Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Adelina Amouteru

MIASTO-PAŃSTWO MERROUTAS.
MORSKIE KRAINY

Adelina Amouteru

Adelina Amouteru

Tytuł oryginału: THE ROSE SOCIETY

Tłumaczenie: MARCIN MORTKA

Redaktor prowadzący: AGNIESZKA SKÓRZEWSKA-SKOWRON, NATALIA GALUCHOWSKA

Korekta: MARZENA ZIELIŃSKA, JOANNA ŁAPIŃSKA

Liternictwo okładki: MARTA ŻURAWSKA-ZARĘBA

Skład okładki: BERNARD PTASZYŃSKI

Copyright © 2015 by Xiwei Lu
Map illustration copyright © 2014 by Russell R. Charpentier

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.
This edition published by arrangement with G.P. Putnam’s Sons, a division of Penguin Young Readers Group, a member of Penguin Group (USA) LLC, a Penguin Random House Company.

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.,
Warszawa 2016
All rights reserved

Wydanie I

Wszystkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8073-006-9

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa
tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla Cassie.
Bez względu na to, co się wydarzy,
zawsze pozostaniemy siostrami.

Adelina Amouteru

Gdy byłam małą dziewczynką, moja mama podczas długich wieczorów opowiadała mi stare bajki ludowe. Jedną z nich pamiętam szczególnie dobrze. Pewnego razu chciwy książę zakochał się w przewrotnej dziewczynie. Książę miał więcej pieniędzy niż potrzebował, ale ciągle było mu mało. Gdy zachorował, odwiedził Królestwo Wielkiego Oceanu, gdzie Zaświaty spotykają się z krainą żywych, by wynegocjować u Moritas, bogini Śmierci, jeszcze kilka lat życia. Kiedy ta mu odmówiła, książę ukradł jej złoto nieśmiertelności i umknął na powierzchnię. Chcąc się zemścić, Moritas posłała swą córkę Caldorę, anioła Furii, by go złapała. Caldora wyszła z morskiej piany pewnej ciepłej, burzliwej nocy, odziana jedynie w srebrny jedwab. Była olśniewająco pięknym duchem pośród mgieł. Książę podbiegł nad brzeg morza, by ją powitać. Caldora uśmiechnęła się i dotknęła jego policzka.

– Co mi dasz w zamian za mą miłość? – spytała. – Czy zgodziłbyś się rozstać ze swoim królestwem, swą armią, swymi klejnotami?

Książę, oślepiony jej urodą, a jednocześnie chcący jej zaimponować, pokiwał głową.

– Dam ci wszystko, co chcesz – odparł. – Jestem największym człowiekiem na świecie. Nawet bogowie nie mogą się ze mną równać.

Oddał jej zatem swe królestwo, swą armię oraz swe klejnoty. Ona przyjęła ofiarę z uśmiechem, a potem pokazała mu swą prawdziwą postać – stanęła przed nim jako potworny szkielet z płetwami. Następnie spaliła jego królestwo do gołej ziemi i zawlokła go pod powierzchnię morza, do Zaświatów, gdzie cierpliwie czekała jej matka, Moritas. Książę raz jeszcze próbował targować się z boginią, ale było już za późno. Mszcząc się za ukradzione złoto, Moritas pożarła jego duszę.

Stoję wraz z moją siostrą na pokładzie statku handlowego, zmierzającego w stronę spowitego porannymi mgłami miasta-państwa Merroutas i myślę o tej opowieści. Co ludzie będą mówić o mnie, gdy zamienię się w pył niesiony wiatrem?

Była sobie raz dziewczyna, która miała ojca, ukochanego księcia i grupę przyjaciół. Wszyscy ją zdradzili, a ona ich pozabijała.

Miasto-państwo Merroutas

Morskie Krainy

Byli niczym błysk na niebie, niczym ciemność umykająca przed świtem. Nigdy wcześniej się nie pojawili i nigdy nie będą już istnieć.

Nieznany autor o Mrocznych Piętnach

Adelina Amouteru

Chyba gdzieś tu jest.

Głos Violetty wyrywa mnie z zadumy.

– Co? – pytam cicho i otaczam ręką jej ramię. Przeciskamy się przez zatłoczoną ulicę. Violetta mocno zaciska usta. Dobrze wiem, że czymś się przejmuje. Widzi, że jestem zamyślona, ale cieszę się, że dzieli się ze mną obawami.

– Powiedziałam, że on tu chyba gdzieś jest. Na głównym rynku.

Nadchodzi wieczór najdłuższego dnia roku. Jesteśmy zagubione w świątecznym rozgardiaszu państwa-miasta Merroutas, zamożnej, kipiącej życiem metropolii, w połowie drogi między Kenettrą i Imperium Tamurańskim. Słońce niemalże skryło się za horyzontem, a trzy księżyce wiszą nisko – w toni morskiej odbijają się ogromne złote kule.

W Merroutas huczy od obchodów letniego święta zwanego Ucztą Stworzenia, które otwiera miesiąc postu. Wraz z Violettą przebijamy się przez tłumy bawiących się, oszołomione krzykliwymi barwami. Tej nocy obie mamy na sobie tamurańskie szaty z jedwabiu, włosy upięłyśmy wysoko, a na palce wsunęłyśmy pierścionki z brązu. Wszędzie widać ludzi przystrojonych girlandami z jaśminu, którzy cisną się w wąskich uliczkach i całymi gromadami wylewają na główne arterie, by tańczyć w korowodach wokół zwieńczonych kopułami pałaców i świątyń łaziebnych. Przechodzimy wzdłuż kanałów pełnych łodzi wyładowanych ładunkiem, mijamy budynki o złotych i srebrnych fasadach, zdobione kręgami i kwadratami. Z balkonów zwisają zdobne tkaniny, kołyszące się w zadymionym powietrzu.

