Iwona Porożyńska

Do zobaczenia na Fejsie

© Copyright by

Iwona Porożyńska & e-bookowo

Korekta: Patrycja Żurek

Grafika na okładce: shutterstock

Projekt okładki:

e-bookowo

ISBN 978-83-7859-629-5

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2015

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Facebook...

Facebook to księga twarzy,

dla tych, co lubią się obnażyć

albo z drugim się podzielić,

nie tylko przy niedzieli.

Dla snobów, co zbierają lajki

i dla tych, co wierzą w bajki,

dla ambitnych, mądrych i głupich,

tutaj każdy coś odkupi.

Kto zechce może się ugościć

albo krzyczeć z radości,

ponarzekać, trochę się użalić

albo nawet pochwalić.

Facebook to księga miraży,

nawet dla ludzi bez twarzy,

dla tych, co nie mogą bez „kukania”,

bo czym byłoby życie bez podglądania.

1

Czy byłabym niedzisiejsza, gdybym nie weszła na Fejsa? Chyba tak. Fejs zawładnął moim prywatnym życiem, ale pewnie nie tylko moim. Od trzech lat jestem ponad miliardowym członkiem tego portalu. Mój profil wygląda następująco: Chloe Jung, zawód: felietonistka, miejsce pracy: redakcja, urodzona: pod szczęśliwą gwiazdą, zamieszkała: żaden Big Apple, ale miasto w Nadrenii, stan cywilny: wolna (na dzień dzisiejszy).

Fejsbuk nie jest platformą matrymonialną i stan cywilny wydawałoby się, że jest bez znaczenia, ale niektórzy wszędzie wietrzą okazję do zawierania bliższych znajomości, dlatego też lubią nadmienić temperaturę swoich uczuć. Skomplikowany stan cywilny jest jak choroba z gorączką. Nasz przyjaciel ma nerwy jak postronki, więc prosi się po cichu, aby otulić go ciepłymi słowami. Często daje do zrozumienia, że właściwie to znowu jest do wzięcia, czyli w myśl małpiej zasady gotowy jest do przeskoczenia z gałązki na gałązkę.

Jestem młoda z nazwiska i młoda z daty urodzenia. Jung pochodzi od słów młody i pogodny, wesoły i zabawny, żywy i wiele innych przyjemnych skojarzeń. Nigdy nie byłam spokrewniona z Karolem Gustawem Jungiem, ale to mnie nie martwi, bo młodość mnie uskrzydla i myślę, że taka pozostanę do końca mojego życia, uskrzydlona. Ponadto, jak na Fejsiarkę przystało nade wszystko cenię wymianę myśli.

W wirtualnym świecie, jak w zwykłym życiu, poczucie wolności i niezależności więcej pomaga niż szkodzi. Śmiała, kontaktowa osoba ma o czym relacjonować, a wszystkim tchórzliwym i wstydliwym Fejs idzie wręcz na rękę. O czym myślisz? Co teraz robisz? Jak ci leci? – pyta. Nic, tylko zdobyć się na odrobinę odwagi, donieść coś ciekawego i puścić w internetową sieć. Tylko z tym mają niektórzy małe problemy. Boją się otworzyć, kamuflują się, zakładają maski albo wręcz wykorzystują swoją anonimowość, ale o takich to nie chciałabym nawet wspominać.

Fejs – to największy teatr świata, każdy może zagrać na jego scenicznych deskach. Niektórym tylko blask gwiazd odpowiada, główna rola, inaczej nie wypada, tak się cieszą ze swojej medialności. Inni czują się lepiej w roli statystów. Weźmy na przykład wszystkie artystyczne dusze, a zwłaszcza ludzi pióra, poetów. Wreszcie znaleźli scenę, na której mogą się wykazać, bo w tym teatrze stale się coś wystawia. Nie musimy oglądać każdej sztuki i nie każdy „aktor” musi przypaść nam do gustu, ale zawsze możemy usiąść na widowni. Niektórzy wolą miejsca z przodu, w loży, w pierwszych rzędach, inni wolą pozostać niezauważeni. Bo tutaj chętnie zjawiają się również tacy, którzy przyszli się tylko trochę rozejrzeć, a może i popodglądać. Wchodzą bezszelestnie, zabezpieczeni na wszystkich frontach, aby nikt ich nie zauważył, jak dusze, które są, ale nikt ich nie widzi. Podpatrywanie może się wydać nawet podniecające, bo oni tak lubią, jak przez dziurkę od klucza i wcale nie myślę tylko o płci męskiej. Wojeryści, kibice, szpicle, fejsbukowi Paparazzi, no bo jak was nazwać, wy niewidzialni, tylko zaraz się nie obrażajcie. Niejeden typ jest pełen kompleksów i zahamowań, często z traumą z dzieciństwa. Współczuć mu, czy w nadziei na szybką terapię poprowadzić delikatnie za rękę? Pewnie niektórych nie da się wcale uleczyć, bo albo faktycznie są spaczeni, albo pieszczą swoje spaczenia. Niejeden osiąga w tym mistrzostwo, jak w komedii Moliera „Chory z urojenia”.

