BARTŁOMIEJ TROKOWICZ

PAN MISIO

Czy lisy śnią o gadających kurach?

Oficyna wydawnicza RW2010 Poznań 2015

Redakcja: Joanna Ślużyńska

Korekta: Maciej Ślużyński

Redakcja techniczna zespół RW2010

Copyright © Bartłomiej Trokowicz 2015

Ilustracje Copyright © Dalia Żmuda-Trzebiatowska

Copyright © for the Polish edition by RW2010, 2015

e-wydanie I

ISBN 978-83-7949-131-5

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem cytatów w artykułach i recenzjach – możliwe jest tylko za zgodą wydawcy.

Aby powstała ta książka, nie wycięto ani jednego drzewa.

Oficyna wydawnicza RW2010

Dział handlowy: marketing@rw2010.pl

Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl

DZIEŃ PIERWSZY

Nieopodal Pagórka, w Lesie, mieszkał pan Misio. Było bardzo ważne, żeby zwracać się do niego „panie Misiu”, bo jak słyszał poufałe „Misiu”, to się denerwował.

Pan Misio, jak każdy Niedźwiedź, był drapieżnikiem, to znaczy, że musiał zjeść czasem inne zwierzę, aby zaspokoić głód. Potrafił jednak długo wytrzymać bez jedzenia, poza tym żywił się też jagodami, liśćmi, a czasem pędrakami. Miał bardzo dobry charakter i nie chciał zjadać innych. Efekt był taki, że wiele małych zwierząt z Lasu przychodziło do pana Misia po wsparcie.

Tego słonecznego ranka przybiegła Wiewiórka. Trzymała w łapkach orzeszek i nerwowo go obracała. Zerknęła na pana Misia czarnymi oczkami, jak to tylko wiewiórki potrafią, i zaszczebiotała:

– Panie Misiu, przychodzę po radę.

Pan Misio ziewnął szeroko – tak, to nieładnie, ale w końcu był Niedźwiedziem. Wielką, pazurzastą łapą podrapał się po boku i leniwie zapytał:

– W czym problem, pani Wiewiórko?

Wiewiórka zaczęła szybko opowiadać:

– Niedaleko mojej Tajnej Dziupli, w której gromadzę orzeszki na zimę, założył swą siedzibę pan Wilk. Ot, przypadek, świat jest mały, a Las jeszcze mniejszy. Pan Wilk pewnego dnia przyprowadził panią Wilczycę, a potem pojawiły się Wilczęta. Od tego czasu pani Wilczyca wciąż poluje na coś do zjedzenia. No i rzecz w tym, że ostatnio, ilekroć przynoszę kolejnego orzeszka do dziupli, spogląda na mnie nieco dziwnie.

Pan Misio popatrzył przeciągle na Wiewiórkę. „Zjeść czy nie zjeść? – zapytał sam siebie. – Za bardzo się nie pożywię, a łapki ma takie zgrabne… Ten orzeszek tak nerwowo obraca… I ten rudy ogon taki puszysty…”

– Wtedy robi mi się trochę nieswojo – kontynuowała Wiewiórka. – Wilk to dobry sąsiad, nigdy przedtem nikomu nie wadził, ale wiadomo, jak kobieta potrafi zmienić mężczyznę. No i jeszcze te dzieci…

Pan Misio troszeczkę się wyłączył. Tempo napływających informacji i ich treść zdecydowanie mu nie odpowiadały. Pomyślał, że Wilk rzeczywiście zrobił się jakiś inny.

Wcześniej potrafili razem gdzieś pójść, zjeść parę jagódek i pogadać przy okazji o życiu. Ostatnio kontakt trochę się urwał. No tak, Wilczyca... Młode… Pan Misio chadzał teraz na jagódki sam.

– Nie mam już spokoju – mówiła Wiewiórka. – Nie dość, że lękam się, iż jakiś Szczur leśny zeżre mi orzeszki, to jeszcze boję się, że Wilki zjedzą... mnie!

Szczura pan Misio znał. A przynajmniej kojarzył go odlegle z niewielkimi świństwami robionymi mniejszym zwierzętom. To podkradł orzeszka, a to doniósł na Chrabąszcza, że gdzieś bzyka… Taki był z niego zwierzak. Nic dobrego.

– Pani Wiewiórko – zaczął Miś powoli – problem jest najwyraźniej poważny. – Zawahał się. Problem wyglądał na tyle poważnie, że nie wiedział, co z nim zrobić. – Pogadam z panem Wilkiem i spróbuję na niego wpłynąć – dodał po zastanowieniu.

