ROMUALD PAWLAK

CZAREM I SMOKIEM

Wydawnictwo RW2010 Poznań 2012

Korekta zespół RW2010

Redakcja techniczna zespół RW2010

Copyright © Romuald Pawlak 2012

Okładka Copyright © Mateusz Ślużyński 2012

Copyright © for the Polish edition by RW2010, 2012

e-Wydanie I

ISBN 978-83-63111-87-8

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem cytatów w artykułach i recenzjach – możliwe jest tylko za zgodą wydawcy.

Aby powstała ta książka, nie wycięto ani jednego drzewa.

RW2010, os. Orła Białego 4 lok. 75, 61-251 Poznań

Dział handlowy: marketing@rw2010.pl

Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl

Sylwii oraz Loganowi.

W podzięce za to, że pomagacie mi być wolnym.

Prolog

Są takie dni, kiedy mroczne wspomnienia powracają. Burzą spokój, wpychają człowieka w depresję.

Rosselin, młody mag pogodowy najniższej, trzeciej kategorii, był w takim właśnie nastroju. W jego duszy, niczym mleko zsiadające się w kadzi, gęstniał ponury smutek. Wkrótce będzie można go ciąć w kostki, pakować i sprzedawać tym wszystkim wesołkom z Fertu, którzy chcieliby zasmakować rozpaczy wymieszanej z rezygnacją. Depresji maga, którego przerosły fanaberie żywiołu.

O ile odważą się poczuć, jak to jest być kiepskim magiem-pogodnikiem...

Na razie wciąż tylko snuł katastroficzne wizje, bo wcale nie był gotowy przejść do czynu. Z tarasu willi malarza Astrogoniusza obserwował miejsce, gdzie uderzyłoby jego ciało, gdyby jednak (ale tylko w przypływie nagłego szaleństwa, o które siebie nie posądzał) postanowił odebrać sobie życie.

Artysta wzniósł swoją rezydencję już poza murami stolicy, po drugiej stronie Zatoki Finnea. Wielka, wysmakowana architektonicznie budowla stanęła na stromym zboczu, które w tym miejscu urywało się niskim, niemal pionowo opadającym klifem. Z ostatniego piętra Astrogoniusz kazał budowniczym wysunąć ponad skarpę długi taras podtrzymywany przez kolumny wbite w dno zatoki.

To właśnie stojąc na jego krańcu, Rosselin snuł swoje ponure rozważania oddzielony od śmierci tylko żelazną balustradą wykutą w kształcie winnego pnącza oraz świadomością, że wciąż nie spisał testamentu.

W dole śmigały łódki o barwnych żaglach, tworząc wzór dręczący pamięć maga niczym kolce kaktusa wbijane pod paznokcie.

Tu żagiel różowy niczym majtki Zejfy d’Argilach, uroczej dwórki cesarzowej, obiektu miłosnych westchnień malarza... tam biały jak śnieg na szczytach pobliskiego łańcucha Alherydów... ówdzie wreszcie czarny z białą, wijącą się nieregularnie kreską oznaczającą własność członka Rady Magów. Razem tworzyły kompozycję przypominającą Rosselinowi piętrowe zaklęcia, w których każdy odrębny człon wydzielano odpowiednią barwą. Zestresowanym, a często także wymęczonym całonocnymi pijatykami uczniom Akademii Magicznej za nic te piętrusy nie chciały wchodzić do głów. Musiano je tam wbijać siłą.

Teraz tamte szkolne wspomnienia powróciły, kiedy z wysokości tarasu obserwował zatokę. Próbował nawet odwrócić głowę, ale ów widok budzący upiory przyciągał maga z jakąś perwersyjną siłą.

A może po prostu Rosselin wolał nie oglądać się za siebie?

– Chyba zbiera się na burzę – usłyszał głos malarza. Ten, przesłonięty wielkimi sztalugami, pozostawał niewidoczny dla maga, nawet gdy pogodnik porzucił obserwowanie żaglówek. – Ty się lepiej postaraj o dobrą pogodę, bo na zbity pysk wywalę i nie będzie żadnego zmiłuj...

Astrogoniusz słynął z ciętego języka i brutalnego zachowania. Obie te cechy nasilały się w czasie aktów twórczych. A teraz pracował nad obrazem zamówionym przez samą cesarzową, Joannę f’Imperte. W ciemno można było przyjąć, że wszelkie przeszkody doprowadzą go do złości zdolnej zagotować wodę w zatoce poniżej.

Mag obrócił posępny wzrok na niebiosa. Jego chlebodawca miał rację: jakieś paskudztwo lęgło się nad zatoką, wyciągając mroczne macki w stronę lądu. Jak nic zaraz zacznie padać. Na wodach Finnae już kładł się ciemny, groźny cień.

Rosselin potrafił przewidzieć, jak się to wszystko zakończy. Miał okazję zasmakować takich perypetii w czasie nauki w murach Akademii. Najpierw wzory magiczne wymieszane w nierozpoznawalną masę i nie dające się użyć, a w głowie mętlik i groch z kapustą. Później... później ciężar nauczycielskiej rózgi – nie mylić z różdżką! – na tyłku.

Na razie Astrogoniusz po kij nie sięgnął, tym bardziej że żadnego nie miał pod ręką. Ale przy jego gwałtowności nie należało tego wykluczać.

Rosselin westchnął, żałując, że zamiast do studiów nad subtelnościami pogody, bardziej przykładał się do uroków życia towarzyskiego.

