Piter Murphy

TRZY

PITER MURPHY

TRZY

Wydawnictwo RW2010 Poznań 2011

Redakcja Joanna Ślużyńska

Korekta Maciej Ślużyński

Redakcja techniczna zespół RW2010

Copyright © Piter Murphy 2011

Okładka Copyright © Daniel Bąkowski 2011

Copyright © for the Polish edition by RW2010, 2011

Wydanie I

ISBN 978-83-63111-51-9

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem cytatów w artykułach i recenzjach – możliwe jest tylko za zgodą wydawcy.

Aby powstała ta książka, nie wycięto ani jednego drzewa.

RW2010, os. Orła Białego 4 lok. 75, 61-251 Poznań

Dział handlowy: marketing@rw2010.pl

Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl

Ewelina czuła, że ten dzień będzie inny. Nie potrafiła tego racjonalnie wytłumaczyć, po prostu coś wisiało w powietrzu. W nocy kiepsko spała, budziła się parokrotnie. Wstała wcześnie rano i patrząc w lustro, po raz kolejny powtórzyła w myślach, że musi... po prostu musi coś zmienić w sobie, w swoim życiu, choć jeszcze nie bardzo wiedziała co konkretnie. Ale tak dalej być nie mogło. Wpadała w jakąś obsesję; zdawało jej się, że ktoś grzebał w jej komputerze, przeszukiwał jej biurko, miała wrażenie, że ciągle ktoś ją śledzi i podsłuchuje. Od tej roboty dostawała paranoi! Co gorsza pod oczami pojawiły się cienie i pierwsze zmarszczki mimiczne. Niedobrze. Wręcz fatalnie, biorąc pod uwagę, że była kobietą.

Poranna toaleta i codzienny rytuał – krople gorącej, świeżo parzonej w ekspresie kawy powoli kapały do kubka, dając znak do rozpoczęcia dnia. Leniwie włączyła komputer, sprawdzając prywatną pocztę. Nic ważnego. Jak zwykle jakieś grupowe wiadomości, których nawet nie czytała – od razu wylądowały w folderze „spam”. Odsunęła krzesło i podeszła do dużego okna. Parę lat temu otrzymała apartament na Mokotowie jako rekompensatę po rozwodzie.

Rekompensata... Czy za cenę mieszkania można zwolnić się z przysięgi małżeńskiej, po prostu dać sobie spokój, wykpiwając się ze zobowiązań namiastką odszkodowania za... straty moralne? Przecież to miało być na zawsze, do końca dni, tak sobie przysięgali. Błędy młodości...? Zaraz po ślubie zaszła w ciążę i parę miesięcy później w wypadku samochodowym straciła dziecko. To nie była jej wina. Pijany kierowca w Oplu Corsie zjechał ze swojego pasa wprost na jej samochód. Nigdy nie winiła siebie za to, co się stało, ale nie była ślepa. Od tamtej pory coś się między nimi popsuło, mąż wracał coraz później z pracy, przestali dzielić wspólne pasje, zaczęli życie obok siebie. W końcu przyszedł i wyznał wprost, że ma kogoś i jest mu przykro, że muszą się rozstać i tak będzie najlepiej.

Czy w ogóle obchodziło go, jak się czuła? „Jest mi przykro” – trzy słowa bez większego znaczenia. Nawet wypowiedział je taki tonem, jakby przepraszał za brak cukru do herbaty.

Tamtego wieczora zrozumiała, że owszem była mu potrzeba, ale nigdy jej nie kochał. Znali się od dziecka, zawsze razem, nierozłączni, wspólna podstawówka, liceum, potem ten sam kierunek studiów, dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, wreszcie praca w jednym wydawnictwie, a później w znanej gazecie ogólnopolskiej. Teraz mijali się czasem na korytarzu, wymieniając zdawkowe uwagi i uśmiechy. To było dopiero przykre...

Z zamyślenia wyrwały ją wibracje telefonu komórkowego. Powoli podeszła do stołu, przeczuwając, a raczej obawiając się, że odezwie się ktoś, z kim nie chciałaby rozmawiać. Spojrzała na wyświetlacz. Numer nieznany. „Może nie odbiorę, albo odrzucę...?”

