Jarosław Wojciechowski

Piktogramy

Zbiór

© Copyright by Jarosław Wojciechowski & e-bookowo

Redakcja:

Wiesław Marciniak

Projekt okładki i ilustracje:

Piotr Dryll

Konsultacja

dr Janusz Kwiek

Jerzy Wiesław Tomaszewski

ISBN 978-83-7859-074-3

Redaktor techniczny:

Katarzyna Bromirska

Wydawca:
Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl

Kontakt:
wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

Dedykuję:

Śp.

Moim kochanym Rodzicom

Natalii z domu Zacniewskiej

i Franciszkowi

Wojciechowskim

Autor

Myśl napisania poematu pod tytułem „PIKTOGRAMY” zrodziła się nagle. Niczym meteor przemknęła mi przez głowę – ja tylko złapałem to co „życiodajne”, to co mnie samego zelektryzowało.

A całe zdarzenie miało miejsce w Clubie „Impresja” we Włocławku.

Myślę, iż właśnie dlatego warto bym tam dalej pił kawę.

Mam nadzieję, że ewentualny czytelnik znajdzie to, czego szuka, może cząstkę siebie, która sprawi, że go poruszy, zatrzyma w szalonym pędzie życia. By spojrzał na siebie i za siebie, by zadał sobie pytanie kim jest i dokąd podąża.

Życzę mu tego z całego serca.

Autor

Własny charakter pisania...

Jakże długo nie zgadzałam się z tym pisaniem!

Ale nie zgadzamy się często tylko z tym co tak bardzo JEST

Co nas potrąca, dotyka, zaczepia...

Poematy JAROSŁAWA WOJCIECHOWSKIEGO są i zaczepiają...

Wydana właśnie triada: PIKTOGRAMY I – II – III, pozwalają prześledzić etapy kolejnych intelektualnych przesileń AUTORA: kontestatora – myśliciela – i tego który widzi...Więcej aniżeli krzykiem i buntem tylko.

Może to głos dojrzewania? Jego słowa cichną, pokornieją – stają się „królewską sługą” prawdy. Tej wyrastającej ponad niedostatki indywidualnej egzystencji i doświadczenia.

Dane mi było być świadkiem tych przeistoczeń.

Trzy PIKTOGRAMY – trzy lustra w których AUTOR ogląda swoją twarz, a ja rozpoznaje ten sam (choć nie taki sam) charakter pisma...

Bo ładunek emocji – ten lont zapalonego ducha, trwa, ale nad paleniskiem czuwa AUTOR.

Już świadomy. A świadomość rzuca nas w rozleglejsze krainy emocji i przestrzeni.

Tam krzyk milknie i bywa zaledwie zbłąkanym, pełzającym ogniem...

Piktogramy I

Wyrastają jeszcze z nurtu młodzieńczej niezgody jakby ”plakatowe” od krzyku. Autor dokonuje sądu – nad nowy światem naszej rzeczywistości

z jego fałszywymi „apostołami”

z jego zatrutym smakiem wolności...

„...już ćpuny sejmowe się zbierają

gadają slangiem zaczarowanym

– o tym i owym

w szczególności owym...” (P I str. 17)

a gniew niezgody czujemy czytając dalej

„...wyścig już ruszył

bieg szczurów rozpoczęty

a ja i my

nie z tej sztuki

czy wyklęci...” (P. I str. 24)

I toczy – nieustanną rozmowę ze złem...Może to tylko szept – pokusa złego, kiedy słyszy:

„...nie ma żadnej Góry Oliwnej

nie ma żadnego Boga

jestem tylko ja (zły – dopisek mój)

i nikt poza tym...”

PIKTOGRAMY I – napisane zostały „manierą” snu, zamglonej jawy – wciąż zmieniającej się scenerii:

wewnętrznego monologu – dialogu AUTORA...

Towarzyszy on całej triadzie utworów.

W tej walce ze z ł e m, czytamy jednak:

„...bo wybaczyć

– to zwyciężyć

zło i wszelakie draństwo

ustawić do pionu...”

I dalej:

„...wyruszam

dzisiejszego dnia

do tej myśliciela

– pragnienia

na Górę Oliwną

nie sam

z moim kolegą

z moim przyjacielem

serdecznym

Jerzym...”

