Mamie i tacie,

za pokazanie, jak powinno wyglądać rodzicielstwo.

1

Ostatni rok szkoły średniej, październik,

miasteczko Sunshine, stan Missisipi

Większość historii zaczyna się od początku. Lecz nie ta. Ta zaczyna się od końca. A przynajmniej od tego, co wydaje się końcem – mojego życia, marzeń, przyszłości. Zaledwie dwa słowa sprawiają, iż mam wrażenie, że wszystko skończone.

– Wynik pozytywny.

Dwa wyrazy. Dwie czerwone kreski.

Kurczy mi się żołądek, kolana miękną do konsystencji waty. Zielona koszulka z logo szkoły średniej miasteczka Sunshine lepi się do mojego ciała, pod pachami wykwitają wielkie plamy potu – i nie ma to nic wspólnego z upałem panującym w Missisipi. Wyjmuję test z rąk Jenny i potrząsam nim, mając nadzieję, że jedna z kresek zniknie.

Nie znika.

– Co za bydlę.

Jak na siedemnastolatka jestem dość bystry. Mam argument – wyjaśnienie. Uzasadnione wątpliwości.

– Może źle go zrobiłaś? A może jest zepsuty? Powinniśmy zdobyć drugi.

Jenny pociąga nosem, łzy zbierają się w jej błękitnych oczach.

– Stanton, od tygodnia każdego ranka mam mdłości. Od dwóch miesięcy nie mam okresu. Wynik testu jest pozytywny. – Ociera policzki i unosi głowę. – Nie ukradnę kolejnego testu ze sklepu pana Hawkina, by potwierdzić to, co już wiemy.

Mieszkając w tak małej mieścinie – a szczególnie w małej mieścinie na południu – macie świadomość, że wszyscy wszystko wiedzą. Znają waszego dziadka, waszą mamę, waszego szalonego starszego brata i słodką, młodszą siostrzyczkę. Wiedzą, że waszego wujka zamknięto w federalnym zakładzie karnym i że kuzyn nigdy nie wydobrzał po niefortunnym wypadku z udziałem ciągnika. W małym miasteczku zbyt kłopotliwe jest kupienie prezerwatyw, ciężko zdobyć tabletki antykoncepcyjne, a nabycie testu ciążowego jest wręcz niemożliwe.

No chyba że chcecie, by wasi rodzice dowiedzieli się o tym, nim dziewczyna nasika na tester.

Jenny, drżąc, obejmuje się ramionami. Choć jestem cholernie przerażony, wiem, że to nic w porównaniu z tym, co czuje ona. I to moja sprawka. Ja to zrobiłem – moja żądza, moje napalenie. Pieprzona głupota.

Ludzie mogą mówić, co chcą o feminizmie i równouprawnieniu, co jest w porządku, ja jednak zostałem wychowany w przekonaniu, że mężczyzna jest obrońcą. Jest odpowiedzialny. Idzie na dno razem z okrętem. Zatem fakt, że moja dziewczyna „ma kłopoty”, spoczywa na moich barkach.

– Hej, chodź do mnie. – Przyciągam jej drobne ciało do piersi i mocno tulę. – Będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze.

Trzęsie się i płacze:

– Przepraszam, Stanton.

Poznałem Jenny Monroe w pierwszej klasie podstawówki. Włożyłem jej do plecaka ropuchę, ponieważ brat stwierdził, że tego nie zrobię. W odwecie przez dwa miesiące pluła papierowymi kulkami w tył mojej głowy. W trzeciej klasie myślałem, że się w niej zakochałem – w szóstej byłem tego pewien. Była piękna, zabawna i rzucała piłką futbolową lepiej niż jakakolwiek inna dziewczyna – i połowa chłopaków – których znałem. Zerwaliśmy ze sobą w ósmej klasie, kiedy Tara-Mae zaproponowała, żebym dotknął jej cycków.

Co zrobiłem.

Następnego lata wróciliśmy do siebie, kiedy podbiłem jej serce, wygrywając pluszowego miśka na wiejskim festynie.

Jest kimś więcej niż dziewczyną, z którą pierwszy raz się całowałem – zaliczyłem z nią każdy ze swoich pierwszych razów. I jest moją najlepszą przyjaciółką, tak jak ja jestem jej przyjacielem.

