.

– Mamo, to są zamierzchłe czasy!

2

Wysiadam z windy w siedzibie B&B, która otwarta jest również przez kilka godzin w soboty, i staję twarzą w twarz z Kałużą. Tak naprawdę ma na imię Benedetta, ale w agencji wszyscy zwracają się do niej, używając tej ksywki, choć nikt nie pamięta, skąd się wzięła.

– Cześć, Bene – rzucam, o mało na nią nie wpadając, co pogłębia tylko zakłopotanie, które natychmiast wkrada się między nas.

Bez słowa odwraca się na pięcie. Idę za nią aż do biurka.

– Proszę cię, odpuść, ciągle jesteś zła?

Nadal nic nie mówi, układa papiery, jakby miała mnóstwo roboty, ale widać, że tylko udaje. Kładę jej rękę na ramieniu.

– No proszę, Bene, nie bądź taka…

Czuję, jak sztywnieje pod wpływem mojego dotyku, odwraca się do mnie i patrząc lodowato, mówi:

– Nie dotykaj mnie.

Zabieram rękę.

– Dobrze… Ale czy możemy chwilę porozmawiać? Benedetto, nie chcę cię stracić, nasza przyjaźń była taka piękna…

– Zniszczyłeś ją.

Jak to? Mam ochotę odpowiedzieć: „A ty nie miałaś z tym nic wspólnego? Nie było cię, kiedy uprawialiśmy seks? Daj spokój, Bene, takie rzeczy się zdarzają! Nakręcili nawet o tym film: Kiedy Harry poznał Sally”. Ale według niej mężczyzna nie może przyjaźnić się z kobietą, gdyż od kobiety chce tylko jednego, a gdy już to dostanie, znika z jej życia. Skoro od zawsze tak uważa, to po co dzwoniła do mnie tamtego dnia, zaprosiła do siebie i przyjęła półnaga i cała we łzach, bo rzucił ją chłopak? Stało się, trudno, ale wszystko może wrócić na swoje miejsce, prawda? Chciałbym, żeby dla Benedetty było jasne, że nawet jeśli się ze sobą przespaliśmy, nadal możemy razem chodzić do kina czy komentować w biurze ostatni odcinek X Factora, dokładnie tak, jak robię to z Grubym. Może nie dokładnie tak jak z nim, bo dla niego X Factor jest zbyt gejowski i nie ma takiej opcji, by go oglądał.

– Bene, może i zniszczyłem naszą przyjaźń… ale seks z tobą…

– Ćśśś. – Benedetta rozgląda się zaniepokojona, że ktoś usłyszy moje słowa. W biurze nikogo nie ma, ale i tak jest spięta. – Nie rozumiem, dlaczego o tym mówisz.

– Dlatego że… – zaczynam.

– Ja ci powiem dlaczego! – wybucha. – Bo ty chciałbyś, żeby zawsze wszystko było na swoim miejscu, żeby ludzie się z tobą zgadzali, żeby wszyscy byli zadowoleni i cię lubili…

Milczę. Idę za jedną z rad mojego taty i liczę w myślach: jeden, dwa, trzy…

– Żebyś mógł robić to, na co masz ochotę, i udawać, że nic się nie stało. Tymczasem tak nie jest…

– Bene, stało się, ale to był błąd. – Gryzę się w język, może należało liczyć dalej: sześć, siedem, osiem…

– Błąd? No jasne! Ciekawe, ile takich błędów już popełniłeś? Robisz nacięcia na ścianach jak więźniowie liczący dni do końca odsiadki, tylko że ty liczysz kobiety. Ale ja nie będę jedną z twoich zdobyczy, jasne?

Tym razem to ja zaczynam rozglądać się nerwowo. Widzę Gianniego Salvettiego, który pojawił się przy swoim stanowisku, ale nie dbam o to. Pod lampką stojącą na biurku Benedetty szamocze się ćma uwięziona od wczoraj w biurze. Próbuję pomóc jej się stamtąd wydostać, jednak tylko spycham ją w stronę żarówki, która opala jej skrzydła i ćma spada na klawiaturę komputera. Chciałem ją uratować, a tymczasem zabiłem.

Nagle dociera do mnie, jak dużo zmieniło się w moim życiu: nie ma już taty, mama nie potrafi pogodzić się z jego odejściem, w życiu sióstr, Fabioli i Valerii, zapanował chaos, Alessia odeszła, mówiąc tylko, że jej przykro. A Ania wyjechała, nawet się ze mną nie pożegnawszy. Może Benedetta ma rację, sparzyła się na facetach, a ja nie zrobiłem nic, by oszczędzić jej kolejnego rozczarowania. Popełniłem błąd wynikający z niewiedzy, a nie ze złej woli. Dochodzę do wniosku, że jeszcze większy ból sprawią jej moje wyjaśnienia, więc się poddaję. Trzeba było policzyć do dziesięciu i siedzieć cicho.

– Jak chcesz – mówię i oddalam się od biurka Benedetty. Wyobrażam sobie jej zaskoczoną minę, ale nie mam ochoty się odwrócić, po prostu ta sprawa w ogóle mnie nie interesuje. Już nie.

Docieram do gabinetu dyrektora i pukam we framugę otwartych drzwi.

– Dzień dobry, mogę?

Alfredo Bandini, dyrektor agencji nieruchomości, poprawia okulary, przeglądając papiery.

– A, to ty, wejdź, wejdź… – mówi, podnosząc na mnie wzrok.

– Chciałbym prosić o tydzień wolnego – od razu przechodzę do rzeczy.

– Coś się stało? – Odchyla się na oparcie fotela. – W domu wszystko w porządku?

– Tak. Chodzi o podróż. Mam okazję wyjechać na tydzień do Warszawy i nie chciałbym jej przepuścić.

– Mogłeś wymyślić cokolwiek, a ty mówisz mi, że jedziesz na wakacje – odpowiada z ironicznym uśmiechem.

– Odpracuję po powrocie.

– Nie o to chodzi. Nie sądzę, by na rynku nieruchomości mogło zrobić się gorzej niż jest teraz… – Przygląda mi się uważnie, jakbym był laboratoryjnym okazem, wypchanym ptakiem, który nie wiadomo, czy jest zachwycający, czy odpychający.

Patrzę na niego spokojnie, nie rozumiem, dlaczego mówi do mnie takim tonem, nie wiem, co odpowie. Bandini milczy przez dłuższą chwilę. Zaraz stwierdzi, że tylko taki głupiec jak ja wyjeżdża na wakacje w momencie, gdy każdego dnia ludzie tracą pracę. Zamieści w prasie oświadczenie, że to młodym nie chce się pracować, a nie, że brakuje etatów, a moja twarz pojawi się w ramce na dole artykułu. Sięgnie po zestawienie moich zarobków i udowodni, że ledwie mi wystarczy na bilet w obie strony.

– …ani że wszystko zawali się z powodu twojej krótkiej nieobecności, szczególnie że jest lato…

Przynajmniej w tej kwestii jesteśmy zgodni. Notuje coś na kartce i mi ją podaje. O rany, wypowiedzenie?

– To knajpa, w której można bardzo dobrze zjeść, nazywa się Bazyliszek i jest na Starym Mieście. Byłem tam wiele lat temu z żoną. – Oddycham z ulgą, Bandini jest moim bohaterem! Wstaje i odprowadza mnie do drzwi. – O ile nic się tam nie zmieniło! – Podaje mi rękę, jest duża i ciepła jak ręka mojego taty. Czuję ucisk w gardle, ale staram się o tym nie myśleć. – Jeżeli jest coś, co naprawdę cenię, to właśnie szczerość, mój chłopcze. Baw się dobrze.

– Bardzo panu dziękuję. – Zbieram się do wyjścia.

– Niccolò, nie zapomnij zostawić kluczy do wszystkich apartamentów, którymi się zajmowałeś, również do tego penthouse’u przy Koloseum.

– Oczywiście. – Wychodzę z gabinetu ze spuszczonym wzrokiem.

Ciekawe, co miał na myśli. Dlaczego wspomniał akurat o tym mieszkaniu, w którym przyłapałem Salvettiego w towarzystwie Mariny, naszej nowej pracownicy? I w którym ja i Ania… Napotykam znaczące spojrzenie Benedetty. Czyżby o wszystkim wiedziała? Czy to ona doniosła szefowi, że jego pracownicy wykorzystują mieszkania, którymi dysponuje agencja, do potajemnych schadzek?

Nawet jeśli tak było, Alfredo Bandini nie dał mi tego odczuć. Może on też korzystał z tych mieszkań? No bo Benedetta oczywiście nie, na litość boską! Ona jest czysta jak łza, działa jedynie na szkodę innych, do diabła. Żałuję, że nie wiedziałem tego wcześniej.

Wydaje mi się, że w kącikach jej oczu zbierają się łzy. Przyśpieszam kroku. Niestety, kiedy masz poczucie winy, niełatwo się go pozbyć.

3

Jadę z listem do taty. Słońce nieśmiało wygląda zza chmur, jakby jeszcze nie podjęło decyzji, czy świecić, czy ustąpić miejsca deszczowi. Jednak białe obłoczki zdają się zapewniać, że pogoda w ciągu dnia będzie ładna: „Bądźcie spokojni, dziś nie będzie padać”. Wsiadam do samochodu i od razu rozlega się muzyka z płyty, którą zostawiłem w odtwarzaczu i która teraz towarzyszy mi, gdy stoję w korku.

Uśmiecham się do swoich myśli. Może naprawdę jest jakiś listonosz, który dostarczy mój list tam, do nieba? Od kilku miesięcy zostawiam list koło fotografii taty i kiedy wracam po jakimś czasie, nie ma go. Bawię się w domysły. Czy wzięła go mama? A może siostry? Tak, myślę, że to Fabiola, ale nie ze wzruszenia czy sentymentu, tylko dlatego że w jej mniemaniu listy zostawione w tym miejscu zaburzają harmonię, wprowadzają chaos. Jej zdaniem zaśmiecam cmentarz! Ona już tak ma, jej wizja świata jest tą jedyną właściwą, inni nie mają racji. Może tak naprawdę odpowiedź jest bardzo prosta: listy porywa wiatr.

Postanawiam zrobić po drodze krótką przerwę.

Wchodzę do cukierni Regoli przy via dello Statuto 60 w dzielnicy Esquilino.

Nic nie może się równać z drugim śniadaniem, szczególnie w takim miejscu.

– Dzień dobry, dostanę cappuccino?

– Cześć, Niccolò – pozdrawia mnie Laura zza lady.

– Hej! – Puszczam do niej oko.

– Chcesz to co zawsze, na wynos?

– Nie, dziś zjem na miejscu.

Kładzie maritozzo, drożdżówkę z bitą śmietaną, na antycznym metalowym talerzyku. Nie bez racji przy wejściu widnieje napis: „Regoli od 1916 roku”.

– Proszę, to dla ciebie. I cappuccino.

– Dziękuję.

Przepyszne. Zamykam oczy, tutejsza śmietana jest naprawdę wyśmienita, lekka, słodka, ale nie za bardzo, a ciasto żółte i puszyste. Łyk cappuccino i kęs maritozzo. Gorzka kawa połączona ze słodką bitą śmietaną: czy to właśnie jest szczęście? Chciałbym się w nim zanurzyć.

Siedzę przez chwilę z przymkniętymi oczami i rozkoszuję się tą chwilą. Gdybym je teraz otworzył, a wszystko toczyłoby się tak, jak powinno, koło mnie siedziałaby Ania. Co za ironia. Cukiernię Regoli pokazała mi Alessia, wielka miłośniczka maritozzi, która przychodziła tu często ze swoją babcią, więc właściwie to ona powinna tu ze mną być. Alessia jednak zniknęła z mojego życia na dobre, a ja, chcąc ukoić ból, związałem się z Polką, z Anią. Albo raczej związało mnie z nią życie, bo ja właściwie nawet nie kiwnąłem palcem. Do tego Ania jest prześliczna, nie można o niej powiedzieć, że stanowi namiastkę Alessii. Czy widzieliście kiedyś namiastkę mającą sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu i oczy lazurowe jak ocean? Spędziliśmy wspaniałe wieczory wypełnione śmiechem i zabawą. Jak wtedy w chińskiej restauracji Ebi przy via Ostia. Ania chciała spróbować sajgonek i zanurzyła je w pikantnym wasabi, które było w mojej miseczce. Kiedy zaczął palić ją przełyk, sięgnęła po piwo Asahi i wypiła je duszkiem, a ja nie mogłem powstrzymać się od śmiechu. Kiedy teraz o tym myślę, dochodzę do wniosku, że pokazałem jej tak dużo, ale nie dałem spróbować maritozzi. Może wspomnienia związane z tym miejscem były dla mnie zbyt intymne i nie chciałem z nikim się nimi dzielić? Dobrze, następnym razem Ania musi skosztować tego niebiańskiego przysmaku. W ten sposób definitywnie rozprawię się z tym, co było między mną a Alessią, czyli tak naprawdę z niczym, nie licząc smaku tej wspaniałej bitej śmietany.