A więc przyjaźń jest nadzieją tej wędrówki... (P. I str 71)

W pierwszym poemacie triady – zdarzają się słowa „grube”, celowo rubaszniejące.

Czyżby miały strzec uczuć najdelikatniejszych?...

Piktogramy II

Kontynuując myśl męskiej bliskości – przyjaźni

„...wyruszamy w podróż

w naszą podróż

bo taka potrzeba

bo taka myśl nas gna

ty mój przyjacielu Jerzy...” (P. II str. 1)

i dalej czytamy

„...by przywieść z stamtąd

tę myśl pierwotną – piękną

miłość

i dobroć wszechogarniając

czyli sens...”

Przyjaźń – ten skarb najdroższy prowadzi AUTORA przez meandry podróży – drogi Jego wewnętrznego – go świata. Dobroć staje się sensem – dążeniem, czy pełnionym do końca, czy możliwym?... Ale w tej twórczości dokonuje się zwrot. Cichnie bunt. To już inna perspektywa oglądania świata. Raczej myśl bolejąca nad nim, aniżeli gniew, kiedy mówi do nas:

„...bo tyle umierania

bez sensu

szlachetnych

i nie szlachetnych ludzi

bo tyle umierania

wrogów i przyjaciół..(P. II str 12)

Poematy te – pisane są, a może z a p i s y w a n e „strumieniem” zmieniających się wizji wewnętrznego dostrzegania. Jakby tchem jednym. Towarzyszy im – nieodmiennie przyjaciel Jerzy. Busola i zakotwiczenie autora.

Czytamy:

„...wyruszamy

do zielonych pastwisk

i czystej wody źródlanej

i do owej doliny

do doliny wielkiego echa

Ale w dolinie wielkiego echa – hasają wylęgłe potwory naszej, nowej rzeczywistości. Bywają nim świnia”: „oferta na czasie” – rozmagnetyzowanych wartości, – są także węże – kusiciele wszelkiej łatwizny życiowej.

Scena znowu się zmienia. Znów słyszymy:

„...wchodzimy

– na szczyt góry

ostrej jak brzytwa

nie wiemy czemu

akurat tą stroną...

i dalej... krwawiąc nieźle

obficie...” (P. II str 39,40)

I kończy drugi poemat powtarzają jak mantrę

„...wyruszamy w podróż

do zielonych pastwisk

i czystej wody źródlanej

odwagi:

i scena się zamyka

bo echa zamilkło...” (P. II)

Piktogramy III

Trzecie wcielenie AUTORA – tego który w i d z i – otwiera nam bramy poematu prowadząc „uliczkami” ludzkiej ułudy: brzęczącej mamony, która sieje spustoszenie w ludzkich duszach i umysłach.

„...kręcą się kręcą

wysłannicy mamony...”

„Złoty baran” (cielec) panoszy się na ziemi, gdzie usnęły marzenia, tylko jakiś poeta „zamarzy o krainie wiecznej szczęśliwości”

Kiedy mamona staje się celem jedynym – topnieją ludzkie wartości „Agora” skutecznie podmywa duchowe cele człowieka. Rynek tandety i wyprzedaży sumień trwają.

Autor jest szczególnie uwrażliwiony na tkankę społeczną nowych przemian. Bolesne szyderstwo tkwi w stwierdzaniu „zabrania się zabraniać czegokolwiek”...

Kolejne wizje – „unoszenia” wiodą nas w kraj dzieciństwa” opuszczonej czystości „na szlaku zapomnienia” – czasu który nas wymiótł z utraconego raju... Ale w tym „marszu” – są towarzysze : zawsze Jerzy. Są też Andrzej i Wacław.

Przejmujące jest spotkanie Autora „u krawca”. Metafora z n i k a n i a człowieka pogubionego – zaplątanego pośród wirów rzeczywistości przemienionej (i własnego wnętrza) i groźna konstelacja „oto Polska właśnie”?...i zaraz samookreślenie:

„...bo ja z tej starej szkoły

innej ballady...(P. III )

„...szukający nowego świata

czyli nowej rzeczywistości...”