– No to się porobiło... – mruknął do siebie i zaczął wypowiadać zaklęcie przeciwburzowe. Ostatnie, jakiego do tej pory nie użył. Zrobił kilka kroków w stronę malarza – może kiedy zrozpaczony mag będzie z bliska przyglądał się artyście, czar nabierze mocy urzędowej i zadziała?

Tymczasem Astrogoniusz w dzikim szale twórczym rzucał farbę na płótno. Rozpryskiwała się wokół jak krople krwi zarzynanego zwierzęcia. Ekscentryczna broda artysty, długa na łokieć, opadająca na pierś dwoma rozdzielonymi i związanymi białą tasiemką pasmami włosów, kiwała się energicznie w takt machnięć pędzlem. W miejscach, gdzie kolorowej mazi udało się zatrzymać na płótnie, dochodziło do prawdziwej bitwy. Lniana tkanina ostatkiem sił broniła się przed ciosami sobolowego włosia.

Mag sprawdził efekt czaru. Z nadzieją dostrzegł, że choć chmury nie odeszły, to i nie zgęstniały. Dobre i to – pomyślał smętnie.

Naraz artysta zaklął wściekle, z rozmachem rzucając pędzel na posadzkę.

– Poczułem kroplę deszczu! – wrzasnął. – Do jasnej cholery, przeklęty chmurołapie, miałeś mi zrobić słońce! SŁOŃCE!!!

Rosselin nerwowo przygryzł wargę. Tymczasem narzędzie pracy Astrogoniusza, tocząc się z cichym turkotem, dotarło do krawędzi tarasu i znikło. Pogodnik pomyślał z nadzieją, że może przynajmniej trafi jakiegoś maga przepływającego w dole swoją żaglówką.

Westchnął ciężko.

– Panie, to tylko farba – zaczął, nadając głosowi jak najbardziej uspokajający ton. – Malujesz tak... – poskrobał się w głowę, szukając odpowiednio barwnego określenia – ... tak intensywnie, że jej krople fruwają wokół ciebie niczym jaskółki...

– Ty mi tu nad poziomy nie wylatuj – mruknął nieco udobruchany artysta. – Farba nie kapie z nieba, kretynie. – Spojrzał w górę, przyglądając się chmurom. – Kiepsko to widzę. Marny z ciebie mag pogodowy, oj, marny... Dałem się nabrać na siłę reklamy.

Nie na siłę reklamy, tylko na siłę zaklęcia – poprawił go w myślach Rosselin.

I wtedy on również poczuł na policzku kroplę deszczu.

– O, psiakrew! – jęknął odruchowo. – By to kozia broda w supeł zawiązana...

Astrogoniusz ponuro spoglądał to na obraz, to na maga, to wodził spojrzeniem w poszukiwaniu zaginionego pędzla. Pogłaskał swoją rozdzieloną brodę.

– Bierz się za sztalugi – warknął wreszcie, samemu sięgając po pozostały sprzęt.

– Pa... panie, ja w komnacie wyczaruję trochę słońca! – Rosselin struchlał z przerażenia. – Przysięgam! – dodał szeptem.

Niebo tymczasem pochmurniało coraz bardziej. Ledwie zdążyli przenieść wszystkie graty do pracowni malarza, lunął ostry deszcz, z impetem waląc w taras i szyby willi.

Artysta rozejrzał się najpierw po swej komnacie, później obrzucił maga gniewnym spojrzeniem.

– Podoba się praca u mnie? – spytał. – To poproszę cię teraz o wyczarowanie dobrego światła, choćbyś miał użyć do tego psiej kupy albo włosów samej cesarzowej. A jak ci się nie uda, to przerobię na bejcę do gruntowania płócien, rozumiesz?

* * *

Tymczasem na dworze wciąż padało. Padało i padało, strumienie wody waliły z nieba niby w czasie Potopu przed zstąpieniem Aarafiela. W miejscu gdzie stały sztalugi Astrogoniusza, po tarasie rozpełzła się plama farb różnego koloru. Służba będzie miała sporo roboty – pomyślał Rosselin, nerwowo skubiąc krótką brodę. W końcu wyrwał sobie jeden włos i obejrzał go pod światło, szukając przedwczesnej siwizny. Nawet w wieku dwudziestu sześciu lat można się jej nabawić, jeżeli życie jest jednym wielkim stresem. A młodemu magowi trosk nie brakowało.

Astrogoniusz pracował, mamrocząc pod nosem niezrozumiałe klątwy. Magowi z wysiłku łzy napłynęły do kącików oczu, ale powietrze w komnacie stało się świetliste. Dawało to Rosselinowi godzinę spokoju na dogłębną analizę swojego zarostu.

Nagle zrzędzenie artysty i szelest sobolowego włosia drapiącego tkaninę obrazu ustały.

– Cudna pogoda – ponuro stwierdził Astrogoniusz i niechętnie spojrzał na taras zalany deszczem. – Dokładnie taka, jaką zamawiałem...

Rosselin wypowiedział czar wzywający Pierwszego Maga, który cała Akademia nazywała nieoficjalnie „ostatnim zaklęciem desperata”, bowiem używało się go tylko w przypadku zagrożenia życia, nagłej impotencji lub innych okolicznościach, gdy wszystko inne zawiodło. Perspektywa śmierci z ręki malarza niewątpliwie była powodem do sięgnięcia po tę ostatnią deskę ratunku. Daj słońce na niebie – poprosił pogodnik. – A potem bierz, co chcesz. Bo on mnie zaraz wywali z roboty.