Zwyciężyła ciekawość.

– Halo, słucham – rzuciła do słuchawki ochrypłym z niewyspania głosem.

– Pani Ewelino, mówi Szymonowicz. Mam pytanie i jednocześnie dużą prośbę. Czy może pani bezpośrednio po przyjściu do pracy zjawić się u mnie? – usłyszała nosowy głos prezesa.

– Oczywiście, panie prezesie, ale czy coś się stało? – zapytała, nerwowo przełykając ślinę.

– Nie, nic się nie stało, ale mam dla pani ważne zadanie. Tylko pani się do tego nadaje. Ale oczekuję dyskrecji. Czekam – po tych słowach przerwał połączenie.

Odłożyła komórkę i zadumała się. Co było aż takie ważne, że została wezwana przez samą „górę” w trybie pilnym? „Jak to ujął? – myślała gorączkowo. – Że jestem niezbędna? I jeszcze ta dyskrecja...” Owszem, przydawała się w jej zawodzie, ale po co o tym przypominał? Nie zwykła paplać bez potrzeby, była doświadczoną dziennikarką. Dlatego prośba prezesa wydała się jej co najmniej dziwna. Czyżby znów jakaś informacja o płatnej protekcji, dokonanej przez kogoś w Sejmie, albo przeciek o wniosku opozycji w sprawie odwołania rządu? Intrygowała ją ta niewiadoma...

Paręnaście minut później, kiedy zbiegała do podziemnego garażu, ogarnęło ją znowu to złowrogie uczucie, które towarzyszyło jej od jakiegoś czasu. Miała wrażenie, że jest obserwowana, ale szybko odrzuciła tę paranoiczną myśl; wsiadła do swojego czarnego peugeota i przekręciła kluczyk. Odetchnęła z ulgą, gdy silnik zaskoczył po pierwszej próbie. Dzisiaj wyjątkowo, acz celowo, założyła czarną sukienkę od Paprockiego oraz stylowe szpilki od Gucciego, chociaż w żaden sposób nie pasowały do charakteru jej pracy, a cały strój nadawał się bardziej na wieczór niż do biura. Chciała być seksowna, zwłaszcza podejmując grę, której nie rozumiała. Przez całą drogę gorączkowo zastanawiała się, dlaczego sam prezes wezwał ją do siebie o tak wczesnej godzinie. Nadziei na awans raczej nie miała. „Prędzej mnie zwolnią, bo komuś ważnemu na odcisk nadepnęłam, do jego brudów się dokopałam... – pomyślała. – A wrażenie bycia śledzonym to zboczenie zawodowe. Dlatego właśnie potrzebuję zmian”.

*

Marta wierciła się niecierpliwie na twardym krześle, czekając w korytarzu na swoją kolej. Szpital św. Józefa w Toruniu – oddział onkologiczny. Jakże często tutaj bywała... Za często. Od prawie czterech miesięcy. Smutne miejsce. Mdły, szpitalny zapach i blade ściany sprawiały, że chciała stąd uciec. Wolałaby nie usłyszeć kolejnego wyroku, nie chciała teraz umierać, teraz, kiedy między nią a Krzysztofem zaczęło się jakby lepiej układać... Przecież tak wiele już przeszła w życiu. Mijających ją ludzi ledwie odróżniała od nijakich ścian – byli równie szarzy i smutni. Snuli się bez nadziei na przyszłość, umierając za życia, bo brak wiary w wyzdrowienie sprawiał, że już czuli się trupami.

Wiadomość o nowotworze przyszła nagle. Nie odczuwała wcześniej żadnych dolegliwości, a badanie sprzed kilku miesięcy było czystym przypadkiem. Tylko towarzyszyła teściowej, która czuła się nie najlepiej. Poddała się badaniu za jej namową. Wcale nie miała na to ochoty, ale wolała ustąpić niż dyskutować. Matka Krzysztofa była równie uparta jak jej syn. Ale dzięki temu poznała prawdę. Wyniki analizy krwi wykazały, że coś jest nie tak. Dalszych testów najchętniej wcale by nie przeprowadzała. Bała się...