Jednym słowem to portal, który jest dobry na wszystko, jak w moim wierszu: dla tych, co lubią się z drugim podzielić, nie tylko przy niedzieli. Dla snobów, co zbierają lajki i dla tych, co wierzą w bajki, dla ambitnych, mądrych i głupich, tutaj każdy coś odkupi. To miejsce, w którym można się ugościć i krzyczeć z radości, ponarzekać, trochę się użalić albo nawet pochwalić. Tam też mogę zaprezentować moje wiersze. Nikt nie chce pisać tylko do szuflady, a mnie stale coś się rymuje, bo tak mój świat pojmuję – poezją.

Edward Stachura uważał, że w życiu wszystko jest poezją, a każdy jest poetą. Ja czuję podobnie i tak spoglądam na świat, aby wszystko było w nim piękne. Bogate jest dziecko zachwytu, bo zawsze dostrzega więcej od innych. „Jak to, każdy jest poetą?”, pyta moja serdeczna przyjaciółka. „Jeśli uważasz, że życie jest poezją, to każdy może być poetą, prawda? Zwłaszcza ten, który idzie przez życie z otwartymi oczami, jest czuły i wrażliwy na piękno.” „Na ten temat można filozofować”, słyszę ponownie. „Zgadza się”, odpowiadam. „Wszystko zależy od naszego punktu widzenia”.

Na szczęście Fejsbuk nie jest moją jedyną przystanią. W życiu nie jestem sama, mam rodzinę, jak wszyscy i znajomych z krwi i kości, którzy o dziwo też są na Fejsie. Uważam, że jeśli spotkamy się o jednakowym czasie powinniśmy sobie powiedzieć przynajmniej dzień dobry, dołączyć serduszko albo słoneczko, w zależności o stopnia naszego zaznajomienia lub pokrewieństwa. Nie wyobrażam sobie, aby moja serdeczna przyjaciółka siedząca przy „kompie” nie mogła przekazać mi żadnego znaku. Symboliczne „witam” albo „cześć” może ją w tej kwestii rozgrzeszyć. Chyba, że koleżanka jest zwolenniczką „niemówienia” albo nie zdążyłyśmy się jeszcze głębiej poznać. Bywa i tak. Tak więc szokujemy się nawzajem, bo lubimy zaskakiwać albo tak się nam właśnie dzisiaj podoba.

Wczoraj jedna z koleżanek dorzuciła pewien cytat od Yuko Kawano, ale nie mam pojęcia kim ta Azjatka była lub kim jest. Może sprawdzę na Google, bo ten rodzaj zasięgania informacji też jest teraz na czasie. A więc, miała rzekomo powiedzieć lub napisać: „Zbliżasz się ku mnie owiany zapachem trawy świeżo skoszonej rano: Twardnieją moje sutki.” O tak, świeżo skoszona trawa uszczęśliwia. Wiem coś o tym, bo zajmuję się szczęściem zawodowo. Co za szczęście, nieprawdaż? Roześmiałam się po przeczytaniu jej wpisu, choć w pierwszym komentarzu ktoś dorzucił: „Wariatka”. Żadna wariatka, prędzej powiedziałbym kobieta z fantazją. Obudziła się w dobrym humorze, po dobrze spędzonej nocy. Pewnie komentująca osoba nigdy nie leżała na świeżo skoszonej trawie, a może i leżała, tylko z głową pełną problemów.