To uspokoiło Wiewiórkę. Wszyscy wiedzieli, że pan Misio, jako największy i najsilniejszy, mógł wpłynąć na każdego.

Miś nie czuł się tak pewny swoich możliwości. A jeżeli Wilk mu się sprzeciwi, to co? Dać łapą w pysk? Jakoś to nie pasowało do dystyngowanego stylu pana Misia. No ale jak trzeba dać łapą w pysk… Z drugiej strony to przecież stary kolega... Żeby to jeszcze Wilk osobiście chciał pożreć panią Wiewiórkę…

– Dziękuję, panie Misiu – rzekła Wiewiórka, odwróciła się i błyskawicznie pobiegła w Las.

Misio stanął przed swoim barłogiem nieco bezradnie. Wcześniej planował udać się do siedziby dzikich pszczół na miodek, ale teraz zastanawiał się, czy nie pójść do Wilka pogadać o problemie. Chwila zastanowienia… „Niee, idę na miodek” – i pan Misio poszedł.

***

Pszczoły żądliły, ale niedźwiedzia skóra jest gruba. Nic nie mogło powstrzymać apetytu pana Misia. Najwyżej to, że pszczoły robią za mało miodu jak na tak dużego łasucha. „Nie powinienem był zjadać im wszystkiego” – pan Misio miał wyrzuty sumienia.

– Nie powinieneś, panie Misiu – odpowiedziała Królowa Pszczół jego myślom.

Pan Misio wahał się przez chwilę. Miodek nadal skapywał mu z łap. Po chwili takiego kapania Misio znowu polizał łapę.

– Królowo złota, wiem, jak dużo pracy kosztował was ten miód, i muszę przeprosić za to, że go jem, i za to samo dziękuję.

Królowa zabzyczała zdenerwowana.

– Wciąż jest lato – kontynuował pan Misio – do zimy zdążycie kilkakrotnie odrobić to, co teraz zjadłem. Obiecuję, że więcej nie będę was nachodził. – Pan Misio bezczelnie przymrużył oko.

– Przeniosę rój w inne miejsce! Nie znajdziesz nas! – odbzyczała Królowa.

– I to jest bardzo dobry pomysł! – Pan Misio uśmiechnął się szeroko. Wylizał łapy do czysta i szykował się do odejścia.

Królowa, widząc, że rabunek jej zasobów dobiegł końca, zwołała swe hufce, do tej pory atakujące Niedźwiedzia, i zarządziła odwrót. Pszczoły w równych szeregach powróciły do barci. Królowa patrzyła na to z przyjemnością. „Miód stracony, ale okazja do manewrów świetna – uznała. – To może się przydać, gdyby zaatakowały nas szerszenie”.

Pan Misio oddalił się już nieco od pszczelego gniazda. Był w dobrym humorze. Na języku wciąż czuł smak miodu. „Teraz do Wilka” – pomyślał.

***

Jeszcze przed chwilą cień drzewa wydawał się wystarczającym schronieniem. Coś jednak było nie tak… Szczur zamarł w bezruchu. Tuż przed nim stał Lis. Na dodatek Lis był wyraźnie na polowaniu. Przywarł teraz do ziemi, zamierzając skoczyć. Gryzoniowi przeleciało przed oczyma całe życie: wszystkie drobne świństwa zrobione małym zwierzętom. Pamiętał, jak doniósł Chrabąszczowej o bzykaniu Chrabąszcza i jak tego samego dnia zjadł jego kuzyna. Pamiętał, ile razy bezczelnie gapił się z ukrycia na rudą kitę Wiewiórki – po to tylko, by zaraz gdy odeszła, ukraść jej schowanego orzeszka. Pamiętał też… Szczur szybko otrząsnął się ze wspomnień. Sytuacja wymagała szybkiego myślenia.

– Panie Lisie… – zaczął, nie wiedząc jeszcze, co powie dalej.

Lis trochę się rozluźnił. Nie wyglądał już tak, jakby zaraz miał skoczyć. Najwyraźniej zamierzał wysłuchać gryzonia, nim go pożre.

– Wiem, gdzie Wilki mają swoją norę! Pomyśl o smakowitych Wilczętach! – Szczur kombinował po swojemu.

Lis z wrażenia przysiadł na tylnych łapach. Widać było po nim, że skok na Szczura przestał go interesować.

– Wiesz, Szczurku, co Wilk by ze mną zrobił? – zapytał.

