IZABELA MAŚNIK

ŚWIATŁO

© Copyright by

Monika Izabela Maśnik & e-bookowo

Grafika na okładce: Edyta Maśnik

Projekt okładki: Edyta Maśnik

ISBN e-book 978-83-7859-504-5

ISBN druk 978-83-7859-505-2

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2015

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Spis treści

Spis treści

CZĘŚĆ I – OGIEŃ

Psalm o Ogniu

chociaż tyle

dziś znów

Wiersz bez uśmiechu

chociaż nie kupić

Ananke

najpiękniejszy

to miłość

Więcej

teraz

czekasz

coraz młodsi

dziedzictwo

Tamtej wiosny

Dmuchawce

CZĘŚĆ II – ŚWIATŁO

Światło

W listopadzie

dziękuję

Wielcy

Walka

dwa światy

świat

prośba

inny świat

przezroczysta

Bez końca

Kołysanka z aniołami

CZĘŚĆ III - KREW

Na zachód

resurrectio

getto

mur rozciął

getto – śnieg

Boże Narodzenie

Mieliśmy jako dzieci...

Dobrymi ludźmi jesteśmy

Dwie krople

Wojownik

Dla mnie

Jesieni godzina

Morze…

Wielki Czwartek

Nieodwzajemnione

Gdy poranek przyjdzie Piątku

Soboty

wiem – nie wiem kiedy

CZĘŚĆ I – OGIEŃ

Oniemiałem, zamilkłem
pozbawiony szczęścia,
lecz moja boleść wzmogła się na nowo.
Serce w mym wnętrzu rozgorzało;
gdy rozważałem, zapłonął w nim ogień:
język mój przemówił (Ps 39, 3-4).

Psalm o Ogniu

I

Kolejny dzień minął tak sobie,

coś w końcu trzeba przecież zrobić –

i w piersi młodej się zapala

pomysłów stu słomiany ogień.

Pali się czoło, palą skronie,

zabiera siły wszystkie ogień,

lecz czy możliwe jest coś zrobić,

kiedy idei tyle płonie?

II

I chociaż znów cały świat spłonął,

gdy tylko się gdzieś w myślach począł;

i tylko popiół, zgasły światła –

nadziei iskra wciąż jest jasna.

Pali się czoło, palą skronie,

zabiera siły wszystkie ogień,

lecz czy możliwe jest coś zrobić,

kiedy idei tyle płonie?

III

Z myśli najlepszych wybór jednej

pomoże mi od czegoś zacząć

i nie na darmo spłonę w świecie,

popiół po mnie będzie i jasność.

Pali się czoło, palą skronie,

pomnaża siły wieczny ogień;

zostanie światło kiedy zgasnę,

więc nie na darmo cały płonę.

chociaż tyle

późno już a my
dopiero teraz przechodzimy
wiek buntu

jak kiedyś
dziś już eks-poeta
który teraz siedzi

cicho

dziś znów

dziś jeszcze raz umarł za mnie

Miłość

prawdziwa taka nieszczęśliwa

na ziemi

CZĘŚĆ II – ŚWIATŁO

Światło

Płatki kwiatów jak nadzieja

Słońca poszukują chciwie –

by je ujrzeć, samym zgasnąć

i na ziemię upaść jasną.

A gdy przyjmie je ta ziemia,

nadal pragną Słońce widzieć –

i śnią o nim, kiedy zasną,

gdy jak dusza sny nie gasną…

I kto płatkom tym uwierzy,

pochowanym tak przez ziemię,

że sens jest w szukaniu światła,

choćby iść przez zimy cienie?

Ale jak nie wierzyć płatkom

czekającym na promienie,

kiedy idzie nowa wiosna –

wieczny ślad na starą ziemię.

W listopadzie

okryją was liście

żółte jak mlecze

na wiosnę

na Zmartwychwstanie –

uśmiechniecie się

CZĘŚĆ III - KREW

Na zachód

zachód słońca

był dziś bardzo pastelowy

patrzę codziennie wieczorem

przez moje okno

na zachód

a ty

nawet nie wiesz

jak pięknie

a ja

nawet nie potrafię

opisać

resurrectio

umarło wczoraj jutro umarło

umarły nowe meble lepsza praca

umarła polisa na życie i strach

nawet nasza przyjaźń i nasza nienawiść umarły

przeżyłem

dzięki temu

teraz możemy wszystko

getto

mur, a za nim
zobacz - my też
kochamy i się boimy

mur rozciął

mur rozciął miłość –
miłość krwawi;
tych – czy tamtych,
czy wszystkich
zbawi?