Hanna Krugiełka

Odcienie nadziei

© Copyright by

Hanna Krugiełka & e-bookowo

ISBN 978-83-7859-442-0

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2014

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Tomik dedykuję moim przyjaciółkom:

Eli Wojt, Grażynce Kielińskiej, Kasi Strzelec,
Hani Szwackiej i Ani Zyznawskiej

Nadzieja…. Nadzieja i wiara w lepsze jutro są tym czego wszyscy potrzebujemy, tym co pozwala żyć i budzić się rano z myślą, że warto wstać. Czasem trudno nam znaleźć w sobie choćby maleńkie ich zasoby.

Utwory, które prezentuję są odzwierciedleniem różnych nastrojów i refleksji. Czasem mroczne, czasem prawie euforyczne. Tworzą kalejdoskop codzienności i tego co ona niesie. Przewijają się przez nie motywy marzeń i nadziei, które malują tytułowe odcienie.

Myślę, że w tym tomiku znajdziecie Państwo odbicie własnych emocji, a może też nadzieję…

Życzę miłej lektury!

Hanna Krugiełka

* * *

Za zasłoną porannej mgły
W gąszczu bezlistnych krzewów
Schowała się szczera tęsknota
Płacze rzewnie szumem wiatru i
Siwieje płatkami śniegu
Marznie głęboką samotnością
Niemo przyzywa kochanka

Opuszczona zasypia
Przytulając się do
Zimnej pustką ziemi

* * *

Roztopiona ziemia pachniała krokusami,
słońce patrzyło na nią wzrokiem magnata.
Szłam smutnymi krokami, zmęczona życiem,
wyrywając z pamięci okruchy szczęścia.
Nieśmiało uśmiechnęła się do mnie blada stokrotka.

* * *

smakuję słowa niedopowiedziane

chwila rozmowy brzmi echem wspomnień

radość wystrojona w optymizm

spaceruje w blasku marzeń

* * *

Czekała na niego
domem wysprzątanym,
pachnącym obiadem.
W ciemnym korytarzu
puste kroki.

KUPIĘ DOROŻKĘ

Kupię dorożkę zapakowaną marzeniami

Z końmi pełnymi radosnych snów

Woźnicą uśmiechniętym kolorowo

Pojadę moją wyjątkową dorożką

W świat dobrych niespodzianek

Wspaniałych ludzi i szczęśliwych zdarzeń

Kupię dorożkę, dorożkę zaczarowaną

Postawię ją na starym kredensie

Aby czasem pomknąć w nieznane

* * *

Grał kolorami, śpiewał słońcem, mówił księżycem.

Zakwitł w zimową biel niczym diament

niespodziewanie znaleziony w cukiernicy.

Uśmiechnął się ciepło i zniknął.

Nikt nie wie kim był.