Odsuwam się, by spojrzeć jej w oczy. Dotykam jej twarzy i odgarniam miękkie, jasne włosy.

– Nie masz za co przepraszać. Nie zrobiłaś tego sama. – Figlarnie poruszam brwiami i się uśmiecham. – Też tam byłem, pamiętasz?

To wywołuje jej śmiech. Ociera oczy.

– Tak, to był dobry wieczór.

Kładę rękę na jej policzku.

– Pewnie, że był.

To nie był nasz pierwszy raz – czy nawet dziesiąty – ale był jednym z najlepszych. Noc, której się nie zapomina – księżyc w pełni i flanelowy koc. Stało się to zaledwie kilka metrów od miejsca, w którym teraz stoimy – obok rzeki, z sześciopakiem piwa i muzyką płynącą przez otwarte okno mojego pickupa. Były lekkie pocałunki, żarliwe szepty, spocone ciała i badające dłonie. Byliśmy złączeni tak głęboko, że nie wiedziałem, gdzie kończę się ja, a zaczyna ona. Przyjemność była tak intensywna, że chciałem, by trwała przez wieki – modliłem się głośno, by tak właśnie było.

Wspominalibyśmy to – próbowali odtworzyć – za wiele lat, nawet jeśli nie mielibyśmy dziecka, aby upamiętnić tamtą noc.

Dziecko.

Kurwa. Zaczynam rozumieć powagę sytuacji, żołądek niemal przywiera mi do kręgosłupa.

Jakby czytając w moich myślach, Jenny pyta:

– Co zrobimy?

Ojciec zawsze mi powtarzał, że nie ma co się wstydzić strachu. Liczy się jedynie to, jak reagujemy na ten strach. Tchórze uciekają. Mężczyźni stają do walki.

Nie jestem tchórzem.

Przełykam z trudem ślinę, kiedy wszystkie moje aspiracje, nadzieje i plany na opuszczenie tej mieściny biorą w łeb. Patrzę na rzekę, obserwując, jak promienie słońca odbijają się na powierzchni wody, i podejmuję jedyną słuszną decyzję.

– Pobierzemy się. Na początku możemy mieszkać z moimi rodzicami. Będę pracował na farmie i chodził do szkoły wieczorowej. Będziemy oszczędzać. Będziesz musiała na jakiś czas odłożyć szkołę pielęgniarską. W końcu wyprowadzimy się na własne śmieci. Zadbam o ciebie. – Kładę dłoń na jej nadal płaskim brzuchu. – O was.

Jej reakcja jest inna niż ta, której się spodziewałem.

Jenny odsuwa się ode mnie, patrzy wytrzeszczonymi oczami i kręci głową.

– Co? Nie! Po skończeniu szkoły miałeś jechać na studia do Nowego Jorku.

– No tak.

– Porzuciłeś stypendium futbolowe na uczelni w Missisipi, by iść na Uniwersytet Columbia. To Liga Bluszczowa.

Kręcę głową. I kłamię:

– Jenn, nic z tego nie ma teraz znaczenia.

Nie ma w naszym mieście chłopaka, który nie oddałby oka czy zębów, by grać w drużynie uczelni Missisipi… jednak nie ja. Ja zawsze chciałem czegoś innego – większego, jaśniejszego, bogatszego.

Klapki Jenny zapadają się w piasek, gdy chodzi brzegiem rzeki. Wiatr rozwiewa jej białą, letnią sukienkę, kiedy w końcu się do mnie odwraca i wskazuje na mnie palcem.

– Pójdziesz na te studia i koniec tematu. Tak jak planowaliśmy. Nic się nie zmienia.

Mój głos ocieka oburzeniem, na które ona nie zasługuje:

– O czym ty mówisz? Wszystko się zmienia! Nie możesz odwiedzać mnie raz w miesiącu z dzieckiem na ręku! Nie możemy go zabierać do pokoju w akademiku.

Zrezygnowana, szepcze:

– No wiem.

Odsuwam się o krok.

– Oczekujesz, że cię tutaj zostawię? Byłoby mi wystarczająco ciężko to zrobić przed tym, a teraz…? Nie pojadę w pieprzony świat, kiedy jesteś w ciąży. Za jakiego typa mnie masz?

Chwyta mnie za ręce i wygłasza mowę, która śmiało mogłaby rywalizować z przemówieniem trenera przed arcyważnym meczem.

– Za typa, który pójdzie na studia na Uniwersytet Columbia i skończy je z wyróżnieniem. Człowieka, który będzie godnie zarabiał, kiedy pójdzie do pracy. Nie zostawiasz nas, tylko robisz to, co dla nas najlepsze. Dla naszej rodziny, naszego przyszłego bytu.

– Nigdzie się nie wybieram.

– Wybierasz się.

– A co z twoją przyszłością?

– Zostanę z rodzicami, pomogą mi z dzieckiem. I tak praktycznie wychowują bliźniaki.

Starsza siostra Jenny, Ruby, jest dumną matką bliźniaków, a dziecko numer trzy jest w drodze. Ta kobieta przyciąga frajerów jak krowi placek muchy. Bezrobotnych, alkoholików, leniuchów – nie ma ich dosyć.

– Z ich pomocą i twoich rodziców będę mogła uczęszczać do szkoły pielęgniarskiej. – Obejmuje mnie szczupłymi ramionami za szyję.

Boże, jaka ona ładna.

– Nie chcę cię zostawiać – mruczę.

Jednak moja dziewczyna już postanowiła.

– Pojedziesz i będziesz wracał, kiedy tylko będziesz mógł. A kiedy przyjedziesz, będzie musiało nam to wystarczyć aż do twojego następnego powrotu.

Całuję ją w usta – pełne, miękkie, smakujące czereśniami.

– Kocham cię. Nigdy nikogo nie pokocham tak jak ciebie.

Uśmiecha się.

– I ja cię kocham, Stantonie Shaw, zawsze będziesz liczył się tylko ty.

Młodzieńcza miłość jest silna. Pierwsza miłość jest potężna. Jednak kiedy jesteście młodzi, nie wiecie, bo wiedzieć nie możecie, jak długie naprawdę jest życie. A jedyną pewną w nim rzeczą, prócz śmierci i podatków, są zmiany.

Jenny i mnie czekało wiele zmian.

Bierze mnie za rękę i prowadzi do furgonetki. Otwieram przed nią drzwi, gdy pyta:

– Którym najpierw powiemy? Twoim czy moim?

Wypuszczam powietrze z płuc.

– Twoim. Wolę najpierw uporać się z szaleństwem.

Nie jest obrażona.

– Miejmy nadzieję, że Bunia nigdy nie znajdzie naboi do dubeltówki.

Siedem miesięcy później

– Aaaaaaaaa!

To nie może być normalne. Doktor Higgens powtarza, że jest, ale nie mogę w to uwierzyć.

– Gaaaaaaaa!

Wychowywałem się na farmie. Widziałem narodziny każdego zwierzęcia – krowy, konia, owcy. Żadna samica nie wydawała takich dźwięków.

– Ooooooooo!

To? To jak horror w telewizji. Jak Piła… Dosłownie masakra.

– Rrrrrrrrrrrrr!

Jeśli kobiety przechodzą coś takiego, rodząc dziecko, po co w ogóle ryzykują i uprawiają seks?

– Auaaaaaaaa!

Nie jestem pewien, czy ja chcę ponownie zaryzykować. Marszczenie freda wydaje się dziś sto razy lepsze, niż było wczoraj.

Jenny krzyczy tak głośno, że dzwoni mi w uszach. Jęczę, kiedy ściska moją i tak już ściśniętą dłoń. Powietrze ciężkie jest od potu – i paniki. Jednak doktor Higgens siedzi na stołku i poprawia okulary. Opiera dłonie na swoich udach i patrzy między rozszerzone, ustawione na strzemionach nogi Jenny – w sposób, w który mama zagląda do piekarnika w Święto Dziękczynienia, zastanawiając się, czy indyk już się upiekł.

Dysząc, Jenny opada na poduszki i jęczy:

– Umieram, Stanton! Obiecaj, że zajmiesz się dzieckiem, kiedy mnie już nie będzie. Nie pozwól, by wyrosło na idiotę jak twój brat ani na zdzirę jak moja siostra.

Jej jasna grzywka jest mokra od potu. Odsuwam jej włosy z czoła.

– No nie wiem. Idioci są zabawni, a zdziry też mają zalety.