Mijają nas niewielkie grupki żołnierzy, którzy zamiast zbroi noszą dziś powłóczyste szaty oznaczone emblematem księżyca i korony, naszytym na ich rękawy. Nie należą do Osi Inkwizycji, ale bez wątpienia słyszeli o rozkazach Terena, który pragnie nas pojmać. Trzymamy się od nich z daleka.

Mam wrażenie, że zewsząd otacza mnie mgła. Ze zdziwieniem przyglądam się temu radosnemu świętowaniu wokół. Jak mam na to zareagować? Nastrój zabawy nie dodaje mi energii. Milczę więc i pozwalam, by Violetta prowadziła nas przez zatłoczone ulice. Sama pogrążam się w mrocznych myślach.

Od chwili opuszczenia Kenettry trzy tygodnie temu, nie sypiam dobrze. Budzą mnie szepty, które milkną kilka sekund po przebudzeniu. Czasami mówią do mnie jakieś ciche głosy, choć obok nie ma nikogo. Nie zawsze udaje mi się zrozumieć, co tak naprawdę do mnie szepczą, ale czuję ich obecność z tyłu głowy. Są niczym ostrze, dźwięk pogrążony w tańcu z ciszą, lampa, która płonie na czarno. Niczym złowieszczy, coraz potężniejszy ogień.

„Adelino – mówią. – Dlaczego obwiniasz się o śmierć Enza?”

– Powinnam lepiej kontrolować swe iluzje – odpowiadam im cicho. – Mogłam uratować mu życie. Powinnam szybciej zaufać Sztyletom.

„Nic nie stało się z twojej winy – przekonują mnie szepty. – Przecież go nie zabiłaś. To nie twoja broń zakończyła jego życie. Dlaczego więc to ty zostałaś wygnana? Nie musiałaś wracać do Sztyletów. Nie musiałaś im pomagać w ratowaniu Raffaele’a. Mimo to zwrócili się przeciwko tobie. Dlaczego wszyscy zapominają o twoich dobrych intencjach, Adelino? Dlaczego czujesz się winna, choć tak naprawdę nie była to twoja wina?”

– Bo go kochałam. A teraz nie żyje.

„Tak jest lepiej – upierają się szepty. – Czy ty nie czekałaś zawsze u szczytu schodów, wyobrażając sobie, że jesteś królową?”

– Adelino! – odzywa się Violetta. Szarpie mnie za rękaw, a szepty umykają. Potrząsam głową i próbuję się skupić.

– Jesteś pewna, że tu przebywa? – pytam.

– Jeśli to nie on, to ktoś inny z Mrocznym Piętnem.

Przybyłyśmy do Merroutas, by umknąć przed czujną Inkwizycją. To najbliższe z miast poza kontrolą Kenettry, ale my i tak zmierzamy dalej, w stronę Słonecznych Krain, jak najdalej od Inkwizytorów. Zatrzymałyśmy się tutaj tylko z jednego powodu, a jest nim najsłynniejszy z nas, chłopak o imieniu Magiano.

Raffaele, przystojny młody kawaler do towarzystwa, który kiedyś był moim przyjacielem, wspomniał raz o Magiano podczas naszych popołudniowych sesji treningowych. Potem słyszałam to imię jeszcze wiele razy z ust tysięcy podróżników. Niektórzy utrzymują, że wychowały go wilki w gęstych lasach Bursztynowej Wyspy, wchodzącej w skład archipelagu leżącego na wschód od Kenettry. Inni twierdzą, że przyszedł na świat na gorących pustyniach Domacci, jako bękart wychowany przez nomadów. Mówią, że to dziki chłopiec, niemalże zwierzę, ubrany od stóp do głów w liście, szybki i sprytny niczym lis przemykający o północy. Pojawił się znienacka kilka lat temu i od tego czasu niejednokrotnie uciekał przed aresztowaniem przez Oś Inkwizycji, która ścigała go za wiele rzeczy, począwszy od nielegalnego hazardu, a na kradzieży klejnotów koronnych kenettrańskiej królowej skończywszy. Opowieści głoszą, że Magiano potrafi muzyką swej lutni nakłonić cię do skoku z klifu, a kiedy się uśmiecha, jego zęby lśnią złowrogo. Wiemy, że został obdarzony Mrocznym Piętnem, ale nikt nie wie, jaką włada mocą. Możemy być pewne tylko tego, że niedawno widziano go tutaj, w Merroutas.

Gdybym była nadal tą samą dziewczyną co rok temu, zanim dowiedziałam się, że władam mocą, chyba nie znalazłabym w sobie odwagi, by wyruszyć na poszukiwania człowieka otoczonego tak złą sławą. Potem jednak zabiłam swego ojca. Wstąpiłam do Bractwa Sztyletu. Zdradziłam ich, a oni zdradzili mnie. Albo na odwrót. Sama już nie wiem. Wiem tylko tyle, że Sztylety są teraz moimi wrogami.

Kiedy zostajesz zupełnie sam w tym świecie, który nienawidzi cię, a jednocześnie się ciebie boi, chcesz znaleźć innych, podobnych sobie. Nowych przyjaciół. Ludzi obdarzonych Mrocznym Piętnem, którzy pomogą ci zbudować własną społeczność. Przyjaciół takich jak Magiano.

– Salaam, prześliczne Tamuranki!