– No to może zainteresuje cię kryjówka Wiewiórki?

– Ech, Wiewiórka… Ona ma taki puszysty ogon… Krzywdy jej nie zrobię. – Lis zamyślił się nieco. – Ale o ile wiem, kręcisz się czasem wokół siedziby Człowieka. Byłbym wdzięczny – Lis znacząco oblizał pyszczek – za informację o tym, gdzie i kiedy mógłbym porwać kurę lub dwie.

– Oczywiście, pójdę na zwiad i coś dla ciebie upatrzę – odrzekł Szczur, trochę z ulgą, a trochę przerażony perspektywą całego tego przemykania i czajenia się, które było konieczne w siedlisku Człowieka.

Lis cofnął przednie łapki, wyraźnie dając Szczurowi do zrozumienia, że pozwala mu odejść. Szczur natychmiast to wykorzystał. Błyskawicznie skoczył w chaszcze. Za nim rozległo się jeszcze wołanie Lisa.

– Wiem, gdzie mieszkasz, Szczurku!

Oficyna wydawnicza RW2010 proponuje:

Joanna Łukowska: Z KRAINY KUCYKÓW

Jak to w stadzie.

Zbiorek czterech opowiadań dla dzieci. W rolach głównych występują dzieci, kucyki i duże konie. Opowiadania o dziewczynce, która cicho mówiła, czy o chłopcu, który obraził się na cały świat – to piękne i mądre przypowieści. Bo w Krainie kucyków zawsze znajdzie się jakiś koń, mały lub duży, dzięki któremu wszystko dobrze się kończy albo wszystko się dobrze... zaczyna.

Bohaterowie tych opowiadań to żywe myślące istoty z własnymi problemami. Czasem wstają lewą przednią nogą i mają zły humor, czasem nie sprawdzają się w roli przywódcy stada, czasem są przez to stado odrzucane. A czasem potrafią wykazać się wielką odwagą i wielkim sercem. Mowa o kucykach czy o dzieciach? Sama się przekonaj. Sam przeczytaj i sprawdź. A jak nie umiesz jeszcze czytać, poproś kogoś, żeby ci poczytał na głos.

Polecamy wszystkim mamom, tatusiom, babciom, dziadkom, nauczycielom, przede wszystkim zaś dzieciom! Taka lektura od czasu do czasu przyda się każdemu.

Aneta Rzepka: RENISOWE OPOWIEŚCI

„Renisowe opowieści” to cykl ośmiu baśniowych historii. Ich bohaterem jest Renis, który nigdy nie poznał swoich rodziców. Wychował się wśród wilków, pod troskliwą opieką przybranej matki. Miał szczęśliwe dzieciństwo, ale zawsze był inny, słabszy od braci, wrażliwszy, skłonny do przyjaźni z małymi zwierzętami. Odkrywszy prawdę o swoim pochodzeniu, szuka odpowiedzi na pytania: kim jest, kim chce być, co jest dla niego ważne. Pomagają mu w tym ci, których kocha i szanuje, oraz ci, za których jest odpowiedzialny.

Renisa spotyka niezwykłe wyróżnienie: jego nauczycielem zostaje Atus, legendarny wilk-samotnik. Czy jego mądre rady pomogą mu zaakceptować samego siebie? Czy pokonując codzienne trudności, odkryje, że w jego piersi bije wilcze serce, choć nie urodził się wilkiem? Czy odnajdzie w końcu szczęście?

Agnieszka Korol: LEKSYKON SMOKÓW, czyli poradnik dla początkujących smokolubów

Ilustracje: Jolanta Jaworska

To poradnik dla podróżników zbłąkanych w Krainie Smoków (która nas zewsząd otacza). Znajdziecie w nim charakterystyki poszczególnych rodzajów smoków, a także wskazówki, z którymi osobnikami można się zaprzyjaźnić, a które należy omijać szerokim łukiem.

Leksykon smoków polecamy zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Najlepiej czytajcie go razem, komentując na bieżąco i dzieląc się wrażeniami. Bo każdy z nas kiedyś spotkał smoki.

Agnieszka Korol: TRUSKAWKOWY SMOK

Ilustracje: Jolanta Jaworska

Czarownica Mądrusia i smok podróżny Smokuś przeżywają wspólnie niesamowite przygody w Krainie Białych Smoków i w zamku złego czarodzieja Karafla. Poznają nowych przyjaciół – mieszkańców Zaczarowanego Morza, płyną potwornym statkiem, lądują na Wyspie Poszukiwaczy Skarbów, by ostatecznie dotrzeć do Wysp Bananowych.

„Truskawkowy smok” jest rozwinięciem bajki „O smoku podróżnym, który nie chciał być smokiem” z książki Agnieszki Korol „Bajki o smoku podróżnym”.

Agnieszka Korol: JAK WYDAĆ KSIĄŻKĘ W KRAINIE SMOKÓW

Ilustracje: Jolanta Jaworska

Niewinny Pastuszek, autor bajek, udaje się do wielkiego miasta, by wydać swoją pierwszą książkę. Napotyka wiele przeszkód. W odszukaniu właściwego wydawcy pomaga mu krasnoludek Tutejszy.

„Jak wydać książkę w Krainie Smoków” to groteska i satyra w konwencji bajki na temat sytuacji, w jakiej znajdują się obecnie debiutujący polscy autorzy. Jest to powiastka zarówno dla starszego, jak i młodszego czytelnika.

Agnieszka Korol to specjalistka od smoków. Zna ich obyczaje i cechy charakteru. A o Krainie Smoków wie tyle, jakby w niej mieszkała.

Agnieszka Korol: NIEGRZECZNA KSIĘŻNICZKA

Ilustracje: Jolanta Jaworska

Niegrzeczna księżniczka to panna niepokorna i przebojowa, robiąca wokół siebie mnóstwo zamieszania. W tej pannie zakochuje się pewien odważny rycerz, latający na tęczoskrzydłym smoku. Po ślubie lądują razem w jego zamku. Pod wpływem rad mądrej wiedźmy księżniczka nieco łagodnieje, uczy się czarodziejskich słów: dzień dobry, proszę, dziękuję, przepraszam i do widzenia. Próbuje też czarować, przez co pakuje się w kłopoty. Razem z rycerzem, smokiem, wiedźmą i krasnoludkiem przeżywa liczne przygody i... zmienia się.

Emma Popik: TAJEMNICE EMILKI

Zadawaj pytania i szukaj odpowiedzi.

Tajemnice Emilki to opowieść o wrażliwej, ciekawej świata dziewczynce, która nawet nie podejrzewa, jak wiele zmieni w jej życiu jedno wydarzenie, jeden sekret. Emilka zaczyna inaczej postrzegać świat wokół siebie. Próbując rozwikłać zagadkę kociąt, poznaje tajemnice innych. Zaczyna zadawać pytania, których wcześniej nie zadawała. I widzi rzeczy, na które przedtem nie zwracała uwagi.

Kto porzucił kotki pod płotem? Kim są sieroty europejskie? Czemu chłopcy się biją? Dlaczego bibliotekarz w ciepły dzień chodzi w szaliku? Kto mieszka w dzikim sadzie? Kto rozmawiał pod oknami dziwnie trzaskającym głosem? Co ukrywa Babcia? A Jolka? Co znaczy grzeczność Nuli? Jaki naprawdę jest Aki? Co trzyma w swojej wielkiej torebce pani Rysia? Może dobre wychowanie? Czy bliźnięta mogą być zupełnie do siebie niepodobne?

Wiele pytań zaprząta Emilkę, która podąża od jednej przygody do drugiej, od jednego sekretu do drugiego. Niepostrzeżenie kształtuje się charakter Emilki – staje się coraz silniejsza, odważniejsza i pewniejsza siebie. Zdobywa wiedzę, jak odmawiać, gdy nie chce czegoś zrobić, i jak nie przejmować się tym, na co nie ma wpływu.

Joanna Łukowska: PAŃSTWO TAMICKIE

Kraina niezwyczajnej codzienności

Powieść obyczajowa w dwudziestu epizodach, które łączy para bohaterów – młode małżeństwo, wchodzące w dorosłe życie na przełomie lat 80-tych i 90-tych ubiegłego wieku. Zaczyna się od „ślubu z rozsądku”, czyli... dla mieszkania. Takie były czasy, że osobie samotnej przysługiwała zaledwie kawalerka, a małżeństwu „aż” M3. Sporo humoru w codzienności, czasem zaskakujący finał, trochę wzruszeń i smutku, trochę grozy, odrobina magii... Jak to w życiu.

Bohaterami są ludzie, duzi i mali, zwierzęta, duchy oraz święci. Książka, która bawi, wzrusza i pokrzepia. To patchworkowa opowieść, w której kolejne rozdziały są jak kolorowe kawałki kołdry – każdy inny, ale razem tworzą zgrabną i ciepłą całość.