Nigdy nie zapomnę moich pierwszych namiętnych pocałunków z pewnym Francuzem (jak uczyć się miłości to z najlepszego źródła) na żywej, zielonej trawce, która z radości, że przytuliłam się do jej runa trysnęła swoimi sokami. Dopiero po przyjściu do domu doświadczyłam, jaka byłam wówczas zielona, w sensie dosłownym i w przenośni. Zielona na kremowej spódnicy, którą mama kupiła mi od kogoś zza granicy. Ha, ha, ha Młoda i zielona, jak ta trawa. Ja też tryskam sokami, zwłaszcza kiedy jestem bliska szczęścia, w końcu dorosły człowiek składa się z 60 – 70 procent z wody. Każdego dnia dziękuję mojemu Stwórcy za cudowny dar humoru, który tak fajnie ułatwia moje życie. Śmiech przychodzi mi lekko, odbieram nawet głęboko zakamuflowany dowcip, czuję go na odległość. Właśnie na Fejsie łatwo można zauważyć, jak ludziom tego humoru na co dzień brakuje. Emotikony nie pomogą, kiedy przyszło się na świat nieco starym, pewnie dlatego dużo stąd nieporozumień.

Z tymi cytatami to też cała historia. Na Fejsie ludzie stale postują cytaty wielkich, a ja wcale nie jestem za tego rodzaju mądrościami. Czyż nie lepiej dać coś od siebie, być kreatywnym, wysilić się na coś własnego. Po co w kółko wspierać się tym, co zostało już kiedyś powiedziane. My też mamy coś do przekazania i wcale nie musimy być „wielcy”, aby podzielić się czymś mądrym albo właśnie na przekór wszystkiemu uważajmy się za wielkich, bo nie ma jak to poczucie wartości własnej osoby. Choć niektórzy są tak skromni, że nawet w roli szarej myszy czuliby się świetnie.

W każdej epoce rodzą się ludzie, którzy zostawiają po sobie ślad. Na Fejsie weszły w modę cytaty oprawione ramką, jak cenny obraz, ale kto może dzisiaj sprawdzić, że taki, a nie inny filozof, poeta, myśliciel wypowiedział dokładnie te, a nie inne słowa. Z drugiej strony, mamy prawo używać języka, jak się nam żywnie podoba, możemy się nawet powtarzać, a kto chce ubierać świat w poezję, niech to robi. Ja uwielbiam!

Koleżanka wypostowała cytat Paulo Coelho, który brzmiał następująco: „Pamiętaj, że wszystko, co uczynisz w życiu zostawi jakiś ślad. Dlatego miej świadomość tego, co robisz.” Mądre słowa pomyślałam, a w komentarzach dodałam: i tutaj często ponosimy klęskę, bo nie zawsze jesteśmy świadomi tego, co mówimy i co czynimy. Bo czy tak nie jest, każdy z nas wypowiedział kiedyś słowa, których potem żałował. Ranimy siebie, a potem się przepraszamy. Postępujemy nieprzemyślanie, pochopnie, a potem zbieramy nędzne żniwo. Gdybyśmy dostali drugą szansę często postąpilibyśmy inaczej. Sami się do tego przyznajemy, nikt z nas nie jest doskonały. Coelho zwraca nam uwagę, abyśmy mieli świadomość wypowiadanych słów, a co za tym idzie czynów. Nie wiem, czy kiedykolwiek tak się właśnie wyraził, ale warto się nad tymi słowami zastanowić. Koleżanka oburzyła się moim komentarzem, który natychmiast usunęła. Tak, Fejsbook bywa też kością niezgody, zwłaszcza jak się nie ma wystarczającego poczucia humoru.

Jedną z przyczyn mojego rozejścia się z Moritzem był internet. Każdy z nas dysponował Laptopem, nie wspomnę naszych smartfonów. W domu zawsze mieliśmy wiosnę, tak rozćwierkane były nasze komórki. Moritz co kilkanaście minut wpatrywał się w swój aparat, nawet jak nie dawał żadnych sygnałów. „Jesteś jak łącznik podczas drugiej wojny światowej”, próbowałam go rozbawić, a w duchu byłam rozczarowana, bo stale zapatrzony był nie we mnie tylko w display. Co rusz odpowiadał na jakieś SMS-y albo maile. Wiem, że miewał urojone wibracje, czuł je w kieszeni, a po sprawdzeniu stwierdzał, że się mylił. Stale dopadała go nieposkromiona chęć serfowania. Jego ciągły stan gotowości robił mnie tylko nerwową. Siecio- i infoholizm go ubezwłasnowolniał. Siłą rzeczy nigdy nie mógł być w pełni dla mnie, choć stale twierdził, że jego uwaga jest podzielna.

W dzisiejszej dobie trudno mieć partnera tylko dla siebie, stale trzeba go z kimś dzielić: z rodzicami, przyjaciółmi, pracą, komputerem, a nawet z telefonem. Ach nie wiem, może jestem zbyt wymagająca, zbyt zaborcza. Ciągłe wychodzenie Moritza na balkon, bo właśnie ktoś zadzwonił, szło mi po prostu na nerwy. W końcu zaczęły się z trudem zamykać drzwi. Tam też palił papierosy, jedyne, co było miłe z jego strony, bo ja nie palę. Butelkę z piwem stawiał zawsze pod stolikiem, aby uniknąć mojego marudzenia, że za dużo pije. Prawie na ślepo przyciskał klawisze i stale pokaszliwał. No i ta jego nieuzasadniona zazdrość.

„Dlaczego wzięłaś do grona swoich znajomych tego faceta? A ten Amerykanin, który zbiera same twoje imienniczki, to chyba jakiś zboczeniec, co? Dlaczego dajesz się szturchać przez Murzyna? Nie podoba mi się twój ostatni komentarz, mówiąc szczerze, co miałaś na myśli? Nie rozumiem tych aluzji, do czego zmierzasz, a może byłaś z nim w łóżku?”

„No jeszcze czego”, broniłam się. „Na Fejsie tak się nie da, mój drogi”, uśmiałam się, choć on był porządnie rozzłoszczony. „Tutaj tak nie można wskoczyć zaraz komuś do łóżka, prędzej trzeba by było wybrać się do prawdziwego teatru”. „No proszę, co ja słyszę”, Moritz zrobił się czerwony na twarzy. „Teraz wiem do czego są zdolne kobiety mówiące o brakach w życiu kulturalnym”, dorzucił. On i jego „fejsowe szturchanie”, a ja wiem skąd wzięło się powiedzenie, że faceci myślą członkiem.

Doszło do tego, że dla dobra naszego związku wymeldowałam się na jakiś czas z Fejsa. Jednak, jak doświadczenie podpowiada, nie warto dla nowego partnera wyrzec się wszystkich drobnych przyjemności. Zanim się poznaliśmy każdy z nas miał swoje życie. Teraz wiem, zbyt duża zazdrość może zabić najszlachetniejsze uczcie, jego zazdrość zabiła moje.

Inni Fejsiarze też odbierają „szturchanie” podobnie, a przecież wymyślono je po to, aby nikomu za bardzo się nie narzucać. Delikatne „szturchnięcie” nie oznacza niczego innego, jak: Przepraszam, czy nie zechciałabyś wziąć mnie do swojego grona. Nie trzeba od razu nikogo molestować zaproszeniem, ale i z tym mają niektórzy problemy. Jedna ze znajomych Fejsiarek wyraziła w tej kwestii głośne oburzenie, jakby ktoś chciał ją gwałtem zdobyć, a ja jej na to: „A coś ty taka niedotykalska!” Uśmiechnęła się, no i dobrze. Uśmiech to najstarsze panaceum na wszystkie niedomogi.

2

Od niedawna pracuję w redakcji „Chloe”, w nowo powstałym magazynie dla uduchowionych kobiet. Nie, to nie dowcip! Znalezienie i podjęcie pracy w tym miejscu było dla mnie czymś więcej niż zwykłym przypadkiem. W czasie intensywnego składania podań o pracę ujrzałam siebie we śnie, jak trzymam w ręku butelkę różowawej wody o nazwie „Chloe”, coś do kogoś mówię i się uśmiecham. Na początku nie wiedziałam, jak mam te sceny wytłumaczyć, więc najpierw pobiegłam do Douglasa. Czułam, że w tym coś jest, że tajemnica kryła się właśnie w tej nazwie, czyli w moim imieniu. Gdybym po drodze spotkała jakiegoś faceta niechcący wzięłabym go za miłość mojego życia. Jak to dobrze, że w drogerii nikt mnie nie zagadał, bo gotowa byłabym wdać się w aferę nawet z jakimś przypadkowym brzydalem. Przyznać muszę, że jestem trochę uczulona na punkcie różnych mistycznych znaków i symboli, ale nie dajmy się zwariować. W pierwszej chwili nie wydarzyło się nic poza tym, że ten cudowny zapach wniósł w moje życie aurę tajemnicy i postawiłam go w sypialni na mojej konsolce (*toaletce).

Nagle moje własne imię stało się wszechobecne, prawie na wszystkich przystankach autobusowych w mieście ukazały się plakaty z tą ekskluzywną wodą o nazwie „Chloe”. W TV pojawiła się reklama najnowszego zapachu tej marki, byłam zdania, że to nie mógł być żaden przypadek. Będąc w księgarni usiadłam przy kawie, wzięłam do rąk jakieś babskie czasopismo, zaczęłam czytać, wciągnęłam się i poszłam z nim do kasy. Po drodze przyjrzałam się okładce, uśmiechnęłam się, bo nagle poczułam, że jestem na tropie: „Chloe, czasopismo dla uduchowionych kobiet”. No czegoś takiego jeszcze nie było, czułam się dosłownie prowadzona. Lifestylowy dwutygodnik z myślą nie tylko o modzie i urodzie, ale przede wszystkim o sprawach dotyczących pielęgnacji naszego ducha. Weszłam na ich strony i dowiedziałam się, że szukają współpracowników: dziennikarek i kolumnistek. Zgłosiłam się. Do mojego Portofolio załączyłam plik moich felietonów i wierszy. Zostałam przyjęta. Naczelnej redaktorce spodobała się pasja i namiętność do wyuczonego zawodu oraz moja lekkość bytu. Takiego kogoś jak ja właśnie szukała. Innymi słowy urzekł ją mój optymizm. Tak więc, prowadzę kolumnę na temat szczęścia, mam nienormowany czas pracy i sporo radości w tym, co robię. Kilka godzin spędzam w biurze, na zewnątrz szukam inspiracji, w domowej ciszy szlifuję teksty. No proszę, czyż mój sen się w części nie sprawdził? Życie stale wnosi jakieś nowe zapachy. Nową, interesującą pracą też można się odurzyć niczym dobrymi perfumami.

Dzisiaj umówiłam się na mieście z Emily, moją serdeczną przyjaciółką. Znamy się od dawna, przy czym Emily wybrała dziennikarstwo mody, a ja komunikację społeczną. Jednak moda jest czymś, co nas dopełnia i łączy. Weszłyśmy do naszego ulubionego butiku „Virgin”, w którym ekspedientka zachwalała nam nowy towar w postaci białych i czarnych T-shirtów. Właśnie chciałam się za jakimś wygodnym, szałowym ciuchem w bieli rozejrzeć. Pani ta widząc, że przyglądamy się jej nowej kolekcji zakomunikowała z uśmiechem:

– W sam raz pod żakiecik lub marynarkę.

– Jak dla mnie są trochę za skromne – dorzuciłam. – Tylko te małe srebrne kamyczki przy dekolcie? My szukamy czegoś bardziej fantazyjnego. Emily, a tobie się podobają?

– Finezji, wyrafinowania szukam – Emily uśmiechnęła się, na co ekspedientka dorzuciła.

– Czasami mniej jest więcej.

– Less is more but less is a bore – skomentowałam jej wypowiedź. – My chcemy więcej.

– W tym sezonie skromność nie jest wcale w modzie. Dzisiaj nosi się przy szyi mega XXL naszyjniki, sznury korali, klipsy jak kulki od choinki – dorzuciła Emily. – Klasyka jest dobra dla pań około pięćdziesiątki.

Weszłyśmy do Egmond na kawę, Emily spojrzała na display swojego Smartfona i zaczęła przebierać w stronach, a ja złożyłam u kelnerki zamówienie.

– Wyłącz, bo odkąd rozeszłam się z Moritzem pozostał mi pewien uraz.

– Już, już, kończę. – Odłożyła telefon na bok, ale do moich uszu co rusz dochodził dźwięk połykanych wiadomości.

– Smartfon zrobi z ciebie niewolnicę.

– Ale jakie to miłe niewolnictwo, Chloe, z nikim nie jestem tak blisko jak z nim. Nawet łóżko z nim dzielę, a jak otworzę oczy, szukam go wzrokiem. Idzie ze mną do łazienki. No, powiedz mi, z kim jesteś tak blisko? No z kim?

– Szkoda, że mówisz o telefonie. Cieszyłabym się, gdybyś w taki sposób wyrażała się o swojej nowej miłości albo dziecku, które dopiero co przyszło na świat.

– Ach, bądź cierpliwa, jeszcze zdążę na czas. Na Fejsie doczepił się do mnie taki miły, młody Włoch, zgłosi się do ciebie, z mojego polecenia.

– A jak się z nim porozumiewasz?

– No jak to jak, przez tłumacza.

– Takich znajomości nie szukam, szkoda mi czasu na takie rozmowy.

– Ach, nie bądź taka surowa. Możesz spróbować po angielsku, ale on nie jest w nim najlepszy.

– Ja nie zbieram lajków na siłę i nie muszę mieć setek znajomych, jak ty Emily – dorzuciłam stanowczo.

– Przekonasz się sama, a tak poza tym, znamy się tyle lat, a ja wcale nie wiem, czy lubisz muzykę poważną.

– Pewnie, że wolę pop i nie słucham na co dzień Rachmaninowa, ale jeśli się wsłucham, to potrafię się zachwycić.

– Dostałam dwa bilety na koncert Davida Garretta, tego przystojnego skrzypka, znasz go z telewizji.

– O tak, biega od studia do studia i promuje swoją najnowszą płytę. Fajny facet i co za życiorys. Teraz wiemy, że talent nie spada z nieba. Talent to ciężka praca.

– O tak, doskonałość osiąga się tylko katorżniczą, nie uznającą kompromisów pracą, mozolnym i konsekwentnym ćwiczeniem się w dążeniu do ideału.

– Pamiętam, jak kiedyś był zaproszony do studia NDR wraz ze swoją mamuśką i na oczach milionów telewidzów zdradził pewną rodzinną tajemnicę: „Długie lata myślałem, że na twoją miłość muszę najpierw zapracować”, zwrócił się do matki.

– Tak, tak, przypominam sobie, matce zrobiło się głupio, na poczekaniu obrzucił ją rumieniec. Oj, niełatwe miał David dzieciństwo. Nie mógł podrapać się po nosie, ani przegonić muchy, która przysiadła na jego buzi, kiedy ćwiczył godzinami pod okiem surowego ojca. Wymagający, ambitny tatuś nie raz przeleciał go smyczkiem.

– Smutne dzieciństwo w dobrobycie. Gdzie daje ten koncert? W którym rzędzie będziemy siedziały?

– Koncert odbywa się w Kolonii, mamy najlepsze miejsca. Bilety dla VIP-ów, ma się swoje koneksje, prawda? Ubierzemy się wystrzałowo, może David zaprosi którąś z nas na swoją otomankę.

– Wiem, wiem, widziałam go na Youtube. Obejrzałam nawet cały koncert z Hanoweru. Ciekawa jestem, kto z nas miałby większą tremę, on, czy my?

– Myślisz o jego odmiennej orientacji seksualnej?

– Tak. Wiesz, to nawet po nim widać, kobiety na niego nie działają. Uwierz mi, wzięłam go dokładnie pod lupę, nic nie umknie mojej uwadze – byłam pewna tego, co głosiłam, na serio.

– Ach, jaki ten świat pokręcony. Jak sądzisz skąd bierze się takie wynaturzenie? Skąd zainteresowanie tą samą płcią, skąd ten cały homoseksualizm? Chloe, przez ciebie zawsze przemawia psycholog.

– Masz rację, wiele razy się nad tym zastanawiałam. W zeszłym tygodniu oglądałam wspaniałą komedię, która ma związek z twoimi pytaniami. Co za film, mówię tobie, można boki zrywać. Opowiem ci w wielkim skrócie. Po długim czasie nieobecności w kraju do domu wraca dorosły syn, aby w spokojnej, prowincjonalnej miejscowości i rodzinnej atmosferze wziąć ślub. Matka cieszy się, że wreszcie ujrzy swojego pupilka, ale jeszcze bardziej ciekawa jest z poznania swojej synowej.

– I tu leży pogrzebany pies, co? Mogę się domyślić, jaka wywinie się z tego chryja – Emily miała dobrą intuicję.

– W domu rozczarowanie na całego, mamusia wpada w depresję, wieś plotkuje na temat młodej pary. Nie będę opowiadała tobie całego filmu, ale jest tam taka scena, w której mamusia wybiera się do lekarza, oznajmia stan rzeczy i pytając stwierdza: „Doktorze, przecież musi być na to jakieś lekarstwo”. Na co pan doktor odpowiada: „Nie, moja droga, tego się nie leczy, to trzeba zaakceptować. Twój syn jest zdrowy”.

– Nasze mamy uczono w szkole, że homoseksualizm jest chorobą. Dzisiaj homoseksualizm został zdjęty z listy chorób, a mężczyźni mogą się żenić, adoptować dzieci. Do czego to doszło! – Emily burzyła się. – Chłopcy nazywają się gejami, tak jakby wykreowano jakąś nową płeć albo nowy styl na życie. Boję się, że niedługo ukażą się w księgarni książki nie o pięknych księżniczkach i księciach, tylko o dwóch osobnikach tej samej płci, którzy pozostaną bezdzietni i będą żyli krótko i szczęśliwie. – Emily zaczęła się podśmiewać.

– Z psem, z psem – zapomniałaś dodać. – Moja droga, zgadzam się z tobą, całkowicie. Bo jak spojrzymy na Davida i na jego życiorys, to odpowiedzi same kładą się nam na usta. Podoba mi się jego szczerość, ponieważ nie owija niczego w bawełnę i jak dotąd zdradził nam bardzo dużo ze swojego młodego życia. Oj, nie był w domku rozpieszczany, oj nie był. Rodzice to osoby, które są najważniejsze w życiu małego dziecka, a jednocześnie od nich może ono doświadczyć największych zranień. David został okradziony z dzieciństwa, był zmuszany do pracy. Nikt nie wie do czego jeszcze ubiegał się ojciec, aby zrobić z syna geniusza. Nikt nie wie jakich używał słów, jak się do niego odnosił i na ile wspierała go własna matka.

– Niedawno podał ktoś na Fejsie dwie jego fotki. Jedną z dzieciństwa, David mógł mieć na niej ze cztery, pięć lat i drugą, aktualną, z tym samym wyrazem twarzy, co wówczas. Widziałam, że dorzuciłaś swój komentarz.

– No tak, wszystkie napalone fanki zaczęły wzdychać na jego widok, a nikt nie zauważył, że już jako dziecko musiało go coś trapić. Tę wiele znaczącą minkę robi przecież do dzisiaj.

– Czytałaś recenzje po ukazaniu się biografii Davida? Herr Bongartz senior, rodzony ojciec, niczym biblijny Judasz, chce umyć swoje ręce w niewinności. Prosi się, aby niektóre pasaże były wyjęte z druku, ponoć będzie się sądził. Chloe, ty stale studiujesz naukowe rozprawki na różne psychologiczne tematy, wiem jak dobierasz lekturę. Jak wypowiadają się na temat homoseksualizmu psycholodzy?

– Hmm... Według amerykańskiego psychoterapeuty Richarda Cohena nikt nie rodzi się homoseksualistą i nikt nie wybiera pociągu do tej samej płci. Te skłonności są uwarunkowane rodzinnie, środowiskowo i społecznie. Pragnienia homoseksualne są objawem nierozwiązanych zaburzeń z okresu dzieciństwa, które spowodowały zakłócenia dotyczące tożsamości płciowej. W rodzinie ojciec jest tym, który powinien nauczyć syna, jak być mężczyzną. Alan Medinger mówi, że „pożądanie obcej męskości występuje tylko u mężczyzn, którzy czują deficyt własnej męskości”. Homoseksualizm wskazuje więc, że mężczyzna nie rozwinął w sobie cech związanych z pierwiastkiem męskim i często czuje się niedowartościowany, niedoceniony, po prostu niekochany.

– Rodzice Davida, chcąc zrobić z niego gwiazdę, traktowali go jak dorosłego. Nie da się przeskoczyć dzieciństwa, prawda?

– Oczywiście, że nie można małego dziecka traktować jak dorosłego, a tego się jego rodzice dopuścili. Ukradli mu dzieciństwo, nie dopuścili do rówieśników, ani do zwykłej, codziennej normalności, bo przecież nie posyłali go przez kilka lat do szkół. Zatrudnili prywatnego nauczyciela, który dla pieniędzy gotów był na wszystko przymknąć oko. David bardzo ubolewał nad tym, że po skończonych lekcjach nie mógł się nikomu z niczego wyżalić, ani nikomu poskarżyć. Po pierwsze nie chodził do takiej szkoły, pod drugie, jego nauczycielem był w dużej części jego własny ojciec. Komu miał donieść, jak był zły właśnie na niego? Matce? Rodzicie realizowali wspólne, ambitne plany nie pytając go o zgodę.

– Mając skończone 18 lat, w gimnazjum, David dokonuje przerażającego odkrycia, nie umie porozumiewać się z rówieśnikami. Ubolewa nad tym, że nie potrafi poprowadzić normalnej rozmowy. Umie mówić tylko o muzyce. Dlatego też nie dziwmy się, że miał swoich starych po dziurki w nosie. Dosyć miał słuchania, co ma zrobić, co powiedzieć, jak się zachować, gdzie zagrać, co zagrać, jak zagrać. Zbuntował się i mając skończone 19 lat uciekł do Londynu, a stamtąd do starszego brata mieszkającego w Nowego Yorku. Sądzę, że dobrze postąpił.

– Myśmy wszystkie chciały uciec jak najprędzej z domu, choć w porównaniu z nim miałyśmy morze wolności.

– Mimo, że miałyśmy dość wyrozumiałych i tolerancyjnych rodziców.

– Prawda, ale jak taka homoseksualna osoba czuje się w sobie? Czego jej brak?

– Homoseksualista potrzebowałby uleczenia ran zadanych mu przez ojca, albo i przez matkę. Jego niska samoocena jest przerażająca. Taki ktoś uważa, że nie może zapewnić kobiecie szczęścia, nie może dać jej miłości, ponieważ nie nauczono go bycia mężczyzną. Jemu brakuje pierwiastka męskości.

– Jednak David milczy, na początku kariery biega jeszcze z koleżankami po czerwonych dywanikach i nie chce puścić pary z ust. Tak chyba już pozostanie. Tylko, jak tak się głębiej zastanowię, to on cały czas gra, nie myślę o jego grze na skrzypcach. On gra przed nami jakąś rolę, bo oficjalnie nie jest w pełni sobą. To musi być męczące.

– Oj tak, ale masz pojęcie czym mógłby się taki „outing” dla niego zakończyć? Jak życie nam podpowiada niejednemu przeszkodził nawet w karierze, a nie na to pracował długie lata „nasz chłopiec”.

– A oglądałaś tę najnowszą reklamę w TV, z dwoma gejami w tle.

– Jaką reklamę? Czego?

– Reklamę auta. Wchodzi młody facet do auta, spogląda na boczne siedzenie, na którym leży przygotowane dla niego pyszne śniadanko. W drzwiach domu, w którym mieszka, stoi jego przyjaciel, macha do niego ręką i się uśmiecha. Widzisz, nie tylko żony są od śniadanek.

– Spójrz, wielkie koncerny pokazują, że nie mają z tym problemu. Wręcz przeciwnie, kosmopolityczny image przysparza im tylko klientów. Jak w tej komedii, którą obejrzałam: „Tego się nie leczy, to trzeba zaakceptować”.

– Chloe, chętnie zostałabym dłużej, ale za pół godziny muszę być w redakcji – do zobaczenia na Fejsie, kochanie – ulubione słowa Emily.

– Pa, pa – zbliżyłyśmy nasze policzki – Wpadnę przed snem, aby szepnąć ci do uszka coś miłego – uśmiechnęłam się.