Biblioteka Kaznodziejska nr 03/2016

Wydawnictwo "Święty Wojciech"

Od redakcji

W Wielki Czwartek, 24 marca 2016 roku, podczas Mszy Krzyżma w Bazylice Watykańskiej, papież Franciszek, zwracając się do zebranych tam biskupów, prezbiterów i diakonów powiedział: "Jesteśmy świadkami i szafarzami coraz większego miłosierdzia naszego Ojca. Posiadamy słodkie i pocieszające zadanie ucieleśniania go, podobnie jak Jezus, który «przeszedł dobrze czyniąc i uzdrawiając», na tysiąc sposobów, aby mogło dotrzeć do każdego człowieka. Możemy pomóc w jego inkulturacji, aby każda osoba otrzymała je w swoim własnym osobistym doświadczeniu życiowym". Trwa Rok Święty Miłosierdzia. Każdego dnia, podejmując posługę duszpasterską, przypominamy sobie o tym i pytamy samych siebie o to, czy jesteśmy "świadkami i szafarzami coraz większego miłosierdzia naszego Ojca"? Czy "ucieleśniamy" je — jak mówił Franciszek — w naszym życiu?

Przed nami maj i czerwiec — dwa piękne miesiące, które przyniosą kolejne okazje ucieleśniania miłosierdzia poprzez obdarowywanie pasterską miłością "każdego człowieka", zaczynając od tych najmniejszych, którzy będą ochrzczeni lub przystąpią do Pierwszej Komunii Świętej.

"Biblioteka Kaznodziejska" proponuje na najbliższe dwa miesiące, obok tradycyjnych szkiców homilii, również dodatkowe materiały na uroczystość Pierwszej Komunii Świętej w parafii i cały Biały Tydzień. Szkice homilii, zamieszczone w tym numerze, można połączyć z wykorzystaniem pomocy duszpasterskich, które przygotowaliśmy specjalnie na ten czas. Mamy nadzieję, że przeżycia tych dni pomogą wszystkim dzieciom, które w tym roku po raz pierwszy przystąpią do komunii świętej, w zdobyciu najpiękniejszych cech apostoła miłosierdzia, na wzór naszych świętych: Brata Alberta, Matki Teresy i innych.

W załączonym do tego numeru zeszycie, zamieszczamy czytania na maj i czerwiec, które mogą pomóc w przeżyciu, tak popularnych w naszych parafiach nabożeństw majowych i czerwcowych.

Powróćmy na koniec jeszcze raz do słów papieża Franciszka. Niech one towarzyszą nam w naszej pracy i zachęcają nas — pomimo trudności, które napotykamy — do jeszcze większego zaufania Panu Jezusowi i Jego miłosierdziu: "Jezus przychodzi, aby nas ocalić, aby nas wyprowadzić, aby nas przemienić z biednych i ślepych, z więźniów i uciśnionych w szafarzy miłosierdzia i pocieszenia (…). W tym Roku Jubileuszowym, z całą wdzięcznością, do jakiej jest zdolne nasze serce, oddajemy cześć naszemu Ojcu, i prosimy Go, aby «zawsze pamiętał o swym miłosierdziu». Przyjmijmy miłosierdzie w zranionym ciele naszego Pana Jezusa Chrystusa, i prośmy Go, aby nas obmył z wszelkiego grzechu i uwolnił nas od wszelkiego zła. A z łaską Ducha Świętego podejmijmy trud przekazania Bożego miłosierdzia wszystkim ludziom, wypełniając dzieła, które Duch wzbudza w każdym dla wspólnego dobra całego ludu Bożego" (Franciszek, Msza Krzyżma, 24 marca 2016).

SUGESTIE HOMILETYCZNE

Nowe życie w Chrystusie

4 niedziela wielkanocna • 1 V

1 maja 2016

rok C

I czytanie: Dz 15,1-2.22-29

Psalm: 67

II czytanie: Ap 21,10-14.22-23

Ewangelia: J 14,23-29

4

NIEDZIELA

WIELKANOCNA

Abyście uwierzyli

Niezmiernie kruchy jest pokój na świecie. Wciąż gdzieś ma miejsce niezrozumienie, złość, nienawiść; rodzą się niesnaski, zaczepki, wystąpienia, a nawet bitwy, walki, wojny. I wciąż giną ludzie – winni i niewinni. Emisariusze pokoju niestrudzenie rozmawiają ze stronami konfliktu. Niestety, nie zawsze im się udaje pojednać zwaśnionych. Bardzo często owe spory powstają na tle religijnym.

Tak też było w pierwotnym Kościele. Między Żydami, którzy przyjęli chrzest w imię Jezusa Chrystusa oraz poganami, którzy również uwierzyli w Chrystusa. Między tymi dwoma grupami chrześcijan powstawały spory na tle religijnym. Ze względu na te spory zwołano Sobór Jerozolimski, na którym powzięto ważne dekrety: do zbawienia nie jest potrzebne obrzezanie ani zachowywanie żydowskich zwyczajów i przepisów prawa Mojżesza. Za Autora tej decyzji zgodnie uznano Ducha Świętego. Podstawą i fundamentem jedności Kościoła jest miłość, o której nauczał i do której wzywał Jezus.

"Nowe życie w Chrystusie"

Program duszpasterski Kościoła w Polsce

Sugestie słuchacza

Rafał Bernard

Lista wymogów dla braci pogańskiego pochodzenia jest szczęśliwie krótka, ale niezbyt zrozumiała dla współczesnego człowieka. Tak jednoznacznie złe jest dla nas bowiem składanie ofiar bożkom przez chrześcijan czy nierząd, że zadziwiać może konieczność zalecania tego. A może o jakiś szczególny, rytualny nierząd tu chodzi? Do tego dochodzi powstrzymanie się od krwi i tego, co uduszone. Czy chodzi o spożycie krwi? Z jakiego powodu "uduszone" było złe, a zabite w inny sposób dobre? Dlaczego te przepisy nie przetrwały do naszych czasów? Słuchacz potrzebuje tu odniesień kulturowo-religijnych. A przede wszystkim zachęty do spojrzenia z dystansu i wyłowienia wśród zakazów i nakazów, form i zwyczajów tego, co w tamtej sytuacji i w ogóle w naszej religii jest najważniejsze miłości Boga i człowieka.

Chyba mało kto znajdzie na gorąco "wspólny mianownik" czytanych fragmentów Dziejów Apostolskich i Janowej Apokalipsy. Czy może jest nim prymat sensu i treści nad ludzką formą, wyrażony poprzez rezygnację z rytuału oraz brak materialnego kościoła? A może chodzi o ukazanie jasnego, pełnego pokoju i skupionego na Bogu obrazu wiary i Kościoła w kontraście do koncentracji na sporach i przepisach z pierwszego czytania?

Na szczęście, czytana jest w tym "towarzystwie" jasna Ewangelia. Chrystus potwierdza, że najważniejsza jest Jego, tj. samego Ojca nauka, która, jak wiemy, nie gubi się w przepisach i materii, lecz skupia się na miłości, na bliskiej relacji z Bogiem i człowiekiem. Czy kolejność w sformułowaniu "Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę" jest nieprzypadkowa? Z miłości wynika zachowywanie nauki, a nie odwrotnie?

Człowiek tęskni za wewnętrznym pokojem. Chrystus nam taki Boży, a nie światowy pokój obiecuje. Obiecuje także Ducha Świętego jako natchnienie i towarzysza życia. Żyć, nie umierać! Tylko jak ten pokój w praktyce osiągnąć? – pytają rzesze pełnych niepokoju słuchaczy. Jak tego Ducha rozpoznać? – pytają zagubieni w szumie dzisiejszych czasów. Czy starając się zachowywać Chrystusową naukę, napełnię się pokojem? Czy wtedy Go usłyszę i dostrzegę wokoło i w sobie?

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Czułe słowo

ks. Jacek Kacprzak

Jesteśmy w Wieczerniku. Razem z apostołami słuchamy mowy pożegnalnej Pana Jezusa wypowiadanej w czasie ostatniej wieczerzy. Oglądamy jednak tę sytuację z perspektywy zmartwychwstania. Czytamy słowa Jezusa tak, jak je zapisywał apostoł Jan, czyli po wydarzeniach paschalnych. Już wiemy, że Jezus umarł i zmartwychwstał; że Jego słowa są prawdziwe, bo potwierdza je cud poranka wielkanocnego. W swojej mowie Jezus wprowadza nas w samo centrum intymnej relacji łączącej Go z Ojcem. Tak jak w przypadku więzi istniejącej pomiędzy Osobami Trójcy Świętej, relacja ucznia z Jezusem rodzi się z miłości. Aby jednak wyraźniej zobaczyć linie nakreślone przez Ewangelistę, należy się odwołać do sformułowań zawartych w tekście oryginalnym dzisiejszej perykopy. Wszędzie bowiem tam, gdzie w polskim przekładzie liturgicznym pojawia się "nauka", w tekście greckim jest "słowo" (logos). Uwzględnienie tego faktu pozwala dostrzec w wypowiedzi Jezusa nie tylko odwołanie się do Jego nauki rozumianej jako zbiór wskazań moralnych, czy ogólnie – jakiejś doktryny, lecz przede wszystkim do słowa, którym najpierw jest On sam. W czwartej ewangelii, od pierwszych jej kart, Syn Boży jawi się jako Słowo, które wypowiada Ojciec i przez które wszystko się staje, wszystko, co stworzone, się zaczyna. Logos jest sensem wszystkiego, co istnieje. On także dokonuje dzieła zbawienia, "usensownienia" życia człowieka, który przez grzech wszedł w obszar bezsensu własnej pogubionej egzystencji (por. J 1,1-13). Można powiedzieć, że Bóg dokonuje dzieła zbawienia poprzez słowo miłości, które wypowiada do nas w swoim Synu. Zanim jednak Ojciec wypowie słowo zbawienia, już od początku, przed wszystkimi czasami wypowiada słowo miłości do Syna, który to, ze swojej strony, odpowiada Ojcu tym słowem, którym jest On sam; słowem miłości do Ojca, całym sobą.

Dzisiejszą perykopę ewangeliczną możemy zatem odczytać jako objawienie sposobu wejścia w centrum życia Boga Trójjedynego. "Jeśli Mnie kto miłuje, będzie strzegł mojego słowa, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i będziemy w nim przebywać" (J 14,23). Uczeń Jezusa z miłością przyjmuje i strzeże w sercu Jego słowo. Wówczas doświadcza miłości Ojca, który – w jedności z Synem – wchodzi w samo centrum życia takiego człowieka, wypełnia go sobą. Dlaczego tak się dzieje? Co ma w sobie to słowo, że staje się bramą do Boskiego życia? "Słowo, które słyszycie, nie jest moje, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca" (J 14,24). Jezus przekazuje uczniom to słowo, które wprzód słyszy od Ojca. Jest to słowo miłości, w której Ojciec najpierw rodzi Syna, a następnie nieustannie i całkowicie Mu się udziela. Kto przyjmuje zatem słowo Jezusa, przyjmuje równocześnie słowo miłości Ojca do Syna. Wówczas serce człowieka staje się miejscem intymnej rozmowy Ojca z Synem. W tym niezwykłym dialogu Ojciec wypowiada słowo, w którym cały się objawia, a Syn odpowiada na nie tym samym słowem, w którym doskonale odpowiada na pełnię miłości Ojca. To słowo jest całym Ojcem dla Syna i całym Synem dla Ojca – jest ogniem Ich miłości – Duchem Świętym. Jezus zapewnia swoich uczniów: "Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem" (J 14,26). Duch komunikuje Kościołowi to, co powiedział Jezus – Jego słowo, które Ten najpierw słyszy od Ojca. Duch Święty wypowiada zatem znowu to samo słowo Ojca do Syna i Syna do Ojca. Kto przyjmuje ogień Ducha Pocieszyciela, zostaje wprowadzony w samo centrum życia Trójcy Świętej! Czyż to nie wspaniała perspektywa? Kiedy przyjmuję słowo, które Jezus wypowiada do mnie w Ewangelii wchodzę w samo centrum ognia Bożej miłości. Jest to dar rzeczywiście niepojęty i niezasłużony: nawet niedługa lecz codzienna medytacja słów zawartych w Piśmie Świętym, wielkoduszne przyzwolenie na to, aby słowo kształtowało cały mój dzień od rana do nocy, wprowadza mnie w krąg Boskiego życiodajnego światła. Pięknie obrazuje to św. Jan w Apokalipsie, kiedy opisuje nowe miasto Jeruzalem, któremu "nie trzeba słońca i księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boga je oświetliła, a jego lampą Baranek" (Ap 21,23). Tak jak słońce oświetla całą rzeczywistość, tak Boża obecność przenika wszystko. We wspólnocie zbawionych, w nowym życiu to światło ujawni się w całej pełni; w doczesności, w słowie Bożym, dostrzegamy jego blaski w sposób mniej wyraźny lecz równie rzeczywisty.

Podnieś twarz i pozwól, aby światło przeniknęło do twojego wnętrza. Posłuchaj, jak Ojciec czule rozmawia w tobie ze swoim Synem. Słuchaj wiernie, a uchwycisz to słowo, które Bóg wypowiada i do ciebie, kiedy szepcze ci z miłością: "Moje dziecko!".

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Bądź człowiekiem pokoju

ks. Piotr Winkler

Pokój… Sprawa ciągle aktualna i ważna. We współczesnym świecie wiele środowisk próbuje zabiegać o zapewnienie pokoju. Mimo to, trzeba dziś raczej mówić o braku pokoju. Odkąd człowiek popełnił pierwszy grzech, niepokój zagościł w jego sercu. Pamiętamy reakcję pierwszych ludzi po okazaniu nieposłuszeństwa Bogu. Ukryli się przed Nim, pragnąc zataić swój błąd. Zapewne ich zachowanie podyktowane było lękiem przed karą, być może towarzyszyła im trwoga w obliczu perspektywy utraty pierwotnego szczęścia. Jest pewne, że od tamtej chwili wewnętrzny pokój i harmonia człowieka zostały naruszone. Niestety dalsze losy ludzkości to już lawina grzechu… Dziś świat jest pełen niepokoju – wojny, zamachy, konflikty, terroryzm, śmiercionośne miejsca, groźne środowiska… Brak pokoju jest bez wątpienia skutkiem grzechu, zła panoszącego się wśród nas. Zaś zarzewiem niepokoju jest m.in. szatan, któremu bardzo zależy, żeby człowiek czuł się nieustannie zagrożony. Serca ludzkie zalega niepokój…

Chrystus znajduje sposób przezwyciężenia takiej sytuacji i proponuje coś, co sam posiada: "Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję" (J 14,27). Chrystusowy pokój obwieszczają już aniołowie przy betlejemskim żłóbku: "Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania" (Łk 2,14). Zaś po zmartwychwstaniu: "On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: Pokój wam!" (Łk 24,36). Pokój jest więc darem samego Boga dla ludzi gotowych go przyjąć. Konkretna oferta jest nader jasna. Problem w tym, by ją przyjąć i wykorzystać dla dobra innych. Święty Jan Paweł II powiada: "Pokój jest darem Boga, a dopiero potem owocem zaangażowania człowieka".

Kim więc jest człowiek żyjący Chrystusowym pokojem? Jakim powinien być? Pewien indiański chłopiec zapytał kiedyś dziadka: Co sądzisz o sytuacji na świecie? Dziadek odpowiedział: Czuję się tak, jakby w moim sercu toczyły walkę dwa wilki. Jeden jest pełen złości i nienawiści. Drugiego przepełnia miłość, przebaczenie i pokój. Który zwycięży? chciał wiedzieć chłopiec. Ten, którego karmię – odrzekł dziadek. Człowiek pokoju żywi się Chrystusowym pokojem, wypełnia nim swe serce, a stąd emanuje pokojem wokół siebie. Jakie cechy określają takiego człowieka? Same najlepsze: łagodność, życzliwość, serdeczność, delikatność, ciepło, dobroć… Inne to: przebaczenie, miłosierdzie, dobroczynność… To wszystko ma kreować atmosferę domu rodzinnego, środowiska pracy, nauki, wspólnoty koleżeńskie, przyjacielskie. Takimi powinniśmy być. Gdzie szukać źródła kształtowania w sobie takich wartości? Jest nim Jezus ze swoim pokojem. Zaś sposobem rozwijania odebranego wcześniej daru jest modlitwa. Niezapomniany, ukochany Ojciec św. Jan Paweł II mówi, że "pokój karmi się modlitwą". Przyjmijmy więc dar Zmartwychwstałego, umiłujmy w sobie pokój, umacniajmy jego moc modlitwą i rozsiewajmy go wokół.

HOMILIA DLA MŁODZIEŻY

Jeśli Mnie kto miłuje…

s. Urszula Kłusek SAC

Czasem warto zadać sobie pytanie: Jak słucham Jezusa? Zakładam bowiem, że skoro przyszliście do kościoła na niedzielną Eucharystię, jakoś Jezusa słuchacie i jakoś jest to dla was ważne. Jednak ze słuchaniem Jezusa może być dokładnie tak, jak z słuchaniem ludzi. Można słuchać i nie słyszeć. Ileż znamy z życia codziennego sytuacji, w których mamy wrażenie, że z kimś rozmawiamy a ten ktoś w ogóle nas nie słyszy? A ile razy my sami tak niedbale słuchamy innych? Można słuchać bardzo uważnie, ale nie po to, żeby zrozumieć, pomóc i okazać miłość, ale po to, żeby kogoś wyszydzić, obmówić, zniszczyć. Jest jeszcze inny rodzaj słuchania świetnie określony powiedzeniem: "Jednym uchem wpuści, drugim wypuści". Można też słuchać z miłością, współczuciem, zrozumieniem. Słuchać tak, że drugi człowiek czuje się przez nas przyjęty i zrozumiany, czuje, że jest dla nas ważny i wartościowy. Oczywiście każdy z nas chciałby być właśnie w taki sposób słuchany.

Co Jezus myśli o naszym słuchaniu! Jak On chce być słuchany przez nas? Jak ja słucham Słowa, które stało się Człowiekiem po to właśnie, by posługując się ludzkim słowem, opowiedzieć mi i pokazać miłość Ojca?

Jezusa można słuchać okazjonalnie, a więc jak się zdarzy coś usłyszeć to ok, ale jeśli nie, problemu nie ma. Takie słuchanie nie ma nic wspólnego z zaangażowaniem.

Można Go słuchać emocjonalnie, a więc zachwycić się tym, co mówi i Kim jest, ale po chwili zachwytu czar pryska i nic z tego nie zostaje.

Są tacy, którzy słuchają Go interesownie. Jeśli mówi coś, co odpowiada zapotrzebowaniu chwili jest słuchany, jeśli coś innego, jest oskarżany o brak miłości i kamienne serce, które nie czuje potrzeb człowieka.

Jeszcze inni słuchają Jezusa według własnych wyobrażeń. Mają jakieś wyobrażenie Boga i siebie samych i zgodnie z tym jedne słowa Pana przyjmują, inne odrzucają.

Niezbyt wielu jest takich, którzy słuchają Jezusa z miłością. A jeśli z miłością to i z wiarą. Po czym można ich poznać? Po tym, że oni nie tylko słyszą to, co Jezus mówi, ale też to wypełniają. Żyją Słowem! To o takich ludziach mówi dziś Jezus: "Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i będziemy w nim przebywać".

Co znaczą te słowa? Dokładnie to, że Jezus kocha nas zawsze i zawsze pragnie nie tylko do nas mówić, ale z nami przebywać, przeżywać z nami nasze życie dzień po dniu, chwila po chwili. On tego pragnie, ale może spełnić to pragnienie, tylko za naszym przyzwoleniem. Jest tak delikatny i tak bardzo nas szanuje, że nie wchodzi w nas na siłę, nie wdziera się mocą swej potęgi, ale pokornie czeka, aż my wypowiemy swoje pragnę. Każdy z nas osobiście podejmuje decyzję, czy chce przeżyć swoje życie z Panem, czy bez Niego. On ciągle o nas zabiega, ciągle mówi, ciągle daje znaki swej niezwykłej, nieskończonej miłości, ale wybór i decyzja należą do nas. A my się opieramy, uciekamy, zamykamy uszy, zatrzaskujemy się w lęku i kłamstwie. Tak, w kłamstwie, bo kłamstwem jest to, co myślimy o Bogu i powód, dla którego nie chcemy i nie umiemy żyć Jego Słowem, Jego Miłością. Nie wierzymy w to, że On nas kocha. I często, całą siłę naszych pragnień ukrywamy w tym, żeby czuć się przed Nim bez grzechu, żeby mieć poczucie samowystarczalności i własnej siły. Myślimy, że tylko wtedy, gdy będziemy dobrzy, piękni i silni, Bóg będzie nas kochać i nam błogosławić. Myślimy, że żyć Jego słowem, to znaczy nie grzeszyć, być pięknym i grzecznym! Nieprawda! Żyć Jego Słowem, to najpierw uwierzyć w to, że On jest Zbawicielem i że zbawił nas, że daje nam miłość, bez żadnej naszej zasługi. On nie czeka na nasz paciorek, złożone rączki i grzeczne zachowanie, On pragnie serca! A w sercu każdego jest słabość, grzech, lęk, zmaganie. On pragnie do takiego serca wejść i w nim zamieszkać. Pierwszym naszym krokiem powinno być zaproszenie Pana, oddanie się Jemu, jako Zbawicielowi i ufna prośba, aby On pozostał w nas, by to On sam uczył nas żyć Słowem. Abyśmy mogli tak się modlić i tak prosić Jezus posyła do nas Ducha Świętego Pocieszyciela. Pocieszyciel, to ktoś, kto koi ból, przynosi nadzieję, daje poczucie bezpieczeństwa. On przychodzi aby przypomnieć nam to co powiedział Jezus; Bóg jest Miłością.

Słyszysz? Bóg jest Miłością! Dziś ta Miłość mówi ci, że pragnie cię ogarnąć, przytulić, pocieszyć i umocnić. Nie bój się, powierz się Jej całkowicie. Zaufaj! Pan dokona reszty!

HOMILIA DO DZIECI

Chrystusowy pokój

Danuta Szelejewska

Nikt nie pamiętał, kiedy ten człowiek przybył do miasta. Wydawało się, że zawsze tam był – na chodniku najbardziej zatłoczonej ulicy, przy której pełno było sklepów, restauracji, eleganckich kin; po której spacerowano co wieczór i gdzie spotykali się zakochani. Klęcząc na chodniku, kolorowymi kredami malował aniołki i cudowne pejzaże pełne słońca, szczęśliwe dzieci, rozkwitające kwiaty i sny o wolności. Z czasem mieszkańcy miasta przyzwyczaili się do tego mężczyzny. Niektórzy rzucali jakąś monetę na rysunek, czasami zatrzymywali się i rozmawiali z nim. Mówili o swych zmartwieniach, o nadziejach, mówili o swych dzieciach o tych najmłodszych, które chciały jeszcze spać z rodzicami i o tych najstarszych, które nie wiedziały, jaki kierunek studiów wybrać, bo trudno jest rozszyfrować przyszłość. Człowiek słuchał. Słuchał wiele, mówił mało.

Pewnego dnia zaczął zbierać swoje rzeczy, by odejść stamtąd. Wszyscy zgromadzili się wokół niego i patrzyli. Patrzyli i czekali. – Zostaw nam coś na pamiątkę – prosili. Człowiek pokazywał im swoje puste ręce. Cóż miał im zostawić? Ludzie jednak otoczyli go i czekali. Wówczas mężczyzna wyciągnął ze swego plecaka kolorowe kredy. Te, którymi malował anioły, kwiaty oraz sny i rozdzielił je pomiędzy ludźmi. Kawałek kolorowej kredy dla każdego, potem bez słowa odszedł. A co ludzie zrobili z tymi kolorowymi kredami? Ktoś oprawił ją, ktoś inny zaniósł do muzeum sztuki nowoczesnej, ktoś ją umieścił w szufladzie, większość jednak zapomniała o nich (B. Ferrero, Kolorowe kredy).

Dzisiejsza niedziela jest kolejnym dniem w tym – jakże radosnym okresie wielkanocnym. Ewangelista Jan naszą radość pogłębia jeszcze bardziej. Wiernie przekazuje nam słowa samego Jezusa Chrystusa, który obiecał: "Odchodzę i przyjdę znów do was" (J 14,28). Jest się z czego cieszyć, któż bowiem nie chciałby zobaczyć kiedyś Pana?

Oczekując na to wyjątkowe i niecodzienne spotkanie, musimy odpowiednio wykorzystać darowany nam czas. Z całkowitym spokojem możemy więc podjąć walkę ze złem. Pan nam pomoże. Gwarancją powodzenia jest Jego obecność wśród nas. I jeszcze otrzymaliśmy dodatkowy bonus – Chrystus odchodzący do Ojca pozostawił na ziemi przejaw swojej dobroci i miłości: "Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję" (J 14,27). Chodzi o wewnętrzny pokój serca. Sami musimy zadbać o jego rozwój. Zobowiązani jesteśmy go pielęgnować, by każdy mógł cieszyć się wzajemnym zrozumieniem.

Nasze dobre uczynki są świadectwem dawanym Chrystusowi. Starajmy się tak żyć, by inni patrząc na nas, mogli bardziej poznać i pokochać Pana. W ten sposób osiągniemy rewelacyjne efekty. Dzięki nam miłość Chrystusa zostanie właściwie zrozumiana i przepełni serca tych, których spotykamy każdego dnia. Nie ustawajmy w czynieniu dobra, by jak najwięcej ludzi miało szansę na "zasiedlenie" Miasta Świętego — Jeruzalem. Autor Apokalipsy opisuje szczegóły owego wspaniałego miejsca: "Źródło jego światła podobne do kamienia drogocennego, jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu (…). Jego świątynią jest Pan Bóg wszechmogący oraz Baranek. I Miastu nie trzeba słońca ni księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boga je oświetliła, a jego lampą – Baranek" (Ap 21,11.22-23). Postarajmy się dobrze żyć, bo dotrzeć tam, gdzie czeka na nas Pan.

Wszystkie wspaniałości Miasta Świętego — Jeruzalem staną się naszym udziałem, jeśli się o to postaramy. Przede wszystkim nie wolno nam od rzucić zaproszenia do współpracy z Panem. Trwać musimy w łączności z Nim, przyjmując Go jak najczęściej w Komunii Świętej. Rozsiewajmy wokół siebie ziarna dobrych czynów, nie zapominając o słowach, które dotyczą każdego z nas: "Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę" (J 14,23).

Dodatkowych rad udziela autor Dziejów Apostolskich prosząc: "Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom (…) i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego" (Dz 15,29). Warto się do tych zaleceń dostosować, tym bardziej, że dana nam obietnica jest pełna nadziei: "Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać" (J 14,23). Słowa te bezsprzecznie wskazują na nigdy niekończącą się obecność Pana Boga wśród nas.

Człowiek, który nie wiadomo skąd przybył do miasta, na chodniku malował aniołki i cudowne pejzaże pełne słońca, szczęśliwe dzieci, rozwijające się kwiaty i sny o wolności. Na pożegnanie rozdał mieszkańcom swoje kolorowe kredy. Chrystus odchodząc do Ojca, pozostawił ludziom wszystkich czasów i narodów pokój, jakiego nie da się znaleźć na świecie. Chroniąc prawdę, sprawiedliwość i miłość, pozwalamy, by nasze serca napełniały się wewnętrzną siłą, radością oraz łagodnością.

NMP Królowej Polski • 3 V

3 maja 2016

rok C

I czytanie: Ap 11,19a; 12,1.3-6a.10ab

Psalm: Jdt 13,18-20

II czytanie: Kol 1,12-16

Ewangelia: J 19,25-27

NMP

KRÓLOWEJ POLSKI

Tyś wielką chlubą naszego narodu

Maryja jest owym znakiem Niewiasty z Apokalipsy – Jej Syn zwycięża złego ducha i umierając na krzyżu daje Jej swego ucznia Jana za syna, a Janowi Maryję za Matkę. Radują się wraz z Maryją pierwsi chrześcijanie, gdyż w Dniu Pięćdziesiątnicy dary Pocieszyciela rozlały się na wszystkich.

W tym roku świętujemy 1050. rocznicę Chrztu Polski. Od roku

966 wraz z Maryją trwamy w wierze, wiernie stoimy pod krzyżem Chrystusa. "Maryja, tak jak przystało na Matkę Chrystusa, stała pod krzyżem, gdy uciekali Apostołowie, i miłującymi oczyma przypatrywała się ranom Syna; nie czekała na śmierć Dziecka, lecz na zbawienie świata" (św. Ambroży).

"Ona, przyjmując pod krzyżem testament Bożej miłości, wzięła za swoje dzieci wszystkich ludzi, którzy przez śmierć Chrystusa narodzili się do życia wiecznego. Wyniesiona do niebieskiej chwały, otacza macierzyńską miłością Naród, który Ją wybrał na swoją Królową, broni go w niebezpieczeństwach, udziela mu pociechy w utrapieniach i wspiera go w dążeniu do wiecznej ojczyzny, aż nadejdzie pełen blasku dzień Pański" (Prefacja).

„Nowe życie w Chrystusie”

Program duszpasterski Kościoła w Polsce

Sugestie słuchacza

Anna Lipczyńska

W uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, obchodzoną kilkanaście dni po głównych obchodach jubileuszu 1050-lecia chrześcijaństwa w naszej ojczyźnie, nasuwają mi się takie podpowiedzi do rozważań:

– Chrzest, to wszczepienie człowieka w zbawczą mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, w którym mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów (por. Kol 1,14). A zatem przyjmując sakrament chrztu świętego otrzymujemy nowe życie przez krzyż Chrystusa.

– Skoro chrześcijaństwo jest ściśle związane z krzyżem, to trudno się dziwić, iż krzyż tak mocno wpisany jest w historię Polski, która poprzez całe swoje dzieje bardzo poważnie traktowała swoje chrześcijaństwo.

– A obok krzyża stała Matka Jego, o której powiedział: Oto Matka twoja… (por. J 19,25-27). Matka Chrystusa i nasza Matka – stała pod krzyżem Syna, to znaczy jest obecna wszędzie tam, gdzie On chce być obecny, zatem w polskie dzieje też jest wpisana w sposób naturalny i oczywisty.

– Matka i Królowa w jednej osobie to miłość zwielokrotniona do niebotycznej potęgi.

– Matka Boża daje wielokrotnie znaki swego królowania w naszej ojczyźnie – a zwłaszcza wtedy, gdy jesteśmy wierni Chrystusowi (obrona Jasnej Góry podczas potopu szwedzkiego, która zaowocowała ślubami lwowskim Jana Kazimierza; obrona Polski przed nawałą bolszewicką w 1920 roku).

– Symboliczna zbieżność dwóch trzeciomajowych świąt w Polsce: Konstytucji 3 Maja oraz Matki Bożej Królowej Polski, ma swoją szczególną wymowę; warto do niej nawiązać w homilii.

– Możemy ufać, że dzięki Najświętszej Maryi Pannie Królowej Polski i poprzez Jej osobę usłyszymy słowa: "Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca" (por. Ap 12,10). Tylko musimy tę władzę i to królowanie przyjąć i uszanować.

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Królowa Polski i Konstytucja

ks. Jan Augustynowicz

Dobry Bóg w widoczny sposób powierzył polski naród opiece Matki Najświętszej. Żadnego innego narodu tak mocno do Niej nie zbliżył. Bóg sprawił, że nasz naród już na początku historii miał jako hymn narodowy podniosłą pieśń religijną zatytułowaną "Bogurodzica". Pan całego świata uwrażliwił serca polskich królów i książąt, wodzów, artystów i pisarzy, by dojrzeli wielkość i duchowe piękno Matki Najświętszej. Bóg natchnął cały polski lud, by tak bardzo ukochał święta Matki Bożej zwane w tradycji ludowej chociażby Zielnej, Łagodnej, Siewnej, Pięknej, Kwietnej, Śnieżnej. Bóg dał nam również Jasną Górę Zwycięstwa jako arkę na czas potopu szwedzkiego i wszystkich narodowych nieszczęść w czasie rozbiorów Polski, powstań narodowych, okupacji hitlerowskiej i w czasie bezbożnego komunizmu. Pozwolił nam zobaczyć w Matce Najświętszej źródło siły, otuchy i wielkiej nadziei. Bóg powołał nas do tego, abyśmy byli narodem maryjnym. Tego zdania do dzisiaj są Pasterze Kościoła w Polsce.

Jak zatem w dzisiejszych czasach odpowiadamy na to szczególne powołanie? Co robimy, by Matka Boża panowała w naszym kraju nie tylko w naszych słowach i ślubach? Czy umiemy, jak Ona, powiedzieć Bogu: Niech się stanie wola Twoja, nie moja? Czy umiemy, odwiedzając innych, mówić im o Bogu, rodzić Jezusa jako Pana i Zbawiciela w sercach ludzkich, szukać Go i odnajdywać? Czy Maryja jest naszą drogą, która prowadzi nas i nasze środowiska, w których na co dzień żyjemy, do Jezusa?

Ewangelia dzisiejsza ponownie przenosi nasze myśli na Górę Kalwarię. Jest to jakby odbicie niedawno przeżywanego na Golgocie zupełnie wyjątkowego w dziejach świata misterium męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Dziś Kościół założony przez Jezusa pragnie zwrócić naszą uwagę szczególnie na ostatnie słowa umierającego Mistrza. Oddaje On nie tylko swoje życie dla naszego zbawienia, lecz daje najcenniejszy dla każdego człowieka wierzącego skarb, czyli swoją Matkę. Jezus pragnie, aby od tej chwili Najświętsza Maryja otoczyła swoją macierzyńską opieką wszystkich Jego uczniów, czyli cały Kościół. Zbawiciel chce, aby wszyscy chrześcijanie w Bożej Rodzicielce mieli swoją Matkę i jednocześnie wzór ewangelicznej wiary.

Ale dzisiaj myślimy także o naszej przeszłości, dziś przypada bowiem 225. rocznica uchwalenia 3-Majowej Konstytucji. Pierwsza w Europie, a druga po amerykańskiej, ogłoszona w 1791 roku, w obecności króla Stanisława Augusta Poniatowskiego zaczyna się wezwaniem imienia Boga w Trójcy Świętej jedynego i określa wiarę świętą rzymską, katolicką jako religię narodową i panującą. Ale też w imię tej chrześcijańskiej wiary nakazuje kochać bliźnich naszych. Konstytucja zapewniała wszystkim ludziom jakiegokolwiek wyznania pokój w wierze i opiekę rządową.

We wstępie do ustawy zasadniczej napisano: "Uznając, że los nas wszystkich do ugruntowania i wydoskonalenia konstytucji narodowej jedynie zawisł, długim doświadczeniem poznawszy zadawnione rządu naszego wady, a chcąc korzystać z pory, w jakiej się Europa znajduje i z tej dogorywającej chwili, która nas samym sobie wróciła, wolni od hańbiącej obcej przemocy nakazów, ceniąc drożej nad życie, nad szczęśliwość osobistą, egzystencję polityczną, niepodległość zewnętrzną i wolność wewnętrzną narodu, którego los w ręce nasze jest powierzony, chcąc oraz błogosławieństwo, na wdzięczność współczesnych i przyszłych pokoleń zasłużyć, mimo przeszkód, które w nas namiętności sprawować mogą, dla dobra powszechnego, dla ugruntowania wolności, dla ocalenia Ojczyzny naszej i jej granic, z największą stałością ducha niniejszą konstytucję uchwalamy".

Jakie znaczenie posiada ta 3-Majowa zbieżność dzisiaj? Królowa Polski i Konstytucja! Sprawy Boże i ludzkie, Kościoła i państwa polskiego! Bez wątpienia, jedno i drugie nie należy tylko do historii Rzeczypospolitej, naszej wspaniałej przeszłości. Jedno i drugie jest nam na nowo zadane w XXI stuleciu. Obyśmy wszyscy podjęli i udźwignęli tamto wielkie dziedzictwo narodowe i religijne. Wzywał nas do tego wielokrotnie w czasie pielgrzymek apostolskich do Polski Święty Jan Paweł II.

Już w XIX stuleciu Karol Liebelt był przekonany, że "wiara i wolność to dwa potężne ognie w narodzie polskim. Gdy one buchną płomieniami, drży ziemia, lawą naród się wylewa, a co złe wyrzuca z siebie jak krater kamienie. Wśród pokoju ogniami tymi rozgrzewa się ziemia narodu i najurodzajniejszymi rozkwituje plony; bez tych ogni narody są jak wulkany wypalone, płynące samym szlamem i błotem, światu i ludzkości na nic nie przydatne. Polak zaraz po Bogu kocha Ojczyznę najbardziej. Spojrzy w górę i tam u Królowej nieba błagać będzie ratunku i pociechy".

Pobożny i zarazem wielce symboliczny akt króla Jana Kazimierza z czasów potopu szwedzkiego dokonany w katedrze lwowskiej w ścisłej współpracy z nuncjuszem apostolskim i polskimi biskupami dał początek tradycji wzywania Matki Bożej jako Królowej Polski. Maryję, która pod krzyżem Chrystusa "wzięła za swoje dzieci wszystkich ludzi", prośmy gorąco w dniu naszego narodowego święta o wstawiennictwo za ziemską Ojczyznę, aby w czasie demokratycznych przemian, jakie się w niej – nie bez trudów i bolesnych zdarzeń – od dwudziestu lat dokonują, nie zagubiono należytej i koniecznej troski o każdego człowieka, zwłaszcza chorego, biednego, opuszczonego, bezrobotnego, potrzebującego różnorakiej pomocy materialnej i duchowej. By w narodzie polskim nie było bezproduktywnego politykierstwa, zdrady, złodziejstwa, korupcji i mafijnych powiązań. By przez wszystkich zachowywane były Boże i kościelne przykazania. O to nas dziś prosi Maryja, Matka Jezusa i Królowa Polski.

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Matka Miłosierdzia, Królowa

ks. Marcin Chudzik

Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski obchodzimy od 1920 roku, kiedy to papież Benedykt XV przychylił się do prośby biskupów polskich, aby w każdą rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja, spełnić zamysł króla Jana Kazimierza i czcić tę, która w sercach wszystkich Polaków była uważana nie tylko za Matkę, ale i Królową naszego narodu.

Naród Polski trwa przy Maryi od czasu chrztu, trwa w wierze, stoi razem z Nią pod krzyżem Chrystusa. A sama wyniesiona do niebieskiej chwały, otacza macierzyńską miłością Naród, który Ją wybrał na swoją Królową, poprzez wieki broni go w niebezpieczeństwach, udziela mu pociechy w utrapieniach i wspiera go w dążeniu do wiecznej ojczyzny.

Chrystus jest Królem Wszechświata, władcą wszystkich ludzi. Gdy mówimy dzisiaj o Maryi, jako Królowej, na myśl mogą nam przychodzić królowe ziemskie. Królowa ziemska była małżonką króla. Nawet w Piśmie Świętym może znaleźć matkę, babkę króla, która często doradzała władcy. Dzisiaj widzimy inną królową – Maryję. Ona była pokorną i pobożną dziewicą, przeznaczoną wyłącznie do pełnienia woli Bożej. Ona w pośpiechu podąża do swojej krewnej Elżbiety, aby być pomocą. Sama siebie nazywa – Służebnicą Pańską. Całe jej życie to służba Bogu, to bycie przy Jezusie, aż do Jego śmierci na krzyżu.

Od 8 listopada 2014 roku w Litanii do Najświętszej Maryi Panny możemy dodawać wezwanie "Matko Miłosierdzia". Maryja Królowa ukazuje na aspekt swego królowania. Jej Syn przychodzi na świat aby ukazać miłosierdzie Boga, aby pokazać jak bardzo Bóg nas ukochał, że idzie za nami, szuka nas, czeka na nas. Maryja z obrazu na Jasnej Górze, z naszej duchowej stolicy – ręką wskazuje na Syna, chce nas do Niego prowadzić, chce abyśmy Jego słuchali i czynili wszystko co On nam mówi! Aby w końcu dotarła do nas ta wspaniała wiadomość, że Boża miłość jest ponad nasze grzechy, ponad nasze upadki, niedoskonałości. Maryja nas prowadzi, abyśmy zanurzyli się w Bożym miłosierdziu. Prowadziła nas przez wieki i prowadzi nas dzisiaj. Matka Miłosierdzia – wskazuje na Tego, który jest miłosierdziem.

Królowa, dobra królowa troszczy się o swoje królestwo i swoich poddanych, a ci powinni jej słuchać, otaczać czcią i bronić. Maryja jest naszą Królową, wiele razy podczas zagrożenia wolności naszej ojczyzny przypisywano jej cudowne wstawiennictwo. Ona troszczy się o nas! A co z nami jej poddanymi? Czy jej słuchamy, czy idziemy za jej wskazaniem – czy słuchamy jej Syna, przyjmujemy to, co On do nas mówi, co więcej czy wprowadzamy to w życie? Jako naród słyniemy z tego, że jesteśmy narodem maryjnym, pokochaliśmy naszą Matkę i Królową! Ale czy to nie jest tylko powierzchowne? Czy ta nasza miłość nie kończy się tylko na uczuciu? Czy pociąga za sobą rozum i wolę – aby przyjąć Maryję razem z Jej Synem, razem z Jego nauką, razem z Jego przykazaniami. Czy jesteśmy w stanie stanąć w obronie naszej Królowej? Stanąć w obronie Jej Syna, Jego Kościoła?

Dzisiaj przychodzimy do naszej Królowej, stajemy przed Nią jako jej poddani. Prosimy o potrzebne łaski dla nas samych i naszej Ojczyzny. Ale niech naszej modlitwie towarzyszy gorąca prośba, abyśmy stawali się żołnierzami, rycerzami Maryi, mężnie walczyli w Jej obronie, w obronie wiary, Chrystusa i Kościoła. Abyśmy potrafili stawić czoło nieprzyjaciołom Jezusowego Królestwa.

HOMILIA DO DZIECI

Maryja, Matka i Królowa

ks. Paweł Wygralak

Na świecie są państwa, gdzie panuje królowa. Kto z obecnych tu dzieci może wymienić takie państwo? (okazja do rozmowy z dziećmi). W Europie jest kilka królestw. W większości z nich, np. w Hiszpanii, Norwegii, Szwecji panują królowie. Królowe natomiast panują obecnie w dwóch państwach: w Anglii – Elżbieta II, i w Danii – Małgorzata II. Co trzeba zrobić, aby móc porozmawiać z królową Anglii, albo z królową Danii? (okazja do rozmowy z dziećmi). Pewnie należy zapisać się na audiencję, następnie w wyznaczonym dniu, o dokładnie określonej godzinie przyjść do pałacu. Taka rozmowa z królową, jeśli dojdzie już do skutku, chyba nie trwa długo.

W Polsce już od dawna nie ma królowej. Z tym zdaniem możemy się wszyscy zgodzić, chociaż nie do końca. Bo jednak mamy królową, zupełnie inną od tych, które panują w Anglii i w Danii.

Wsłuchani w dzisiejszą ewangelię stanęliśmy pod krzyżem Pana Jezusa. Wszyscy możemy sobie to wyobrazić. Nie stanęliśmy tam sami. Był tam opisujący te wydarzenia św. Jan oraz kilka kobiet, wśród których była Matka Pana Jezusa. Usłyszeliśmy też wszystko, co Pan Jezus mówił do swojej Matki i do Jana. Oto Matka twoja, oto syn Twój. Od tej chwili Maryja była po opieką św. Jana, a Ona była dla niego jak matka, ale, jak wierzymy, nie tylko dla niego, lecz dla wszystkich uczniów Pana Jezusa, a więc i dla nas. Maryja jest naszą matką. I Ona, jako nasza Matka opiekuje się nami. Wyprasza nam u swego Syna potrzebne łaski, modli się za nas i z nami, pomaga nam każdego dnia. Codziennie odmawiamy Zdrowaś Maryjo, Pod Twoją obronę. Wielu ludzi prosi Matkę Bożą w różnych trudnych chwilach. Niektórzy idą nawet pieszo do miejsc, które Maryja sobie szczególnie wybrała. Takie miejsca nazywa się sanktuariami. W Polsce najbardziej znane jest sanktuarium Matki Bożej na Jasnej Górze w Częstochowie. A może znacie jeszcze inne sanktuaria (okazja do rozmowy z dziećmi).

Do Matki Bożej o pomoc w historii Polski zwracali się nie tylko pojedynczy Polacy. Także jako cały naród prosiliśmy Maryję o pomoc. Kie dy pod Grunwaldem rycerze pod dowództwem króla Władysława Jagiełły ruszali do bitwy z krzyżakami, to śpiewali najstarszą pieśń polską: Bogurodzica Dziewica. Inny polski król, Jan Kazimierz, kiedy Polskę atakowali Szwedzi, obrał Maryję Królową Polski. Prosił by królowała wszystkim Polakom i obiecał, że będzie rządził zgodnie ze słowami Ewangelii. Polacy zaś będą Jej wiernymi sługami, wsłuchanymi w słowa Jej Syna. Od tylu setek lata mamy więc i my królową. Maryja jest inną królową niż królowa Anglii i Danii. Bo Maryja zna każdego z nas, możemy z Nią rozmawiać o każdej porze dnia i nocy, możemy rozmawiać jak tylko długo chcemy. Jesteśmy pewni, że Maryja, mimo że królowa, to kocha każdego z nas.

W maju przychodzimy do naszych kościołów, kaplic, aby śpiewać litanię do Matki Bożej. Kolejne wezwania tej litanii pokazują nam, jak bardzo Maryja, nasza Matka i Królowa jest blisko nas, jak bardzo Jej na nas zależy. Ona prowadzi nas do Pana Jezusa, Ona jest Uzdrowieniem chorych, Pocieszycielką strapionych, Matką dobrej rady, Ona jest Matką wszystkich rodzin. Cieszmy się, że mamy taką Królową, która nigdy nas jeszcze nie zawiodła, zawsze nam pomaga i jest blisko nas. Dlatego kiedy jest nam dobrze, i kiedy jest nam trudno przychodźmy do Niej, dziękujmy Jej i prośmy Ją, aby bezpiecznie prowadziła nas przez całe życie na spotkanie z Panem Jezusem. A w domu, po obiedzie postarajcie się zrobić konkurs – kto wymieni najwięcej sanktuariów maryjnych.

Wniebowstąpienie Pańskie • 8 V

8 maja 2016

rok C

I czytanie: Ap 11,19a; 12,1.3-6a.10ab

Psalm: Jdt 13,18-20

II czytanie: Kol 1,12-16

Ewangelia: J 19,25-27

WNIEBOWSTĄPIENIE

PAŃSKIE

Z wielką radością wrócili do Jerozolimy

Mamy wiele wzniosłych pragnień, myśli, planów, zamierzeń, decyzji. Wszystko to oscyluje w kierunku szczęścia, bo każdy pragnie być szczęśliwym, radosnym i każdy ma prawo do szczęścia, do radości. Mówiąc zaś językiem bardziej teologicznym tym wszystkim zdążamy ku niebu, ku życiu wiecznemu. Przecież pragnienie posiadania, na przykład zdrowia, powodzenia, majątku, pracy; bycie radosnym – czyż nie jest to pragnienie bycia "prawie jak w niebie"?

Tę radość mieli apostołowie, którzy przebywali wspólnie z Mistrzem, spożywali z Nim posiłek. Zgodnie z wolą Chrystusa pozostali w Jerozolimie. W trakcie rozmowy z nimi Pan na ich oczach wzniósł się w górę i obłok, symbol Bożej obecności i bóstwa Nauczyciela, zasłonił Go. Warto zwrócić uwagę na ten fragment: jest on zakończeniem Ewangelii. Zmartwychwstały Pan posyła Jedenastu na cały świat, aby głosili Ewangelię. Tajemnica wniebowstąpienia i rozszerzaniu się Dobrej Nowiny rozchodzi się po całej ziemi.

„Nowe życie w Chrystusie”

Program duszpasterski Kościoła w Polsce

Sugestie słuchacza

Olaf Szczypiński

W dzisiejszej liturgii słowa moją ciekawość budzi drugie czytanie z Listu św. Pawła, które pozornie odstaje od treści pozostałych fragmentów Pisma Świętego. Czy wniebowstąpienia nie należy bowiem traktować jako aktu wywyższenia Chrystusa, o którym pisze św. Paweł? Jak należy rozumieć to wydarzenie? Czy jest ono wywyższeniem natury, jak ujął to św. Leon Wielki?

Taki kontekst ukazuje mi sens słów św. Pawła, który oddaje prawdę o wywyższeniu Mesjasza słowami wskazującymi, że Bóg dał Jezusowi zwierzchność ponad wszelką władzą i ponad wszelkim innym imieniem wzywanym w tym wieku i w przyszłym. Czy oznacza to, że Jezus jest jedynym Zbawicielem, skoro Jego imię jest ponad wszelkie inne imiona? Czy Jego zwierzchność rozciąga się ponad wszelkie imiona bogów czy też bożków? Jakie są konsekwencje takiego wywyższenia dla wierzących i niewierzących?

Wątek wywyższenia może zostać uzupełniony przez omówienie warunku poznania Boga. Czy początek fragmentu Listu św. Pawła nie ukazuje tego warunku? W jaki sposób możemy dojść do tego poznania? Jak należy rozumieć ducha mądrości i objawienia? Czy jest on niezbędny? Dlaczego bez niego nie możemy odkryć nadziei naszego powołania ani chwały Bożego dziedzictwa? Czym jest to dziedzictwo? Czy oznacza ono dziecięctwo Boże? Kiedy stajemy się dziećmi Bożymi? Czy wszyscy ludzie nimi są? Czy raczej jest konieczny jakiś warunek, z którym łączy się otrzymanie Ducha?

Dzisiejsze czytania – już w całej swojej pełni – pokazują mi, że poznanie prawdy o Bogu możliwe jest w Duchu mądrości i objawienia. Jednak aby otrzymać tego Ducha poznania, muszę być dzieckiem Bożym, tj. muszę wkroczyć na drogę zbawienia przez chrzest. Dopiero wówczas mogę odkryć, także przy pomocy rozumu, i uznać, że Bóg jest zwieńczeniem, że jest Panem stworzenia i Panem historii. Wniebowstąpienie Chrystusa ukazuje tę prawdę. Dostrzeżenie tego czyni mnie wolnym, gdyż wyzwala spod panowania sił, które z natury są skończone, a oddaje chwałę Bogu jako jedynemu, który ma władzę.

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Inny punkt widzenia

ks. Robert Klemens COr

Wywołałem sporą konsternację księdza proboszcza i pana kościelnego kiedy zapytałem, czy mógłbym rekolekcyjne kazania głosić ze starej, przedsoborowej ambony "przypiętej" do filara podtrzymującego balkon. Po prężnej "interwencji służby kościelnych" polegającej na usunięciu wielu znajdujących się na schodach rzeczy, mogłem sprawdzić akustykę i "widzialność" z miejsca gdzie przez wielki, głoszone było Słowo Boże.

Niemniej zaskoczeni byli parafianie, którzy ze zdumieniem zobaczyli, że kaznodzieja opuszcza "zwykłe i bezpieczne dla księdza miejsce" i udaje się "na górę". Kiedy zacząłem mówić, chcący nawiązać kontakt wzrokowy a była ich znaczna większość, zadzierali swoje głowy i nadstawili ucha.

Mój punkt widzenia zmienił się – teraz mówiłem "na wysokościach". Ale celem jaki chciałem osiągnąć nie było rozdmuchanie mojej pychy, a jedynie proste i mobilizujące zwrócenie uwagi na fakt, że czasem konieczna jest zmiana perspektywy widzenia, słyszenia, mówienia czy działania, żeby stare prawdy usłyszeć na nowo albo okryć zupełnie nieznane.

Jakże podobne musiało być doświadczenie uczniów Chrystusa, kiedy poszli z Nim na Górę Oliwną niczego się nie spodziewając. Wędrowali z Nim w tyle miejsc. I chociaż z jednej strony byli przyzwyczajeni do zaskoczeń, które przeżywali przy Jezusie, to jednak z drugiej raczej nie spodziewali się, że ich widzenie Chrystusa, świata, siebie całkowicie się zmieni przez to, że musieli patrzeć za "wniebowstępującym" Mistrzem zadzierając nosy.

Człowiek na co dzień żyjący w bardzo konkretnej, czasem nawet bezwzględnej i niezwykle absorbującej rzeczywistości raczej nieczęsto sam myślami wędruje, ku przyszłości i to eschatologicznej. Zastanawiamy się nad tym "co z nami będzie" kiedy stykamy się z tragedią, umieraniem i odchodzeniem kogoś z otoczenia lub rodziny. Jest to doświadczenie najczęściej traumatyczne i emocjonalnie zabarwione raczej negatywnie. Dlatego właśnie nie pozostaje ono bez znaczenia jeśli chodzi o skojarzenia z faktem przemijalności i śmierci. I dlatego właśnie niechętnie podejmujemy ten temat. Po prostu paraliżuje nas wtedy strach i obawa przed przyszłością.

Jeśli jednak, na spokojnie, zastanowimy się nad sprawą naszej wieczności, to szybko okaże się, że obawy są niczym nieuzasadnione a nawet gdyby, to i tak niewiele zmienią. Dar otrzymany od Stwórcy w postaci życia biologicznego wiąże się również z "nadaniem" nieśmiertelnej duszy i rozwijającym się w niej życiem duchowym. Każdy więc, kto się urodził będzie musiał ciało "zwrócić ziemi" ale dusza zostaje na zawsze jego. Gdzieś musi przebywać. Jezus uczy nas o Jego Królestwie – pełnym miłości, życzliwości i dobra, gdzie wszyscy będą mogli się spotkać z kochającym Ojcem. Zaproszenie zostaje udzielone każdemu przy chrzcie świętym. Warto w tym miejscu wrócić do naszej znajomości daty własnego chrztu (rocznica 1050-lecia Chrztu Polski). Ale niezależnie od tego kiedy on był, na mocy tego właśnie sakramentu zostajemy zaproszeni do współudziału w zbawczej misji Jezusa Chrystusa. Również z zapewnień Mistrza wiemy, że "w domu Ojca mego jest mieszkań wiele, gdyby tak nie było to bym wam powiedział". Po drugiej stronie życia jest więc życie, które pozostaje przed nami otwarte. Nie bez znaczenia jest jednak nasze zaangażowanie w życie doczesne, aby potem odziedziczyć wieczne. I mogłoby się wydawać, że wobec tego najlepiej żyje ten, kto bez reszty oddaje się sytuacjom "tu i teraz". Jest w tym prawda, ponieważ na przeszłość już żadnego wpływu nie mamy, na przyszłość wpływamy tylko w sposób znikomy więc zostaje nam współczesność.

Jest więc ogromnie istotną rzeczą czym będziemy się dzisiaj kierowali w życiu. Żeby nie zmarnować okazji, trzeba podnosić głowy i spoglądając w niebo i zastanawiać się co doprowadziło Zbawiciela do nieba? Oczywiście była to konsekwencja Boskości Jezusa – Słowo wraca do ust, które je wypowiedziały. Ale jest to także efekt dobrego tzn. zgodnego z wolą Ojca wypełnienia planu Boga, który wiedzie przez codzienne zmaganie się z krzyżem; czasem całkowite wyniszczenie; do totalnej rezygnacji z siebie i powtarzania za Jezusem: "Ojcze w Twe ręce składam ducha mego". Takie otwarcie na wolę Boga powoduje w człowieku bezpieczeństwo i radość podążania i rozwoju wiary w sercu. Apostołowie "z wielką radością wrócili do Jerozolimy, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga". Radość, która przepełniała ich serca prowadzi w naturalnej konsekwencji do dzielenia się własnym doświadczeniem wiary. Na tym właśnie polegała siła apostolskiego oddziaływania uczniów Chrystusa, że nie głosili siebie tylko Tego, który "umarł, zmartwychwstał i żyje".

O ile o życiu i umieraniu Jezusa trzeba rozważać spoglądając w dół na biedę, zawiść i obojętność ludzkiego serca, o tyle o zmartwychwstawaniu i wniebowstępowaniu myśleć można tylko wtedy, gdy spogląda się w górę, ku niebu, a właściwie ku Miłosiernemu Ojcu.

Zaproszeni jesteśmy dzisiaj do tego, aby być świadkami wniebowstąpienia Pana Jezusa. Uroczystość obchodzona czterdzieści dni po zmartwychwstaniu. Ale każda Eucharystia jest przejściem z Chrystusem przez mękę, śmierć do zmartwychwstania i wiecznego królowania w niebie. Mamy dzisiaj specjalnie wytężać wzrok i spoglądać jak uczniowie w niebo. Ci, którzy potrafią podnieść oczy duszy w stronę Boga, cieszą się nadzieją bycia w niebie. Ci, którzy nie mogą oderwać wzroku od doczesności i przyziemności, mogą się rozczarować. "Podnieście więc oczy i nabierzcie ducha, zbliża się bowiem wasze odkupienie".

HOMILIA DO DOROSŁYCH

To nie jest pożegnanie

ks. Mariusz Karbowski

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

SYTUACJE DUSZPASTERSKIE

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

ks. Wojciech Silski, ks. Jacek Kacprzak, Komentarze na dni powszednie

Dostępne w wersji pełnej

Omówienia i recenzje

Dostępne w wersji pełnej

6 niedziela wielkanocna • 1 maja

Dostępne w wersji pełnej

CZYTANIA NA MAJ

CZYTANIA NA MAJ

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

CZYTANIA NA CZERWIEC

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

WYDAWCA

Drukarnia i Księgarnia Św. Wojciecha Sp. z o.o.

ul. Chartowo 5

61-245 Poznań

www.swietywojciech.pl

Redakcja "Biblioteki Kaznodziejskiej"

www.bkaznodziejska.pl

tel. 61 659 37 44

bkaznodziejska@swietywojciech.pl

Prenumerata

tel. 61 659 37 56

prenumerata@swietywojciech.pl

ISSN 0208-7413

Plik opracował i przygotował Woblink