Kiedy otwieram oczy, widzę wpatrzoną we mnie Laurę. Rumieni się, jakbym przyłapał ją na gorącym uczynku, szybko spuszcza wzrok i wraca do przerwanej pracy – opłukuje w zlewie filiżanki i wstawia je do zmywarki pod ladą. W lustrze wiszącym za jej plecami widzę, jak otwierają się szklane drzwi wejściowe i nie wierzę własnym oczom.

– Bato! Co ty tu robisz?

– Cześć, Nicco! Jak leci?

Bato to jeden z moich najlepszych przyjaciół. Jest nas pięciu, czasami sześciu, gramy razem w nogę i w pokera, raz na jakiś czas chodzimy na męskie kolacje. Mówią o nas Budokańcy, bo kiedyś chodziliśmy razem na siłownię w okolicach Borgo Pio, która nazywała się Budokan, i w latach osiemdziesiątych była bardzo modna. Bato jest najelegantszy z nas wszystkich, nosi idealnie skrojone marynarki, zwężane spodnie i koszule od Brooks Brothers, które sprowadza z Los Angeles. Jego ojciec jest ważnym przedsiębiorcą i politykiem, oboje rodzice pochodzą z Neapolu, ale Bato urodził się w Rzymie.

Mocno ściska moją rękę, następnie przyciąga mnie do siebie i stykamy się klatkami, tak jak mają w zwyczaju witać się prawdziwi przyjaciele.

– Bato, co za niespodzianka!

Patrzy na mnie i uśmiecha się lekko, trochę zakłopotany.

– Jesteś sam?

– Tak, jasne…

Na chwilę ogarnia mnie dziwne uczucie, ale szybko mija.

– Zobacz, jakoś nigdy nie spotkaliśmy się w Regoli – mówię.

– Rzadko tu przychodzę, ale jutro są urodziny mojej mamy i chcę jej kupić cannoli[1], a podobno tutaj są bardzo smaczne.

– Cannoli akurat nigdy tu nie próbowałem, ale moim zdaniem w tej cukierni wszystko jest pyszne, ptysie, drożdżówki, ciasta, ale najlepsze są… – zniżam głos do szeptu, jakbym powierzał mu nie wiadomo jaki sekret – …maritozzi. – To nasza, moja i Alessii, słodka tajemnica.

– W takim razie kiedyś spróbuję – wypowiada te słowa szybko, jakby chciał zmienić temat. Następnie zwraca się do Laury: – Poproszę osiem cannoli.

– Z kremem czy z ricotttą?

– Z ricottą, te klasyczne sycylijskie, dziękuję. – Rozważa coś przez chwilę. – I jeszcze dwie maritozzi. – Rzuca mi szybkie spojrzenie. – Cóż, zaintrygowałeś mnie, więc skoro już tu jestem… – Wzrusza ramionami, jakby chciał się usprawiedliwić.

– Zobaczysz, będą ci smakowały.

– Gruby nic ci nie powiedział?

– O czym?

– No weź, naprawdę nic nie wspomniał?

– Nie.

– Dziwne, myślałem, że wszystko sobie mówicie… Cóż, ja takiego newsa nie mógłbym zatrzymać dla siebie. Mój ojciec sprzedał prawie wszystko, to znaczy połowę firmy. Musiał zgarnąć kupę kasy, bo natychmiast kupił hotel i wyspę na Malediwach.

Oczekiwałem ciekawszej wiadomości, ale uspokajam się, bo nie uważam, że Gruby powinien był mnie o tym niezwłocznie poinformować. Ale megalomania Bato wymaga, by o sprawach związanych z jego rodziną wiedział od razu cały świat.

– Super!

– Jasne, że super, tylko że teraz ja i brat musimy zabrać się na poważnie do studiowania.

– No wiesz, zawsze możecie wyjechać na wyspę łowić ryby – troszkę sobie z niego kpię.

