MONIKA KNAPCZYK

ŚWIATŁEM MALOWANE

MONIKA KNAPCZYK

ŚWIATŁEM MALOWANE wybór poezji

Wydawnictwo RW2010 Poznań 2011

Redakcja Monika Knapczyk

Redakcja techniczna zespół RW2010

Copyright © Monika Knapczyk 2011

Okładka zdjęcie Copyright © Monika Knapczyk 2011

Copyright © for the Polish edition by RW2010, 2011

Wydanie I

ISBN 978-83-63111-60-1

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem cytatów w artykułach i recenzjach – możliwe jest tylko za zgodą wydawcy.

Aby powstała ta książka, nie wycięto ani jednego drzewa.

RW2010, os. Orła Białego 4 lok. 75, 61-251 Poznań

Dział handlowy: marketing@rw2010.pl

Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl

Łąka

Był maj – niebo tak samo lśniło

Leciutko marszczył się staw

Tak łagodnie, tak cicho było

Te same świerszcze wśród traw

Ta sama jest zieleń na łące

Tym samym kłaniam się sosnom

Te same się gonią zające

Mniej tylko kwiatów niż wiosną...

Młode zboże się z ziemi wyrywa

Gdzie złote szumiały kłosy

Wiatr w tych łanach melodie wygrywał

Ten sam, co targa mi włosy

By od życia zgiełku odpocząć

Pod starą się kładę jabłonią

Tak samo przymknięte mam oczy

Od słońca osłaniam je dłonią

Tak samo bezlitośnie

Nić cienką przerywam pajęczą

I nie wiem, czy ciszej, czy głośniej

Te same osy nad głową brzęczą

I tylko nadzieję zgubiłam

Nie czekam na dary lata

I tylko gdzieś radość się skryła

Rąk nie zanurzam już w kwiatach

Może ścieżką podążam błędną

Nie wiem... nie widzę... marzeń mam wiele

Wszak nawet, gdy kwiaty powiędną

Trwać będzie łąka, niebo i zieleń

It is raining... (Es regnet...)

Niebo trzeba zakryć jak otwartą ranę

Grzeszny błękit wstydliwie przysłonić welonem

Niech zapłaczą chmury wichrami chłostane

Niech smaga ziemię niebo w furii zrozpaczone

Boże, co tęczy łukiem dziwujesz się górom

Życie dajesz lądom i morza bezmiarom

Zbuduj dla mnie dzisiaj pustynię ponurą

Połam swoje pędzle, barwy zmieszaj w szarość

Boże, któryś ludzi nakazał miłować

Lecz serce dał ułomne, co się w sobie chowa

Niech spojrzę w Twoje oczy ogromne a smutne –

Nie nęć cudami Twymi, nie łudź słów muzyką

Ludzi kochać naucz i duszy poskrom dzikość

Zakryj przede mną światy piękne a bezludne...

* * *

Jak wyprężona w locie strzała

Milczy złowieszczo, choć łka

Tak rzeczywistość wyprężona

Popada w ruinę, choć trwa

Jak koń w galopie rozhukany

Zastyga w posąg, chociaż gna

Tak świat się stroi w całun śmierci

Choć żywy, martwy jest od lat

Jak statek falą ukołysany

Choć stoi w miejscu, ku brzegom mknie

Tak zbledną z trwogi nasze nadzieje

Niezdolne umrzeć ni spełnić się

Jak błyskawicy ostre światło

Choć znika w locie, to wciąż lśni

Tak sczezną w sercach czyste myśli

Choć serca nie przestaną bić

Jak perły świniom ciśnięte pod ryje

Co splugawione, toną we łzach

Co było pięknem, ohydą się stanie

A wicher strzepnie karciany gmach

Jak rozpętana w piekle burza

Maże świat mrokiem, nie gasząc słońca

Tak przyjdzie z nagła koniec świata

Który się będzie stawał bez końca...

W moim parku

W moim parku wczesną jesienią

Wciąż się jeszcze drzewa zielenią;

I w przepychu złotem upstrzonym

W niebo dumnie strzelają korony;

Czysty błękit musi olśniewać

Dzieci śmiać się, a szemrać drzewa;

Wierzba musi tak srebrzeć wspaniale

Jarzębiny czerwienieć korale;

Światłość rajska się musi rozlewać

I na kogóż się za to gniewać?

Rośnie trawa w radości szale

Pies od much się opędza ospale;

Park zamiera w szczycie uniesień –

Mój kolejny bezczynny wrzesień...

---------------------------------------

W moim parku wczesną jesienią

Tak się skrzydła podcina marzeniom...

* * *

W stal płomień wciąż przekuwać

Ten płomień, co nas parzy

Pod krzyżem nie upadać

I marzyć, zawsze marzyć...

Łzy otrzeć, skryć najgłębiej

Co złe jest, co nas boli

Jak złotą przywdziać zbroję

Niezłomny pancerz woli

Oczy mieć niby gwiazdy

Twarz jak oblicze nieba

Rany solą zasypać

I śpiewać, zawsze śpiewać...

Prócz wiary i nadziei

Innego nie znać oręża

Miłością, co nie gaśnie

Bladość świtu zwyciężać

Z cierpienia wątku tkać szczęście

Blask wplatać w ciemną osnowę

Wśród ludzi z lodu być ogniem

Przekutym w serca spiżowe

Melodia

Najpiękniejszej tej melodii

Już sądziłam, że nie czuję

Wszystko wokół dziś mi mówi

Że ją właśnie odnajduję

Tę melodię mego życia

Cała przestrzeń wyśpiewuje

A ja słucham, a ja chłonę

Żar w mym wnętrzu rozdmuchuję

Pieśń jest blaskiem, zadumaniem

Samotnością, niebem, ciszą

W tej jasności brzmi melodia

I anioły tylko słyszą

Może być energii rzeką

Bo ma wiele różnych twarzy

Ruchem, tańcem, wiatrem, burzą

Wszak i w burzę można marzyć

Lecz jest jeszcze jedna nuta

Ta mnie bardzo zaskakuje

Kiedy patrzę w czyjeś oczy

To w tych oczach ją znajduję

Przestrzenie

Pociąg sunie z łoskotem

I ponure łyka przestrzenie

Czasem wiersz jest bezsilny

Bo jak w słowach zamknąć cierpienie?

Płatki śniegu wirują za oknem

Tych śnieżynek całe przestrzenie

Przyjaciele wciąż mówią mi: zmień się

Ale ja się chyba nie zmienię…

Szum pociągu koi, usypia

I te szare, zimowe przestrzenie

Coraz nowsze, inne jest imię

I tylko coraz większe zmęczenie…

Coraz głębsza otwiera się otchłań

Tam też zimne, puste przestrzenie

Niech ktoś zdejmie ze mnie tę klątwę

Niech oszuka to przeznaczenie

Lasy mgłą otulone

I ten pociąg we mgle niczym duch

Znika świat, gdy się budzę

Z trwającego od wielu lat snu