– I słońce takie cudne. – Malarz popatrzył na niebo pociemniałe od ciężkich deszczowych chmur, przez które nie przebijał się ani jeden promyczek słońca.

Z głębi jego gardła wydobyło się krótkie, urywane łkanie, choć może było to tylko dziwne chrząknięcie.

– A wiesz, co mi powiedziała Joanna? Że mój obraz ma rozświetlać mroki jednej z jej prywatnych komnat – ciągnął Astrogoniusz. W jego głosie pojawiły się naraz złowróżbne nuty.

– Patrz, panie, słońce przebija przez chmury – przerwał mu rozradowany Rosselin. Nie krył szczęścia: w końcu czar zadziałał.

Rzeczywiście, coś się zmieniło na lepsze. Jednak artysta spojrzał w niebo i bez przekonania pokręcił głową.

– Nie takie światło zamawiałem, magu. Zbyt wilgotne, rozsiane, krótko mówiąc: do dupy – mruknął z rozczarowaniem. – Ale będzie musiało wystarczyć...

Po chwili deszcz ustał i mogli z powrotem przenieść sprzęty Astrogoniusza na taras. Mag z westchnieniem ulgi pomógł ustawić sztalugi.

Dzięki ci, Mistrzu – pomyślał, wywołując w pamięci obraz starego, siwego mężczyzny o zezowatym, trochę okrutnym spojrzeniu.

Tak, czasami można liczyć na wsparcie cechu. Joanna f’Imperte będzie miała swój przeklęty obraz. – Pokłonił się w duchu swemu patronowi. – A ja dostanę swoją zapłatę.

Jakoś umknął mu fakt, że kto daje, może i odebrać...

* * *

Można poznać, z jakim nastawieniem stąpa człowiek, którego kroki właśnie się usłyszało. Jeżeli się skrada, prawdopodobnie ma złe zamiary. Gdy podąża swobodnie i energicznie, raczej nie zwiastuje to niczego złego.

Astrogoniusz pędził korytarzem niczym człek doprawdy szalony. Jego buty łomotały po mozaikowej posadzce w sposób, który w uszach maga zabrzmiał złowieszczym werblem.

Co gorsza, malarz zmierzał prosto do komnaty Rosselina!

Mag z ciężkim westchnieniem odłożył na stół prawie już obraną ze skórki licyjską pomarańczę o smaku jabłkowym i sięgnął po leżącą przed nim księgę. Kichnął, otworzył ją na przypadkowej stronicy i zawiesił wzrok na obrazku przedstawiającym syczącego szyszkuna, jedno z najbardziej jadowitych stworzeń, jakie można było spotkać na ziemiach Imperium Faraelickiego.

Drzwi niemal wpadły do środka pchnięte ręką malarza. On sam runął za nimi sinoczerwony, zdyszany. I wściekły jak jasna cholera.

– Ty wiesz, co ona mi powiedziała?! – krzyknął, oskarżycielsko kierując palec w stronę Rosselina. Drugą ręką szarpał koszulę, jakby go kołnierz dusił. – Że jak będzie chciała ciemność, to sobie palcem w tyłku pogrzebie!!! I nawet nie mogłem jej odpyskować, bo to cesarzowa przecież, a gwardziści trzymali łapy na mieczach! Uch!!!

Ruszył na pogodnika. Ten rozpaczliwym ruchem wyciągnął przed siebie książkę, zupełnie jakby obrazek straszliwego szyszkuna był w stanie powstrzymać jego chlebodawcę.

– Ależ Astrogoniuszu – zaczął mag z rozpaczą – pogoda jest nieprzewidywalna... Zaś obraz można z pewnością poprawić...

Malarz tylko prychnął przez nos.

– Płacę ci za słońce, jak mam malować słońce, a za tęczę, jak chcę tęczę... Guzik mnie obchodzi, co wy w tej waszej cholernej Akademii robicie i jakie teorie wyznajecie. Płacę, zamawiam, dostaję, rozumiesz?!!!

Ostatnie słowa zamieniły się w dziki ryk. Z gniewem pokonał ostatnią linię obrony, wytrącając swej ofierze księgę, i silnymi dłońmi uchwycił go za szyję.

– To jakiś zawistnik wywołał tę burzę – jęknął Rosselin ostatkiem sił, wyrywając się nieco z pętli rąk Astrogoniusza.

Ten pomimo szaleństwa usłyszał jego słowa. Nadstawił ucha, jednocześnie nieco zwalniając chwyt.

– Ktoś chce cię pogrążyć – skrzeknął mag, czepiając się wątłej nici nadziei. – Pomyśl, jak bardzo musi cię nienawidzić, skoro wydał złoto, żeby zepsuć ci pogodę! Musiał użyć pogodnika pierwszej kategorii! Albo nawet bojowego czarnucha!

Przez chwilę wydawało się, że artysta połknie to zręczne kłamstwo. Rosselin już czuł się wolny, a nawet zabrzęczały mu w kieszeni złote imperiały, jakimi malarz płacić będzie za wyszukiwanie antyzaklęć... Opowieści o czarnych magach mogły mu wyprodukować dobrych parę setek. Mnóstwo ich krążyło po komnatach Akademii – a co jedna, to bardziej nieprawdopodobna. Wszystkie brały się stąd, że tamci uczyli się na wydziale, do którego nikt inny nie miał dostępu, później zaś krążyli po Imperium w sobie tylko wiadomych celach. Czasem, może raz na stulecie, wyruszali na zagadkowe wyprawy nazywane wojnami czarnych magów...

