Bo

moje

siostry

Andrzej Paczkowski

Złe przyzwyczajenia są jedynymi

przyzwyczajeniami, których ludzie

nie potrafią się wyrzec bezboleśnie.

John Galsworthy

ANDRZEJ PACZKOWSKI

BO MOJE SIOSTRY

Wydawnictwo RW2010 Poznań 2011 

Redakcja Joanna Ślużyńska

Korekta Maciej Ślużyński

Redakcja techniczna zespół RW2010

Copyright © Andrzej Paczkowski 2011

Okładka Copyright © Andrzej Paczkowski 2011

Copyright © for the Polish edition by RW2010, 2011

Wydanie I

ISBN 978-83-63111-33-5

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem cytatów w artykułach i recenzjach – możliwe jest tylko za zgodą wydawcy.

Aby powstała ta książka, nie wycięto ani jednego drzewa. 

RW2010, os. Orła Białego 4 lok. 75, 61-251 Poznań

Dział handlowy: marketing@rw2010.pl 

Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl

Bo moje siostry

Urodziłem się w małej mieścinie. Jej nazwę przemilczę, nie jest bowiem godna pamiętania.

Moja rodzina była bardzo liczna. Wyglądało na to, że każdy jej członek  parzył się jak królik w rui. I nie miało znaczenia, że bieda chytrze wdzierała się do zimnego wnętrza domu, przez każdą najmniejszą nawet szparkę. Po ścianach, na których osiadł czarny grzyb, niemalże wchodząc nam do łóżek, lała się woda. Z okiennych ram płatami odłaziła stara farba, ukazując zmurszałe, gnijące drzewo. Ze ścian odpadał tynk, sufit przeciekał. Kiedy padało, musieliśmy zamykać okna – starych rynien nie naprawiano od wieków, więc woda ściekała po murach. Trafiała wszędzie, tylko nie do kanału.

Dwupokojowe mieszkanie było pogrążone w nieustającej ciemności. Właściwie nic nie działało. Kiedy był prąd, to wyłącznie kradziony, bo przez zadłużenie mieszkania zostaliśmy „odcięci”. Gdy prądu brakowało, musiały wystarczać świeczki kradzione wieczorem z grobów. Od kopcących knotów w domu śmierdziało, a ściany wyraźnie pociemniały. O malowaniu nikt nie myślał. Nawet gdy pojawiały się pieniądze, które można by przeznaczyć na farbę, matka od razu je upłynniała. Dosłownie.

Byłem jedynym męskim potomkiem rodziców. Miałem pięć starszych sióstr.

– To i tak dziwne, że ten stary knur potrafił chłopaka zmajstrować – powtarzała matka.

 Gdy tylko podrosłem, zrozumiałem, że moje siostry to prawdziwe potwory. Nie wiedziały, co to miłość i dobre wychowanie. Gardziły mną i moim penisem, zwisającym między nogami. Kiedyś postanowiły mi go odciąć ostrym nożem. Biegały za mną z gołym ostrzem i śmiały się jak wariatki z czarno-białych filmów grozy.

– Po co ci on? Wisi tylko, do niczego niepotrzebny!

– Będziesz miał między nogami to samo co my! 

– Dawaj go tutaj, zaraz się nim odpowiednio zajmiemy!

– Nie piszcz jak dziewczyna i tak nic ci to nie pomoże.

– Anielka, łap go za jaja, to nigdzie nie ucieknie! – Anielka była z sióstr najsilniejsza i największa, więc najbardziej się jej bałem.

Zsikałem się na podłogę, uciekając przed siostrami; wcześniej pozbawiły mnie już spodni i majtek. Zawsze kiedy matka wychodziła, dom zamieniał się w pobojowisko. Siostry znęcały się nade mną. Miały to we krwi.

– Ale fujara, zlał się ze strachu! – śmiała się Kornelka, wytykając mnie palcem.

– I jeszcze beczy jak panienka! – dorzuciła Ewusia.

– Zostawicie mnie wszystkie, wy kurwy jedne! – krzyczałem, uciekając slalomem po całym pokoju. Muszę przyznać, że trudno było tak manewrować, by wymknąć im się z rąk. Słownik, jak na parolatka, miałem bardzo soczysty, więc wyzywałem siostry od najgorszych. Odnosiłem zresztą dziwne wrażenie, że podobało się im, kiedy obrzucałem je obelgami. Niektóre z nich faktycznie zostały kurwami, więc może nie ma się czemu aż tak dziwić.

W pewnym momencie poślizgnąłem się na własnych sikach i wyrżnąłem się jak długi. Dopadła mnie Anielka i mocno ścisnęła za jaja. Krzyczałem, jakby mnie obdzierali ze skóry. Chcąc przeżyć i zachować penisa jak najdłużej, kopnąłem ją z całej siły w głupkowato uśmiechniętą gębę. Udało mi się uciec na szafę, na którą wchodzenie dość dobrze wytrenowałem. Anielka płakała, trzymając się za krwawiącą wargę. Siostry od razu ją otoczyły.

– Zabijemy cię za to, ty gnoju! – groziła mi pięścią Ewka.

– Jeszcze popamiętasz, kurduplu jeden! – dołączyła się Kornelka.

– Masz kompletnie przejebane! – wyła Elwirka.

– Ty... ty skurwysynu! – chlipała Anielka.

Tylko Lusia milczała. Zawsze wydawała się jakaś taka gapowata i nierozgarnięta. Wtedy stała i przyglądała się jak krowa, co tylko miele gębą i porusza ogonem, nic nie mówiąc.

– Powiedz coś! – potrząsnęła nią Elwirka. – Nie stój jak kupa gówna!

– Masz wpiejdol! – zawołała Lusia. Była z nich najmłodsza i miała problem z wymawianiem „er”. Siostry wybuchnęły śmiechem. Śmiała się nawet Anielka, więc zacząłem mieć nadzieję, że o mnie zapomną.

– Ty to jesteś półgłówek jednak! – zwróciła się do niej Anielka. – Lepiej się nie odzywaj, Lusia, bo jak ty już coś powiesz...

– Albo naucz się mówić, święty czas – dodała Elwirka.

– To po co chciałaś, żebym coś powiedziała? – oburzyła się Lusia.

– Powiedziała, a nie robiła z siebie połamańca! – wydarła się i zdzieliła ją po twarzy. Lusia płacząc odeszła do kąta.

– Mam was w dupie! – dodała na odchodnym.

Godne podziwu jest to, że pomimo wszystkich przeszkód i czyhających na mnie sióstr, zdołałem zachować jaja aż do teraz. Zresztą siostry, zrezygnowawszy później z tego pomysłu, znalazły inne sposoby na maltretowanie mnie. Nigdy nie dawały mi spokoju, chyba że walczyły między sobą, co nie zdarzało się często.

Matka pochodziła z owego wypaczonego miasta, w którym przyszło mi dorastać.

– Tu psy dupami szczekają – mawiała często. – Kiedyś się stąd wyprowadzę i zacznę żyć normalnie, jak na człowieka przystało.

Ojciec przybył z daleka, z jakiegoś zakichanego miejsca Polski, gdzie diabeł mówi dobranoc. Był niezwykle miękki psychicznie i łatwo poddawał się kontroli, którą sprawowała nad nim matka. Słuchał jej rozkazów jak pies. To mu widocznie odpowiadało. Przecież ludzie są różni.

– Żaden z niego mężczyzna! Siedzi codziennie jak ta kłoda na balkonie i obrasta tłuszczem. Ja ręce urabiam, a on tylko siedzi i myśli, jak tu się zwalić na mnie. A dzieci to jakby w ogóle nie miał. Wszystko na mojej głowie.

Czasami mówiła:

– Jest do niczego. Lelum polelum.

A jeszcze innym razem:

– Załatwię go kiedyś, jak Boga kocham. Prawdziwego faceta z jajami znajdę, nie takie, ot, takie coś.

Czasami również:

– Co też ja w nim widziałam? Przecież to zupełny nieudacznik, życie mi marnuje, a lata lecą. Pić nie potrafi, w łóżku jest do niczego, cholera z nim...

Ojciec siedział i kiwał głową, jakby jej nie słyszał. Podziwiałem go za cierpliwość, choć ta niestety nie przydała mu się na nic. Co dziwne, ojciec nigdy matce nie odpowiadał, choć nieustannie obrzucała go obelgami, ciągle go poniżała, obwiniając za całe zło i wszystkie nieszczęścia świata.

Matka piła. Często słyszałem, jak mówiła po pijaku do siebie, a może do kogoś, kto ją tam wie, psia mać, z nią to nigdy nie było wiadomo:

– Spakuję manatki i mnie nie ma... i niech mnie w dupę pocałuje...

Albo:

– Jego spakuję. Raz się zdziwi, ja mu jeszcze pokażę...

Czy też:

– Już ja coś wymyślę... nie będzie mi krwi pił...

W domu już od małego przyzwyczajony byłem do libacji alkoholowych; odbywały się u nas na okrągło i toczyły nieprzerwanie. Pamiętam je bardzo wyraźnie. Zmieniające się pijane męskie twarze o pustych, przekrwionych oczach, obwisłe policzki poznaczone popękanymi naczyniami krwionośnymi, smród papierosów i fermentującego w brzuchach alkoholu...

– Polej, Rysiu! Niech nie stygnie.

– Nalewaj, cholera jasna, bo sucho!

– Franek! Gdzie ta gorzała, do cholery?!

Ci ludzie nie zaprzątali sobie głowy higieną. Nieraz byłem świadkiem ich zezwierzęcenia, kiedy niezdolni utrzymać moczu, oddawali go na siedząco, kiedy bili się na noże, wymiotowali, czy nie reagowali na bodźce zewnętrzne, bo znajdowali się w stanie całkowitego upojenia, zaćmienia umysłu.

Naoglądałem się tylu przepitych i okropnie zmienionych przez alkohol twarzy, że wkrótce stały się one dla mnie czymś normalnym.

Takie zapamiętałem dzieciństwo. Nie wiedziałem, że zaważy ono na całym moim późniejszym życiu...

***

Moja rodzina, jak już wspomniałem, liczyła się w dziesiątkach. Nie potrafiłbym powiedzieć, ilu dokładnie miała członków.

Przyzwyczaiłem się do hulaszczego trybu życia. Zasypiałem utulany do snu oparami alkoholu. Często nie we własnej pościeli, ponieważ zajmował ją ktoś obcy.

Kuzyni oraz znajomi rodziców wpoili we mnie zasadę: żeby przeżyć, trzeba kraść i pić. Inaczej to zasrane życie nie ma sensu.

– Okradają nas wszyscy, całe życie, więc i my musimy ich okradać!

– Na nic więcej nie zasługują!

Kim byli ci, którzy „nie zasługiwali”, nie miałem zielonego pojęcia. Jednak musiało to być prawdą. Inni pławili się w luksusie, kiedy my musieliśmy żyć w nędzy i brudzie.

Więc nauczyłem się pić.

Nauczyłem się też kraść.

Weszło mi to w krew znacznie szybciej, niż się spodziewałem. Wkrótce nie istniała rzecz, której bym nie potrafił ukraść. Ponieważ byliśmy biedni, a wszystkie pieniądze szły na alkohol, sam musiałem zaopatrywać się w różne artykuły potrzebne w domu czy szkole.

Jakże się to okazało łatwe! Najpierw wypatrujesz rzecz, którą chcesz mieć. Potem rozglądasz się wokół, ważysz wszystkie za i przeciw. Wreszcie czekasz na odpowiedni moment, a kiedy ten nadchodzi, osiągasz cel, stając się szczęśliwym posiadaczem upragnionego przedmiotu. Proste jak drut.

– Ten mały ma długie palce, jest do tego stworzony – mówili znajomi mamy, potakując głowami.

Z początku kradłem małe przedmioty i jedzenie. Potem, kiedy zaczął mi smakować alkohol, kradłem wódkę, wino; cokolwiek, byleby tylko zawierało te tajemnicze procenty, mające moc czynienia prawdziwych cudów z moim młodym organizmem.

Wierzcie mi albo nie, ale byłem w tym naprawdę dobry!

I byłem z siebie dumny, a wraz ze mną puchli z dumy wszyscy pijacy i złodzieje w okolicy. Z początku gratulowali mi szybkiej i zwinnej ręki. Potem kazali kraść dla nich. Co też robiłem, bo inaczej mogłem odczuć skutki sprzeciwu na sobie.

– Będzie z ciebie jeszcze porządny chłop, dzieciaku – powiadali, klepiąc mnie po plecach tak mocno, że mało nie wypluwałem płuc. Dzielnie znosiłem te silne ciosy, bo oznaczały uznanie.

Matka, zdawało się, nie zauważała kradzionych przedmiotów, przynoszonych przeze mnie do domu. Sama czasami mawiała:

– Załatw mamusi wino, tak jej się pić chce...

Więc synek załatwiał z pobliskiego sklepu monopolowego, bo jakżeby inaczej. Potrafiłem zaczaić się jak sęp i po chwili już biegłem z butelką wina do domu. Podawałem ją matce, ta otwierała butelkę drżącymi rękami, wypijała trochę, a potem wypuszczała z płuc powietrze, sapiąc:

– Oj, jak dobrze gardło przepłukać... tak paliło... Ty jednak dobrym synem jesteś, a matka taka czasami dla ciebie niedobra...