– W sam raz, by nakręcić reality show dla telewizji.

– Mogłoby być nawet zabawnie, no wiesz, kokosy, moskity…

– Czemu nie? I laski wliczone w cenę. Prawda jest taka, że pojedziesz tam na tydzień z dziewczyną, na tydzień z przyjaciółmi i masz dość… Proszę cię, mój ojciec jest nie z tego świata. Aż dziw bierze, że do tej pory nie zwiał z jakąś młodą dziunią i nadal jest z moją matką. A zresztą nigdy nic nie wiadomo.

Bato odbiera od Laury zamówione słodkości i płaci.

– Spikniemy się jakoś w tygodniu… Może zorganizujemy u mnie pokera.

– W przyszłym tygodniu mnie nie ma, wyjeżdżam z Grubym.

– Dokąd?

– Do Warszawy.

– No co ty! Gruby nic mi nie wspominał.

– Widzisz? Tobie też nie mówi wszystkiego.

Bato wybucha śmiechem, podaje mi rękę i znów mnie do siebie przyciąga.

– Zajebiście, stary, bawcie się dobrze.

Odprowadzam go wzrokiem, gdy idzie do drzwi ze słodyczami w ręku, i myślę o wyspie, która gdzieś tam na niego czeka.

Jego ojciec, oprócz tego, że zajmuje się polityką, ma firmę, która produkuje dmuchane piłki we wszystkich możliwych rozmiarach. Jeśli miałbym zdecydować, na jakim biznesie nie da się zbić fortuny, wybrałbym właśnie ten. Teraz będą mieli „tylko” połowę firmy i za każdym razem, gdy zmęczy ich praca, pojadą na Malediwy, o ile własna wyspa zbyt szybko im się nie znudzi. Nie potrafię sobie wyobrazić niczego lepszego. A może jednak tak? Ja i Ania na pustej plaży w Ladispoli. Tylko my dwoje i szałas. Palące słońce i nieposkromiona żądza. Mielibyśmy siebie nawzajem, nie potrzebowałbym luksusów, by być szczęśliwym z Anią.

Zupełnie odwrotnie niż Bato. W niektórych kręgach postawa, by być wiecznie niezadowolonym i niespełnionym, jest modna. Musisz być nieszczęśliwy, wymyślać problemy tam, gdzie ich nie ma, żeby być cool. Ja jestem z innej bajki, bo moje problemy są prawdziwe.

Zbieram się do wyjścia.

– Cześć, Nicco! – żegna mnie Laura zza lady. – Wpadnij od czasu do czasu. Nie znikaj na kolejny miesiąc.

– Pewnie… niebawem znów przyjdę. Miłego dnia!

Laura jest zawsze promienna, nie mógłbym jej powiedzieć, że powinna być smutna, bo to jest bardziej cool. Nie wiedziałaby, o co mi chodzi. To bardzo konkretna dziewczyna, twardo stąpająca po ziemi, z piersią dumnie wypiętą do przodu. Jest niewątpliwie ładna, wydaje mi się również bardzo rzeczowa, nie obnosiłaby się ze złamanym sercem jak Kałuża. Nie chciałbym popełnić tego samego błędu… Co ja, kurwa, mówię? Uśmiechnęła się do mnie kilka razy, a ja sobie wyobrażam, że leży u mych stóp? Dziś jest chyba dzień samozadowolenia. Lepiej trochę wyhamować, bo będę musiał znaleźć sobie inne miejsce z maritozzi. Tak, muszę pamiętać, by nie wpakować się w kolejne sercowe kłopoty.

Natomiast kłopoty z pamięcią ma niewątpliwie Gruby. Dziwne, że nie wspomniał mi o Bato, jego ojcu i wyspie. Chociaż z drugiej strony, miał ostatnio tyle na głowie, że trudno mu się dziwić. Przecież nie codziennie rzucają cię trzy dziewczyny jednocześnie! Jego dwie byłe i Paulina, przyjaciółka Ani. Wybucham śmiechem. Znam go i wiem, że mógłby siedzieć na Malediwach, i to na koszt właścicieli!

Nie wiem jeszcze, że sprawy mają się zupełnie inaczej.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

[1] Cannoli – rodzaj rurek z kremem; wywodzą się z Sycylii.

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz