AGNIESZKA HAŁAS

TEATR WĘŻY

tom 3

W MOCY WICHRU

część pierwsza

Wydawnictwo RW2010 Poznań 2013

Redakcja i korekta zespół RW2010

Redakcja techniczna zespół RW2010

Copyright © Agnieszka Hałas 2013

Okładka Copyright © Mateusz Ślużyński 2013

Copyright © for the Polish edition by RW2010, 2013

e-wydanie I

ISBN 978-83-7949-049-3

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem cytatów w artykułach i recenzjach – możliwe jest tylko za zgodą wydawcy.

Oficyna wydawnicza RW2010

Dział handlowy: marketing@rw2010.pl

Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl

Prolog

Dawno temu światem rządziło dziewięciu bogów. Gdy w końcu trudy istnienia i gorycz nieśmiertelności przytłoczyły ich, odeszli, w pożegnalnym darze zostawiając ludziom magię. Lecz ich moc była zbyt wielka, aby mogli zniknąć z materialnego wymiaru ot tak, bez śladu. Odchodząc, pozostawili po sobie echo – czarodziejską wibrację, która co jakiś czas odzywa się w żarnach Czasu i Losu. Wśród śmiertelników wciąż na nowo pojawiają się jednostki obdarzone błogosławieństwem któregoś z bóstw. [...]

W kronikach sztuki magicznej szczególne miejsce zajmują ci, których naznaczył Eresh, Władca Much, Król Węży – pan chorób i trucizn. Oprócz siły daru nieodmiennie wyróżniała ich fascynacja alchemią i sztuką uzdrawiania. Trzeba tu przypomnieć, że chociaż teraz, po Skażeniu, czarni magowie nie potrafią już uzdrawiać, w dawnych czasach wielu posiadało tę umiejętność, a obdarzeni błogosławieństwem Eresha wykazywali do niej nadzwyczajny talent. Łaskę boga mieli symbolicznie wypisaną na twarzach – zawsze byli zeszpeceni jak ich okaleczony patron, czasem przez blizny, czasem przez białe plamy na skórze. Bóstwo czasem naznacza przy urodzeniu, czasem dopiero później, rękami losu. [...]

Wśród magów cieszących się łaską Eresha najszerzej zasłynęła uzdrowicielka Arauke. Przyszła na świat w Alkarze, w Górach Pajęczych, w szlacheckiej rodzinie de Vere. Wypada wspomnieć, że ród ten od wieków uważa Władcę Much za swego patrona i pieczętuje się jego herbem.

Dar przebudził się w Arauke, gdy miała zaledwie czternaście lat. Swój talent rozwijała pod kierunkiem wielkich mistrzów w świątyni Eresha w Anarai oraz w Latającym Mieście w drugim dominium astralnym. Potrafiła leczyć trędowatych i przywracać ślepym wzrok. Ocaliła królestwo Alkary, gdy wyspę pustoszyła zgniła gorączka; wyleczyła samego króla, choć znajdował się na progu śmierci. Po dziś dzień niektórzy Alkaryjczycy, ci nadal wyznający starą wiarę, wymieniają imię Arauke w litaniach na równi z herosami, którzy dokonywali wielkich czynów tysiąclecia temu, gdy bogowie jeszcze chodzili po ziemi. [...]

Może najbardziej tragiczną postacią w kronikach magii jest Araine, córka Arauke. Odziedziczyła po matce zarówno czarny dar, jak i błogosławieństwo Władcy Much. Nie umiała się jednak pogodzić z białymi plamami na ciele, smuciło ją, że jej twarz budzi w ludziach przesądny strach. Gdy dorosła, a wykwitów na jej skórze przybyło, zamieszkała w odosobnieniu, twierdząc, że woli księgi od zalęknionych spojrzeń.

Widząc samotność i smutek Araine, jej stryjeczny brat, Adrien de Vere, który także był czarnym magiem, zaofiarował swej krewniaczce pomoc. Niektórzy powiadają, że skrycie ją kochał; inni, że zazdrościł jej łaski bóstwa.

Rok po śmierci Arauke udali się wspólnie do świątyni Eresha. Araine uklękła przed ołtarzem, prosząc Władcę Much, żeby zabrał to, co jej ofiarował. Była gotowa poświęcić dowolną rzecz, jakiej zażądałby w zamian, nawet swoją moc.

Potem przemówił także Adrien, który wiedział równie dobrze jak i ona, że ani na tym, ani na tamtym świecie nie ma nic za darmo.

Bogowie odeszli. Posągi w świątyniach od wieków pozostają nieme. A jednak tamtego dnia Eresh wysłuchał modłów Araine. Ani ona, ani Adrien nie chcieli później o tym opowiadać. Wiadomo jedynie, że wyszli z sanktuarium – śliczna, promieniejąca radością dziewczyna oraz młodzieniec z białymi plamami na twarzy, z siwymi pasmami w ciemnych włosach.

Araine oddała błogosławieństwo Władcy Much, lecz zachowała czarny dar. Po tym wydarzeniu przybrała imię Nepenthe Ri Araine, co w mowie magów znaczy – Nepenthe, niegdyś Araine. Wyrosła na potężną mistrzynię, a później arcymistrzynię czarnej szkoły. Adrien, który przejął błogosławieństwo Eresha, w latach tuż przed Skażeniem zasłynął jako alchemik i pogromca demonów, a także – o czym niewielu dziś pamięta – wybitny muzyk i kompozytor.

Lecz nie należy pochopnie odrzucać tego, co ofiarują bogowie, bowiem los potrafi okrutnie ukarać niewdzięcznych.

Nepenthe Ri Araine już wkrótce miała się zapisać w pamięci potomnych jako ta, która doprowadziła do katastrofy, jaką było skażenie czerni i upadek czarnej szkoły. Jako sprawczyni wydarzeń, które pośrednio doprowadziły także do śmierci Adriena de Vere.

Zaihos ar Kyth i Argil d’Engle zwany Sokołem, Nowe kroniki magii.

Dzieło umieszczone przez Elitę na indeksie ksiąg zakazanych.

Między bajki trzeba włożyć opowieści o czarnych magach, których można rozpoznać po znamieniu na skórze lub po takich znakach charakterystycznych, jak trzeci sutek, sierść na ciele, dodatkowe palce u rąk bądź stóp. Nie należy mylić czystego daru magicznego z odmieniectwem. Nie ulega wątpliwości, że czarna moc zmienia naczynie, w którym się zagnieździła, lecz efekty jej działania są subtelniejsze, mniej rzucające się w oczy, a zarazem dużo groźniejsze w skutkach niźli cielesne deformacje odmieńców.

Dwie rzeczy odróżniają każdego ka-ira od zwykłych ludzi.

Po pierwsze – źrenice. Po przebudzeniu się talentu przybierają pionowy kształt, gdy zaś padnie na nie światło lub gdy ka-ira przywołuje moc, jarzą się. Istnieją eliksiry, które mogą zmienić kształt źrenicy, upodabniając ją do normalnej, lecz blasku w jej głębi nie zamaskuje żadne ziele ani żadna iluzja.

Po drugie – ponieważ czarny mag może chłonąć cudzą energię życiową, jego ciało posiada zadziwiającą zdolność regeneracji. Rana lub oparzenie, nawet poważne, rychło się wygoją, pozostawiając jedynie słabo widoczne blizny, jeśli tylko ka-ira ma dostęp do źródła mocy. Czarni magowie mogą się zarazić chorobą wyłącznie w stanie wyczerpania; będąc w pełni sił, nie muszą się lękać najbardziej zaraźliwych plag, jak mór, żółta febra czy gorączka więzienna. Liczne obserwacje wskazują też, że są odporniejsi od zwykłych ludzi na głód, pragnienie i zimno, lecz znów tylko pod warunkiem, że mogą podstępnie czerpać moc od bliźnich.

Ze wspomnianej zdolności do regeneracji wynika powszechnie znany fakt, iż organizm czarnego maga jest nadzwyczaj odporny na działanie tych trucizn, które niszczą tkanki. Wezykatorium z proszkiem kantarydowym nie uszkadza ich skóry. Śmiertelna dla zwykłego człowieka dawka arszeniku, sublimatu lub zielonego muchomora spowoduje jedynie torsje i bóle. Trucizny roślinne wywołujące pobudzenie, oszołomienie lub wizje, jak pokrzyk, szalej, czerwony muchomor czy opium, dadzą charakterystyczne dla siebie objawy, lecz nawet dawka dziesięciokrotnie przekraczająca śmiertelną nie doprowadzi żmija do śmierci.

Niektórzy ka-ira od momentu przemiany przestają się starzeć. Jest to powiązane z siłą ich daru. Uczony mistrz Egbard ar Taeth pisze, iż efekt ten występuje zawsze u magów na tyle silnych, by mogli się dematerializować pięciokrotnie w ciągu pół godziny i zablokować kulę białego ognia ciśniętą z dziesięciu kroków, nie doznając oparzenia.

Cechą charakterystyczną dla ka-ira, choć nie wyłącznie wśród nich spotykaną, wydaje się być konstytucja sucha, gorąca, z przewagą humorów ognistych i powietrznych. Jeśli trafiają się wyjątki, są to nieodmiennie magowie najsłabsi, w których dar pełga leniwie, zamiast przepalać duszę i ciało. Silniejszych wyróżnia szczupłość sylwetki, nerwowość ruchów, błyskotliwa inteligencja, a także gorejące i błędne spojrzenie. Często odznaczają się przy tym niepospolitą urodą, zwłaszcza kobiety.

Nie sposób tu nie przytoczyć starego przysłowia, że jak robaki roją się wewnątrz odnowionego grobu, tak najgładsza powierzchowność skrywa w głębi plugastwo.

Amaris ar Vanth, O naturze skazy.

Rozdział 1: Zwłoki w rzece

Uliczki Eume spowijała mgła, gęsta jak śmietana, przesycona smrodem tego wszystkiego, co fermentowało w rynsztokach. Wysiadając z dorożki, kapitan straży miejskiej Lybius Zander zatrząsł się z zimna. Szczelniej owinął się peleryną i z irytacją pomyślał o jajecznicy z cebulą, przyrumienioną przez gospodynię dokładnie tak, jak trzeba, której nie dane mu było dojeść w spokoju.

Z mgły doleciał plusk wioseł. Po chwili w szarości zamajaczyła barka, sunąca ociężale w górę rzeki. Zander zapłacił dorożkarzowi i skierował się w stronę przystani.

Z daleka usłyszał odgłosy chlapaniny oraz gniewne okrzyki. Dwaj odmieńcy w łachmanach, pewnie robotnicy z pobliskich magazynów, zanurzeni po pierś w burej wodzie, usiłowali wydobyć zwłoki spod pomostu. Trzeci, stary i zgarbiony, z nochalem niczym wiszący kawał ciasta, stał na nabrzeżu i wymyślał im od durniów. Obserwujący akcję sierżant Subbel zamachał ręką, widząc zwierzchnika. Minę miał ponurą.

– Następna? – zagadnął kapitan.

– Na to wygląda. Nurt ją tu przyniósł. Utknęła między palami.

Z dołu dobiegł głośny chlupot i przekleństwa. Jeden z odmieńców wygramolił się na pomost, przykląkł nad krawędzią i zaczął ciągnąć do góry linę, którą obwiązali zwłoki, podtrzymywane teraz za nogi przez drugiego robotnika. Po chwili ociekające wodą ciało wylądowało na deskach. Widok był, oględnie mówiąc, przykry.

– Czwarta – mruknął sierżant.

Ciastonosy odmieniec splunął do rzeki.

– Czwarta – potwierdził Zander. – Przykryjcie ją czymś, zanim zlezą się tu gapie.

***

Wypełniona siną, świecącą mazią lampa – do dziwactw Beinekego należało to, że nie tolerował w prosektorium otwartego ognia, twierdząc, że ów przywabia duchy zmarłych – rzucała zimny, nienaturalny blask na mury.

Lekarz bez pośpiechu skropił dwie lniane szmatki olejkiem kamforowym. Wręczył po jednej Zanderowi i sierżantowi. Na nim samym trupi odór wydawał się nie robić wrażenia.

– Mogła spędzić tydzień w wodzie, na moje oko – oznajmił. Uniósł dłoń zmarłej, pokazał palce, z których skóra zwisała jak biaława, luźna rękawiczka.

– Jasnowłosa – stwierdził ponuro Subbel, patrząc na szarawe, zlepione strąki. Jeden warkocz rozwinął się i rozplótł, drugi niewiadomym sposobem ocalał, wciąż jeszcze zwinięty w obwarzanek i podpięty spinkami. – Reszta też wygląda znajomo.

Trup miał gardło poderżnięte tak, że widać było tchawicę, a w miejscu twarzy widniała makabryczna maska odsłoniętych mięśni, z wyszczerzonymi zębami i dziurą zamiast nosa.

– Tym razem wyłupił oczy – zauważył Zander.

– Rozpruł też brzuch, bardzo ostrym nożem lub skalpelem. – Lekarz ściągnął prześcieradło, odkrywając ciało aż do kolan. Smród rozkładu uderzył w nich ze zdwojoną siłą. Sierżant skrzywił się i przełknął ślinę. Olejek kamforowy niewiele pomagał. – Wyciął wątrobę, trzustkę i część jelit. Po mojemu, panowie, bawił się jak dziecko grzebiące patykiem w zdechłym szczurze.

– Urocze – mruknął kapitan. – Co jeszcze?

– Była prostytutką jak wszystkie poprzednie. Ma tatuaż. – Beineke wskazał kwiat o sześciu płatkach, wykłuty czerwoną farbą na sinym, pokrytym plamami ramieniu. – A w kroczu krosty od brzydkiej choroby.

Zander obszedł stół, krytycznie przyglądając się zwłokom. Dziewczyna była drobniutka, co rzucało się w oczy mimo obrzęku tkanek. Wąskie biodra, biust ledwie zaznaczony.

– Jak szacujesz jej wiek? – spytał.

– Naście lat po mojemu. Ale głowy bym za to nie dał, może mieć i dwadzieścia pięć. Jest tak mała i chuda, że ciężko powiedzieć.

– Stare blizny, inne znaki szczególne?

– Miała przekłute uszy. – Beineke powiedział to cierpkim tonem. – Polecam przyjrzenie im się bliżej, bo to pouczający widok. Rozdarte małżowiny. Ktoś przywłaszczył sobie kolczyki. Może przed tym, jak ciało wyłowiono z rzeki, a może już po.

Zander uznał, że widział wystarczająco dużo. Gestem nakazał lekarzowi przykryć trupa, po czym wyjął tabliczkę oraz rysik, żeby zanotować najważniejsze szczegóły.

– Młoda, chudziutka, długie jasne włosy, tatuaż prostytutki, chora na brzydką chorobę. Wzrost... Zmierzyłeś ją, Beineke?

– Cztery stopy i dziesięć cali.

– Cztery stopy i dziesięć cali wzrostu... I kolczyki. – Przygryzł koniec rysika. – Trzeba będzie się rozpytać na ulicach, Subbel. Wyślesz ludzi. Bulwar, tawerny, burdele, zaułki za więzieniem.

Lekarz wyjął z zanadrza piersiówkę i napił się z posępną miną. Zaproponował trunek strażnikom, ale ci podziękowali. Beineke zwykł pędzić własną jałowcówkę o nader specyficznej kompozycji smakowo-zapachowej. Postronni, nawet przyzwyczajeni do bardzo różnych napitków, zwykle po jednym skosztowaniu nie ważyli się jej spróbować po raz drugi.

– Czy Elita nie powinna się zainteresować tą sprawą? – zagadnął. – Cztery trupy w ciągu miesiąca...

– Nie mają powodu, by się interesować, dopóki te morderstwa nie zaburzają Ekwilibrium – odrzekł ponuro Zander. – Tak mi raczyła rzec sama Opiekunka Miasta.

– Ekwilibrium! – Beineke łyknął znowu, zakaszlał. – To brzmiałoby jak kiepski żart...

– Gdyby nie było prawdą. – Kapitan popatrzył na stopy wystające spod prześcieradła. Na końcu języka miał jeszcze jeden komentarz, ale nie odważył się go wyrzec na głos. W mieście rządzonym przez srebrnych magów niejednemu już przyszło odpokutować za słowa wypowiedziane w zasięgu niewłaściwych uszu.

***

Burmistrz Sibius Lorck wydawał się oszołomiony i przytłoczony sytuacją. Zander poczuł cień współczucia dla tego opasłego mężczyzny o wodnistych, zmęczonych oczach. Lorck świetnie znał się na niuansach administracji i finansów, ale w obliczu tajemniczych morderstw ewidentnie czuł się zupełnie bezradny.

Jego sekretarz Gilmert miał minę, jakby bolał go ząb. Doradca burmistrza, uczony doktor prawa Julius Ruge, kwaśno kontemplował zawartość srebrnej patery pośrodku długiego stołu, jakby leżały na niej nie imbirowe ciasteczka, tylko na przykład zdechła żaba.

– To skandal, że dostojna Akhania odmawia zaangażowania się w śledztwo – powtórzył po raz chyba dziesiąty. Debatowali od godziny i Zander zaczynał mieć wrażenie, że kręcą się jak pies wokół własnego ogona. – Skoro zostało stwierdzone ponad wszelką wątpliwość, że wszystkie morderstwa miały miejsce w dniach, kiedy Zmrocza była mało podatna na zakłócenia, nie wygląda to na zbieg okoliczności. Czy zwykli śmiertelnicy znają się na takich rzeczach, pytam? Raz czy drugi można mieć szczęście, ale cztery razy? A morderca, który wyczuwa stan Ekwilibrium, bądź też posiada globus astralny, lunetę do obserwacji nieba, tabele astronomiczne i pergaminy instruujące, jak dokonywać kalkulacji... na jedno wychodzi... – Ruge napotkał zdziwione spojrzenie burmistrza i chrząknął, jakby zląkł się, że zaraz zostanie zapytany, skąd tyle wie na niebezpieczny temat. – Dziwię się, że Opiekunka Miasta bagatelizuje tę kwestię – zakończył cokolwiek niezręcznie.

– No cóż, ona ma w tej kwestii głos decydujący – stwierdził chłodno Zander. – Nie pozostaje nam nic innego, jak przyjąć to do wiadomości.

– Musicie rozwiązać tę sprawę, kapitanie – rzucił ochryple Lorck. – Rada miasta daje wam wolną rękę. Otrzymacie środki...

– Uczynię wszystko, co w mojej mocy – zapewnił Zander, starając się ukryć rezygnację. Straż miejska była od patrolowania ulic i tawern, od pilnowania bram miejskich i porządku na targowiskach, łapania złodziei, wlepiania grzywien nieuczciwym handlarzom i karczmarzom, przetrzymywania w areszcie dłużników. Nie od ścigania cieni. – Rzecz w tym, że bez wsparcia Elity nie będzie łatwo, niezależnie od środków oraz liczby ludzi zaangażowanych w śledztwo. Nie mamy żadnego punktu zaczepienia. Żadnego – podkreślił.

– Jakkolwiek wątek Ekwilibrium jest, przyznaję, dziwny i niepokojący, Opiekunka Miasta zapewnia, że morderca jest człowiekiem – przypomniał burmistrz. – Zwykłym człowiekiem. Nie czarnym magiem ani...

– Wierzę, że skoro jej dostojność tak mówi, należy wierzyć jej autorytetowi i doświadczeniu. – Kapitan z opóźnieniem zdał sobie sprawę, że te słowa mogły zabrzmieć ironicznie. Mimo woli spojrzał na Gilmerta, notującego przebieg narady. Trudno. Nie pierwszy raz Lybius Zander powiedział coś, co mogłoby zostać przekazane dalej przez nieżyczliwe języki, lecz Opiekunka Miasta, srebrna magini Akhania ar Vithanare, jeszcze nie zdecydowała, że należy go odwołać ze stanowiska i zastąpić kimś, kto okazywałby Elicie więcej poszanowania. – Lecz to nam w żaden sposób nie ułatwia sprawy. Nie wiemy nawet, jak się nazywały ofiary, bo nie raczył się zgłosić nikt, kto umiałby je zidentyfikować.

– Jedno wiadomo na pewno, wszystkie były prostytutkami, zarejestrowanymi, z tatuażem – stwierdził trzeźwo Beineke. – Oto wasz punkt zaczepienia, Lybiusie. Macie swoje oczy i uszy w tym światku, prędzej czy później na coś traficie.

Lorck, Gilmert i Ruge pokiwali głowami jak trzy marionetki poruszone tym samym gestem lalkarza. Zander stłumił przekleństwo.

Eume jest portowym miastem! Kurew tu jak szczurów. W imieniu straży dziękuję za słowa otuchy, doktorze.

Rozdział 2: Opowieść Brieda

W górach północnej Alkary widywano słotę częściej niż słońce, lecz lipiec tego roku był wyjątkowo brzydki. Gdy Beila spojrzała po południu w okno głównej sali, zdziwiła się, widząc, że chmury podniosły się na tyle, by po raz pierwszy od kilkunastu dni odsłonić szczyty prawie w całej okazałości.

Oberża „Pod Zielonym Osłem”, jak to oberża, przez okrągły rok oglądała różnych gości. Kupców i ich czeladź, podróżującą szlachtę, kapłanów, pielgrzymów. Drewniany budynek z mocno spadzistym dachem, jak wszystkie domy w tych okolicach, z pomalowanym na zielono szyldem, stał w kotlince nieopodal miejsca, gdzie trakt północny przecinał się z gościńcem do Kyrn.

W Starej Jodle, półtorej mili stąd, była druga karczma, „Pod Jodełką”. Tam chętnie przesiadywali ci z miejscowych, którzy nad smak przedkładali niższą cenę trunku. Tam, na zbiegu trzech lokalnych dróg, częściej zatrzymywali się furmani, wędrowni kramarze i druciarze. „Pod Zielonym Osłem” wódka, piwo i jadło były droższe, ale lepsze, stoły i naczynia czystsze, a łóżka prawie bez pluskiew.

Teraz, odkąd wiosenna powódź uszkodziła stary most na gościńcu do Kyrn, klientów ubyło. Beila, młoda żona właściciela, w zamyśleniu patrzyła na prawie pustą salę. Tego dnia musiała usługiwać sama, bo dziewka zachorowała, ale dawno nie było tak małego ruchu. W kuchni gruba Melda też nie miała nic do roboty, ot, pilnować, żeby ogień mrugał pod saganem kapuśniaku. Gdyby pod wieczór zjawili się bardziej wymagający goście, na przykład kupcy zmęczeni długą drogą, podgrzeje się zimną baraninę i ugotuje kaszę, a w ostateczności – zarżnie, oskubie i upiecze parę kur.

Drzwi skrzypnęły. Dwaj miejscowi raczący się piwem pod owczy ser i wędzonego pstrąga spojrzeli ciekawie na przybysza, po czym wrócili do cichej rozmowy. Ubogi wędrowny czeladnik, którego obdarzona macierzyńskim sercem Beila poczęstowała kapuśniakiem i chlebem za symbolicznego miedziaka, siedział skulony przed paleniskiem, grzejąc ręce, i nawet się nie odwrócił.

Obcasy zabłoconych wysokich butów zastukały o podłogę. Przybysz rozejrzał się, zdjął kapelusz, wolno podszedł do szynkwasu. Był nietutejszy. Ciemnowłosy, smagły, w podniszczonym podróżnym ubraniu. Beila dla pewności zerknęła jeszcze raz za okno, ale nie. Nie przyjechał konno.

Uśmiechnęła się do niego uprzejmie.

– Co podać?

Mimochodem oceniła jego wiek na trzydziestkę, może ciut więcej. Jedna z tych twarzy, których rysy z wiekiem stają się tylko coraz ostrzejsze i surowsze.

Jej pierwszy narzeczony, nicpoń jakich mało, też miał taką urodę. Ale bezczelne spojrzenie jego czarnych oczu sprawiało, że każdej dziewczynie, do jakiej się uśmiechał, miękły kolana, zaś nieznajomy wyglądał na kogoś ulepionego z zupełnie innej gliny. Rozglądał się jakby z lekkim roztargnieniem – oberżystka musiała zadać pytanie po raz drugi, zanim się otrząsnął i zareagował. Zapytał, co mają dobrego, po czym poprosił po prostu o zupę, chleb i ser. Zapłacił srebrem i nie chciał reszty. Beila, wyczulona na takie szczegóły, odnotowała akcent, z jakim mówił. Wykształcenie. Może nawet stolica.

– Potrzebujecie noclegu? – zapytała jeszcze.

– Nie.

To ją trochę zdziwiło, ale nic nie powiedziała. Widać zatrzymał się gdzieś w gościnie – albo w pobliskim klasztorze, albo u któregoś z dzierżawców. Na zamku raczej nie; nie pod nieobecność zarządcy.

Gdy dostał miskę, usadowił się blisko szynkwasu, plecami do ściany. Nie mając nic lepszego do roboty, Beila usiadła na swoim krzesełku, wzięła zaczętą robótkę i udawała, że szydełkuje, a kątem oka popatrywała, jak przybysz je zupę Meldy – gorącą, kwaśną, dobrze okraszoną boczkiem. „Pod Zielonym Osłem” płaciło się za porządne jedzenie, nie za stęchłą omastę i szczurze bobki w owsiance.

Dzierżawcy odsunęli puste kufle i wyszli. Zza uchylonego okna przypłynęły dziecięce śmiechy i niespokojne gdakanie, więc Beila wyjrzała na podwórze.

– Ej, ej! Zostawcie te kury! Bo jak ojcu powiem...

Jej syn i córka uciekli za studnię, rozbryzgując wodę z kałuż. Kury, które ganiali chwilę wcześniej, obrażonym, dostojnym krokiem powędrowały na tył podwórza, ku stajni.

Przybysz skończył kapuśniak, do którego zupełnie nie po szlachecku wkruszył chleb i ser, zamiast zjeść je osobno. Beila podeszła, żeby zabrać miskę.

– Pierwszy raz w tych stronach? – zagadnęła.

– Nie.

– Z daleka przybyliście?

– Z Ponte Auria.

– Kawał drogi.

– Daleko – zgodził się.

– Zatrzymaliście się w klasztorze, u braci proserpitów? – drążyła. – Czy u kogoś?

– W klasztorze. – Zauważyła, że się zawahał. Wyczucie podpowiedziało jej, że skłamał. Dlaczego? W sumie nie jej sprawa. Ale Beila miała to do siebie, że wszelkie zagadki działały na nią tak, jak na kota działa zwisający koniuszek sznurka.

Poszła zabrać kufle pozostawione przez dzierżawców, wyniosła wszystkie naczynia do kuchni i korzystając z okazji, pokazała Meldzie jedną ze srebrnych monet, które otrzymała od nieznajomego.

– Popatrz no, czy nie fałszywa.

Kucharka ujęła pieniądz w dwa palce i zbliżyła do krótkowzrocznych oczu, przypatrując się wybitemu na niej wizerunkowi grynona – skrzydlatego kota, który pospołu z krukiem i jastrzębiem widniał w alkaryjskim herbie.

– Jest dobra, serdeńko. Co ty chcesz?

Beila sama nie wiedziała, co wzbudziło jej podejrzliwość. Chętnie dowiedziałaby się, jak gość się nazywa i skąd przybył, lecz nie chciała go wypytywać. Wróciła do głównej sali. Czeladnik właśnie podniósł swój tobołek i zbierał się do wyjścia.

– Możesz przenocować w stodole, na sianie – powiedziała. Skłonił się, mamrocząc podziękowanie.

Ciemnowłosy podróżny nadal siedział w tym samym miejscu, od niechcenia rozglądając się po sali. Przyjrzawszy mu się uważniej, Beila pomyślała ze współczuciem, że może niedawno ozdrowiał z ciężkiej choroby. Choć był ubrany jak szlachcic i płacił po szlachecku, to z twarzy wyglądał prawie równie mizernie jak ów biedaczyna, co się tu przywlókł w dziurawej kapocie i zdartych butach.

Oparła się łokciami o szynkwas.

– Wiecie, a w zeszłym roku jego królewska mość we własnej osobie raczył zawitać pod nasz dach – odezwała się wesoło. – Na wiosnę, gdy objeżdżał północną prowincję. Spożył u nas zupę z rydzów i pasztet z dzika. Jedno i drugie wielce sobie chwalił.

Spojrzał na nią, unosząc brew.

– Kto ustrzelił dzika?

– A żebym to ja pamiętała.

Z podwórza dobiegł pisk. Oberżystka i gość wyjrzeli przez okno. Dzieci szamotały się pod płotem jak dwa rozbawione szczeniaki.

– Ty łobuzie! – krzyknęła Beila. – Kto to widział szarpać się z siostrą! Przewrócisz ją w błoto!

Jej ośmioletni synek, czarnowłosy jak mama, puścił dziewczynkę. Oboje chichotali. Oberżystka pokręciła głową, uśmiechając się mimo woli, lecz gdy spojrzała na przybysza, spoważniała. Patrzył na dzieci odległym wzrokiem, jakby zatonął we wspomnieniach – niekoniecznie szczęśliwych.

Nie chciała go już zagadywać. I tak trafiały do niej wszystkie plotki z okolicy; gdziekolwiek się zatrzymał, Beila prędzej czy później pozna jego imię, profesję oraz sprawę, w jakiej przyjechał. Ale wtedy gość otrząsnął się z zamyślenia i popatrzył na nią.

– Nazywam się Gael Zachos – powiedział. – Jestem historykiem z Ponte Auria. Piszę rozprawę o starych majątkach północnej prowincji. Chciałbym się dowiedzieć, ile tylko się da, o poprzednich właścicielach Hain-Rague. Jeśli znacie kogoś...

Beila rozpromieniła się.

– A toż z dziadkiem pogadajcie. On wszystko pamięta.

***

W ciemnawej bokówce w mieszkalnej części domu pachniało drewnem. Na ławie pod okienkiem siedział staruszek w brązowej sukmanie i owczym serdaku, obwiązany roboczym fartuchem z konopnego płótna. Łysy jak kolano, z białą brodą, ale wciąż jeszcze krzepki. Pracował dłutkiem przy czymś, co wyglądało jak rzeźbione wieko skrzyni; podłogę obok zaścielały wióry. Gdy spostrzegł wchodzących, odłożył robotę i podniósł się z wysiłkiem. Powitał gościa uprzejmie, lecz z widoczną nieufnością. Dopiero gdy Beila wyjaśniła, w czym rzecz, staruszek rozpromienił się, prezentując bezzębny uśmiech.

– No, toście wyśmienicie trafili! Ja wszystko pamiętam! Mogę opowiadać choćby do północy! Od urodzenia w tej okolicy mieszkam! Wszystkich znam! Siedemdziesiąt sześć lat skończę na jesieni, panie...

– Zachos.

– Siedemdziesiąt sześć lat skończę na jesieni, panie Zachos! Com ja w życiu widział... o! Siadajcie! – Wskazał zydel. – I mówcie mi Bried.

– Piwa przyniosę – zaofiarowała się Beila.

– A tam, piwa. Miodu przynieś! Tego, co to wiesz!

Oberżystka wyszła. Starzec usiadł, złożył ręce na kolanach i wyczekująco popatrzył na gościa.

– No, to co chcecie wiedzieć?

– Najpierw chciałbym wam coś ofiarować w zamian za opowieść, panie Bried. – Gość sięgnął do wewnętrznej kieszeni kurtki i wyjął trzy złote jastrzębie. Po jednej stronie wybity był na nich portret aktualnie panującego władcy, po drugiej – konstelacja, która wskazywała drogę alkaryjskim żeglarzom powracającym ze wschodniego szlaku.

– Nie trza! – żachnął się staruszek.

– Dla waszych wnuków – powiedział Gael Zachos. – Proszę.

– Dobrze – zgodził się po namyśle Bried. Wziął pieniądze i schował je do skrzyni. – Niech będzie, że dla wnuków.

Weszła Beila, niosąc gliniany gąsiorek i dwa kubki. Postawiła je na ławie i wycofała się.

– Opowiedzcie mi o panu Sandorze i jego dzieciach – poprosił przyjezdny, gdy drzwi się zamknęły. Staruszek spoważniał.

– O starym panu Sandorze de Ragues? – uściślił niepotrzebnie. – A... a... po co to wam?

– Mówiłem już, jestem historykiem. Zbieram opowieści.

Bried spuścił głowę. Po chwili milczenia sięgnął po dłuto. Narzędzie wbiło się w drewno, odłupując sporą drzazgę.

– Smutna to historia – rzekł powoli. – Ale cóż, skoro taka wasza wola. Słuchajcie tedy, panie Zachos.

Odchrząknął, znów pomilczał chwilę, widać zbierając myśli.

– Stary de Ragues, pana Sandora ojciec, odziedziczył po rodzicach piękny majątek we wschodniej prowincji – zaczął – ale utracjusz był z niego i głupiec. Przehulał większość tego, co posiadał, a potem go aresztowano za spiskowanie przeciwko królowi i ścięto. Młody pan Sandor, pozbawiony resztek majątku i wygnany, przystał do najemników. Więcej jak dwadzieścia lat wojował w obcych krajach. W końcu, gdy po wojnie z Nedgvarem zmieniła się władza, a nowy władca hojnie wynagradzał dowódców, co się odznaczyli w walkach, pan Sandor dostał odeń zamek wraz z dobrami, Hain-Rague właśnie. Znaczy, pierwej to było po prostu Hain, ale gdy przyszedł nowy właściciel, zmieniono nazwę.

Łyknął miodu, kaszlnął, podrapał się po łysinie.

– Ojciec mój walczył pod komendą pana Sandora w Nedgvarze. Nogę tamój stracił. Gdy pan Sandor z wojska odchodził, rzekł kilku swoim ludziom, co też już mieli dość wojaczki, że szuka dzierżawców na część majątku. To przyjechali tu razem z nim. Wszystkim pomógł się urządzić. Ta karczma dzięki niemu stanęła...

Przybysz słuchał uważnie, splótłszy dłonie na kolanach. Staruszek usadowił się wygodniej, znów popił miodu, odchrząknął.

– Gdy się tu lepiej zagospodarował, pojął żonę. Młodziutką, z drobnej szlachty, czemu niektórzy się dziwili, ale cóż tu dziwnego. Rodzina porządna, dziewczyna miła i niebrzydka, a de Ragues, koniec końców, nie jakiś hrabia. Bardzo ją kochał. Pragnęli potomka, lecz dopiero po trzech latach urodziła się córeczka, Faivrin. Potem pani zaszła w ciążę drugi raz, mówiono później, że za szybko. Za wątła była, uważacie, szczuplutka taka, słabieńka... No i stało się nieszczęście. – Łyknąwszy miodu, Bried pokiwał smutno głową, patrząc w ścianę. – Urodziła przedwcześnie martwe dziecko, synka, i sama zmarła po kilku dniach. Pan Sandor szalał z rozpaczy. Na pogrzebie zjawił się pijany. Na stypie upił się jeszcze bardziej i zaczął awanturować. Uderzył swego szwagra, zwyzywał wszystkich gości, tym, co go próbowali uspokoić, bronią groził... a potem wziął konia i pojechał w las. Galopem. O zmierzchu, uważacie. Myślano już, że nie wróci, że utopi się, powiesi albo w jakim wykrocie skręci kark. Ale nie. I słuchajcie teraz bacznie, bo to ciekawe. – Bried odstawił kubek i potrząsnął wyciągniętym palcem.

– Tak?

– Wrócił nazajutrz, przywożąc ze sobą chłopca. Szeptano potem, że to był jego bękart, spłodzony z jakąś urodziwą chłopką. Starszy od Faivrin o pięć lat albo i więcej. Ja nie wiem, różnie o tym mówiono. – Staruszek chrząknął. – Takie ciemne było to dziecko, śniade, prawie jak z nedgvarskiej krwi. Różne rzeczy ludzie gadali... A pan Sandor nigdy ani nie potwierdził, ani nie zaprzeczył, że chłopak jest jego. Adoptował go, dał mu swoje nazwisko i wychowywał jak rodzonego syna.

Przez twarz Gaela Zachos przebiegło ledwie zauważalne drgnienie, skurcz.

– Jak się nazywał ten chłopiec?

– Deuven. Deuven de Ragues.

– Pamiętacie go?

– Pamiętam. – Bried pokiwał głową, uśmiechając się. – Cichy taki, wiecznie z nosem w książkach. Ani go do psot nie ciągnęło, ani do dziewczyn, tylko albo do książek, albo do lasu, włóczyć się... Jak skończył siedemnaście lat, wyprawili go na studia do stolicy, a potem nie wiem, co się z nim działo, podróżował gdzieś po obcych krajach. Wrócił na dłużej dopiero, gdy pan Sandor był już bliski śmierci.

Gael Zachos spuścił wzrok. Gdy przemówił, jego głos brzmiał spokojnie, ale splecione na kolanach dłonie zacisnęły się kurczowo.

– Co się z nim potem stało? Nie wiecie?

– Krótko po pogrzebie ojca pozostawił dobra pod opieką zarządcy, a sam wyjechał razem z siostrą do Ri Talma. – Bried ciężko westchnął. – I rok później zmarli tam oboje podczas wielkiej zarazy. Zamek powrócił w królewskie ręce i do dziś pozostaje królewszczyzną. Ot, chcieliście posłuchać o de Raguesach, tom wam powiedział wszystko, co jest do opowiedzenia. – Wysączył z kubka resztkę miodu i przygryzł koniuszek wąsa.

Zapadło milczenie. Przybysz siedział ze spuszczoną głową, zatopiony w myślach.

– Czekajcie – odezwał się snycerz po dłuższej chwili. – Coś wam pokażę. Chodźcie.

Dźwignął się ze stęknięciem i poprowadził gościa z powrotem do głównej sali. Było tam pusto, tylko Beila wycierała stoły. Z dworu przez uchylone drzwi nadal dobiegały dziecięce pokrzykiwania i chichoty. Czerwone słońce dotykało szczytów wzgórz. Staruszek wszedł za szynkwas i wskazał wiszący na ścianie obrazek w prostej drewnianej oprawie.

– Gdy Deuven jeszcze studiował w Ponte Auria, jednego roku przyjechał tu na lato razem z kolegą, malarzem, a ten w prezencie za gościnę wymalował portret rodzinny de Raguesów. Taki młody, uważacie, a pięknie mu to wyszło. Obraz wisi na zamku w wielkiej sali na dole, nie obejrzycie go, bo zarządca tera wyjechał do stolicy, a ten dziwak kustosz, co się zamkiem opiekuje... szkoda gadać. Ale zanim ów malarz się zabrał za płótno, wykonał kilka szkiców, a mój ojciec za pięć grynonów kupił od niego najlepszy. Spójrzcie.

Gael Zachos zbliżył się, uważnie przyjrzał portretowi. Nie był to szkic, ale dopracowana w każdym szczególe akwarela namalowana na grubym czerpanym papierze. Artysta najwidoczniej nie uważał za stosowne sprzedawać byle czego, nawet prostym ludziom za kilka srebrnych monet.

Siedzący mężczyzna, o zniszczonej twarzy i posiwiałych włosach, do piersi przypięte miał ordery. Poza, jaką przybrał, mówiła wyraźnie, że jest ojcem i panem rodziny. Lewą ręką obejmował dziewczynkę – blondyneczkę w niebieskiej sukience, trzymającą bukiet kwiatów. Po prawej stronie na widza spoglądał szczupły chłopak, właściwie już młodzieniec, o śniadej cerze. Ciemne włosy do ramion, poważne oczy, ani cienia uśmiechu.

Bried nagle poruszył się niespokojnie. Popatrzył na obrazek i znowu na rozmówcę.

– A... a... nie jesteście wy czasem spokrewnieni z de Raguesami? Wybaczcie, że pytam – zająknął się pod wzrokiem gościa.

– Nie, nie – zaprzeczył z uśmiechem Zachos. – Moja rodzina pochodzi z Chalkiru.

– A to wybaczcie. – Staruszek skłonił się, zakłopotany.

– Dziękuję za opowieść, panie Bried.

– Nie ma za co, młodzieńcze, nie ma za co.

Wymienili uściski dłoni, uśmiechy i życzenia wszystkiego dobrego na przyszłość. Snycerz miał już wracać do warsztatu, gdy okrzyk Beili sprawił, że obaj się odwrócili. Oberżystka wyciągnęła rękę, wskazując otwarte drzwi wyjściowe i pejzaż widoczny za nimi. Na wschodzie rozbłysła nitka czerwonego światła, która szybko rozszerzyła się w smugę przecinającą niebo od horyzontu po horyzont.

– Zachwianie! Haranie miłościwy! – Stary Bried pospiesznie wykonał gest chroniący od uroku.

Na niebie zapalały się kolejne smugi – od fioletu przez błękit aż do seledynu. Z kuchni wybiegła na podwórze druga, pulchna kobieta i zaczęła zaganiać kury do obory. Beila klasnęła w ręce, przywołując dzieci.

– Pod dach! Żywo!

Nikt nie zauważył, kiedy Gael Zachos opuścił oberżę i oddalił się, nie ku gościńcowi, lecz ścieżką w przeciwną stronę.

Oficyna wydawnicza RW2010 proponuje:

Agnieszka Hałas: DWIE KARTY, cykl TEATR WĘŻY, tom 1

Wszystkie anioły umarły, a bogowie odeszli. Magia dzieli się na srebrną i czarną; ta druga jest skażona, wyklęta. Po ziemi grasują demony, czyhające na dusze śmiertelników.

W Shan Vaola nad Zatoką Snów pojawia się obłąkany człowiek, który twarz ma pociętą ranami, a ze swej przeszłości pamięta jedynie urywki. Walcząc o byt w światku żebraków i przestępców, stopniowo buduje sobie nową tożsamość. Jego perypetie splatają się z losami całej gamy postaci – bezdomnego chłopca imieniem Znajda, alchemika, na którym ciąży paskudna klątwa, szczurołapa, którego córkę uwiódł i porzucił pewien nicpoń, arystokratki, której brat zginął zabity przez srebrnych magów… A w tle toczy się intryga uknuta przez Otchłań.

Mroczne, lecz bez epatowania makabrą, pełne plastycznych szczegółów obyczajowych, Dwie karty otwierają cykl powieściowy o świecie Zmroczy, na który składają się jeszcze powieści: Pośród cieni oraz W mocy wichru.

Agnieszka Hałas: POŚRÓD CIENI, cykl TEATR WĘŻY, tom II

Żyjąc poza prawem, nigdy nie wiesz, co przyniesie jutro. Krzyczący w Ciemności przekonuje się o tym, gdy schronienie w Podziemiach przestaje być bezpiecznym azylem.

Nie on jeden ma kłopoty. Lorraine, córka fałszywego maga, pada ofiarą klątwy. Anavri, która najbardziej na świecie boi się skażonego daru, czuje, że jej najgorszy koszmar zaczyna się stawać jawą.

Brune, niegdyś uzdrowiony z szaleństwa, niebezpiecznie oscyluje na granicy ponownego osunięcia się w obłęd. Dręczą go wizje i sny. Pokazują utraconą przeszłość czy kłamią? Tymczasem w realnym świecie czyha gildia przestępcza oraz srebrni magowie, przed którymi nie da się uciec nawet w śmierć.

W labiryncie sfer istnieją miejsca, gdzie można na jakiś czas się ukryć, i miejsca, gdzie można szukać odpowiedzi. Czy to wystarczy, aby zmylić za sobą ślad?

A jeśli to cienie z przeszłości stanowią największe zagrożenie?

Agnieszka Hałas: PO STRONIE MROKU

Piekło ma wiele obliczy, a wszystkie one stanowią część planów Stwórcy. Na odwieczną machinę przeznaczenia składają się miliony pojedynczych trybików. Takich jak hiszpański alchemik El Claro, wojowniczka Sangre Veland, rudy demon Samir von Katzenkrallen czy jedenastoletnia strzyga Maszka. Dwanaście opowiadań połączonych wspólnym motywem Szeolu zabierze was w podróż przez różne czasy i miejsca – od współczesnej codzienności po rubieże zaświatów, od średniowiecznych Karpat po zbombardowane Nagasaki i płonące World Trade Center.

Dawid Juraszek: JEDWAB I PORCELANA, tomy I, II, III i IV

„Jedwab i porcelana” to orientalna powieść drogi – drogi wiodącej przez labirynty przeznaczenia i przypadku, przez mroczne tajemnice ludzi i bóstw, przez obce krainy rodem z mitów i annałów, przez zakamarki skrywanych namiętności i rwących się do urzeczywistnienia marzeń.

O Chinach nikt jeszcze w Polsce tak nie pisał. Cesarstwo Środka to miejsce, gdzie ścierają się siły ludzkie i moce nadprzyrodzone, gdzie niebezpieczeństwo nigdy nie jest daleko, a przygoda zawsze zaskakuje. Pośród bitewnego zgiełku, upiornych nawiedzeń i cielesnych pokus bakałarz Xiao Long zmaga się z własnymi demonami i samym sobą. „Jedwab i porcelana” to opowieść o Chinach i Chińczykach, opowieść jak ze snu – snu, z którego trudno się otrząsnąć.

Zapraszamy do lektury czterech fascynujących tomów: „Biały tygrys”, „Niebieski smok”, „Czerwony ptak” i „Czarny żółw”.

Dawid Juraszek: CAIREN. DRAPIEŻCA

Gdyby Marco Polo był Conanem Barbarzyńcą... miałby na imię Cairen!

Dziesięć wartkich opowiadań. Dziesięć orientalnych przygód z prężeniem muskułów i przymrużeniem oka. A w nich bez liku zaginionych cywilizacji, walnych bitew, powabnych dziewek, groźnych monstrów, magicznych sztuk, starożytnych grobowców, literackich nawiązań, i czego tam jeszcze.

Pośród szczęku mieczy, szabli, koncerzy, sztyletów, kindżałów, puginałów i handżarów, jęku cięciw, bajań mędrców i westchnień rozkoszy... W ociekających przepychem pałacach Czungii, przedwiecznych ruinach miast Goryo, podmorskich grotach potworów Nipponii, przybytkach zmysłowych uciech Syamii... Ramię w ramię i twarzą w twarz z Mengutami, Tuerami, Malajami, Jugurami, Manczami i Parsami... Przez spienione grzywacze Oceannego Morza, niezgłębione dżungle Kmerii, śnieżne pustkowia Xybelii, monsunowe ulewy Czamby... Wszędzie tam, bez zbytniej rewerencji dla chanów, szejków, cesarzy, kalifów, sułtanów, królów, szachów, szogunów czy maharadżów, dumnie, butnie i zuchwale kroczy CAIREN!

Joanna Łukowska: PIERWSZA Z RODU: ZNAJDA

To opowieść o skrzatach i ludziach, radzących sobie w świecie bez słońca. Estera pisze pamiętnik, licząc, że ktoś go przeczyta; o ile po latach mroku ktoś jeszcze będzie umiał czytać. Rosa, młody przywódca skrzatów z Boru, rozmyśla o nieciekawej sytuacji swych pobratymców. Wielebna Maura czyni wyrzuty pozbawionej uczuć Pustej z powodu zagubienia Obiektu. Jakim sposobem dzieciak wymknął się z sieci? A jakim cudem ociemniały świat wciąż trwa? Czyżby dało się oszukać los? Czy ziarnkiem piasku, zgrzytającym w żarnach przeznaczenia, może być dziwna zielonooka dziewczynka? Milczy i uśmiecha się szczerbato, odważnie patrząc w mroczną twarz Boru. Skrzatów też się nie boi, choć nie należą one do codzienności ludzkich szczeniąt. Kim jest to dziecko?

„Znajda” to opowieść o wyborach, wolnej woli, różnych obliczach miłości, o tym, że Droga jest ważniejsza od Celu. Bo choć przeszłość jest jedna, niezmienna, ścieżek prowadzących do przyszłości może być wiele...

Katarzyna Uznańska: ZIEMIĄ WYPEŁNISZ JEJ USTA

Gdy łowca staje się ofiarą...

Królewskie miasto nie zasypia nigdy, ale dopiero po zmroku budzą się jego upiory. Łowca, skryty w cieniu starych kamienic, poluje na samotne kobiety, by podzielić się ich ciałami z rzeką. Ta noc będzie dla niego wyzwaniem – z prześladowcy stanie się ofiarą. Utarty schemat życia Łowcy rozpadnie się w pył, gdy mężczyźnie przyjdzie zmagać się z podobną mu, choć o wiele potężniejszą istotą – estrią.

Ina – polska szlachcianka – egzystuje od wieków pod postacią żydowskiego demona; czuje jednak, że jej czas dobiega końca. Wybrała Łowcę na powiernika swojej historii, a może kogoś znacznie więcej…

W powieści teraźniejszość splata się z historią i mitem, tworząc współczesną baśń o ludzkich pragnieniach i przekraczaniu granic w pogoni za ich zaspokojeniem.

Maciej Żytowiecki: SZUJE, MĄTWY I STRACEŃCY

Od kryminału po urban fantasy. Od science-fiction po dramat. Jedenaście fantastycznych tekstów i jeden autor.

Latająca wyspa plemienia Wilg i Polska okresu PRL-u. Mroczne zaułki Chicago i obca planeta zamieszkana przez nadistoty. Nieodległa przyszłość i czasy barbarzyńców. Poznań i tajemnicza Asylea, gdzie osiadł pewien upiór.

Trzymajcie się mocno.

Jedenaście opowiadań. Dziesięciu bohaterów. A wszyscy to szuje, mątwy albo straceńcy.

SZABLĄ I WĄSEM. ANTOLOGIA OPOWIADAŃ SARMACKICH

Autorzy: Andrzej W. Sawicki, Monika Sokół, Agnieszka Hałas, Stanisław Truchan, Tomasz Kilian, Dawid Juraszek

Szablą i wąsem, ogniem i mieczem, kontuszem i dworkiem.

Prawdziwych Sarmatów już nie ma. Co się nam ostało? Ognie i miecze, potopy, Wołodyjowskie pany... Wilcze gniazda, diabły łańcuckie, samozwańce.... Charakterniki, szubieniczniki i licho wie, co jeszcze... No i fajnie, ale czy fikcyjni Sarmaci muszą być wszyscy na jedno kopyto?

„Szablą i wąsem” to zbiór opowiadań polskich autorek i autorów, którzy Sarmacji nadmierną rewerencją nie darzą i opowiedzieć chcą o niej inne, świeższe historie. A opowiadać jest przecież o czym. Czasy Pierwszej Rzeczypospolitej to sensacje, thrillery i komedie pisane historią, której niestety albo się wstydzimy, albo którą się chełpimy, zamiast po prostu się nią interesować. Zebrane w tym tomie opowiadania gromko jednak krzyczą „Veto!” i na spuściznę po Sarmacji patrzą z nowego punktu widzenia, czasem trzeźwo, czasem krzywo, a czasem zezem.

Od latających machin królowej Ludwiki, przez patriotyzm diabła Boruty, po alternatywne oblężenie Jasnej Góry – ten fantastyczny zbiorek bez czołobitności wyciąga z legendy i historii Sarmacji to, o czym wciąż warto snuć opowieści.

Andrzej W. Sawicki: KOLCE W KWIATACH

Zbiór opowiadań ze świata powieści „Nadzieja czerwona jak śnieg”. Historii o tym, jak grupa XIX-wiecznych mutantów staje do walki o wolność ojczyzny.

Połowa XIX stulecia. W Warszawie, w okopach oblężonego Sewastopola, na dalekich stepach Syberii, w prowincjonalnych, polskich miasteczkach, trwają przygotowania do buntu, który może zmienić oblicze świata. Obdarzeni boskimi mocami odmieńcy muszą zdecydować, po której stronie stanąć w nadchodzącym konflikcie.

Zanim kosynierzy runą na rosyjskie roty, zanim strzelcy wymierzą broń w Dońców i carskich dragonów, ci od których zależą losy batalii, muszą się odnaleźć.

Nadeszła dla nich pora, by wybrać drogę.

Andrzej W. Sawicki: FURIA BŁĘKITNA JAK OGIEŃ

Rok 1863. W Polsce trwają buntownicze walki z wojskami Imperium Rosyjskiego. Drugi dyktator powstania zostaje pokonany i zmuszony do ucieczki, kolejne polskie bandy miażdżone są karzącą, carską pięścią. Nadzieja umiera po raz kolejny.

Ale gdzieś w lasach formuje się oddział straceńców złożony z odmieńców o krwi skażonej czynnikiem mutatio. Obdarzeni nadludzkimi mocami desperaci rzucają wyzwanie carskiej potędze. Szpiedzy donoszą, że mutanci zbierają niedobitki rozbitych powstańczych partii i kierują się na Warszawę.

Ruszą do ostatniego, desperackiego boju. Rozniecą ogień, mogący spalić nie tylko carskich wrogów, ale wszystko wokół. Pozwolą porwać się furii, która może zniszczyć nawet ich samych.

Marek Hemerling: PILLON I SYNOWIE

Reguły gry zostały ustalone dawno temu przez założyciela firmy – Dominika Pillona. Testament określał je bardzo precyzyjnie. Pillon i synowie. Jego synowie. Niektórzy już odeszli, niektórzy jeszcze się nie urodzili, czekając spokojnie na swoją szansę w bezpiecznych objęciach niskich temperatur. Filip jest po prostu jednym z nich – młodszym Pillonem, Pillonem w fazie szkolenia. Wychowany przez zastępczą matkę, pod czujną, choć dyskretną opieką starszych braci, nie ma jeszcze pojęcia, jaka go czeka przyszłość. Wszystko w swoim czasie.

Jego biologiczni rodzice nie żyją od ponad wieku. Założona przez ojca firma wciąż ma niezłe notowania. Życie bez zbędnej filozofii toczy się normalnym rytmem. Bracia trzymają rękę na pulsie. Dbają o własny interes, realizując przy okazji testament Dominika Pillona.

Tymczasem Łagodny Olbrzym wciąż drzemał ukryty w cieniu Dominium...

Konrad T. Lewandowski: MOST NAD OTCHŁANIĄ

Osobliwy świat, gdzie ruch gwiazd i planet nie podlega żadnym regułom. Potężne państwo-miasto, o władzę nad którym walczą dwa stronnictwa. Doskonały styl sprawia, że czytelnik wyrusza wraz z autorem w podróż niezwykłą, daleko i blisko jednocześnie. Bo choć tam, gdzie toczy się akcja, nic nie jest takie samo, to jednocześnie wszystko wygląda jakby znajomo... przynajmniej jeśli chodzi o ludzkie motywacje, pragnienia bohaterów i nieuniknioną logikę dziejów.

Powieść epicka i kameralna zarazem, fantastyczna i uniwersalna, gdzie w walce między ludźmi i ideami nic nie jest tak oczywiste, jak się wydaje stronom konfliktu, a racja jak zwykle leży gdzieś pośrodku, gdzieś wysoko ponad nimi... A może gdzieś nisko, tam, gdzie nie sięga nawet Otchłań?

Polityczne i religijne rozgrywki toczyły się poza Andremilem. Jak każdy potomek Starych Rodów ukończył Akademię wojskową, ale z tą starą tradycją nie łączyły się żadne obowiązki. Do armii garnęło się dość nuworyszy i zubożałych mieszczan, żeby synowie arystokratów mogli spokojnie zajmować się winem, niewolnicami i poezją. Andremil, któremu ojciec kupił patent oficerski, nigdy nie podejrzewał, że będzie musiał walczyć naprawdę! Aż tu nagle przyszedł rozkaz od doży wysyłający niedoświadczonego porucznika w pole. Co się kryło za tą zaskakującą decyzją? Młodzieńca poraził strach. Jeszcze wczoraj był na balu, a teraz czekała go walka, w której najpewniej zginie. Jak postąpi Andremil? Wykaże się odwagą i przebiegłością czy zapomni o honorze, byle uratować życie?

Ela Graf: AGENCJA DIMOON. TEN SIĘ ŚMIEJE, KTO UMRZE OSTATNI.

Viaville to spokojne miasto, rodzina Colona zaprowadziła tu porządek kilka lat temu, eliminując niemal całkowicie konkurencję. Ale nie tylko włoska mafia rządzi miastem i chroni tych, którzy się jej podporządkują. Istnieje w Viaville organizacja o wiele potężniejsza, starsza, lepiej ukryta. Ci, którzy do niej należą lub są jej protegowanymi, nie muszą się obawiać prawie niczego. W razie drobnego problemu z prawem pomoże im Agencja Dimoon.

Robert Dimoon jest najlepszym detektywem na całym Złotym Wybrzeżu. Pomagają mu w tym niewątpliwie jego paranormalne zdolności oraz liczni znajomi z wielu, bardzo zróżnicowanych kręgów...

Jednak lato 2002 roku nawet dla niego okaże się niezwykle gorące i burzliwe. Jego spokój zmącą nie tylko tajemnicze morderstwa i dziwne zagadki kryminalne, lecz także budząca się prastara, potężna moc, zagrażająca ustanowionemu od dawna porządkowi...

Aleksander Kowarz: RYDWAN BOGÓW

Fotoreporter, dwoje egiptologów, franciszkanin i nie taka całkiem zwyczajna turystka zostają przez przypadek towarzyszami niezwykłej podróży, która zaprowadzi ich w miejsca, o jakich nie śnili. A wszystko to za sprawą złotego skarabeusza, znalezionego w pobliżu Kazimierza Dolnego, który okazuje się kluczem do wielkiej zagadki.

Pięć tysięcy lat wcześniej w równie niezwykłą podróż wybrali się kapłan Świątyni Horusa Sefian i jego syn. Sefianowi została powierzona delikatna i ważna misja, a niepowodzenie nie wchodzi w rachubę.

Losy obu grup, choć dzielą ich tysiące lat, są ze sobą ściśle powiązane za sprawą tytułowego Rydwanu Bogów. Czym jest, dlaczego jest tak ważny i dlaczego wszyscy chcą nim zawładnąć? Piątka towarzyszy musi znaleźć odpowiedzi na te i inne pytania, aby móc wrócić do domu.

Fascynująca powieść, w której odległa przeszłość przeplata się z teraźniejszością, magia z wiarą, miłość z powinnością, a przeznaczenie z misją.