Znalazłyśmy się na kolejnym placu niedaleko zatoki. Wzdłuż jego boków rozmieszczono stragany z dymiącymi kotłami pełnymi jedzenia. Tu i ówdzie widać kuglarzy w maskach z długimi nosami, prezentujących różne sztuczki przy swoich stołach. Jeden ze sprzedawców smakowitych potraw uśmiecha się, gdy spoglądamy na niego. Jego włosy ukryte są pod tamurańskim turbanem, a jego broda jest ciemna i zadbana. Kłania się nam, a ja odruchowo dotykam głowy. Moje srebrne włosy są nadal krótkie i poskręcane po gwałtownym cięciu, dlatego wolałam je ukryć pod dwoma długimi szarfami złocistego jedwabiu, którymi obwiązałam głowę. Wieńczą je złote frędzelki opadające mi na czoło. Okaleczoną część twarzy zamaskowałam iluzją. Dla tego człowieka moje blade rzęsy są ciemne, a oczy bez skazy.

Zerkam na jego towary. Parujące garnki pełne nadziewanych liści winorośli, szaszłyki z jagnięciny i ciepłe chlebki. Ślinka mi cieknie.

– Piękne dziewczęta z mojej ojczyzny! – wdzięczy się do nas. Nie rozumiem większości jego słów poza: „chodźcie” oraz „dość postu”. Uśmiecham się do niego i kiwam głową. Nigdy dotąd nie byłam w mieście z tak liczną populacją Tamuran. Mam wrażenie, że wróciłam do domu.

„Mogłabyś rządzić takim miastem” – podpowiadają mi szepty w głowie, a moje serce wypełnia radość.

Podchodzimy do straganu. Violetta wysupłuje kilka talentów i wręcza je sprzedawcy. Ja trzymam się z tyłu. Przyglądam się ich rozmowie. Widzę, jak moja siostra rozbawia go. Mężczyzna pochyla się i szepcze jej coś na ucho. Violetta rumieni się, a potem odpowiada uśmiechem, który mógłby zawstydzić słońce. W końcu odchodzi z dwoma szaszłykami, a sprzedawca długo się w nią wpatruje, nim wreszcie zwróci uwagę na kolejnych klientów. Przechodzi szybko na miejscowy język.

– Avei, avei! Zapomijcie o swych grach, poczęstujcie się chlebem!

Violetta oddaje mi talent.

– Wytargowałam zniżkę – mówi. – Wpadłyśmy mu w oko.

– Słodka Violetto! – unoszę brew, biorąc do ręki jeden z szaszłyków. Jak dotąd nie brakuje nam gotówki, gdyż dzięki mym mocom udaje mi się okradać szlachciców. To mój wkład, ale Violetta dysponuje zupełnie innymi zdolnościami.

– W tym tempie niedługo będą nam płacić, byśmy jadły ich potrawy.

– Taki mam plan – mówi Violetta i spogląda na mnie z niewinnym uśmiechem, który nie ma w sobie nic z niewinności. Jej wzrok prześlizguje się po placu i zatrzymuje na ogromnym ognisku, które płonie przed świątynią.

– Jesteśmy coraz bliżej – dodaje i odgryza kawałek mięsa. – Jego moc nie jest szczególne silna. Wysyła wibracje, kiedy się do niego zbliżamy.

Kończymy posiłek, a potem ruszam za Violettą, która wykorzystuje swą moc i prowadzi nas przed tłum roztańczonych ludzi. Od chwili, kiedy uciekłyśmy z Estenzii, co wieczór siadamy naprzeciwko siebie, a ja pozwalam, by eksperymentowała na mnie, zupełnie jak wtedy, gdy byłyśmy małe, a ona zaplatała mi warkoczyki. Zawiązuję jej oczy i chodzę w ciszy po pokoju, sprawdzając, czy jest w stanie mnie namierzyć. Violetta skupia się i dotyka nici mocy, badając ich strukturę. Widzę, że staje się coraz silniejsza. To mnie trochę przeraża. Ale obie złożyłyśmy sobie obietnicę, po tym jak opuściłyśmy Bractwo Sztyletu – nigdy nie wykorzystamy naszych mocy przeciwko sobie. Zawsze jestem gotowa zasłonić ją iluzją, a w zamian za to Violetta nigdy nie blokuje mojego talentu. To wszystko. Muszę komuś zaufać.

Włóczymy się przez prawie godzinę, kiedy nagle Violetta zatrzymuje się na środku placu i marszczy brwi. Stoję przy niej i przyglądam się jej twarzy.

– Zgubiłaś go?

– Niewykluczone – odpowiada siostra. Muzyka niemalże zagłusza jej słowa.

Czekamy. Violetta w końcu skręca w lewo i skinieniem głowy nakazuje mi, bym za nią ruszyła, ale po chwili zatrzymuje się ponownie. Obraca się wokół własnej osi i zakłada ręce na piersi z cichym westchnieniem.

– Znowu go zgubiłam – stwierdza. – Może powinnyśmy wrócić tą samą drogą, którą tu przyszłyśmy.

Ledwie zdążyła to powiedzieć, na drodze stanął nam kuglarz w masce z długim nosem, ubrany w kolorowe, choć mocno niedopasowane części garderoby. Natychmiast zauważam, że jego strój został uszyty z cennego płótna i pofarbowany drogimi barwnikami. Kuglarz łapie moją siostrę za rękę i unosi do ust, jakby chciał ją ucałować, a potem kładzie sobie jej dłoń na sercu. Gestem zaprasza nas, byśmy dołączyły do grupki ludzi otaczających jego stolik.

Od razu rozpoznaję kenettrańską grę hazardową, w której prowadzący układa dwanaście kolorowych kamieni i prosi o wybranie trzech. Potem chowa je pod kubkami i zmienia ich ustawienie. Często w grze uczestniczy grupa ludzi i ten, kto odgadnie położenie wszystkich trzech kamieni, nie tylko odzyskuje własne pieniądze, ale także te, które postawili na wygraną pozostali uczestnicy oraz wyłożył kuglarz.

Sakiewka tego kuglarza jest pękata, co oznacza, że nie przegrał jeszcze ani razu. Mężczyzna kłania się nam bez słowa i pokazuje, byśmy wybrały trzy kamienie, a potem zachęca pozostałych, stojących wokół stołu, do udziału w grze. Dwóch gapiów z ochotą i entuzjazmem wybiera kamienie.

Po przeciwnej stronie stołu stoi młody malfetto, któremu krwawa gorączka pozostawiła osobliwą czarną wysypkę na uchu i policzku. Udaje zamyślonego, ale widzę, że jest przerażony. Mmm... Moja moc skupia się na nim niczym wilk zwabiony zapachem krwi.

Violetta pochyla się ku mnie.

– Zagrajmy, co? – mówi, lecz widzę, że również nie spuszcza oka z chłopaka. – Chyba coś wyczuwam.

Skinieniem głowy daję kuglarzowi znak, a potem kładę mu dwa złote talenty na wyciągniętej dłoni. Dziękuje mi wytwornym ukłonem.

– To za moją siostrę i za mnie – dodaję i wskazuję trzy kamienie, na które chcemy postawić pieniądze.

Kuglarz bez słowa przytakuje, a potem przykrywa kamienie kubkami i zaczyna zmieniać ich kolejność. Obie spoglądamy na młodego malfetto, który obserwuje kubki ze skupieniem. Czekamy, aż kuglarz skończy, tymczasem pozostali widzowie zerkają na chłopaka i śmieją się. Niektórzy szydzą z niego, ale chłopiec ich ignoruje.

W końcu mężczyzna kończy mieszanie kubków, ustawia je w równym szeregu, a potem wsuwa ręce w rękawy i daje znak uczestnikom gry, aby odgadli, gdzie znajdują się ich kamienie.

– Czwarty, siódmy i ósmy! – krzyczy pierwszy z graczy, waląc dłońmi o stół.

– Drugi, piąty i dziewiąty – mówi kolejny, a potem odzywa się pozostałych dwóch. Wtedy kuglarz spogląda na mnie.

– Pierwszy, drugi i trzeci – mówię, unosząc głowę. Pozostali śmieją się trochę, ale nie zwracam na to uwagi.

– Szósty, siódmy i dwunasty! – woła chłopak malfetto.

Kuglarz unosi pierwszy kubek, potem drugi i trzeci. Już wiem, że przegrałam. Próbuję udawać rozczarowaną, ale moja uwaga nadal jest skupiona na chłopaku malfetto. Wybrał szósty kubek, siódmy i dwunasty. Kuglarz unosi szósty kubek i okazuje się, że ten odgadł poprawnie. Malfetto krzyczy z radości, a reszta kręci głowami z niezadowoleniem.

Kuglarz podnosi siódmy kubek i okazuje się, że chłopak znów trafił. Inni zaczynają spoglądać po sobie z niepokojem. Jeśli okaże się, że malfetto pomylił się co do ostatniego, wszystkie pieniądze przypadną kuglarzowi. Jeśli jednak zgadnie, cała wygrana będzie jego.

Prowadzący grę odwraca ostatni kubek. Chłopak miał rację! Wygrywa wszystko! Kuglarz obrzuca go ostrym spojrzeniem, a zaskoczony malfetto wydaje okrzyk zachwytu. Pozostali gracze wpatrują się w niego ze złością. Widzę nienawiść w ich sercach, błyski energii, które zlewają się w czarne plamy.

– Co o tym sądzisz? – pytam Violettę. – Masz jakieś zdanie na temat jego mocy?

Moja siostra nie spuszcza wzroku z rozradowanego chłopaka.

– Idź za nim.

Kuglarz niechętnie oddaje swoją sakwę oraz pieniądze postawione przez pozostałych uczestników gry. Chłopak zbiera monety, a ja dostrzegam, że reszta graczy szepcze coś między sobą, a potem idzie w ślad za oddalającym się malfetto. Są spięci, a na ich twarzach widać zaciekłość. Chcą go zaatakować.

– Chodźmy – mówię do Violetty.

Rusza za mną bez słowa.

Chłopak przez moment jest zbyt szczęśliwy, by uzmysłowić sobie, że znalazł się w niebezpieczeństwie. Dopiero na skraju placu dostrzega śledzącą go grupę. Nadal idzie przed siebie, ale w jego ruchach widać nerwowość. Wyczuwam narastający strach, a jego słodki posmak wabi mnie i kusi.

W pewnym momencie malfetto zrywa się do biegu i wpada w wąską uliczkę, gdzie nie ma zbyt wiele światła ani ludzi. Wraz z Violettą chowamy się w cieniu, a ja okrywam nas delikatną iluzją, byśmy pozostały w ukryciu. Marszcząc brwi, przyglądam się chłopcu. Ktoś owiany tak wielką sławą jak Magiano z pewnością nie okazałby się tak niefrasobliwy.

W końcu dogania go jeden z hazardzistów i przewraca na ziemię, nim chłopak zdoła podnieść ręce. Drugi udaje, że potyka się o jego ciało, ale przy tym kopie go w brzuch. Chłopiec skamle, a jego strach zamienia się w panikę. Widzę nici lęku, skłębione nad jego ciałem, tworzące ciemną, migotliwą sieć. W mgnieniu oka dopadają go inni uczestnicy gry. Jeden łapie go za koszulę i przyciska do muru. Głowa malfetto z całej siły uderza o kamień. Chłopak osuwa się na ziemię i zwija w kłębek.

– Dlaczego uciekłeś? – pyta któryś z graczy. – Przecież tak dobrze bawiłeś się przy stole! Nigdy nie widziałem, by ktoś tak oszukiwał.

– A po co malfetto tyle forsy? – dołącza inny. – Szukasz doctore, który naprawi ci gębę?

– A może chcesz zapłacić dziwce, by przekonać się, jak to jest?

Przyglądam się całej tej scenie bez ruchu. Gdy należałam do Sztyletów i zdarzało mi się ujrzeć prześladowanych malfetto, zamykałam się potem w komnacie i płakałam, ale od tego czasu widziałam takie sceny już tyle razy, że nie robią na mnie większego wrażenia. Karmię się strachem, ale nie mam poczucia winy z tego powodu. Napastnicy nie przestają torturować chłopaka, a ja nie czuję nic. Tylko czekam.

Niespodziewanie malfetto podnosi się i ku zaskoczeniu wszystkich rzuca się do ucieczki. Pozostali zaczynają go natychmiast ścigać.

– Nie ma Mrocznego Piętna – szepcze Violetta. Kręci głową z niedowierzaniem. – Przepraszam. Musiałam wyczuć kogoś innego.

Z jakichś przyczyn mam ochotę podążyć za tą grupą. To nie Magiano, a więc nie mam powodu, by mu pomagać. Być może kieruje mną nagromadzona frustracja albo napływ mrocznych uczuć. A może popycha mnie do działania świadomość, że Sztylety nie chciały ryzykować życia dla ratowania zwykłych malfetto, pozbawionych Mrocznego Piętna? Może wciąż prześladuje mnie wspomnienie chwili, gdy przywiązano mnie do stosu, obrzucono kamieniami i skazano na śmierć w płomieniach na oczach całego miasta? Przez moment przemyka mi przez głowę myśl, że gdybym była królową, uznałabym krzywdzenie malfetto za zbrodnię. Wystarczyłby rozkaz, by skazać prześladowców tego chłopca na śmierć.

Pospiesznie ruszam za nimi.

– Chodź! – wołam siostrę.

– Nie wolno – mówi Violetta, choć uświadamia sobie, że to bezcelowe.

– Będzie zabawnie! – uśmiecham się.

– Rozumiesz to słowo inaczej niż reszta ludzi! – Moja siostra unosi brew, ale rusza za mną.

Biegniemy przez ciemność, skryte w iluzji, którą dla nas utkałam. Gdzieś przed nami rozlegają się krzyki, gdy chłopak skręca w boczną uliczkę, próbując zgubić napastników. Bezskutecznie. Jesteśmy coraz bliżej i widzę, że pozostali doganiają go. Potem rozlega się krzyk bólu. Jeden z graczy ciosem w twarz powala malfetto na ziemię.

Działam bez namysłu. Jednym płynnym ruchem odsuwam skrywające nas nici. Violetta trzyma się z tyłu, ze spokojem przyglądając się rozwojowi wypadków. Napastnicy uświadamiają sobie moją obecność dopiero, gdy podchodzę bliżej i staję przed ich drżącą ofiarą. Wahają się.

– Co to ma znaczyć? – mruczy ich przywódca, który na moment stracił rezon. Zerka na iluzję, która przesłania moją okaleczoną twarz. Widzi tylko piękne, dziewczęce oblicze i na jego twarzy znów pojawia się uśmieszek.

– To jest twoja dziwka, obrzydliwy malfetto? – szydzi z chłopaka. – Jak to możliwe, że poszczęściło ci się aż tak bardzo?

Kobieta stojąca obok niego przygląda mi się podejrzliwie.

– Ona też brała udział w naszej grze – mówi do pozostałych. – Pewnie pomogła mu wygrać.

– Ach, zgadza się! – odpowiada przywódca i odwraca ku mnie. – Zapewne masz przy sobie wygraną z innych stołów, co?

Pozostali napastnicy nie wydają się tacy pewni. Jeden z nich dostrzega uśmiech na mojej twarzy i obrzuca mnie nerwowym spojrzeniem, a potem zerka na Violettę.

– Zmywajmy się stąd – proponuje i podnosi sakwę. – Przecież mamy już pieniądze.

Przywódca cmoka.

– Nie możemy przecież zacząć wypuszczać winnych z rąk! – odpowiada. – Nikt nie przepada za oszustami!

Nie powinnam korzystać z moich mocy nierozważnie, ale to przecież odizolowana, zamknięta uliczka. Poza tym, nie mogę się oprzeć pokusie. Stojąca dalej Violetta szarpie lekko za nici mojej mocy. Wie, co planuję i usiłuje mnie powstrzymać. Ignoruję ją jednak i powoli usuwam iluzję kryjącą moje oszpecenie. Rysy twarzy drżą i stopniowo odsłaniają długą bliznę biegnącą przez lewy oczodół. Ciemne rzęsy stają się bladosrebrne.

Od dawna pracuję nad udoskonaleniem iluzji, nad tym jak szybko i jak starannie mogę je tworzyć. Osiągam w tym coraz większą biegłość. Krok po kroku odsłaniam swą prawdziwą naturę przed zebranymi tu ludźmi. Wstrząśnięci wpatrują się w moją odmienioną twarz. Ja, ku swemu zaskoczeniu, czerpię mnóstwo satysfakcji z ich reakcji. Nikt już nie spogląda na młodego malfetto, który podnosi się i opiera plecami o pobliską ścianę.

Przywódca krzywi się i dobywa noża.

– Jesteś demonem! – stwierdza, choć w jego głosie pobrzmiewa niepewność.

– Być może – odpowiadam chłodnym głosem. Głosem, do którego wciąż się przyzwyczajam.

Mężczyzna już ma mnie zaatakować, gdy jego uwagę przyciąga coś na ziemi. Zerka na bruk i widzi drobną, jaskrawoczerwoną wstążkę, która wije się wśród kamieni. Przypomina niewielką, zagubioną istotkę. Mężczyzna marszczy brwi i pochyla się ku niej, a wtedy wstążka dzieli się na tuzin innych, które rozbiegają się w rozmaitych kierunkach, zostawiając po sobie ślady krwi. Wszyscy odskakują w tył.

– Cóż to takiego, na bogów? – woła wstrząśnięty przywódca.

Jak szalona mnożę iluzje. Już są ich setki i tysiące, wspinają się po ścianach, aż cała ulica staje się rozedrganą, czerwoną plamą. Blokuję światło z okolicznych latarni i tworzę nad ich głowami iluzje szkarłatnych chmur burzowych. Opanowanie mężczyzny znika bez śladu. Rozgląda się z narastającym niepokojem, a jego towarzysze pospiesznie cofają się przed krwistymi śladami, rozlewającymi się po ulicy. Ich serca wypełnia strach, co dodaje mi sił i wzmaga mój głód.

Dość. Czuję, jak Violetta coraz silniej szarpie mnie za nici mocy. Może w istocie powinnam przestać. Agresorzy stracili już apetyt na łatwy zarobek. Mimo to wzruszam ramionami i bawię się dalej. Przecież to zabawa! Kiedyś wstydziłam się podobnych odczuć, ale teraz? Dlaczego nie powinnam nienawidzić? Dlaczego nie może mi to sprawiać radości?

Mężczyzna znów unosi nóż, ale ja nadal tkam iluzje.

„Nie widzisz swego noża! – szydzą z niego głosy w mej głowie. – Gdzież on się podział? Miałeś go jeszcze chwilę temu, ale teraz? Pewnie go gdzieś zostawiłeś!”

Ja widzę jego broń, ale napastnik zerka na swą dłoń z oszołomieniem i wściekłością. Dla niego nóż całkiem znikł. Wszyscy wpadają w przerażenie – niektórzy rzucają się do ucieczki, inni kulą się pod ścianą, wstrząśnięci tym, co się wokół nich dzieje. Ich przywódca odwraca się i próbuje uciec, ale ja odsłaniam zęby i rzucam w niego tysiącami krwawych wstęg. Zaciskam je najmocniej jak umiem, by czuł ból, jakby wrzynały się w jego ciało. Wybałusza oczy i pada na ziemię z dzikim wrzaskiem, a ja oplatam go nićmi, niczym pająk osaczający zdobycz w jedwabnej sieci.

„Masz wrażenie, że przecinają ci skórę, nieprawdaż?”

– Adelino! – woła moja siostra z niepokojem. – Uważaj!

Rejestruję jej ostrzeżenie w ostatniej chwili. Dwóch napastników znalazło w sobie wystarczająco dużo odwagi, by rzucić się do ataku. To kobieta, którą zauważyłam wcześniej i jakiś mężczyzna. Ciskam w nich mocą i oplatam iluzjami. Padają na ziemię, również przekonani, że coś odrywa im skórę od ciała. Wiją się z bólu. Skupiam się tak mocno, że ręce mi drżą. Mężczyzna dociera na koniec ulicy, ale pozwalam mu odpełznąć. Ciekawe, jak się czuje po tym, co ujrzał? Nadal zalewam go iluzjami i próbuję sobie wyobrazić, co się dzieje w jego głowie. Zaczyna szlochać. W każdy ruch wkłada wszystkie swe siły.

Posiadanie władzy wywołuje przyjemne uczucie. Jakże miło patrzeć, gdy inni ulegają twej woli. Chyba tak właśnie czują się królowie i królowe – wystarczy im kilka sekund, by rozpętać wojnę lub uwięzić mnóstwo ludzi. O tym fantazjowałam jako mała dziewczynka, gdy kucałam na stopniach mego rodzinnego domu, udając, że mam na głowie koronę i spoglądam na klęczące przede mną tłumy.

– Adelino, nie – szepcze Violetta.

Stoi przede mną, ale jestem tak skupiona na tym, co robię, że ledwie dostrzegam jej obecność.

– Już dałaś im lekcję! Daj im spokój!

Zaciskam pięści i nie przestaję.

– Gdybyś naprawdę tego chciała, mogłabyś mnie powstrzymać – podpowiadam jej z wymuszonym uśmiechem.

Violetta nie daje się sprowokować. Może w głębi serca wcale nie chce, bym przestawała. Chce zobaczyć, jak się bronię. Nie zmusza mnie więc, bym się zatrzymała, ale kładzie mi rękę na ramieniu i przypomina mi o tym, co sobie obiecałyśmy.

– Ten młody malfetto uciekł – mówi szeptem. – Zachowaj gniew na inną okazję.

Coś w jej głosie gasi moją wściekłość. Niespodziewanie ogarnia mnie zmęczenie wywołane wykorzystaniem tak wielkiej mocy. Wyzwalam mężczyznę z objęć iluzji, a ten pada na bruk i trzyma się za klatkę piersiową, jakby nadal czuł tnące ją nici. Jego twarz jest mokra od łez i śliny.

Cofam się o krok. Jest mi słabo.

– Masz rację – szepczę do siostry, a ta wzdycha z ulgą i otacza mnie ramieniem. Pochylam się nad drżącym przywódcą gangu, by dobrze przyjrzał się mej oszpeconej twarzy. Ten nie jest nawet w stanie podnieść na mnie oczu.

– Będę cię śledzić – oznajmiam.

To, czy mówię prawdę, czy nie, jest bez znaczenia. Jest w takim stanie, że nie ośmieli się podważyć moich słów. Kiwa pospiesznie głową, a potem wstaje z trudem i ucieka. Pozostali idą w jego ślady. Echo ich kroków niknie, gdy skręcają w inną uliczkę, i ostatecznie zagłuszone, staje się odgłosami świętowania. Wypuszczam powietrze z piersi i odwracam się ku Violetcie, która jest blada jak trup. Zaciska dłoń na mojej z taką siłą, że nasze palce bieleją. Stoimy razem w uliczce, którą rządzi cisza.

Kręcę głową. Uratowany przez nas chłopak na pewno nie był Magiano. Nie miał Mrocznego Piętna, a nawet gdyby je posiadał, i tak już znikł bez śladu. Wzdycham, osuwam się na kolana i na ziemi powoli dochodzę do siebie.

Cały incydent pozostawił jedynie gorycz w moim sercu.

„Dlaczego go nie zabiłaś?” – szepty w mojej głowie pytają wzburzone.

Nie mam pojęcia, ile czasu mija, gdy niespodziewanie słyszę cichy, stłumiony głos nad głową.

– Wolałbym, byście były grzeczniejsze.

Głos wydaje mi się znajomy. Zerkam na wyższe piętra, ale skrywa je ciemność. Trudno cokolwiek wypatrzyć. Cofam się. Gdzieś w oddali słyszę odgłosy zabawy.

Violetta szarpie mnie za rękę. Wpatruje się w balkon przed nami.

– To on – szepcze.

Wreszcie dostrzegam zamaskowaną postać, opartą o marmurową balustradę, przyglądającą się nam w milczeniu. To kuglarz, w którego grze brałyśmy udział.

– Mroczne Piętno. – Violetta pochyla się ku mnie. – To jego wyczułam.

Ironia życia polega na tym, że ci, którzy noszą maski, często zdradzają nam więcej prawdy od tych, którzy nie zasłaniają twarzy.

Salvatore Laccona, Maskarada

Adelina Amouteru

Nie reaguje, choć widzi, że się w niego wpatrujemy. Stoi leniwie rozparty i ściąga lutnię z pleców. Z zadumą trąca struny, jakby chciał dostroić instrument, a potem odrzuca swą maskę doctore z pomrukiem niecierpliwości. Na ramiona spadają mu dziesiątki długich, ciemnych warkoczyków. Ma na sobie luźne ubranie i kaftan rozpięty na piersi do połowy. Obie ręce zdobią mu rzędy grubych, złotych bransolet, które odcinają się wyraźnie na tle jego brązowej skóry. Nie widzę jego twarzy, ale nawet z tej odległości jestem w stanie dostrzec, że ma oczy koloru miodu, które wydają się jaśnieć w ciemnościach.

– Obserwowałem was w tłumie – mówi z przebiegłym uśmiechem. Przenosi spojrzenie na Violettę. – Trudno nie dostrzec kogoś takiego jak ty. Założę się, że szlak złamanych serc, który ciągnie się za tobą, jest długi i najeżony niebezpieczeństwami, a mimo to pragnący cię mężczyźni rzucają ci się do stóp, chcąc za wszelką cenę zdobyć twą miłość.

– Słucham? – Violetta marszczy brwi.

– Jesteś piękna!

Twarz mojej siostry zalewa blady rumieniec. Ja podchodzę do balkonu.

– A kim ty jesteś? – wołam.

Wygrywane przez niego dźwięki układają się w melodię, która rozprasza moją uwagę. Pomimo nonszalanckiej pozy, nieznajomy gra z wielkim talentem. Jego muzyka hipnotyzuje.

Za naszym domem rodzinnym było miejsce, gdzie wraz z Violettą bawiłyśmy się wśród drzew. Gdy wiatr poruszał liśćmi, słychać było dźwięk podobny do śmiechu, a my wyobrażałyśmy sobie, że to radość bogów, którzy cieszą się chłodnym, wiosennym popołudniem. Muzyka grana przez nieznajomego przypomina mi tamten dźwięk. Jego palce z niezwykłą maestrią muskają struny lutni, a pieśń wydaje się czymś równie naturalnym jak zachód słońca. Violetta zerka na mnie, a ja uświadamiam sobie, że nieznajomy improwizuje.

„Ponoć muzyką swej lutni potrafi nakłonić cię do skoku z klifu”.

– A co do ciebie – mówi młodzieniec, nie przerywając gry, a jednocześnie spoglądając na mnie. – Jak tego dokonałaś?

Mrugam, wciąż oszołomiona.

– Czego?

Nieznajomy obrzuca mnie poirytowanym spojrzeniem.

– Och, na bogów, przestań być taka wstydliwa! – stwierdza lekceważąco, nie przestając grać. – Nie ma wątpliwości, że masz Mroczne Piętno. W jaki sposób stworzyłaś te wstążki? Cóż to była za sztuczka z nożem?

Violetta kiwa lekko głową.

– Wraz z siostrą szukamy kogoś od miesięcy – odpowiadam, zachęcona jej gestem.

– Naprawdę? Nie wiedziałem, że mój mały stolik do hazardu jest aż tak popularny!

– Szukamy młodego człowieka obdarzonego Mrocznym Piętnem. Ma na imię Magiano.

Nieznajomy nic nie mówi, ale gra kilka ostrych akordów. Jego palce poruszają się tak szybko, że ledwie je widać, ale dźwięki są czyste i wyraźne. Absolutna perfekcja. Słuchając go, można stracić poczucie czasu. W jego muzyce kryje się konkretna historia, radosna, ale i pełna zadumy, a może to jakiś sekretny żart. Czekam na jego odpowiedź, a jednocześnie nie chcę, by przestał grać. W końcu przerywa i spogląda na mnie.

– Kim jest Magiano?

Violetta wydaje z siebie jakiś stłumiony odgłos, a ja zakładam ręce na piersi i parskam z niedowierzaniem.

– Przecież na pewno słyszałeś o Magiano – stwierdza moja siostra.

Nieznajomy kręci głową, a potem obdarza Violettę zwycięskim uśmiechem.

– Jeśli przybyłaś tu, by poznać moje zdanie na temat nieistniejących ludzi, moja droga, marnujesz tylko swój czas. Jedyny Magiano, o którym słyszałem, to ten, którym mamy straszą dzieci, gdy te zaczynają kłamać – mówi i macha ręką. – Wiesz, jeśli nie przestaniesz kłamać, Magiano ukradnie ci język. Jeśli nie złożysz bogom odpowiedniej ofiary w Sapienday, Magiano pożre twe zwierzątko.

Otwieram usta, by coś powiedzieć, ale nieznajomy nie przerywa, zupełnie jakby mówił do siebie.

– Wystarczy chyba dowodów – kontynuuje, wzruszając ramionami. – Jedzenie zwierząt jest obrzydliwe, a kradzież języków niegrzeczna. Kto robi takie rzeczy?

Cień wątpliwości wkrada się do mojego serca. A co, jeśli mówi prawdę? Bez wątpienia nie przypomina postaci z opowieści.

– Jak to się dzieje, że tak często wygrywasz w swojej grze?

– Ach, o to chodzi! – Jeszcze przez chwilę chłopak skupia się na swoim instrumencie, a potem niespodziewanie przerywa grę, pochyla się ku nam i składa dłonie. Znów się uśmiecha, błyskając zębami.

– To magia!

– Sztuczki Magiano? – odpowiadam uśmiechem. – To chcesz powiedzieć?

– A, to stąd pochodzi to słowo? – pyta beztrosko i opiera się o ścianę. – Nie miałem pojęcia.

Jego palce na nowo odnajdują struny lutni. Widzę, że powoli przestajemy go interesować.

– Wygrywam tylko dzięki zręcznym dłoniom, moja droga, i umiejętności odwracania uwagi. Poza tym pomaga mi jeszcze asystent. Pewnie nadal się gdzieś ukrywa, głupi chłopak, przerażony do granic. Ostrzegałem go, by nie uciekał.

Znowu przestaje grać.

– To dlatego postanowiłem uciąć sobie z wami pogawędkę. Chcę, byście obie wiedziały, że jestem wam wdzięczny za ocalenie mojego pomocnika. Pora, bym was opuścił. Życzę miłej zabawy dziś w nocy i powodzenia w poszukiwaniu owego zaginionego Mrocznego Piętna.

A więc ten drugi malfetto z nim pracował. Biorę głęboki oddech, gdyż jego słowa przywołują stare wspomnienie. Tak, znam skądś ten głos. Na pewno go kiedyś słyszałam. Tylko gdzie...

Nagle wiem wszystko. Był wraz ze mną w więzieniu! Kiedy zostałam aresztowana przez Inkwizycję i wtrącona do więzienia, okazało się, że w sąsiedniej celi siedzi jakiś na wpół szalony człowiek. Miał śmiejący się, śpiewny głos. Wydawało mi się wówczas, że długi pobyt w lochu odebrał mu rozum. Pytał mnie wtedy, czy jestem Mrocznym Piętnem.

Chłopak widzi po mojej twarzy, że go poznaję, gdyż ponownie przerywa grę.

– Zrobiłaś bardzo dziwną minę – mówi. – Zaszkodził ci ten szaszłyk? Kiedyś miałem taki problem.

– Siedzieliśmy razem w więzieniu.

Zamiera.

– Co takiego?

– Byliśmy w tym samym więzieniu, w Dalii, kilka miesięcy temu. Na pewno pamiętasz. Znam twój głos.

Nabieram tchu, poruszona nieprzyjemnym wspomnieniem.

– Zostałam skazana na śmierć w płomieniach.

Z twarzy nieznajomego znika uśmiech. Wbija we mnie wzrok.

– Jesteś Adeliną Amouteru – szepcze do siebie i przygląda mi się z nowym zainteresowaniem. – Jasne, jasne! Ależ oczywiście, że tak! Powinienem od razu to wyczuć.

Przez moment zastanawiam się, czy aby nie powiedziałam mu za dużo. Czy wie o tym, że jesteśmy poszukiwane przez Inkwizycję? Co się stanie, jak postanowi nas wydać żołnierzom służącym władzom Merroutas?

Mam wrażenie, że przygląda mi się przez całe godziny.

– Uratowałaś mi wówczas życie – mówi.

Marszczę brwi, zaskoczona.

– A niby w jaki sposób?

Znów się uśmiecha, ale jest to inny uśmiech od tego, którym obdarzył Violettę. Nigdy takiego jeszcze nie widziałam. To iście koci grymas, taki, który unosi nieco kąciki oczu, sprawia, że twarz przez moment robi wrażenie dzikiej i niebezpiecznej. Końce zębów połyskują. Wydaje mi się, że przez ten uśmiech zmienił się w kogoś charyzmatycznego, ale również przerażającego. Jest od początku do końca skupiony na mnie, jakby nie istniało nic innego na świecie. Wygląda na to, że całkiem zapomniał o istnieniu Violetty. Nie mam pojęcia, co o tym myśleć, ale czuję, że moje policzki zalewa gorący rumieniec. Nieznajomy wpatruje się we mnie bez mrugania i nuci, wygrywając swą melodię, aż odwraca głowę i mówi:

– Jeśli szukacie Magiano, szczęście dopisze wam w porzuconych łaźniach znajdujących się w południowej części Merroutas, w budynku zwanym niegdyś Małymi Łaźniami Bethesdy. Udajcie się tam jutro rano, o pierwszym brzasku. Słyszałem, że on lubi negocjacje na osobności.

Unosi palec.

– Muszę was jednak ostrzec. Magiano nie słucha niczyich poleceń. Jeśli chcecie z nim rozmawiać, lepiej, byście miały dobry powód.

Nim którakolwiek z nas jest w stanie cokolwiek odpowiedzieć, nieznajomy odpycha się od balustrady, odwraca i znika wewnątrz budynku.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki