M.A. Larson

Pennyroyal Academy

Copyright © 2014 by M.A. Larson

Copyright © 2016 by Grupa Wydawnicza Relacja sp. z o.o.

Wszystkie prawa zastrzeżone

Redakcja: Kamila Wrzesińska

Korekta: Anna Dudało i Kamila Wrzesińska

Tłumaczenie: Grażyna Chamielec

Projekt okładki: Rowan Stocks-Moore

Skład: Ewelina Malinowska

ISBN: 978-83-65087-34-8

Mamania, Grupa Wydawnicza Relacja sp. z o.o

Słowicza 27a

02-170 Warszawa

Skład wersji elektronicznej: Tomasz Szymański

konwersja.virtualo.pl

Dla Hannah, za wszystko

Jeśli nie wyjdę z lasu przed zmrokiem, zostanę w nim na zawsze.

Próbowała cokolwiek dostrzec przez zamglone pnie sosen. Nie padało, ale w powietrzu unosiła się wilgoć. W którąkolwiek stronę się zwróciła, wszędzie widziała szare cienie, które w jej umyśle przekształcały się w potwory. Słyszała jedynie swój oszalały oddech. Nic poza tym. Żadnego śpiewu ptaków, żadnego szumu wody. Nic.

Z runa wychylił się zielony pęd i zaczął wić się wokół jej kostki. Szarpnięciem uwolniła nogę i pobiegła w kierunku mgły, miażdżąc bosymi stopami krwistoczerwony dywan z martwych liści i opadłych igieł. Kołyszące się nad nią ogromne, omszałe drzewa wyglądały jak olbrzymy. Pomiędzy ich koronami dostrzegała niewielkie fragmenty nieba. Było czarne od chmur. Nadciągał zmierzch, a wraz z nim wszystko to, co czaiło się we mgle. Gdy w biegu odbiła się stopą od gnijącego pnia, naszyjnik z łuski smoka wielkości serca podskoczył na jej piersi. Poza nim miała na sobie jeszcze tylko rozchełstane okrycie z pajęczej sieci – jej jedyną ochronę przed żywiołami. Wszystkie nieosłonięte części jej ciała pokrywało błoto. Błądziła po lesie już od trzech dni. Przez ten czas widziała i słyszała rzeczy, które – wydawało się – nie miały prawa istnieć: zwietrzałą kość udową, która była tak gruba i długa, że mogła należeć jedynie do olbrzyma, ogłuszający huk skrzydeł i cień ogromnej ważki przelatującej nad koronami drzew. Przeżyła w lesie trzy dni. Wiedziała, że – tak czy inaczej – czwartego już nie będzie.

Coś trzasnęło tak głośno, że dziewczyna aż podskoczyła. Zaraz potem gdzieś nad sobą usłyszała chrzęst łamiącego się drewna. Odwróciła się dokładnie w porę, by zobaczyć spadającą w jej kierunku włochatą gałąź buku. Uderzenie strąciło ją z brzegu stromego wzgórza. Pokoziołkowała aż na sam dół, ślizgając się w zatęchłej mazi. Zatrzymał ją dopiero pień potężnej sosny. Podniosła się z jękiem i poruszyła ramieniem, by się upewnić, że nie jest złamane.

Pierwszego dnia – dnia, w którym opuściła dom – drzewa okrutnie ją pobiły. Ojciec zawsze ją ostrzegał, by nie zbliżała się do zaczarowanych lasów, ale i tak zaskoczyła ją zaciekłość tych drzew. Z wolna nauczyła się rozpoznawać ich nastroje i zachowania, by przewidywać ataki. Zwłaszcza buków starała się unikać – wydawały się najbardziej złośliwe. Jednak dziś to nie drzewa ją przerażały. Słońce już zaszło, zniknął też księżyc i gwiazdy, ucichły śpiewy ptaków i tupot goblinich stóp. Zamiast nich pojawiły się chmury i mgła, i to szczególne uczucie, że coś jeszcze się tu czai.

Ale co?

Czekała cicho i nieruchomo, wytężając słuch, ale docierał do niej tylko odgłos poruszanych wiatrem liści. Podniosła się chwiejnie i zmrużyła szmaragdowozielone oczy. W oddali dostrzegła światło. Było prawie niewidoczne w zapadającym zmroku, ale było tam. Okno chaty. Zawsze była ostrożna, znacznie ostrożniejsza niż jej siostra, ale teraz, gdy zobaczyła to światło, po prostu rzuciła się biegiem w jego kierunku, aż mgła za nią zafalowała. Chatka była mała, jej belki nierówne i zmurszałe. To było pierwsze schronienie, na jakie natknęła się, odkąd opuściła dom. A mimo to coś w niej krzyczało, że ma się odwrócić i uciekać najdalej jak tylko się da.

Kiedy słońce zajdzie, wolę być w środku czy na zewnątrz?

Zignorowała swój instynktowny opór i zbliżyła się do okna, chwytając parapet dla równowagi. Zmurszałe drewno rozpadało się pod naciskiem dłoni. Strzepnęła kawałki, które odpadły, i znowu się pochyliła, by zajrzeć do środka. Tym razem starała się niczego nie dotykać.

Poczuła na twarzy światło bijące z paleniska po przeciwległej stronie izby. Nad paleniskiem wisiał kocioł. Bulgotał w nim gęsty, brązowy płyn; od czasu do czasu przelewał się nad krawędzią i skwierczał na rozgrzanych węglach. Zaburczało jej w brzuchu. Nic więcej nie widziała, ale to wystarczyło. Jej stopy z mlaśnięciem oderwały się od liści. Głód popchnął ją w kierunku drzwi. Jednak gdy nacisnęła klamkę, przeszedł ją dreszcz, jakby przebiegło po niej milion mrówek na raz. Poczuła narastającą panikę.

Coś tu jest nie tak…

Od strony gór dało się słyszeć zwielokrotnione echem wycie wilka. Nie miała wyboru. Mocno popchnęła drzwi, ale te ani drgnęły. Naparła na nie ramieniem i wreszcie otworzyły się ze skrzypnięciem.

– Jest tu ktoś? – spytała słabym, drżącym głosem. Nikt nie odpowiedział. W chacie słychać było tylko cichy trzask ognia. Deski podłogowe zaskrzypiały przeraźliwie pod jej stopami, a popchnięte ramieniem drzwi zatrzasnęły się z głuchym hukiem. Rozejrzała się; chata była czysta i ciepła. Pod jedynym oknem stał drewniany stół, na którym rozmazano jakąś brunatnoczerwoną breję. Latały nad nią chmary owadów. Obok stała zardzewiała maszyna na korbę i kilka porządnie ułożonych stosików kolorowych cukierków. Dziewczynie dreszcz przebiegł po plecach.

W rogu, za paleniskiem, obok otwartych drzwi do małej sypialni stała klatka – stara i pordzewiała. Była akurat na tyle duża, by dało się w niej kogoś zamknąć. Obok leżała niewielka, nierówna sterta dziecięcych butów.

Dziewczyna odwróciła się, żeby wybiec, ale drzwi, które przed chwilą zatrzasnęły się z takim hukiem, teraz stały otworem. Z zewnątrz dało się słyszeć czyjeś kroki na liściach. Rozejrzała się, szukając innej drogi ucieczki, ale było już za późno, więc zanurkowała pod stół i zwinęła się, przyciskając podkulone nogi do piersi. Kropla gęstej czerwonej mazi spłynęła ze stołu i z plaśnięciem upadła na podłogę obok jej stóp.

Och, proszę, nie…

Na deskach zadudniły brudne buty. Ponad wysokimi cholewami wyrastało bezkształtne ciało starej kobiety ubranej w kilka warstw rozpadających się czarnych szmat. Drzwi zatrzasnęły się za nią, mimo że nikt ich nie dotknął.

Poczuła, jak krew ścina jej się w żyłach. Nie było już odwrotu.

Z nieoczekiwaną zwinnością stara kobieta pochyliła się, by wepchnąć do klatki swojego więźnia. Z trzaskiem zamknęła zasuwę. Klatka okazała się za mała, by więzień mógł w niej stanąć, więc uderzył ramieniem o drzwiczki. Lichy metal zabrzęczał, ale nie puścił. Dziewczyna zauważyła, że chłopak jest mniej więcej w jej wieku. Miał na sobie ciemnoszary skórzany kaftan zdobiony czerwonym haftem. Jego ciemne włosy były pozlepiane od wielogodzinnej jazdy na końskim grzbiecie. Ręce miał związane z tyłu.

Jego prześladowczyni podeszła do kotła, by zamieszać bulgoczący wywar, który ściekał w płomienie, sycząc przy tym jak wściekły wąż.

– Zaraz, zaraz… gdzie są moje słoje?

Jej głos był pełen sprzeczności – miękki i słodki, ale ze śmiertelnie niebezpieczną nutą.

– Jakoś ostatnio nie miałam do nich serca. Hahahahaha…

Oparła chochlę o płytę paleniska delikatnym, babcinym gestem. Potem, powłócząc nogami, poszła do sypialni.

Teraz! Teraz! TERAZ!

Nie mogła jednak zmusić się do żadnego ruchu. Siedziała tam znieruchomiała, patrząc, jak chłopak w klatce szarpie się ze swoimi więzami. Odchylił się do tyłu, by porządnie kopnąć w drzwi. Wtedy ją zauważył.

– Hej! – szepnął, uderzając lekko głową w zasuwę zamykającą klatkę. Dziewczyna poczuła, że jej oczy wypełniają się łzami i przez chwilę zdawało się jej, że zemdleje. – Wiem, że się boisz, ale otwórz tę klatkę, a wyjdziesz stąd żywa. Obiecuję.

Dziewczyna mocniej przysunęła do siebie kolana, ściskając je, jakby to była ostatnia poszarpana skała, której może się chwycić, zanim runie w dół wielkiego wodospadu. Jednak mimo że z oczu płynęły jej łzy, a serce tłukło się w piersi, w jego spojrzeniu zauważyła coś uspokajającego. On się nie bał. Kiedy powiedział, że może pomóc jej wyjść z tego cało, wierzył w to.

Zanim jej własny strach zdążył ją powstrzymać, zaczęła przesuwać się szybko w kierunku klatki. Przy każdym skrzypnięciu deski miała ochotę krzyczeć, zerwać się i pobiec do drzwi. Nie spuszczała jednak wzroku z jego oczu i pełzła dalej w kierunku klatki.

– Szybciej! – szepnął.

Drżącymi palcami chwyciła zasuwę. Próbowała ją otworzyć jak najdelikatniej, ale stary metal wcale jej tego nie ułatwiał. Zasuwa w końcu ustąpiła, ale z głośnym trzaskiem.

– A to co?

Dziewczyna zatoczyła się i oparła plecami o klatkę. Nigdy wcześniej nie widziała wiedźmy, ale nie mogła mieć wątpliwości, że ma ją właśnie przed sobą. Czarownica stała nieruchomo. Wpatrywała się w nią mlecznożółtymi oczami, uśmiechając się szerokim, bezzębnym uśmiechem. Jej skóra miała zielonkawy kolor, sprawiała wrażenie lekko wilgotnej i zwisała na kościach jak wosk spływający ze świecy.

– Otwórz! – zaczął krzyczeć chłopak, uderzając ramieniem w drzwiczki.

Ale spojrzenie wiedźmy paraliżowało dziewczynę. Wzrok tej kreatury wwiercał się prosto w jej oczy, przecinał mózg i krtań. Z trudem łapała powietrze, czując, że ten straszny wzrok dociera głębiej i głębiej, zmierzając prosto do serca. Dusiła ją nienawiść, cierpienie, strach… uczucie, że moment, w którym ostatnio widziała słońce, był ostatnią szczęśliwą chwilą jej życia. Wiedźma dotarła do jej wnętrza.

– UCIEKAJ! – krzyknął chłopak, z trzaskiem otwierając drzwi klatki.

Dziewczyna wyrwała się spojrzeniu wiedźmy. Cała ta dusząca potworność opuściła ją i znowu mogła oddychać. Gdy rzuciła się ku drzwiom, naszyjnik przekręcił się i łuska smoka wylądowała na jej plecach. Szarpnięciem otworzyła drzwi i wypadła z chaty w ciemność zatopionego w nocy lasu. Czerń nocy i kłęby mgły sprawiły, że wiedźma zdawała się być wszędzie. Jakby ten las też był klatką.

– Tutaj! – Chłopak stał przy ogromnym białym koniu, który w świetle księżyca wyglądał jak duch.

– Co? Na tym?

– To są jej lasy! Nie wyjdziemy stąd o własnych siłach!

Skrzywiła się, ale wiedziała, że musi mu zaufać. Gdy ruszyła, by dosiąść rumaka, ogień paleniska, migoczący dotąd nadal we wnętrzu chaty, zgasł nagle i zza drzwi zaczęła się sączyć dymiąca czerń, ciemniejsza niż noc.

– Hahahahahahahaha… – Nie był to już chichot słabiutkiej staruszki. Pobrzmiewała w nim teraz jakaś pierwotna i straszna siła.

Dziewczyna wskoczyła na koński grzbiet. Pod sztywną, białą, mokrą od potu sierścią zwierzęcia wyczuwała jego mięśnie i wiedziała, że chłopak ma rację: to była ich jedyna szansa ucieczki. Schyliła się i chwyciła linę, którą związane były ręce chłopaka, żeby wciągnąć go na koński grzbiet. Przez drzwi chaty wydostawały się kłęby czarnego dymu. Rechot wiedźmy słychać było teraz w całym lesie, jakby śmiała się w ten sposób wisząca w nim mgła.

– Ruszajmy! – wydusił z siebie chłopak, przewieszony przez koński grzbiet tuż za dziewczyną. Ale ona nie mogła oderwać oczu od drzwi chaty. Ciało wiedźmy zmieniło się w coś potwornego, potężny kawał szczerzącego się zła. Jej postrzępione ubranie wiło się jak kłęby dymu. Skóra wokół ust zaczęła pękać i upiorny grymas uśmiechu stawał się coraz szerszy.

– Bierz wodze i ruszaj!

Odwróciła się od wiedźmy i spojrzała na skórzane paski zwisające z końskiej szyi i głowy. Nie wiedziała, za który chwycić, więc zamiast tego jedną dłonią złapała się skołtunionej końskiej grzywy. Drugą, wygiętą za plecami, zacisnęła na linie, którą związane były ręce chłopaka.

– Jedź – wyszeptała, i koń pogalopował w noc. Dziewczyna czuła pod sobą moc rumaka i każdy mięsień jej własnego ciała zwarł się, by utrzymać ją na jego grzbiecie. Palce zacisnęły się na grzywie tak silnie, że ich kostki zbielały. Koń gnał po nierównej powierzchni, a każdy jego krok groził upadkiem.

– Nie dam rady! – krzyknęła głośno, by zagłuszyć huk końskich kopyt. – Nie mogę!

– Proszę… – chłopak nie mógł z siebie wydobyć nic więcej. Brzuch i klatka piersiowa uderzały rytmicznie o koński grzbiet, niemal pozbawiając chłopaka tchu. Z trudem chwytał powietrze.

Dziewczyna zamknęła oczy i zacisnęła zęby. Nie puszczę. Koń może się wyrwać, lina może się wyślizgnąć, ale ja sama ich nie puszczę. Przysięgam na mojego ojca. Spojrzała za siebie i to, co zobaczyła, wydarło z jej piersi zduszony okrzyk.

Wiedźma – ten kłębiący się, upiorny demon – leciała pomiędzy drzewami jak ogromna sowa. Dziewczyna poczuła podmuch lodowatego wiatru. Kościste ręce wiedźmy wyciągały się w jej kierunku.

Koń przeskoczył nad powalonym drzewem. Szarpnięcie przy lądowaniu prawie wyrwało dziewczynie z dłoni końską grzywę. Jej nogi, silnie obejmujące końskie boki, zdawały się mimo wszystkich swych wysiłków zbyt wątłe i słabe. Bolało ją całe ciało, najbardziej dłoń, którą ściskała więzy chłopaka. Z każdym końskim krokiem lina głębiej wrzynała się w jej palce. Nie utrzymam go… nie mam już siły…

– Woda… – wychrypiał chłopak.

Rozejrzała się w ciemnościach, aż w oddali zauważyła blade odbicie światła księżyca w wodzie. Rzeka.

Szarpnęła końską grzywę, próbując skierować konia w tamtą stronę. Więzy chłopaka coraz bardziej wyślizgiwały jej się z rąk. Jego ciężar stawał się nieznośny. Wiedziała, że zaraz go zgubi.

I stało się: lina rzeczywiście wyślizgnęła się z jej dłoni. Dziewczyna puściła końską grzywę i odchyliła się, by obiema rękoma złapać chłopaka za ubranie, zanim spadnie. Teraz jej nogi, mocno ściskające szyję konia, były ich ostatnią nadzieją. Galopowali na oślep. Skórzane siodło wbijało się jej w bok. Z ledwością udawało jej się utrzymać ciało chłopaka na koniu. Nie wiedziała już nawet, czy jeszcze żyje.

Ona też powoli się zsuwała. Czuła sierść konia coraz niżej i niżej na swoich nogach. Teraz trzymała się już tylko łydkami. Tymczasem za nimi rozpętało się prawdziwe piekło, pośrodku którego, jak zmora, unosiła się wiedźma. Była ogromna, a jej ramiona wyrastały z chmury kłębiącego się szaleńczo dymu.

I nagle… dziewczyna poczuła, że znalazła się jakby w powietrzu. Jej ciało obróciło się. Chłopak zniknął. Koń zniknął. Zaraz potem zachłysnęła się lodowatą wodą. Z szokującą jasnością zrozumiała, że dotarli do rzeki. Poczuła paniczną potrzebę zaczerpnięcia powietrza i nagle zobaczyła pod sobą światło księżyca. Odwróciła się i popłynęła w górę w jego kierunku, aż jej głowa znalazła się nad powierzchnią i owiało ją rześkie nocne powietrze. Wykasłała wodę z płuc i rozejrzała się.

Wiedźma zniknęła. Z pewnością kryła się w unoszącej się nad brzegiem mgle. Po przeciwległej stronie, gdzie powietrze było czyste, a niebo usiane gwiazdami, biały koń, słaniając się, wychodził z wody.

Popłynęła w stronę tego brzegu. Gdy poczuła pod stopami kamieniste i zamulone dno, zaczęła wygrzebywać się na ląd, jak jakieś pradawne stworzenie, łkając i z trudem chwytając powietrze.

Udało się. Zdarzył się cud i nadal żyję.

Nogi ugięły się pod nią i opadła na kamienisty brzeg. Zmusiła się do obrócenia na plecy i wciągnęła w płuca nocne powietrze. Oddychała głęboko, czując, jak ją to uspokaja. Gdy tak leżała, nadal nie mogąc do końca uwierzyć w to, że żyje, przemknęła jej przez głowę dziwna myśl, że to nocne niebo i blady, purpurowo-biały pas przecinający przestrzeń usianą niewysłowioną liczbą gwiazd to najpiękniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek widziała. Od strony drzew dało się słyszeć rytmiczne cykanie świerszczy. Zniknął duszący zapach pleśni. Naprawdę się udało – żyła.

Wtedy usłyszała słaby głos dochodzący od strony szumiącej niżej rzeki:

– Tutaj…

Dziewczyna usiadła. Tuż przy wodzie stał koń, trącając łbem ciemną postać leżącą na ziemi. To był chłopak. Leżał twarzą do dołu, ręce miał nadal związane za plecami, a jego nogi tkwiły w wodzie, poruszane prądem rzeki. Podeszła do niego, chcąc go rozwiązać, ale jej palce były zbyt zesztywniałe i obolałe. Mimo to pociągnęła za linę i nagle więzy rozpadły się same z siebie, jakby miały tysiąc lat.

Chłopak, poobijany i słaby, odwrócił się, wciąż zbyt oszołomiony, by wyciągnąć nogi z wody. Szczękał zębami, całe jego ciało drżało na lekkim nocnym wietrze. Spojrzał na dziewczynę. Była bosa, ubrana jedynie w cienkie odzienie z pajęczej sieci i zupełnie przemoczona.

– Musisz być… k-kompletnie przemarznięta…

Nie odpowiedziała.

– Jak… jak masz n-na imię?

Wbiła szmaragdowe oczy w przybrzeżne skały.

– Nie mam imienia.

Nie wpatrywała się w ogień, ale w pomarańczowe iskry, które wystrzeliwały w niebo i zdawały się sięgać gwiazd. Łagodny trzask palącego się drewna i uspokajający zapach ciepła przywołał wspomnienie domu, który wydawał się teraz tak odległy, jak galaktyki krążące w nieskończonej czerni rozpościerającego się nad nimi kosmosu. Zawsze czuła szczególny związek z ogniem, choć nigdy nie umiała go rozpalać. Ojciec próbował ją nauczyć. Jej siostra robiła to bez żadnego problemu, ale ona sama potrafiła wyprodukować co najwyżej cienką smużkę dymu. Teraz, gdy jej palce nie były już tak skostniałe i znowu mogła nimi poruszać, sięgnęła po kolejną gałąź. Włożyła ją do ogniska i obserwowała, jak szybko obejmowały ją płomienie.

– Czy ktoś ci już mówił, że wspaniale się z tobą rozmawia? – zapytał chłopak, przyglądając jej się ponad ogniskiem dużymi, rozbawionymi oczami.

Nie odpowiedziała.

– Pewnie nikt.

W spokoju nocy, daleko od granic zaczarowanego lasu, dziewczyna mogła wreszcie uważniej przyjrzeć się swojemu towarzyszowi. Wydawał się nieustannie czymś rozbawiony. Jego oczy błyszczały, a wargi stale układały się w lekki półuśmiech. Wyglądał na kogoś, kto jest bardzo zadowolony po prostu z tego, że żyje i że miał szczęście urodzić się sobą.

– Nie dorzucaj już do ognia. W tym lesie mieszkają zbójcy.

Podniósł z ognia żeliwną patelnię i zsunął na cynowy talerz dwa skwierczące jeszcze jajka. Podał jej talerz, a ona rzuciła się na jedzenie. Była tak głodna, że nie przeszkadzało jej nawet to, że gorące jeszcze żółtka pękały i wylewały się, parząc jej brodę. Chłopak potrząsnął głową, tłumiąc śmiech. Następnie wyjął z jedwabnego worka jeszcze kilka jajek i rozbił je nad patelnią.

– Jeśli cię to interesuje, mam na imię Remington. Remington z Brentano, w Zachodnich Królestwach.

Dziewczyna zlizała żółtka ściekające jej po palcach. Westchnął, ale półuśmiech wciąż nie schodził mu z twarzy. Jak dotąd wszystkie jego wysiłki nawiązania kontaktu z dziewczyną spełzły na niczym. Nie pomogła mu też przygotować miejsca na obozowisko, nazbierać drewna na ognisko czy rozpalić ognia ani nawet nakarmić konia. Siedziała tylko i lekko podejrzliwie wpatrywała się w niego, gdy pracował.

– Jest więcej takich jak ty?

– Słucham? – zaśmiał się.

Zawstydzona uciekła wzrokiem w ogień. Jej myśli zdawały się nie przystawać do jego gładkiej mowy. Jego głęboki głos brzmiał tak elegancko, że sama krępowała się odzywać.

– Więcej takich jak ja? Większość dziewcząt, które spotykam, uważa, że jestem jedyny w swoim rodzaju.

Nie roześmiała się.

– Co robiłaś sama w tym lesie? – zapytał łagodniej. – Dziewczęta spacerujące boso po zaczarowanych lasach zwykle nie kończą dobrze.

Odłożyła talerz na ziemię i przyjrzała mu się z jeszcze większą uwagą. Czy może mu zaufać? Już kilka razy to zrobiła, odkąd się poznali. Dzięki temu żyła. I mogła zaspokoić głód. Być może zasłużył więc na jeszcze odrobinę zaufania. Zanurzyła dłoń w splątane pajęcze sieci, które okrywały jej ciało, i wyjęła pomięty i zawilgocony zwój pergaminu. Podała mu.

– Szukam jej.

Odwinął zwój i spojrzał na wizerunek dziewczyny w złotej sukience, która stała w dumnej pozie przed zamkiem z niezliczonymi wieżami. Ozdobny napis głosił:

Akademia Pennyroyal

szuka odważnych dziewcząt,

które chcą zostać księżniczkami,

i śmiałych chłopców, którzy chcą zostać rycerzami.

Szlachecki rodowód nie jest wymagany.

Przybywajcie!

– Wszędzie rozrzucają te śmieci. Strasznie są zdesperowani, nie sądzisz? Nie chcę przez to powiedzieć, że nie nadajesz się na księżniczkę. Chodzi mi tylko o to, że nigdy jeszcze nie prowadzili tak agresywnej rekrutacji.

– A więc znasz ją?

– Znam? Można tak powiedzieć… Naprawdę masz szczęście, że byłem w pobliżu i mogłem cię uratować…

– Ty? Ty uratowałeś mnie?

Próbował się nie uśmiechnąć i prawie mu się udało.

– Możemy pojechać do Marburga razem. Też chcę się zapisać – na kurs dla rycerzy.

Skoczyła na równe nogi, wyrywając pergamin z jego rąk.

– Jesteś rycerzem?

– Nie – odparł, spoglądając na swoje nagle puste dłonie. – Dlatego właśnie chcę się zapisać. Nie jesteś zbyt miła, co?

Zwinęła pergamin, patrząc na niego spod zmarszczonych brwi. Potrząsnął głową i zdjął patelnię z ognia. Z westchnieniem znowu podał jej talerz. Matka od zawsze upominała ją, by trzymała się z daleka od rycerzy, podobnie jak ojciec zawsze ostrzegał przed wiedźmami. Remington twierdził, że nie jest rycerzem – jeszcze. Ale zdenerwował ją sam fakt, że wspomniał o byciu nim. Nadal patrzyła na niego podejrzliwie, ale wzięła talerz i usiadła z powrotem.

Tymczasem on wstał i przeciągnął się. Podszedł do konia przywiązanego przy drzewie i zaczął odpinać coś z siodła. Był wysoki i szczupły. Poruszał się z niewymuszoną swobodą kogoś, kto dobrze czuje się w swoim ciele i ma do niego zaufanie. Chce być rycerzem – pomyślała. Powinnam go była zostawić w tej klatce.