– Nie wydurniaj się, do diabła! Ja tu umieram!

Strach i wyczerpanie sprawiają, że jestem zgryźliwy.

– Słuchaj, nie ma pieprzonej mowy, byś mnie z tym zostawiła. Nie umierasz. – Zwracam się do doktora Higgensa: – Może pan coś zrobić? Podać jej jakieś proszki?

I mnie również?

Zazwyczaj nie lubię się odurzać, jednak w tej chwili sprzedałbym duszę za trochę trawy.

Higgens kręci głową.

– Nic by to nie dało. Skurcze są zbyt częste, macie niecierpliwe dziecko.

Częste? Częste?! Trwają już pięć godzin. Naprawdę nie chcę wiedzieć, ile trwają rzadkie.

Co my, u licha, wyprawiamy?

Nie tak powinno wyglądać nasze życie. Jestem rozgrywającym na boisku. Jestem bystry – mam wygłaszać pieprzoną mowę na uroczystości zakończenia szkoły średniej. Jenny jest królową piękności oraz wiodącą cheerleaderką.

A przynajmniej była – dopóki jej brzuch nie stał się zbyt duży w stosunku do stroju.

Za miesiąc mieliśmy iść na bal. Powinniśmy myśleć o imprezach związanych z końcem szkoły, pieprzyć się na tylnej kanapie mojej furgonetki i spędzać jak najwięcej czasu z kumplami przed pójściem na studia. Jednak mamy dziecko.

Człowieka – zamiast ugotowanego na twardo jajka, które przez tydzień nosi się w szkole w ramach zajęć przystosowania do życia w rodzinie. A tak przy okazji, swoje stłukłem.

– Zaraz się porzygam.

– Nie! – krzyczy Jenny niczym szalona krowa. – Nie wolno ci rzygać, kiedy ja jestem rozrywana na pół! Przełknij to! A jeśli przeżyję, a ty ponownie mnie dotkniesz, odetnę ci fiuta i wrzucę do rozdrabniarki do drewna. Słyszysz?

Taki tekst zazwyczaj facetowi wystarcza.

– Dobra.

Kilka godzin temu nauczyłem się, że lepiej jest przytakiwać wszystkiemu, co mówi. Dobra, dobra, dobra.

Lynn, żwawa położna, ociera czoło Jenny.

– Nie, nie, nie. Nie będzie żadnego obcinania. Zapomnisz o bólu, kiedy zobaczysz dzieciątko. Wszyscy kochają dzieciaczki. Są błogosławieństwem od Boga.

Lynn jest zbyt radosna, by była prawdziwa. Założę się, że sama wzięła wszystkie proszki i dla nas nic już nie zostało.

Przychodzi kolejny skurcz. Jenny zaciska zęby, jęcząc w trakcie parcia.

– Idzie – ogłasza Higgens. Klepie ją po kolanie. – Jeszcze jedno mocne parcie powinno załatwić sprawę.

Wstaję, patrzę ponad nogą Jenny i w moim ulubionym miejscu dostrzegam czubek głowy. To dziwaczne i ohydne, jednak… jednak również niezwykłe.

Jenny opada na poduszki, blada i wyczerpana. Jej płacz sprawia, że czuję ucisk w gardle.

– Nie mogę. Myślałam, że to zrobię, ale nie mogę. Proszę, już nie mogę. Jestem taka zmęczona.

Mama Jenny chciała być obecna przy narodzinach – pokłóciły się o to. Jenny powiedziała, że chce, żebyśmy byli tylko my. Ona i ja – razem.

Ostrożnie podnoszę Jenny i wślizguję się na łóżko, siadając za nią okrakiem. Kładę ręce na jej brzuchu, piersią podpierając plecy, a jej głowa spoczywa na moim obojczyku. Całuję ją lekko w skroń, policzek, mrucząc jednocześnie słowa pocieszenia, w ten sam sposób, w jaki mówi się do płochliwego konia.

– Ciii, nie płacz, kochanie. Dobrze ci idzie. Już prawie skończyliśmy. Jeszcze tylko jedno parcie. Wiem, że jesteś zmęczona, i przykro mi, że to boli. Jeszcze raz i będziesz mogła odpocząć. Jestem przy tobie. Zrobimy to razem.

