Krzysztof Lip

Miarka się przebrała

© Copyright by Krzysztof Lip & e-bookowo

Projekt okładki: Krzysztof Lip

ISBN e-book 978-83-7859-472-7

ISBN druk 978-83-7859-473-4

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2015

WPROWADZENIE

– Wyobraź sobie, że jesteś właścicielem bardzo dobrze prosperującej firmy. Masz rozlokowane placówki na całym świecie. Twoje produkty biją rekordy popularności i znikają z półek sklepowych w zastraszającym tempie. Zatrudniasz tysiące osób, o których dbasz należycie. Niestety masz jeden poważny problem – twoi pracownicy nie stosują się do twoich zaleceń i często wpędzają firmę w poważne tarapaty. Co robisz?

– Zwalniam ich i zatrudniam nowych.

– Mimo że się starasz być dobrym i cierpliwym szefem nowi po dłuższym czasie robią dokładnie to samo.

– Też ich zwalniam, ale tym razem wyciągam konsekwencję ich czynów.

– A co jeśli kolejni będą robić to samo?

– Nie wiem, pilnuję ich?

– Oni się ciebie nie boją. Wiedzą czym ryzykują, ale są przeświadczeni o swojej racji i wciąż robią to samo. Co zrobisz?

– Nie mam pojęcia. Zamykam firmę?

– Właśnie! A teraz przenieś tę sytuację na swoje życie. Zamiast firmy wstaw Ziemię, a w miejsce pracowników wszystkich ludzi żyjących na niej. Jak myślisz, czy ta firma długo jeszcze pociągnie?

Niby nic nadzwyczajnego

Ulicą miasta przy świetle lamp idzie zygzakiem grupka młodych, pijanych ludzi. Zadowoleni z życia, śpiewają głośno, nie przejmując się ciszą nocną, która ustawowo zaczęła się już kilka godzin temu. Nagle jeden z nich staje w miejscu i przystawiając palec do ust próbuje uciszyć swoje towarzystwo.

– Patrzcie na niego – powiedział przyciszonym głosem Maciek idący na przedzie grupy.

Wszyscy podążyli za jego wzrokiem i zobaczyli mężczyznę leżącego pod płotem jednego z domów jednorodzinnych.

– Nie żyje? – zapytał Arek, najmłodszy z grupy znajomych.

– Oddycha, raczej stara nie wpuściła go do domu – zaśmiał się Piotr podchodząc bliżej mężczyzny.

– Bo pić trzeba umieć! – dodał podpierając się o znak Marcin – najbardziej pijany z towarzystwa.

– Może ma coś kasy przy sobie? – zapytał ich przyciszonym głosem Maciek i już po chwili zaczął obszukiwać marynarkę mężczyzny.

Jego koledzy zaczęli się rozglądać po okolicy, chcąc się upewnić, że nikt ich nie widzi. Z trudem potrafili ustać w miejscu, więc ciężko im było dostrzec kogokolwiek w promieniu dziesięciu metrów od nich. Na ich szczęście była już prawie północ i nikt o tej porze nie przechadzał się ulicami małego miasta. Mężczyzna zajrzał do środka i, zadowolony z siebie, wyciągnął sto złotych, pokazując je znajomym.

– Chłopaki, możemy wracać, ja stawiam.

Rzucił na śpiącego mężczyznę opróżniony z pieniędzy portfel i rzekł:

– Wypijemy twoje zdrowie.

Zaśmiali się wspólnie i ruszyli z powrotem do baru, z którego jeszcze nie tak dawno wyszli.

Będąc na miejscu od razu zasiedli do stołu, a Maciek jako, że tylko on jeszcze nie wyglądał na pijanego ruszył do baru, by zamówić kolejkę swoim przyjaciołom.

– Wy już chyba macie dość koledzy – zaskoczył go barman, spoglądając na pozostałą trójkę.

– Nie co dzień trafia się taka okazja – odpowiedział mu Maciek. – Koledze dzisiaj urodziła się córeczka.

– A, to co innego! To jedną kolejkę ja stawiam. Siadajcie, zaraz przyniosę.

Maciek podziękował mu za jego szczodrość i wrócił do stolika zadowolony z siebie.

– A ty co tak rżysz? – zapytał go Piotr.

– Właśnie załatwiłem nam darmową kolejkę.

– Jak?

– Jakby co, to urodziła ci się dzisiaj córeczka – odpowiedział patrząc na Marcina.

– Córeczka? – odparł zaskoczony ledwo utrzymując się na krześle. – Ale jak? Ja nie mam nawet żony?

Wszyscy zaśmiali się głośno, a pijany kolega wciąż nie potrafił się pogodzić z wieścią, którą dopiero co usłyszał.

– A jak jej dałem na imię? A znam jej matkę?

– Marcin...

– Komu mogę pogratulować? – przerwał im barman przynosząc piwo dla każdego.

– Tu jest nasz szczęśliwiec – odpowiedział mu Maciek wskazując na kolegę.

– Gratulację, córka to wielka pociecha dla swoich rodziców, a w szczególności dla ojca. Coś wiem na ten temat. A jak ma na imię, jeśli mogę zapytać?

– Kto? – zapytał kompletnie zmieszany Marcin.

– Twoja córka – odpowiedział zdziwiony jego pytaniem barman.

– Proszę mu wybaczyć, on tak się przejął tą wiadomością, że wciąż jest w szoku.

– Genia – rzekł zaskakując wszystkich Marcin.

Wszyscy koledzy na chwilę aż ucichli, patrząc na kompletnie pijanego przyjaciela.

– Oryginalnie – odpowiedział mu barman. – Niech wam rośnie zdrowo, to jest najważniejsze. Muszę wracać do pracy.

– Dziękujemy za piwo – wtrącił Arek.

– Na zdrowie.

I gdy tylko mężczyzna wrócił na swoje stanowisko, Piotr nie wytrzymał i zapytał:

– Genia!? Skąd żeś wytrzasnął takie imię?

– Moja babcia tak miała na imię – odpowiedział mu Marcin i uniósł kufel piwa w górę. – Za Genię!

– Za Genię! – powtórzyli koledzy i wypili jej toast.

***

Spotkanie przyjaciół przedłużyło się prawie do samego rana. Dwóch musiało zostać zamkniętych w barze, bo nie byli w stanie ruszyć się z miejsca. Jedynie Maciek i Piotr mimo wypitej prawie śmiertelnej dawki alkoholu wciąż nie stracili kontaktu z rzeczywistością. Na prośbę barmana opuścili jego lokal i pochłonięci rozmową jakimś cudem zbliżali się do swoich domów.

– Musimy to kiedyś powtórzyć, Maciek.

– Musowo.

– Powiem ci, że Arek mnie zaskoczył. Długo się trzymał.

– Młody jest, wyszkolimy go jeszcze – zaśmiał się Maciek. – Ciekawe jak zareagują budząc się pod stołem.

– Mogliśmy ich ułożyć w jakiejś pozycji – dodał śmiejąc się Piotr.

Po tych słowach prawie się przewrócili próbując przebić sobie „piątkę”. Zaczęli śmiać się głośno i wtedy to zza płotu jednego z domów jednorodzinnych wybiegł obudzony przez nich pies i zaczął bardzo głośno szczekać. Piotr próbował go uspokoić, ale ten nie dawał za wygraną. Zaraz za nim dołączyły i inne poukrywane w ciemnościach stróże domostw i na całej ulicy nie było domu, z którego nie dochodziło szczekanie.

– Chyba czas na nas – rzekł Maciek spoglądając na zapalające się oknach światła.

Pobiegli do przodu cudem się nie przewracając, by jak najszybciej zniknąć z obudzonej ulicy. Przebiegli na czerwonym świetle przez przejście dla pieszych i ciężko dysząc stanęli na chwilę śmiejąc się z samych siebie.

– Chyba już nie pośpią dzisiaj. – Piotr zdołał wydusić z siebie.

– Po co im tyle psów? Wystarczy, że sąsiad ma – dodał Maciek i znów obaj zaczęli się głośno śmiać.

Wtedy to z przeciwnej strony wyjechał radiowóz policyjny. Młodzi widząc go od razu ucichli i próbowali stanąć prosto, ale nic im to nie pomogło. Patrol policyjny podjechał i od razu podszedł do nich jeden z policjantów.

– Witam panów.

– Dobry, panie władzo – odpowiedział mu Maciek. – Co się stało?

– Co robicie na ulicy o tej porze?

– Idziemy do domu, chyba czas najwyższy.

Drugi z policjantów, starszy wiekiem i stażem podszedł do nich bliżej i zaczął się przyglądać Piotrkowi.

– Chyba trochę za dużo się wypiło? – zapytał ich odurzony wonią alkoholu, który było od nich czuć na kilometr.

– My nic złego nie robimy – odpowiedział mu Piotr. – Wracamy do domu.

– Może jeszcze nic nie zrobiliście, ale możecie coś zrobić. Człowiek pijany nie panuje nad sobą.

– Panie władzo, koledze dzisiaj urodzi....

– Bez gadania, zabieramy was ze sobą – przerwał mu zdecydowanie.

– Ale my nic nie zrobiliśmy – bronił się Piotr.

– Odpoczniecie sobie w celi, wsiadajcie.

– Bezsensu, on jest świeżo upieczonym ojcem, a wy go zamykacie?

– Pijany nikomu się nie przyda, wsiadać.

Posłusznie uczynili co im kazano i ruszyli w kierunku posterunku policji.

– Byście zabrali się za złodziei i włamywaczy, a nie gnębili...

– Młody! – przerwał Piotrowi stary policjant. – Jak będę chciał, to mogę cię zatrzymać na 48 godzin, wiesz o tym?

Już żaden nie ośmielił się odezwać. Widzieli, że funkcjonariusz jest skłonny wymyślić cokolwiek, by im uprzykrzyć życie. Odwrócili więc swój wzrok od niego i skupili się na drodze, która bardzo szybko przemierzała im przed oczyma.

Na posterunku policji zaprowadzili ich do celi, w której znajdywał się już inny zatrzymany tego dnia mężczyzna. Starszy, siwobrody człowiek siedział na ławce pod ścianą i tylko kręcił głową mówiąc coś do siebie nerwowo. Młodzi usiedli na ławce i z trudem próbowali zatrzymać kręcący się świat w ich głowach. Ciężko im to wychodziło i często wstawali z miejsca, by tylko nie zamykać oczu.

– Co za idiota – skomentował zachowanie starszego policjanta Piotr. – Przecież my nic nie zrobiliśmy.

– Pijani są zawsze niebezpieczni – rzekł do nich nieznajomy.

– A kto cię pytał o zdanie?

– Nikt – odpowiedział Piotrowi bez wahania. – Ale nie szkoda wam życia na picie?

– Kolejny idiota – burknął coraz bardziej podenerwowany Piotrek. – A co cię obchodzi, co ja robię? Chyba dawno nie dostałeś od nikogo w mordę?

– Nie jesteśmy alkoholikami – wtrącił Maciek. – Siadaj, Piotrek, nie pogarszajmy już naszej sytuacji.

– Ale co on mi będzie mówił, co mam robić?!

– Przepraszam, jeśli mnie źle zrozumiałeś.

– No właśnie! Przepraszam! I już więcej się nie odzywaj! – krzyczał do niego Piotr.

Usiadł na ławeczce i znów chwycił się za głowę. Szybko wstał i zaczął się rozglądać. Nie widząc nigdzie muszli klozetowej zatkał rękami usta i zaczął walić pięściami w drzwi.

– Spokój tam! – usłyszeli głos policjanta za drzwiami.

– Otwórzcie mu! On zaraz zwymiotuje! – krzyknął do nich nieznajomy.

Piotr męczył się niemiłosiernie wciąż zatykając sobie usta, aż w końcu po chwili policjant otworzył drzwi do celi. Młody, pijany mężczyzna wtedy nie wytrzymał. Zwymiotował wprost na niego nie zostawiając mu szans na ucieczkę.

– Od razu lepiej – rzekł Piotrek ocierając swe usta.

– Zapłacisz mi za to. Karol!

Wezwany policjant stanął tuż obok niego. Potężny, prawie dwumetrowy kolos popatrzył na winowajcę i nic nie mówiąc potężnym uderzeniem pięści powalił go na ziemię.

Poszkodowany policjant czując wyraźną ulgę z wymierzenia sprawiedliwości ruszył w kierunku toalety, a Maciek gdy tylko zamknięto celę rzucił się z pomocą koledze. Widząc go nieprzytomnego próbował ocucić, ale nie był w stanie tego zrobić. Przestraszony przystawił więc ucho do jego klatki piersiowej, by wyczuć bicie serca. Wtedy dopiero odetchnął z ulgą.

– Gdy wstanie nic nie będzie pamiętał – odezwał się znów nieznajomy mężczyzna.

– Mógł go zabić.

– Mógł, ale tego nie zrobił.