Ostatecznie nowotwór okazał się złośliwy i podstępny. Nie domyślała się, że gorączkowanie, bóle mięśni, duża senność oraz ogólne zmęczenie to symptomy choroby. Diagnoza brzmiała jak wyrok! Poraziła Martę. Nie była na to przygotowana. Zresztą, kto jest... Mieszkała na Podgórzu, w ubogiej dzielnicy Torunia, gdzie prawie wszyscy się znali z imienia. Nie dało się ukryć takiej „nowiny”; odtąd sąsiedzi patrzyli na nią z litością i szeptali za plecami. Niektórzy gadali o niej, jakby już umarła. A przecież ciągle żyła!

Wycofała się, ukryła, prawie nie wychodziła z domu; jedynym jej łącznikiem ze światem był Krzysztof, który, o ironio, wreszcie miał ją całą dla siebie. Jej mąż uchodził za mruka i tyrana, ale Marta nie myślała o nim w ten sposób. Nie po dzieciństwie spędzonym w towarzystwie władczej matki i ojca pantoflarza. Owszem, nie była aż tak zaślepiona, by nie widzieć, że Krzysztof również wykazywał zapędy dyktatorskie. Lubił, gdy wszystko układało się po jego myśli, ale chętnie się na to godziła. Pragnęła zaznać wreszcie w życiu trochę szczęścia, chciała, żeby ktoś ją kochał... A ostatnio ich stosunki się ociepliły, martwił się o nią. Mimo tragizmu sytuacji to... było miłe. Dla niego chciała żyć. Choć teściowa mruczała, że co z niej za żona, z rakiem, przez którego wyglądała jeszcze gorzej niż zwykle, a na dokładkę, jak to ujęła, nie szanowała swojego męża. Nie szanowała? Bo wbrew jego życzeniu pojechała do rodziców, by im powiedzieć o chorobie? A co, mieli się o wszystkim z nekrologu dowiedzieć?! Ale teściowa widziała sprawy po swojemu. Podsłuchała jej rozmowę z Krzysztofem, gdy wpadli ostatnio z wizytą. Właściwie nie podsłuchiwała – teściowa celowo mówiła tak głośno, aby usłyszała. Zbuntowana jałowa myszka. Tak ją nazwała. Jakie to było upokarzające! Wiedziała, że powinna walczyć, o siebie, o swoje małżeństwo, że nie wolno jej bezczynnie siedzieć i płakać. Co z tego, że była typem szarej myszki, że nie dbała zbytnio o siebie; Krzysztof wcale od niej tego nie wymagał. Żona powinna być dla męża, nie dla świata, a ona chciała być dla niego wspaniałą żoną, najlepszą. Tylko że ostatnio nie miała już na to siły...

A bała się, że i czasu nie zostało jej za wiele...

– Pani Marta Bielicka... – z impetem nagle otwieranych drzwi padła komenda, wydana bezbarwnym głosem.

– Tak, jestem – zerwała się z krzesła, tuląc do piersi czarną, niemodną już skórzaną torebkę.

– Proszę wejść – pielęgniarka przepuściła ją w drzwiach, tarasując jednocześnie część wejścia, jakby chciała obronić gabinet przed naporem tłumu tych smutnych ludzi z korytarza.

Marta powoli weszła do gabinetu. Usiadła na krawędzi krzesła, splotła dłonie i spuściła wzrok, gapiąc się na czubki butów lekarza. Zastygła w oczekiwaniu na jego słowa. Poczuła, że jej ciało coraz mocniej drży, a dłonie zaczynają się pocić. Ostatnio tyle się działo. Kolejne badania i kwalifikacje do tej czy innej metody terapeutycznej, podobno ratującej jej życie – nie pozostały bez echa. Wpłynęły na jej psychikę. Czy istniała jeszcze nadzieja? Dziś lekarz miał podjąć decyzję o sposobie leczenia. Biorąc dokumenty z ostatnich badań, spojrzał na nią i nagle na jego twarzy pojawiło się coś w rodzaju zaskoczenia. Zlustrował Martę uważnie zza plastikowych soczewek okularów, jakby bez słów pytając, o co tu chodzi...

Przeglądał wypełnione formularze analiz, wydruki z urządzeń laboratoryjnych, czytał opisy badań, potem odłożył papiery, znowu przypatrując się pacjentce. Marta, niemal sparaliżowana strachem, nie potrafiła się poruszyć.

– Pani Marto. Mam dla pani dobrą i złą wiadomość. Od której mam zacząć? – zapytał, obserwując jej reakcję.

– Od złej, panie doktorze – zdecydowała, spuszczając wzrok i czując, że walące serce zaraz wyskoczy jej z piersi.

– Musimy powtórzyć ostatnie badania – powiedział szybko. – A teraz dobra wiadomość. Jeżeli nie pomylono kart, to jest pani zdrowa! Chłoniak cofnął się. Wyniki są idealne! Jak u zdrowego człowieka. Ale chyba pani rozumie... Musimy powtórzyć wszystkie badania, aby wykluczyć pomyłkę. Potem trafi pani pod obserwację, która będzie polegała na naszych spotkaniach, początkowo cotygodniowych, potem stopniowo coraz rzadszych. Nie znam takich przypadków, nawet ze słyszenia, żeby rak się tak po prostu wycofał, bez leczenia chemioterapią czy też innymi znanymi metodami. U pani jakby wszystko samo zniknęło. Można to nazwać remisją. Lub cudem, o ile pani jest wierząca – dodał, kierując wzrok na medalik z Matką Boską, który spoczywał na jej piersi. Zamyślił się na dłuższą chwilę i kontynuował: – To wbrew nauce, medycynie i wbrew powszechnie znanym opisom przypadków. Oczywiście ludzie wychodzą z tego typu chorób, ale pani miała chłoniaka, a to jest nowotwór krwi. Rozumie pani, co mówię? – zapytał delikatnie, dotykając dłoni Marty, jak gdyby chciał zbadać jej puls. – To bardzo poważna choroba, a teraz wychodzi na to, że... wszystko minęło. Nie potrafię tego wyjaśnić. Ale takie rzeczy się też zdarzają i cieszę się, że akurat zdarzyły się pani. Choć naprawdę nie pojmuję... – szepnął bardziej do siebie niż do pacjentki. – Siła wyższa...

Marta też nie rozumiała. Słuchała słów lekarza jak niestosownego żartu. Bała się uwierzyć w powrót do zdrowia. Teraz, gdy już niemal pogodziła się ze śmiercią. Gdy wszystko, co ważne, stało się odległe, a ona sama jakby zobojętniała. Od chwili gdy dowiedziała się o chorobie, powtarzała w kółko jakieś magiczne mantry. „Przecież to tylko przejście w lepszy świat” – tłumaczyła sobie, tuląc się do męża wieczorami. Nie zawsze pomagało. Ostatnie miesiące to była ciągła bitwa, walka toczyła się między wiarą a rezygnacją. Dwa światy. Anioł nadziei i demon śmierci. I w tych końcowych, jak jej się zdawało, godzinach, zwyciężał demon śmierci...

Mieli z mężem umowę, że nie będą rozmawiali o tym, co się dzieje, że nie dadzą się zwariować. Płakała, ale w środku. Mimo wszystko starała się być taka jak zwykle, choć dręczyło ją wiele pytań bez odpowiedzi. Co będzie z Krzysztofem? Jak sobie sam poradzi? Czy powtórnie się ożeni?

Teraz pojawiły się nowe niewiadome. Czy skoro wyzdrowiała, wszystko już będzie dobrze? Na nowo odbudują swój bezpieczny świat, by żyć w nim w harmonii i szczęściu? Nie wiedziała, nie miała pewności, do oczu cisnęły się łzy...

Musiała poszukać nowego punktu zaczepienia. Na przykład... że skończyła zaledwie dwadzieścia dziewięć lat! Chciała mieć dzieci i prawdziwą, pełną rodzinę. Tak, była bezpłodna, teściowa to także w kółko jej wypominała, ale Marta wierzyła, że również z tego może się wyleczyć. Wiedziała, komu zawdzięczała tę nadzieję... Jej myśli na moment pobiegły w odległy zakątek Polski.