Jest tez „r ó ż a”, która przynosi Autorowi: „całe niebo ze wszystkimi galaktykami”... Płatki tych kwiatów – przyniósł kiedyś Poeta na swoje spotkanie autorskie i rozsypał... Wydawało mi się to dosyć dziwne. Dzisiaj myślę, że być może chciał nam uczestnikom rzucić – „całe swoje niebo z galaktykami” poematów...

Niech te rozważania zakończą fragment utworów Autora. Brzmią jak moralitet i przestroga. Poeta widzi:

„...kiedy rozkosz wszelaka

i chęć posiadania

na chwilę odskoczą...”

„...wówczas wstyd wielki

w nas się zapali...” (P. III str 11)

„...niech będzie błogosławiony ten dzień

właśnie ten

bo może ta chwila

ocalenia naszego...” (P. III)

Przestrzega:

„...którzy dali się zwieść

co zostanie

może świnia

lub pies

albo

sam już nie wiem

pewnie nic

przeminą

z wiatrem

głupio...”

Przeczytałam te poematy od nowa. Mają kilka warstw. Wybrałam te „moją”. Spoistość zbioru – stanowi jego wewnętrzna artystyczna logika.

Jest on całością, dającą się czytać oddzielnie.

Oliwna Góra – Jawi się wspinaczką duchową człowieka, której szczyt wciąż widnieje nad poematami triady.

To język Katharsis – wpisany w tajemnicę sztuki:

tajemnicę piktogramów.

Włocławek 5.01.2008

Teresa Olewczyńska

Mam nadzieję,

że nie podzielimy losu

Indian Peruwiańskichchoć konkwistadorzy przybyli.

Wyczytałem to w gwiazdach

i wyczytałem jeszcze,

iż konstelacje gwiazd

niedługo się zmieniają

– czas nadchodzi

…..........

Autor

Rozdział I

1

przyszłaś wolności

– niczym dziewica

w rytmie rżnięcia orkiestry

– społecznej ofiary

i tak mi jakoś dziwnie się zrobiło

śmiesznie w końcu,

więc zatańczyłem taniec indiański

przed moim wigwamem

– a bizonów tak mało,

ja polski oskalpowany Indianin

teraz siedzę okrakiem

na moście zwodzonym | historii |

– a Wisła już nie ta,

jakaś taka ciemna – obca,

a może mi się tak wydaje

– może

i łapki mam czyste,

przeraźliwie czyste

takie jakieś nie z tej bajki,

a w rezerwacie moim

grajkowie grają,

ktoś zanuci piosenkę

– i pełnia szczęścia,

a ja mantry odmawiam

w rytm bicia serce

– owcy DOLLI

jeszcze drepcze sobie

wkoło legowiska

– może wyjdzie mi jakiś piktogram,

dla wtajemniczonych

i kamień łysy

– głaszcze niekiedy

tak po prostu,

na szczęście, może

no i

no właśnie

kupę zrobię

– chytrze na nią popatrzę

bo to coś szczególnego

szczególnej urody,

a zapach

o jaki wonny

– zarozumiały

to dla nich

– do tej pierwszej loży

niech się zbratają

bratankowie szczególni

po sam brzeg cnoty szczekania

i prawd wykutych w ich kuźni

i zawyły trąby

– na ulicy wiejskiej

w mieście

– sam sobie dopowiedz

jakim

bo ja nie pamiętam,

bo taki zawrót głowy

bo taka amnezja

i zwariowanie

– za co przepraszam

i popłoch się robił

– okropny

bo z trąbami

nigdy nic nie wiadomo

– dla kogo to

i po co

tak ryczą

– a może

kasa im się nie zgadza

lub jakieś procenty

niekoniecznie bankowe,

są co prawda

mile widziane

– ale takie

na szkle malowane

dostępne

– ogólnospołeczne

taka użytkowa sztuka,

takie niby nic,

a cieszy

i cieszy

w głowach szachy

– ustawione

szach i mat,

co prawda niektórym

no ale Bóg raczy wiedzieć

– którym

rentgena na wejściu

nikt im nie robił

niech się zatem

trębacze

– dostroją

i tym się nie martwią

jesteśmy

z nimi,

co cztery lata,

a nie te ich jęki

i piski

i skowyt

w ramach solidarności

– społecznej

zadmiemy

w trąby

a będzie słychać

po horyzont jakiś

– i to wszystko dla nich

– może nam wyjdzie

piosenka jakaś

i jeszcze przeczytamy

podręcznik

– dobrego wychowania

w procentach

jak będzie mało

to poprawimy

no i

o trylogię zahaczymy

i Chopin też może się przydać

by tak

fajowo

to wszystko

–zobaczyć,

w innych kolorach,

a później

– gadające pudełko

przez okno wyrzucić,

by smaku nie psuło

i tak spokojniej,

rozważniej

w naszej dziupli

naszym domu

wszystko się zgrało

by kot wrócił

– łazęga

i pies ze schroniska

i kloszard,

czyli bezdomny

wykąpał się

w proszku Dosia

powiedział dziękuje,

za tę kromkę

– chleba

z jadłodajni

świętego miłosierdzia

i żeby jeszcze

łyk jagodzianki,

spokojnie wypił

– skradzionej chyba

i żeby

sąsiad mój wrócił

– na wyspach jakiś

kotwice rzucił

– o dzieciach zapomniał,

bo może

na plantacji go trzymają

jacyś źli ludzie

i żeby jeszcze

moherowe towarzystwo

z mojego podwórka

przytomniej patrzyło

– na gości w smokingach

i żeby jeszcze

rozumu przybyło

– co niektórym

w mieście

może być moim,

bo gdzieś się ulotnił

rozpuścił skutecznie

u tajemniczej księgowej

deficyt jest straszny

drzewa nie chcą kwitnąć

choć mają sponsorów,

a ptaki

tylko srają

– do ciepłych krajów,

nie odlatują

– zabrakło im paliwa

i małolaty

stadami całymi

planują wyjazd

na wyspy Bergamuty

i za

czas jakiś

zostanie tylko

– wielka goła

dupa

czy to

będzie Polska

czy to

Polska właśnie,

a może

zostanie tylko w podręcznikach

w Oksfordzie

– dla niewtajemniczonych

to uniwersytet w Londynie,

czy w Berlinie

– tam zawsze

kombinują

no i

o Moskwie nie wypada

nie wspomnieć

bo jest tam

bibliotek troszeczkę

– bardzo szczególnych

o Francji nie wspomnę

bo oni już piszą

– nowy rozdział

podpatrzeć nie dadzą

– chytruski

2

już ćpuny sejmowe się zbierają

gadają slangiem zaczarowanym

– o tym i owym

w szczególności owym,

przebierając nóżkami

w dołkach swoich

– czekają

by wystartować

do wielkiej życiowej szansy,

a żarło wyjątkowe

– tłuste

i takie smaczne,

z okrasą przywilejów wszelakich,

więc najpierw czyszczonko

– nóżki

– ząbki

– łapki

– sprawdzanie konta | nie kątów w domu |

jeszcze farbowanie głowy

bo są to szczególne łebki

– owe wianki poświaty – ten cymes

i jeszcze po drodze

na wielką salę cudów

grzbiety od książek wytną

– na plecach wieszają

bo musi być barwniej

i tak uczono

i namaszczonko szamana

najlepiej dostojnego,

w szatach wielkiej tajemnicy,

do tego małomównego

– wreszcie wchodzą

niczym mędrcy wielkich spraw,

– złotych myśli i chwały

gdy kurtyna pójdzie w górę

zaczynają łapać dzikie węże

i nimi rzucać

– kurom macać jajka,

bo to taki rytuał,

w rytmie linii prostej,

wielkiej hosanny

biznesowej chwały,

gdy coś nie tak idzie

albo nie pójdzie

szukają zwolennika

albo poplecznika

wyjątkowo pierzastego,

a przy tym Urodziwego

– dziwnie gadającego

niech tylko przy nich stanie

stanął

coś popapla,

popaplają

nóżkami powierzga,

powierzgają

oczkami przekręci,

przekręcają

powoli

raz w dół raz w górę

niczym ktoś szczególny

– opanowany,

pewny

by nad brzegiem Potomaku

fajkę przyjaźni wspólnie wypalić