Znużona, obraca ku mnie głowę.

– Jeszcze tylko jedno?

Uśmiecham się do niej.

– Jesteś najtwardszą dziewczyną, jaką znam. Zawsze byłaś. – Mrugam do niej jednym okiem. – Dasz radę.

Bierze kilka głębszych wdechów i się unosi.

– Dobra. – Bierze kolejny. – Dobra. – Siada prosto i pochyla się w stronę ugiętych kolan. Zaciska palce na moich rękach, gdy przychodzi kolejny skurcz. Przez kilka sekund w pomieszczeniu rozlega się jej jęk, po czym… słyszymy ostry krzyk. Płacz dziecka.

Naszego dziecka.

Jenny wzdycha z ulgą. Doktor Higgens unosi nasze ruszające się, pomarszczone dziecko i ogłasza:

– Dziewczynka.

Łzy kłują mnie w oczy, a Jenny się śmieje. Zapłakana obraca się do mnie.

– Mamy córeczkę, Stanton.

– Jasna cholera.

Jednocześnie śmiejemy się, płaczemy i tulimy nawzajem. Kilka minut później wesoła położna Lynn przynosi różowe zawiniątko i umieszcza w ramionach Jenny.

– O rany, jest idealna. – Wzdycha Jenny. Mój nieśmiały uśmiech musi ją martwić, bo pyta: – Nie jesteś rozczarowany, że to nie chłopiec, co?

– Nie… Chłopcy to zło… Same kłopoty. Ona jest… jest wszystkim, czego chciałem.

Nie byłem przygotowany. Nie wiedziałem, że będę się tak czuł. Maleńki nosek, idealne usteczka, długie rzęsy, kosmyk jasnych włosów i rączki, które są miniaturową wersją moich. W tym momencie cały mój świat się zmienia i jestem na jej łasce. Od tej chwili nie ma nic, czego bym nie zrobił dla tej pięknej, małej istotki.

Dotykam lekko jej miękkiego policzka i nawet jeśli faceci nie powinni gruchać, właśnie to robię:

– Hej, córeńko.

– Wybraliście już dla niej imię? – pyta siostra Lynn.

Jenny patrzy mi radośnie w oczy, po czym zwraca się do położnej:

– Presley. Presley Evelynn Shaw.

Evelynn po babci Jenny. Pomyśleliśmy, by utrudnić jej zadanie, jeśli kiedykolwiek znajdzie naboje do dubeltówki. Ostro nas potraktowała, kiedy ogłosiliśmy, że się nie pobieramy – jeszcze.

Siostra Lynn po krótkim czasie zabiera dziecko, by mogło zostać oznaczone opaską. Schodzę z łóżka, a doktor Higgens nurkuje między nogi Jenny. Natychmiast sugeruje:

– Może wyszedłbyś na korytarz przekazać rodzinie dobre wieści? Całą noc tam czekają.

Patrzę na Jenny, która kiwa głową. Biorę ją za rękę i całuję wierzch jej dłoni.

– Kocham cię.

Uśmiecha się zmęczona, ale zadowolona.

– Ja też cię kocham.

Wychodzę na korytarz i wchodzę do poczekalni. Znajduję w niej kilkanaście najbliższych nam osób, na twarzach których maluje się zniecierpliwienie i zdenerwowanie.

Nim mam szansę cokolwiek powiedzieć, mój młodszy brat, Marshall – ten, który nie jest idiotą – mówi:

– I co? Co masz?

Kucam, by być na jego poziomie, i z uśmiechem ogłaszam:

– Córkę.

Dwa dni później przypinam pasami fotelik w furgonetce, sprawdzam czterokrotnie, chcąc mieć pewność, że wszystko jest w porządku, i jadę po Jenny i Presley, by przywieźć je do domu.

Do domu jej rodziców.

Dwa miesiące później je zostawiam. Przemierzam dwa tysiące kilometrów, by rozpocząć studia na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Overruled

Copyright © 2015 by Emma Chase

Copyright for the Polish edition © 2016 by Wydawnictwo FILIA

Gallery Books

An Imprint of Simon & Schuster, Inc.

1230 Avenue of the Americas

New York, NY 10020

First Gallery Books trade paperback edition April 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2016

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: © David Ridley/Arcangel

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-107-1

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl