Widma czasu

Anna Kiesewetter

© Copyright by

Anna Kiesewetter & e-bookowo

Grafika na okładce: Marek Łukaszewicz

Projekt okładki:

Marek Łukaszewicz

ISBN 978-83-7859-432-1

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2014

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Spis treści

KROK DO PRZODU

NIEDOKOŃCZONY

TELEFON

ODPOWIEDŹ NA LIST

ORIENT EXPRESS

MÓJ WRÓG

WIGILIA 2012

BARWY

ROCZNICA 1863

BŁĘKIT

DZIEDZICTWO

OSTATNI DZIEŃ KARNAWAŁU

FRAGMENTY

ZMĘCZENIE

BRAMA

WRONY

ROZWAŻANIA WIELKIEGO TYGODNIA

MOJE JA

RACHUNEK

PO SOBIE

POWRÓT

MARATON

ONE WAY TICKET

NIEZNANE MIASTO

BAJKA

LIST WYSŁANY

DYSKUSJA Z SZEKSPIREM PO LATACH

PIEKŁO SYZYFA

PERŁY

ROZDAJEMY KSIĄŻKI

CZAS PRZESZŁY NIEDOKONANY

ANIOŁ MROKU

GŁOS Z GŁĘBINY

PO SŁONECZNEJ STRONIE

ŁĄKA MOTYLI

NIHIL NOVI SU SOL

DZIADY

POLE

WALKA

TANIEC ZE ŚMIERCIĄ

WILKI

CYGANERIA

KROK DO PRZODU

W tym moim świecie

nie ma wybaczenia,

nie pada nawet

słowo, że przepraszam.

W tym moim świecie

trwa bezruch kamienia,

poruszanego tylko

lawiną przeznaczeń.

W tym moim świecie

panują ciemności,

ich nie rozświetla

żadna ludzka miara,

tam nikt nie czeka

na słowo uznania,

mijasz przechodnia

bez gestu radości.

W tym moim świecie

lęk ma siłę stali,

gdy chłód przenika

każdy akt stworzenia.

A jednak wytrwasz

i w tej walce nigdy

nie stracisz z twarzy

uśmiechu zmęczenia.

NIEDOKOŃCZONY

Każdy tomik jest ostatnim

i zarówno pierwszym,

idą jak żołnierze

na świątecznej musztrze,

rytm wybija werbel,

jak stukot maszyny,

niby miarowy, ciężki,

mechaniczny krok.

Każdy wiersz jest nowy,

choć dla niego staje

czas na rozdrożu,

po wszelkie rozstaje,

rozpędzony czas.

Teraz i teraz,

i zarazem teraz

zegar to zwalnia,

to znowu zamiera,

przestrzeń się nagle

waha i otwiera,

wchodzisz w swój własny

strumień nieistnienia,

a w tym rachunku

nic się już nie zmienia,

staje na baczność

szyk kolejnych dat.

Wreszcie skończyłeś,

odpoczywasz znowu.

Chwil tych potęgą,

świat się w twoich oczach

rozwija, migocze,

by się dalej toczyć,

to co dziś kończysz,

gdzieś się już zaczyna,

lecz się nie zmienia

w następnych wcieleniach

i trwa na nowo

i ciągle od nowa

ten nasz podwójny,

rozchwiany, niespójny,

ale bezsprzecznie

jedyny nasz wspólny

niedokończony,

i nieskończony marsz.

TELEFON

Tu my,

przeklęci, wykluczeni,

wciąż naznaczeni piętnem grozy,

jak psy bezdomne przyczajeni

na każdym rogu, tuż za rogiem.

Tu my,

zbrodniarze, choć zgładzeni

i wykreśleni z listy ludzi,

czasem ukryci wśród przestrzeni

dat, na wyklętych stronach książek.

Tu my,

co szepcząc ci do ucha

niepewni wymawiamy imię,

które powinno tkwić pod ziemią

na losu wszelkie zapomnienie.

Ciszej,

choć wilczej nam natury

nie poskąpiła tłumu siła,

wciąż istniejemy, wbrew fortuny

kołu, co wciąż z mocnymi trzyma.

Tu my,

przeklęci, wykluczeni,

z dala od wszelkich praw tej ziemi.

ODPOWIEDŹ NA LIST

Odwiedź raz jeszcze

tunel daleki,

na którym kwitły

stokrotki,

ciemność jest wokół

i ciemność przed nami,

na końcu światło, co blednie.

Odwiedź raz jeszcze

te plaże Bałtyku

w czasie Babiego Lata,

kroki na piasku

i mewy krzyczące

ostatnim słońca dukatem.

Odwiedź raz jeszcze

małe kafejki

w ulicach Starego Miasta,

kiedy miast zamku

straszyły jeszcze

kikuty pożarów blasku.

Odwiedź raz jeszcze

ciemne piwnice

pod Rynkiem historią bujnym,

kiedy jak bębny

biło nie serce,

lecz nasze kroki podwójne.

Odwiedź raz jeszcze

podwórka jak studnie

w scenerii szarych kamienic,

a potem odejdź,

zniknij, przepadnij

w pamięci przepastnej głębi.

Zniknij, przepadnij,

gdzie życia ślady

odkrywał ostatni przechodzień,

kiedy na Rynku

słyszałam hejnał

ostatniej naszej ballady.

Odwiedź raz jeszcze,

granice, na których

dawno zostały zatarte

jakieś symbole,

kiedyś tak ważne,

jak rozdawane karty.

Aby odlecieć

na wieczne nigdy

ostatnim promowym rejsem,

wraz z pożegnaniem

naszym ostatnim

z życia wydając resztę.

A kiedy wrócisz

na krótką chwilę,

jako widz przypadkowy,

popatrz, jak znowu

opada kurtyna

teatru wiecznej odnowy.

I nie przypadkiem

poszukaj śladów

na mokrym piasku Wybrzeża,

ale się cofnij

w czasoprzestrzeni

do naszej epoki Przymierza.

ORIENT EXPRESS

Jesteś jak anioł

zstępujący z nieba,

czysta, niewinna,

wręcz niepokalana.

Taka przystąpisz

aż do tronu Pana,

oddając w Jego

ręce tajemnice.

Mnie wychowano

prawie jak mężczyznę,

w me ręce dano

całą siłę woli.

Ty szłaś przez życie

ostrożnie, powoli,

ja zaś pędziłam

nie wstrzymana niczym.

Twój świat jest moim,

choć są tak dalekie

jak dwie kultury

na odrębnym globie,

bo jak pogodzić

sen pokornej sługi

z tradycją walki

kobiet naszej rasy?

A jednak dla nas

ziemia jest jednaka,

gdzie twoja słabość,

tam tkwi moja siła.

Lecz obie mamy

swą kulturę marzeń

i obie niebo.

Oby się sprawdziło.

MÓJ WRÓG

Mój wróg za ścianą

ostrzy swoje rogi,

na progu składa

jak uśmiech Judasza

dar, który rzuca

srebrnikami w biegu

życząc wszystkiego,

co tylko najgorsze.

W święta nie składa

broni, bo go mierzi

znoszona w trudzie

i podarta szata.

Mój wróg za ścianą

swym ogonem chłoszcze

obrazy mistrzów

o twarzach Madonny.

Marzy o ogniu,

czasie niespokojnym,

choć tak naprawdę

pozbył się imienia.

A ja na wichru

niespokojnym morzu

w małej łupince

wśród wzburzonej toni.

Wróg gdzieś przepadnie

za portu palami.

On nie ma prawa

czekać na przystani.

WIGILIA 2012

Gdzieś w oddali już widać

maleńki punkcik na niebie,

uwaga, uwaga, nadchodzi,

zbliża się jak nadzieja,

niby chwila wytchnienia,

nie ma się dokąd spieszyć,

odrobiono zadania

i spełniono życzenia,

znieruchomiały przestrzenie,

złość ziewa, leniwa zmęczeniem,

punkt na niebie narasta,

wdziera się w nasze istnienie,

życie rozdziela jak ziemię,

kładzie na czołach swój spokój,

ciepło spływa milczeniem.

Cisza, jak ona potrafi

uśpić, ukoić, rozbawić,

co było zbawione zbawić,

co było zepsute naprawić.

Punkt na niebie pulsuje,

zmienia barwy, wiruje,

bucha płomieniem, wypełnia

pustkę, przyczynek, czekanie

na każde następne istnienie,

na nieustanny i niezmienny,

a powtarzalny cud.