I nagle cały ten misterny plan oplątania malarza kłamstwem, półprawdą i szczyptą banalnych oczywistości legł w gruzach.

– Wiesz, kto to? – Astrogoniusz przeszedł do konkretów.

Pogodnik z trudem pokręcił głową, nadal trzymany jak w imadle. Malarz miał zaskakująco silne dłonie. Pewnie furia dodała mu sił.

– Nie – zachrypiał Rosselin. – Ale mogę się dowiedzieć... Są też zaklęcia kontrujące...

Malarz ze wstrętem odepchnął go od siebie.

– Znaczy, że nic nie wiesz. A jak nie wiesz, to i się nie dowiesz – podsumował sytuację. Znów zrobił dwa kroki w przód. Mag zasłonił się rękoma, krzyknął, ale Astrogoniusz tylko boleśnie wbił mu palec w pierś i rzekł:

– Nie, nie zabiję, bo po co mi awantury z twoim cechem. Ale wynocha z mojego domu i z miasta. Spróbuj pokazać mi się na oczy, zanim złość nie przejdzie, to posiekam żywcem. Albo zagruntuję tobą płótno.

– Panie, ja... – zaczął nieśmiało nieszczęsny pogodnik.

– Ty... Ty to jesteś zwolniony! – warknął artysta, wskazując mu drzwi swym długim, wyprostowanym jak strzała paluchem.

* * *

Słońce zachodziło nad rezydencją artysty, kiedy Rosselin ruszył w stronę miejskich murów, aby tam szukać szczęścia.

Wciąż był w szoku. Nikt nigdy nie zwolnił go w tak okropny sposób. Nikt nigdy nie zwolnił go w ogóle. To była przecież jego pierwsza praca...

Pomimo gróźb malarza zamierzał szukać zajęcia tutaj, w stolicy świata. Choć urodził się na prowincji, jednak wychował się w Fercie – i nie zamierzał opuszczać miasta.

Groźby Astrogoniusza nie były dla niego straszniejsze niż widmo spędzenia reszty życia na leczeniu kurzajek babom z Dambasu, Chrypasty czy innych zapadłych dziur Imperium. Przecież nie miał pojęcia o znachorstwie... A z kolei cóż miał pogodnik do roboty na prowincji, gdzie lud zarówno deszcz jak i spiekotę przyjmował z taką samą fatalistyczną biernością?

No owszem, mógłby tam siedzieć bezczynnie i sącząc wino, doprowadzać się do stanu, w jakim znajdował się wiecznie pijany wuj Rosselina, Falistern. Ten trzeźwiał tylko po to, aby stwierdzić, ile jeszcze może w siebie wlać, zanim padnie na twarz. „Kontroluję się” – mawiał przy tym z dumą.

Mag miał większe ambicje. Można by powtórzyć za Sarturusem, największym filozofem w dziejach cesarstwa, że plany miał imperialne, choć umiejętności żadne.

Rozdział 1

Najtańsze wino – czyli akurat takie, na jakie Rosselin mógł sobie pozwolić – można było znaleźć jedynie w dzielnicy portowej, pośród doków. By tam dotrzeć, musiał wzdłuż morskiego brzegu przebrnąć cało przez kwartały miejskiej biedoty. A jeszcze wcześniej pokonać pieszo ćwierć mili z domu Astrogoniusza do najbliższej miejskiej bramy.

Zbliżając się do niej, poprawił swój błękitny płaszcz oznaczający maga pogodowego, mocniej ujął w dłoń sakwę z kilkoma drobiazgami oraz stustronicowym notatnikiem, w którym miał prowadzić raporty dla Akademii. Cóż – pomyślał z żalem – jakoś nie udało się wzbogacić na służbie u malarza...

Strażnicy popatrzyli tylko na jego cechowy strój i przepuścili bez pobrania opłaty, odwracając wzrok na wypadek, gdyby chciał rzucić na nich urok czy jakąś inną klątwę. Nie, żeby Rosselin był w takich sprawach biegły – jak się człowiek specjalizuje w pogodzie, to nie w głowie mu takie drobiazgi jak kurzajki, pryszcze albo mokry kaszel nocą. Pokiwał jednak głową w podzięce za zaoszczędzonego imperiała i przekroczył bramę wykutą w solidnym kamiennym murze sięgającym trzydziestu stóp wysokości i na dziesięć stóp grubym.

Za fortyfikacjami rozciągała się stolica świata. Astrogoniusz mógł sobie posiadać artystyczną fanaberię zamieszkiwania w podmiejskiej dziczy (uzasadniając ten kaprys, mawiał, iż mieszczuchy kradną mu zbyt wiele światła). Lecz dla każdego normalnego człowieka liczył się tylko Fert, i to wyłącznie Fert leżący wewnątrz murów. Tu znajdowały się rezydencje arystokratów, tu leżało Wewnętrzne Miasto cesarskie, dzielnice kupców, rzemieślników i port, przez który wszelkie bogactwa Imperium wpadały do Fertu jak do skarbonki. Cała reszta, dzielnice pospólstwa i biedoty, wylały się po drugiej, wschodniej stronie murów, gdzie ląd łagodnie opadał w stronę Zatoki Finnea.

Rosselin postanowił najpierw się napić, później zaś pośród przybyszy poszukać kogoś, kto potrzebowałby maga i przewodnika po Fercie w jednej osobie. Jeżeli to się nie uda, przyjdzie mu podkulić ogon i udać się po prośbie do aptekarza Farfinkelszta, u którego najmował się czasem jako goniec, kiedy nie miał już pieniędzy nawet na chleb, a nie był jeszcze tak zdesperowany, żeby iść kraść. Ale to ostateczność – stary pigularz z pewnością zapyta, gdzie jego pięć złotych imperiałów.

Kiedy wkroczył w okolice nabrzeży, doszedł go charakterystyczny smród słonej wody z gnijącymi wodorostami. Westchnął. Nienawidził tej woni.

Ech, praca – pomyślał. – Praca czyni sytym, ale czasem nos trzeba zatkać, a rozum wyłączyć...

Rozejrzał się po bulwarze, którym wędrował. Można tu było znaleźć cały przekrój społeczny Imperium: uczciwych kupców, żołnierzy i zwykłych obywateli, duchownych od Aarafiela w swoich pomarańczowych szatach, kapłanów Draceny w białych, a wreszcie złodziei, prostytutki i oszustów.

Nikt z nich nie odważył się zaczepić maga. Wszyscy udawali, że nie istnieje, odwracając spojrzenia w bok. W pamięci mieli świeży jeszcze skandal sprzed miesiąca.

Z pozoru sprawa była banalna: jakiś rzezimieszek ukradł sakiewkę magowi ziemnemu drugiej kategorii, Spauerowi. Ten zorientował się w porę... i zamiast rzucić się w mało skuteczny pościg, pchnął za przestępcą szybką klątwę wiążącą.

Złodziej na oczach tłumu pośrodku ulicy zaczął zamieniać się w porcelanowy posąg. Zdążył wywrzeszczeć parę kłamstw na temat swojej niewinności, wreszcie po czubek głowy stał się powiększoną wersją jednego z tych bibelotów, którymi żony bogatych kupców zastawiały całe kredensy.

Zadowolony Spauer pewnie odzyskałby swoją własność, po czym uwolnił zbója, uznając skamienienie za właściwą lekcję wychowawczą. Naturę miał bowiem łagodną, jak większość magów zajmujących się wybrykami gór, rzek, jezior i wulkanów. Nie zdążył jednak podejść i zdjąć czaru. Z bocznej uliczki wypadła karoca z jakimś spieszącym się gdzieś arystokratą i... rozbiła rzezimieszka. Fatalna sprawa: roztrzaskał się na tak drobne kawałki, że nawet Pierwszy Mag nie zdołałby go posklejać.

Wędrował więc Rosselin niczym nie niepokojony, szukając odpowiedniej knajpy. I wreszcie taką znalazł. Na szyldzie wymalowana była morska mewa, a powyżej, dla tej niewielkiej części marynarzy, która posiadła (całkowicie zbędną) umiejętność czytania, widniał napis: Pod Czterema Mewami.

Jednak najbardziej do wybrania tego lokalu przekonała Rosselina młoda i całkiem ładna dziewka. Akurat kiedy z zainteresowaniem oglądał szyld, drzwi wejściowe otworzyły się z łomotem, a dziewczyna wykopała jakiegoś pijusa na bruk.

Kolano, które wyjrzało spod spódnicy, miało naprawdę miły dla oka kształt.

* * *

Można siedzieć w knajpie samemu – i magom taki los jest dobrze znany. Mało kto ma odwagę się przysiąść, chyba że inny czarodziej. Rosselinowi samotność wcale nie przeszkadzała. Przynajmniej zamiast gnieść się z tymi moczymordami przy innych stołach, miał cały blat dla siebie.

Niedbale rzucił płaszcz i sakwę na drugi stołek, wyjął ze środka notatnik, szczelnie zakorkowany kałamarz i zaostrzone pióro. Jakoś wcześniej nie znalazł w sobie dosyć siły i motywacji, aby zrelacjonować magiczne aspekty pracy u Astrogoniusza. Co roku musiał jednak przedstawić raport akademikom, jeżeli chciał zachować licencję. Można to było uważać za niesprawiedliwy przymus, nawet szykanę, ale w tej sprawie Rada Magów miała pogląd niezmienny od wieków: czarodziej pozbawiony kontroli staje się niebezpieczny.

Zamówił miarkę cienkusza i zaczął już gryźć w namyśle pióro, gdy naraz usłyszał nad sobą szorstki, ostry głos:

– Można? – Po czym, nie czekając na pozwolenie, do ławy przysunął swój stołek szpakowaty, niski, dosyć tęgi mężczyzna w marynarskich ciuchach i śmiesznym kapeluszu przypominającym pieróg. – Tortinatus – przedstawił się. – Szyper na „Aqurze”.

Nim minęła godzina, byli już w najlepszej komitywie. Rosselin sam, z własnej i nieprzymuszonej woli, opowiedział nowemu przyjacielowi, jakim to bydlęciem jest Astrogoniusz. Jak nie docenił jego skromnych – tu zebrało się magowi na czknięcie – umiejętności pogodowych. Skromnych, ale bez przesady – poprawił się zaraz. W końcu dostał dyplom ukończenia Akademii Magicznej, a to jest jednak osiągnięcie, prawda?

Tortinatus kiwał głową. Wyjaśnił, że właśnie powrócił z rejsu do Garandyny. Było to dosyć bogate miasto poszukiwaczy pereł.

– A nie przywiozłeś jakiegoś frajera, który by potrzebował maga, żeby nie zginąć w stolicy? – Rosselin spojrzał na niego z nadzieją. – Szukam zajęcia. Trzeba by na chleb jakoś zarobić...

Szyper pokręcił głową. I zamiast wina zamówił znacznie mocniejszą palonkę.

Po kolejnej godzinie magiczne moce trzeźwości zaczęły opuszczać Rosselina. Minęła następna i zwierzył się kapitanowi, że jego największym marzeniem jest ugotować Astrogoniusza we wrzącym oleju, posypując wonnym tymiankiem. Jeszcze trochę, a wyznałby, co jest prawdziwą przyczyną owej nienawiści, na szczęście (lub kto wie – może właśnie na nieszczęście) język całkiem odmówił mu posłuszeństwa.

Wtedy Tortinatus wyciągnął z zanadrza jakiś zeszmacony papier.

– A nie zerknąłbyś tu, magu? Słabo czytam, a to pismo trudne... – poprosił.

Rosselin życzliwie spojrzał na podetknięty dokument. Jednak litery zaczęły mu tańczyć przed oczyma... i co robiło pióro w jego dłoni, która nagle stała się drewniana i kanciasta?

* * *

Kołysało. Kołysało i falowało, a nawet miotało. Odczuwał to całym ciałem.

Trzeba przyhamować z tym piciem! – postanowił Rosselin, mętną myślą powracając do świata żywych i skacowanych. Ostatnim, co zapamiętał, był toast wzniesiony przez Tortinatusa na pohybel pacykarzowi Astrogoniuszowi oraz jego przeklętym obrazom. I własna gorliwość w wypiciu toastu co do kropelki.

Znów wszystko wokół Rosselina niebezpiecznie się zakołysało. Oczy wciąż miał zamknięte. Obawiał się, że jak rozewrze powieki, gałki oczne wypadną i zamieni się w ślepca. A ślepy mag pogodowy... cóż, musiałby szybko wyhodować sobie lepszy węch. Jakoś jednak Rosselin nie miał przekonania do tak radykalnej zmiany. Wolał pozostać przy dotychczasowym stanie posiadania zmysłów.

Leżał na brzuchu z dłońmi niebezpsiecznie wciśniętymi w krocze. Gdy to sobie uświadomił, ze wstydem odsunął ręce. Wtedy prawy łokieć trafił w ścianę. Mag jęknął z bólu, otworzył oczy... i krzyknął z przerażenia!

To nie jego przepalone wnętrzności falowały w brzuchu ani fałdy mózgu usiłowały się wyprostować jak na porządną tkaninę przystało. Nie, to cały świat wokół maga kołysał się miarowo, jednostajnie, niezmiennie...

Łóżko nie było wcale solidnym meblem w izbie zajazdu, tylko wąską koją w okrętowej kajucie. Zmęczony wzrok maga trafił prosto w bulaj. Za którym miarowo kołysały się chmury...

Płynęli! Psiakrew, znajdowali się na wodzie!

– Na kości Starucha, co ja tu robię?! – jęknął głośno. – Od kiedy to oberże pływają?!

Chciał wstać, zanim żołądek wyrwie się na wolność i mag zapaskudzi sobie łóżko. Zleciał z koi, ale szybko poderwał się na równe nogi, rozpaczliwie pragnąc jak najszybciej znaleźć się na świeżym powietrzu. Błędnym spojrzeniem odnalazł drzwi i skierował nogi w ich stronę. Zatkał usta i co sił pobiegł wąskim korytarzem w stronę światła.

Był biały dzień, sądząc po słońcu wysoko stojącym na niebie, wręcz południe. A wokół rozpościerał się rozfalowany, ciemnobłękitny ocean. Statek płynął po otwartych wodach!

– A, witamy pana maga, witamy – powiedział przyjaźnie Tortinatus, robiąc krok w jego stronę. – Witamy na pokładzie i w pracy. – Poklepał nieprzytomnego pogodnika po ramieniu.

Rosselin dzikim spojrzeniem potoczył po pokładzie. Łajba rzeczywiście była sporych rozmiarów. Gdzieś we łbie tliło mu się, co przy winie opowiadał szyper: trzy maszty, płócien setka, statek szybki jak wściekły Krakern. No i Tortinatus wiele nie przesadził: kadłub miał z pięćdziesiąt kroków długości i śmiało pruł fale.

Ale dlaczego kapitan teraz mówił o pracy?

– Czemu ja jestem tu, a nie na... – pogodnik powiódł spojrzeniem po widnokręgu, znów nie odnalazł brzegu, zrobił się zielony na twarzy i dokończył szeptem: – ...na lądzie?

Tortinatus podszedł do niego.

– Co, nie pamiętasz, że się wczoraj na statek zaciągnąłeś? No, widać nie nawykłeś do picia, brachu! – Z rozmachem klepnął maga w ramię. – Ale bez obaw, zdążysz wytrzeźwieć. Na razie nie masz nic do roboty. Dopiero jak wiatr przyjdzie łapać, żebyśmy do przodu płynęli, zamiast do tyłu...

Rosselin jeszcze bardziej zzieleniał na twarzy i chyłkiem pomknął w stronę burty, żeby nakarmić ryby. Potem już spokojniejszym, a może tylko bardziej zrezygnowanym krokiem ruszył do swojej kajuty.

* * *

Była tylko jedna rzecz, której Rosselin szyprowi nie powiedział, nawet po pijanemu.

Tajemnica, którą magowie musieli skrzętnie ukrywać.

Sekret tak straszny, że poznawszy go, niejeden czarodziej oszalał albo stracił powołanie. Akademia pełna była takich nieszczęśników uwięzionych w salach szpitalnych albo pozbawionych życia i zakopanych w piwnicach. Cech umiał dbać o swoje tajemnice.

Było to coś, nad czym najtężsi magowie Akademii, profesorowie piastujący swe stanowiska od dziesięcioleci, łamali sobie głowę – jak dotąd bez skutku.

Otóż magia nie lubiła morza i na nim działała słabo albo i wcale. Mag wystawiony na działanie słonej wody nie tylko właściwie przestawał być magiem, ale zamieniał się w rzygającą, załzawioną, pogrążoną w depresji kulkę nieszczęścia. Jak obecnie Rosselin.

Oczywiście zdarzali się mutanci. Tak jak jeden na dwanaście tysięcy trzystu mieszkańców Imperium miał każde oko innego koloru, co skrzętnie obliczyli cesarscy urzędnicy, tak też raz na siedemset siedemdziesiąt siedem powołań, i tylko w przypadku pierworodnego syna drugiej córki trzeciego brata, rodził się tak zwany morski mag. Na lądzie jego moc, jeżeli zdołał ją z siebie wykrzesać, była śmieszna i nic niewarta. Ale pośród oceanu czy w rejsach dookoła brzegów kontynentu... o, taki czarodziej mógł zrobić wszystko.

Rosselin jednak był zwykłym, prostym, lądowym szczurem. Nigdy nie sprawdził, jak jego magia niesie się po falach. Po co? Wystarczyło mu, że nawet na lądzie sprawdza się kiepsko.

A teraz, o ile dobrze zrozumiał Tortinatusa, po pijanemu zaciągnął się na statek w roli morskiego maga zdolnego wywołać wiatr o określonym kierunku...

Ukrył twarz w dłoniach. Zaraz jednak musiał oderwać ręce, bo jego umęczony żołądek zdecydował, że nadeszła pora karmienia ryb.

* * *

Tortinatus wydawał się wielce zadowolony z pozyskania maga. Nie przeszkadzało mu, że Rosselin cały dzień karmi ryby coraz bledszym wspomnieniem po ostatnich posiłkach. W pewnej chwili nawet zaproponował mu, aby coś zjadł w jego kabinie, zanim znów opróżni żołądek, bo inaczej ryby będą pływać głodne. Z dumą przedstawił też pogodnika swoim dwóm pomocnikom, Naftilusowi oraz Farclayowi.

Załoga jednak wcale nie okazywała swej radości, nawet jeżeli morski mag, za jakiego uważali Rosselina, wydawał się cennym nabytkiem. Owszem, szyper i obaj oficerowie mogli się cieszyć, to ich sprawa. Lecz pośród prostego marynarstwa obowiązywał pogląd, iż mag na pokładzie to coś trzy razy bardziej niebezpiecznego niż baba na łajbie. I w dodatku gorszego, bo skoro to chłop, kobiecymi wdziękami nacieszyć się nie można. A nawet męskimi, bo choćby ktoś takie wolał, schadzki z czarownikiem nie zaryzykuje – to pewne jak Krakern w głębinach.

Nic więc dziwnego, że kiedy Rosselin po raz kolejny tego pierwszego dnia w nowej pracy oparty o burtę oddawał się swemu ulubionemu zajęciu, pochwycił strzęp rozmowy między Naftilusem a jednym z majtków.

– Nigdym nie mieli maga na pokładzie i dobrze było – burczał ten ostatni.

– A teraz mamy i zobaczysz, będzie jeszcze lepiej – osadził go w miejscu Naftilus. – Zresztą, ty mi tu, Wywrych, nie pyskuj, tylko bierz się do naprawiania żagli. Myszy już dziury porobiły, szlag by je na węgiel usmażył!

Pogodnik cicho i boleśnie zajęczał z rozpaczy. Nie dość, że był chory, to jeszcze musiał znosić takie upokorzenia!

* * *

Wieczorem jakoś doszedł do siebie. Po raz ostatni otarł usta chustką, po czym ruszył na poszukiwanie kapitana tej przeklętej łajby.

Tortinatus naradzał się z młodym oficerem, urzędując na mostku obok sternika, który z niezmąconym spokojem poruszał kołem, pilnując właściwego kierunku. Szyper uśmiechnął się, widząc maga niepewnie poruszającego się pośród lin, beczek i łopoczących nad głową żagli.

– Właśnie ustalamy z Naftilusem kurs na noc – wyjaśnił, gdy mag wspiął się do nich po kilku stopniach. – A potem urządzamy małą popijawę z okazji szczęśliwego wyjścia z portu. Czuj się zaproszony, Rosselinie. Dobre jedzenie też się znajdzie. – Na jego oblicze wypłynął lekko drwiący wyraz. Naftilus odwrócił głowę, ale pogodnik zdążył dostrzec ironiczne skrzywienie ust.

– O tym chciałem najpierw pogadać – z wysiłkiem rzekł Rosselin. Słowa z trudem przechodziły mu przez gardło, przełyk palił jak po wlaniu płynnego ołowiu przez mistrza tortur. – Znaczy o wyjściu z portu...

Szyper spojrzał na niego ze zdziwieniem.

– Ale teraz? Już? Zaraz? – zdumiał się szczerze.

Mag skinął głową. Już, teraz, natychmiast – a najlepiej przedwczoraj. Miał nadzieję, że nie odpłynęli zbyt daleko od Fertu. Przybiją do brzegu, wysadzą go... szybko wróci do miasta...

Tortinatus wzruszył ramionami, rzucił Naftilusowi kilka zdań (z których pogodnik nie zrozumiał żadnego, bo naszpikowane były określeniami typu ostry bajdewind czy prawy hals lewym figofago), po czym powiódł maga do swojej kajuty.

Zapadła ciemność, więc szyper najpierw zapalił trzy świece w lichtarzu, później wskazał Rosselinowi miejsce przy stole i skromny zydelek. Sam zasiadł obok rozłożonych rulonów map morskich i wielkiego, oprawnego w skórę foliału, z którego wystawało pełniące rolę zakładki pióro harpii górskiej.

– No to w czym mamy problem? – spytał wreszcie.

Pogodnik westchnął.

– Nie pamiętam, żebym się mustrował na pokład tego statku...

– „Aqury”, magu, „Aqury” – poprawił go łagodnie szyper. – I nie mów o niej „ten statek”, błagam. Teraz to także i twoja dziewczyna... – rzekł z jakąś dziwną nostalgią w głosie, po czym roześmiał się ochryple, pewnie by nie wyjść na sentymentalnego.

– A co do kontraktu, to proszę bardzo – zaczął, sięgając pod rulon map. Chwilę szperał tam, przekładając jakieś papiery. Wyciągnął pojedynczą pergaminową kartę i z bezpiecznej odległości pokazał ją pogodnikowi. – Podpisany, to i obowiązuje. – Skrobnął paznokciem w miejscu, gdzie widniał wielki, zakończony potrójnym zawijasem podpis Rosselina.

Ten, wzdychając w zadumie, oglądał kontrakt jak weksel na milion imperiałów, który własnoręcznie podżyrował po pijanemu. Wszystko się zgadzało: data była wczorajsza, podpis jego, obok stosowny gryzmoł Tortinatusa wbiegający na plamę wina, które pewnie wtedy obaj popijali...

Nic, tylko skakać do oceanu. Jedynym pocieszeniem było to, iż najął się wyłącznie na kurs do Garandyny i z powrotem. Czterysta mil w jedną stronę – da się przeżyć, o ile nie zajdą jakieś paskudne okoliczności.

Szyper z ukosa przyglądał się, jak mag studiuje umowę. Wreszcie ostentacyjnie chrząknął. A gdy Rosselin podniósł głowę, Tortinatus westchnął i zaczął z krzywym uśmiechem:

– No, powiem ci, bo i tak pewnie byś to swoją magią wywęszył... Rozumiesz, towary w ładowniach są, a jakże. – Roześmiał się szorstko, wodząc twardym spojrzeniem po swojej kajucie. Dosyć była zagracona, prawdę mówiąc. Rulony map sąsiadowały z zasuszoną głową małpy i wiszącymi na haczykach ubraniami. – Ale przecież wiesz, że Garandyna słynie z połowów pereł...

Bystro spojrzał na pogodnika.

– Legalne towary legalnymi towarami, a przemyt swoją drogą. Kupi się parę perełek, zamocuje za burtą i tak przemyci do naszej stolicy świata, znaczy Fertu... i sprzeda z zyskiem co najmniej dziesięciokrotnym.

Rosselin zrobił się biały na twarzy. Nie dość, że pomyłkowo został obsadzony w roli maga morskiego, to jeszcze znajdował się na statku przemytniczym! Jak cesarscy celnicy znajdą kontrabandę, to całej załodze wyrwą wszystko, co się tylko uda, poczynając od oczu i języka, a skończywszy na... Tu zbladł jeszcze bardziej, bo odkrył, że na innych organach zależy mu bardziej nawet niż na języku.

– Ale dlaczego chcesz wystawić perły za burtę? – spróbował skupić uwagę szypra na czymś innym niż własny strach. – Przecież to bez sensu...

Tortinatus westchnął ciężko.

– Może i bez sensu, może i ryzykowne, ale cesarscy mają specjalnie tresowane psy, na pokładzie trudno coś przeszmuglować. Takie bydlę każdą perełkę wywęszy, nawet w pełnej zęzie – poskarżył się.

Poprawił swój dziwny kapelusz na stole, tak żeby celował ostrym końcem w stronę Rosselina.

– Będzie tego czytania. – Zabrał kontrakt i przygniótł go grubym dziennikiem pokładowym. – Suszy mnie, pora na przyjemności...

* * *

Najpierw tylko pili i tylko we czterech: szyper, mag i obaj oficerowie, choć Naftilus powinien nadzorować wachtę. Pili, jedli, rozmawiali. Wreszcie Farclay, drugi oficer, wyciągnął z kieszeni coś, czego Rosselin nigdy wcześniej nie widział: długie, brązowe skręty w szczelnym metalowym pudełku. Wtedy całą mesę wypełnił zapach, który magowi przypominał mieszankę „Zioła uniwersalne” z apteki Farfinkelszta.

– Turkeńskie cygara. Nowinka z południa – rzekł z dumą oficer. – Trujące, ale za to jakie przyjemne!