Copyright © Magdalena Knedler-Zając, 2016

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2016

Redaktor prowadząca: Magdalena Genow-Jopek

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Magdalena Owczarzak

Projekt okładki: Magdalena Zawadzka

Projekt typograficzny i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Fotografia na okładce: lenaer/Shutterstock.com

Mapics/Shutterstock.com

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2016

eISBN 978-83-7976-362-7

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

CZĘŚĆ I

Dziewczyna była brzydka. Nigdy mu się nie podobała. Źle, że akurat na nią padło. Mógł zacząć lepiej, efektowniej. Zacząć? Czy to był rzeczywiście początek? Spojrzał na dziewczynę i żołądek podszedł mu do gardła. Szeroko otwarte oczy, zsiniałe wargi, porwana bluzka, nienaturalnie rozrzucone ręce. Jak w filmie. Ale ona nie znajdowała się za szklanym ekranem, tylko leżała na dywanie, jeszcze ciepła. Wpatrywał się w nią intensywnie. Mógłby przysiąc, że za sekundę uniesie się klatka piersiowa, rozchylą nozdrza, zamrugają powieki. Przez chwilę czuł się nawet zupełnie spokojny, miał ochotę powiedzieć jej, by przestała się wygłupiać. Nigdy zresztą nie wydawała się zbyt mądra, mówiła nie to, co powinna.

Jak przed chwilą. Mogła siedzieć cicho i wtedy nic by się nie stało.

A stało się. Zrozumiał to wreszcie, wstał z kolan. Otrzepał spodnie, jak gdyby teraz schludny wygląd był najważniejszą rzeczą na świecie. Odsunął się od dziewczyny i przylgnął plecami do ściany. Jego dłoń powędrowała w bok, w poszukiwaniu klamki.

Za chwilę korytarz, czerwone światła, muzyka gdzieś w tle. Jego kroki, echo, pojękiwania, nawet krzyki. Dawno już przestał się przejmować. Teraz jednak... Coś musiał zrobić. Schody, drzwi, kolejne drzwi, jakieś „dokąd idziesz, przecież...”, które wybrzmiało za jego plecami. Przecież co? Przecież ona tam leżała. Zupełnie bez sensu. Nie pasowała — do niczego nie pasowała. Jej czarne włosy, szerokie biodra, pospolita twarz, żółte zęby. To przykre, że tacy ludzie chodzą po świecie. Co czują, kiedy patrzą w lustro? On, gdyby był tak brzydki jak ta dziewczyna, z pewnością stawałby przed lustrem z zamkniętymi oczami i nadzieją kryjącą się pod powiekami. Że coś się wreszcie wydarzy i zwierciadło zmieni zdanie. Pokaże inną twarz. Piękną. Później nadeszłoby rozczarowanie, że znowu te bruzdy wokół ust, opadnięte kąciki oczu, pierwsze siwe włosy na skroniach. Na szczęście on nie miał takich problemów. Lustro było mu przyjacielem.

Ostatnie drzwi, ciemna uliczka, chodnik wilgotny od deszczu. Telefon, głos w słuchawce. Piękny, oczywiście.

***

Nie lubił, kiedy mu przerywano. Ten chłopak stawał się irytujący, nie znał umiaru. Pewnego dnia mógł okazać się również niebezpieczny. Wszystko już wiedział, potrzebował jedynie motywacji. A teraz zrobił to.

Idiota.

Dziewczyna na sofie chichotała, szampan już się schłodził. Wszystko było idealnie przygotowane. Ta tutaj podobała mu się najbardziej. Pasowała doskonale, o wiele lepiej niż poprzednie. A jednak telefon, idiota i martwa brzydula. Westchnął. Dziewczyna położyła dłoń na jego ramieniu. Uśmiech, błysk białych zębów, czerwień pełnych warg. Tak, pasowała idealnie. To nie mogło się skończyć niezgodnie z planem.

Rzucił telefon na stolik i chwycił dziewczynę za nadgarstki. Była zadowolona, sama tutaj przyszła. Zawsze przychodziły same, nic na siłę. Przemoc była taka brzydka. Idiota i jego maszkara będą musieli poczekać. Najpierw przyjemności. Mocniej zacisnął palce na nadgarstkach dziewczyny. Uśmiech zgasł na jej twarzy. Teraz podobała mu się jeszcze bardziej. Ta niepewność, błysk niepokoju w oczach, o ton bledsza cera.

Piękna.

Jeszcze piękniejsza wtedy, gdy osunęła się na ziemię i zastygła w bezruchu. Ruch deformuje sylwetkę, zniekształca obraz. Nie pozwala delektować się pięknem proporcji i harmonią rysów. Prawdziwe dzieło sztuki nie może pozostawać w ruchu.

Ani żyć.

YSTAD — MALMÖ

Rozdział 1

Anna czuła ból w klatce piersiowej. Wokół latały rozżarzone drobinki, a Vidar mówił tak niewyraźnie, że nie potrafiła zrozumieć ani jednego słowa. Samochód płonął. Musiała coś zrobić. Każdy ruch sprawiał jej ból. On za to nie ruszał się w ogóle. Dlaczego? Szarpnęła Vidara za ramię, krzyczała na niego, płakała. Gdzie się podział tamten samochód? Annę i Vidara otaczał las. Płonące auto wydawało się pojedynczą roziskrzoną kropką na ciemnym tle. Wiedziała, że nikt tutaj nie usłyszy jej wołania. A jednak krzyczała nadal, głośno, aż zaniosła się kaszlem. Chwyciła Vidara za ramiona i przeciągnęła dalej o kolejne kilka metrów. Nie miała siły, a on nie chciał jej pomóc. Mamrotał nadal, bez ładu i składu. Anna wciąż czuła ból w klatce piersiowej, a chodzenie sprawiało jej kłopot. Prawdopodobnie miała połamane żebra i skręconą nogę w kostce. Zacisnęła zęby.

Oparła Vidara plecami o drzewo. Nie wiedziała, dlaczego, ale nie mogła na niego patrzeć. Nie potrafiła dłużej słuchać tego szeptania. Bała się jego bierności. Pokuśtykała na środek szosy i zawahała się. Dokąd teraz? Z powrotem do Ystad czy w stronę wydm, do domu? Do domu miała bliżej, ale przecież tam nikogo nie było.

Podniosła z ziemi długi kij, na którym się wsparła. Ból nasilał się z każdą sekundą. Mimo to ruszyła przed siebie. Starała się nie myśleć o tym, jak bardzo przerażała ją perspektywa samotnego spaceru przez las i pozostawienia Vidara tutaj, nieopodal płonącego auta.

A tamten drugi samochód…? Jak daleko odjechał?

Anna doskonale wiedziała, że to, co się wydarzyło, nie było przypadkowe.

Ingvar Frisk przyglądał jej się z uwagą. Milczał. Anna potrząsnęła głową i przymknęła oczy. Nie była już w tamtym lesie. Nie widziała płomieni, nie czuła bólu. Nie było tutaj też Vidara, jej męża. Obok Anny stał zupełnie inny mężczyzna, który doskonale wiedział, o czym teraz myśli. Otworzyła oczy i zerknęła na niego. Ingvar przypominał bardziej Włocha niż Szweda. Miał ciemną karnację, czarne włosy i oczy. Anna uśmiechnęła się mimowolnie. Zawsze lubiła na niego patrzeć, teraz jednak szybko przywołała się do porządku. Wbiła wzrok w skupisko kamieni. Przyjechała tutaj po raz pierwszy od dawna, a przecież kiedyś Ales Stenar było jednym z jej ulubionych miejsc. I to jeszcze zanim dowiedziała się, że tę samą przestrzeń upodobała sobie także córka słynnego komisarza Wallandera z powieści Henninga Mankella. Anna zdawała się nieświadomie kroczyć tą samą drogą, którą poruszał się bohater Mankella. Nie wiedziała tylko, czy to dobrze. Kto wie? Może ona również była wytworem czyjejś wyobraźni? Marionetką wprawianą w ruch ręką niewidzialnego lalkarza? Tyle tylko, że w literaturze zawsze znajdzie się miejsce na cudowny zbieg okoliczności, niespodziewane rozwiązanie wszystkich dramatów tego świata, a prawda za każdym razem wypłynie na wierzch. Pojawi się deus ex machina, który nikogo nie zdziwi ani nie zgorszy. W jej historii natomiast nie przyszedł jeszcze czas na żadne sensowne rozwiązanie.

Anna wzięła głęboki wdech. Chłodne jesienne powietrze załaskotało ją w gardle. Ruszyła między głazy i na chwilę znalazła się w innej rzeczywistości. Kroczyła przez pokład łodzi wikingów, by za moment znaleźć się w starożytnym grobowcu, a jeszcze później wtopić się w tło gigantycznego kalendarza astronomicznego, używanego przez praprzodków człowieka. Kto tak naprawdę wiedział, czym jest Ales Stenar? Badania archeologiczne nigdy nie pozwoliły w pełni go zidentyfikować i Anna bardzo się z tego cieszyła. Przeszłość pozostawała tutaj spowita delikatną mgłą tajemnicy, zaklęta w ponad pięćdziesięciu głazach, drwiła z marnych ludzkich wysiłków i dumnie brzmiących naukowych teorii. Anna miała swoje własne Ales Stenar, które traktowała jak azyl. Teraz zaś to miejsce stanowiło doskonałą metaforę jej życia, wydawało się równie skomplikowane i tajemnicze. A jednak Ales Stenar tkwiło na posterunku od wieków, ona zaś była tylko jednym z miliona cieni, które przesunęły się pomiędzy kamieniami. I nie miała pojęcia, co przyniesie jutro. Chyba nawet nie chciała już tego wiedzieć.

Podeszła do krawędzi klifu i wpatrzyła się w morze, bardzo tego dnia spokojne. Za horyzontem znajdował się świat, do którego kiedyś należała, i do którego musiała niebawem wrócić. Na czyjąś prośbę. Anna skrzywiła się. Poczuła swędzenie pod powiekami. Wiedziała, że za chwilę znowu zacznie płakać, choć przecież obiecała sobie raz na zawsze z tym skończyć. Wziąć się w garść. Ale ostatecznie... znajdowała się w Ales Stenar. Tutaj wolno było Annie okazać odrobinę słabości. Siłę musiała zachować na później, na powrót do domu, do Ystad. Do czekającego w salonie przy kominku Vidara, zastygłego w jednej pozycji, zapatrzonego w ogień. Zamyślonego i nieobecnego. Jej męża — zupełnie innego niż kiedyś.

Ingvar zbliżył się do Anny i mocno przytrzymał ją za ramiona.

— Uważaj — powiedział tylko, po czym milczeli nadal.

Anna była mu wdzięczna za tę ciszę.

Wieczorem rozbili namiot na trawiastym parkingu. Postanowili zostać na noc w Kåseberdze, zjeść rybę w knajpce na wybrzeżu, a później pójść na długi spacer po plaży. Tuż przed północą zaszyli się w swoje śpiwory i leżeli obok siebie na wznak, wpatrzeni z ciemnozielony sufit.

— Nie wrócę do pracy — powiedziała wreszcie Anna, z trudem artykułując dźwięki.

Ingvar z wolna pokiwał głową. Z pewnością domyślał się tego już od dawna. Półroczny urlop Anny dobiegał końca, a ona nie wykazywała najmniejszego zainteresowania tym, co działo się na komisariacie. Decyzję o odejściu z policji podjęła przed kilkoma tygodniami i usilnie starała się więcej jej nie analizować.

— Przestępczość w Ystad wzrośnie o sto procent. Ja sam nie dam rady wszystkim oprychom...

— Masz Ulfa.

Ingvar roześmiał się głośno. Anna poczuła, że kąciki jej ust również lekko drgają.

— Ulf to idiota! Wiesz, teraz stylizuje się na Kennetha Branagha, bo uważa, że właśnie Branagh najlepiej zagrał komisarza Wallandera w serialowej adaptacji książek Mankella. Choć to przecież Anglik, a nie Szwed, bla bla bla... Kupił sobie nawet podobne ubrania i zafarbował włosy.

— Żartujesz? — Anna uniosła się na łokciu.

— Niestety nie. I w dodatku biega cholernie wolno. Emeryta z balkonikiem nie byłby w stanie dogonić. Jeśli nie masz zamiaru wracać, muszę poszukać kogoś innego na twoje miejsce. Nie wiem, skąd wytrzasnę tego kogoś, bo nasz komisariat ostatnio jakoś niespecjalnie obfituje w normalnych ludzi. Banda zdziwaczałych indywiduów. Mankell może nakręcił turystykę w Ystad dzięki swoim powieściom, ale w tutejszej policji wszystkim padło na mózgi.

— Nie przesadzaj. Na mnie też narzekali. A ty to wszystko zacząłeś! Przypomnij sobie. „Nie dość, że baba, to jeszcze z Polski”... I takie tam duperele. Myślałam, że będę musiała kogoś sprzątnąć, by wreszcie dostać awans. A teraz co? Jęczysz.

Ingvar przechylił głowę w stronę Anny i spojrzał jej w oczy.

— Nie rób tego.

— Muszę. I tak nigdy nie zapomnę o tym, co się wydarzyło. Ani ja, ani Vidar. Ani nawet ty. Ale ja muszę spróbować od nowa. W poniedziałek złożę oficjalną rezygnację. Rozmawiałam już z Vidarem i postanowiliśmy, że teraz będę pracowała razem z nim w naszej firmie. Ostatecznie ja również trochę się na tym znam, może nawet lepiej niż na policyjnej robocie. Zajmę się też dystrybucją. Ktoś musi. Ktoś rozgarnięty i mobilny. Vidar nie może już... Wykonywać swojej pracy tak samo, jak dawniej, choć radzi sobie całkiem nieźle, zwłaszcza ostatnio. Miewa gorsze i lepsze dni. Muszę mu pomóc.

— Nie możesz brać na siebie odpowiedzialności za to, co się wydarzyło. Ana... Ryzyko jest wpisane...

— …w nasz zawód — dokończyła płynnie. — Wiem. A jednak przeceniłam swoje możliwości. I pamiętaj — nie ja ucierpiałam. To jest najgorsze. Nie mogę… Nie potrafię tego znieść. — Głos Anny zadrżał.

W namiocie zapadła cisza. Ingvar obrócił się na bok i oparł głowę na dłoni. Patrzyli na siebie w pełnym napięcia milczeniu, aż wreszcie ona poddała się pierwsza. Wysupłała się ze śpiwora i zaczęła rozpinać guziki flanelowej piżamy. Ingvar przełknął ślinę. Śledził każdy jej ruch, każdy drobny gest i grymas twarzy. Nie wierzył w to, co właśnie się działo. Uniósł się, wczepił palce we włosy Anny. Marzył o tym od lat. Czuł na swoim policzku jej gorący oddech. Głos rozsądku, choć ledwie słyszalny, podpowiadał mu, by się wycofać, póki jeszcze czas. Ale Ingvar nie zamierzał słuchać głosu rozsądku. Nie dziś i nie przy niej. Jedynie na ułamek sekundy odsunął od siebie Annę i ujął jej twarz w dłonie. Uśmiechnęła się lekko. Przycisnął ją do siebie. Nigdy wcześniej nie czuł podobnej mieszaniny radości, bólu i smutku. Miał też niemal absolutną pewność, że to, co działo się tej nocy, więcej już się nie powtórzy.

Anna wstała o świcie. Październikowy poranek był wyjątkowo chłodny, szybko więc narzuciła na siebie piżamę i gruby sweter. Przykryła nagiego Ingvara dwoma śpiworami, wygrzebała z torby termos, po czym po cichu wymknęła się z namiotu. Mewy zaśpiewały nad jej głową i poszybowały w kierunku plaży. Morze nie było już tak spokojne, jak poprzedniego wieczoru. Anna opuściła parking. Z termosem w dłoni wspięła się na klify. Zatrzymała się zaledwie kilka centymetrów od krawędzi. Tym razem za plecami nie miała już Ingvara, który przytrzymałby ją za ramiona i kazał uważać. Spojrzała w dół i zachwiała się. Wykonała krok do tyłu. Było tutaj tak pięknie, że żołądek skurczył się Annie z dziwnej radości. Zimny wiatr smagał ją po policzkach, a powietrze smakowało solą. Tego dnia po raz pierwszy poczuła, że być może jakoś da sobie ze wszystkim radę.

Postawiła na ziemi kubek i napełniła go do połowy kawą, która smakowała wciąż doskonale, jednak była już zaledwie letnia. Uśmiechnęła się pod nosem. Termos miał trzymać ciepło przez blisko dwadzieścia cztery godziny. Jasne... Na etykietkach wszystko wyglądało tak prosto. Ale za to Ingvar powinien być zadowolony. On — w przeciwieństwie do niej — zawsze wszystko pił zimne i wydawał się organicznie niezdolny do przyjmowania gorących napojów.

Oderwała wzrok od wód Bałtyku i ruszyła z powrotem w kierunku parkingu. Ingvar czekał na nią przed namiotem. Wzdrygnęła się na jego widok. Miał na sobie tylko T-shirt.

— Ubierz się! Będziesz chory — zawołała i podała mu termos.

— Nie byłem chory od dwudziestu pięciu lat — mruknął.

— No i widzę, że bardzo chcesz to zmienić.

— Ana! Martwisz się o mnie czy co? — Ingvar posłał jej uśmiech, którym posługiwał się podczas przesłuchiwań. Kobiety zazwyczaj w końcu miękły. Nawet morderczynie.

— Tak — odpowiedziała z prostotą, czym zupełnie zbiła go z tropu.

Zaczęła zwijać swoje rzeczy i upychać je w torbie. Nie było tego wiele. Mały ręcznik, kosmetyczka, bielizna, piżama, czysta koszulka... Ingvar stał przez chwilę w miejscu i przyglądał się jej z uwagą. Czuła to, a jednak nie zareagowała. Pakowała się dalej, starając opanować drżenie rąk. Wreszcie Ingvar poszedł w jej ślady. W ciszy zwinęli namiot i dokonali pobieżnej porannej toalety. Kiedy nie pozostało już nic do zrobienia, stanęli naprzeciwko siebie z zakłopotaniem.

— Zjemy jakieś śniadanie? — spytał Ingvar. W jego głosie pobrzmiewała nadzieja.

Pokręciła głową.

— Muszę jechać. Obiecałam, że wrócę rano.

— Rano rozciąga się właściwie do dwunastej...

Uśmiechnęła się, zarzuciła torbę na ramię i machnęła ręką w kierunku swojego samochodu.

— No to uciekam. Zostań jeszcze, jeśli masz ochotę.

Odwróciła się do niego plecami i zaczęła zmierzać z wolna w stronę auta. Choć dzieląca ich odległość rosła z każdym krokiem, Anna była myślami przy Ingvarze. Marzyła, by wydarzyło się coś, co pozwoliłoby jej bez konsekwencji tutaj zostać, na powrót rozbić namiot i pić zimną kawę. Zadrżeć na widok mężczyzny w koszulce, zarzucić mu koc na ramiona. Nie wiedziała, czy były to dobre, czy złe marzenia.

— Ana! — usłyszała za sobą głos Ingvara.

Przystanęła. Bała się, że jeśli jeszcze raz na niego spojrzy, nie będzie potrafiła odjechać. Mimo to obróciła głowę.

— Kocham cię.

To były dokładnie te słowa, których się spodziewała i które tak bardzo chciała usłyszeć. Ingvar nigdy wcześniej ich nie wypowiedział. Choć oczywiście o tym, że ją kochał, wiedziała od dawna.

— Ja ciebie też — odpowiedziała i popędziła do auta.

— Co?! — krzyknął Ingvar. — Co ty powiedziałaś?! Ana!!!

Dłonie drżały jej tak bardzo, że ledwie przekręciła kluczyk w stacyjce. Dopiero kiedy dotarła do Ystad, uspokoiła się na tyle, by móc normalnie oddychać.

Rozdział 2

Nad Ystad zawisły czarne chmury, które zdawały się płynąć w ślad za nią, kiedy przejechała przez miasto i skręciła w drogę, wrzynającą się w gęsty las. Radio rozbrzmiało głosem Stevena Tylera z Aerosmith. Wokalista wychrypiał: There was a time/ When I was so broken hearted, i Anna roześmiała się głośno. Znała ten tekst. Pamiętała go jeszcze z podstawówki, kiedy wraz z podwórkowym „bandem” planowali przygotować Cryin’ na jedną ze szkolnych akademii. Zamierzali wystąpić w skórzanych spodniach, rozciągniętych T-shirtach i z włosami pozlepianymi w długie, sztywne strąki. Anna grała na gitarze — całkiem zresztą nieźle — a w rolę wokalisty wcielał się Leon Woliński, pseudonim „Lajon”, który może i miał odpowiedni rockowy piasek w głosie, ale który z pewnością nigdy nie trafiał w odpowiednie dźwięki. Jeśli zdarzyło mu się nie zafałszować, to zawsze przypadkiem i ku wielkiemu zdziwieniu pozostałych członków bandu. O wdzięcznej nazwie: From Hel. Stamtąd właśnie Anna pochodziła. Z Helu. From Hel.

Uśmiechnęła się do swoich wspomnień i skrzywiła, kiedy Stevena Tylera zastąpił w radio jakiś szwedzki wokalista. Przez chwilę usiłowała nawet złapać rytm, szybko jednak skapitulowała i zmieniła stację. Mieszkała w Szwecji od piętnastu lat i świetnie znała język, a mimo to wciąż trudno jej było słuchać go w połączeniu z linią melodyczną i akompaniamentem. Szwedzkie piosenki śmieszyły Annę prawie tak samo, jak czeskie i niemieckie. Było to głupie, irracjonalne i dziecinne, ale dawno już przestała ze sobą walczyć. Zajęta własnymi myślami, dopiero po pewnym czasie zauważyła, że minęła las i pole. Jej dom był coraz bliżej.

Zdjęła nogę z gazu i wrzuciła niższy bieg. Zawahała się na moment, po czym zjechała na pobocze i zatrzymała auto. Zerknęła w lusterko, na swoją nieumalowaną twarz, rozczochrane włosy i lekko skośne, błękitne oczy. Wygrzebała z torebki szczotkę, uczesała się, a w skórę wklepała krem nawilżający.

Kiedy patrzyła na swoje blade policzki i długie, czarne, proste jak druty włosy, znowu przypomniał jej się Leon-Lajon. Anna podkochiwała się w nim aż do ósmej klasy podstawówki i myślała, że serce jej pęknie, kiedy zdecydował się zdawać do liceum w Gdańsku. Ona sama poszła do szkoły średniej w Pucku, a pozostali członkowie From Hel również porozjeżdżali się w różnych kierunkach i „band” się rozsypał. Kiedy się żegnali, Anna wyznała Lajonowi swoje uczucia, Lajon zaś uśmiechnął się do niej ciepło i powiedział — wykazując się inteligencją, o którą, przy całej swojej „wielkiej miłości”, wcale go nie podejrzewała — że jeszcze nie dojrzał na tyle, by potrafił odpowiednio docenić taką dziewczynę. Mądrą. Bystrą. Piękną w trudny sposób. Tak powiedział, a Annę zamurowało. Był to chyba najprzyjemniejszy sposób, w jaki facet mógł dać kosza dziewczynie, choć nie do końca zrozumiała, czy na pewno powiedział jej komplement. Lajon... Możliwe, że już wkrótce się zobaczą. Jeśli Anna zdecyduje się na podróż do Polski. I jeśli on wciąż mieszka w Helu.

Przekręciła kluczyk w stacyjce i już zamierzała ruszyć, kiedy zadzwonił jej telefon, a na wyświetlaczu pojawiła się uśmiechnięta twarz. Wcisnęła zieloną słuchawkę.

— Cześć tato — przywitała się. Miała ogromną nadzieję, że zabrzmiało to wesoło.

— Cześć, Aniu. To jak? Zdecydowałaś się? Nie wiem, czy bukować bilety, czy się jeszcze wstrzymać i poczekać na ciebie.

— Uważasz, że powinnam pojechać, prawda?

W słuchawce na chwilę zapadła cisza. Słychać było tylko westchnienie i delikatny odgłos zamykanych drzwi.

— To twoja siostra. Zależy jej na twojej obecności — padła odpowiedź, której Anna się spodziewała.

— Nie będzie łatwo, tato. Dopóki Lidka przylatywała tutaj, wszystko układało się jeszcze w miarę okay, ale w Helu... No... Tam będzie też matka. A ty? Jesteś gotowy na to, żeby się z nią spotkać?

— Nie wiem, Anka, ale Lidka jest moją córką i poprowadzę ją do ołtarza, tak samo jak poprowadziłem ciebie! Nawet jeśli w twoim wypadku to wcale nie był ołtarz!

Anna przymknęła powieki, a wokół jej gardła zacisnęła się obręcz. Ojciec chrząknął.

— Jak tam Vidar? Dobrze się czuje?

— Tak. Zważywszy na okoliczności. — Anna zaczęła mechanicznie stukać palcami o kierownicę.

— Rozumiem, że on nie pojedzie z tobą...

Roześmiała się nieprzyjemnie, po czym zaczęła płakać. Żałowała, że ojca nie ma obok niej i że nie może, jak dawniej, zwyczajnie wyżalić mu się w rękaw. Była zupełnie sama, zamknięta w samochodzie, na który kapały już z wolna ciężkie krople deszczu. Przeszukała torbę w poszukiwaniu chusteczek higienicznych i w pewnym momencie jej palce napotkały coś miękkiego. Chwyciła to coś i mocno szarpnęła. Zamrugała gwałtownie. W ręku trzymała zmiętą koszulkę Ingvara, którą musiała przez przypadek zabrać z namiotu, kiedy się pakowali. Przycisnęła ją do ust i oczu. Na ułamek sekundy całą sobą pożałowała, że nie została na parkingu w pobliżu Ales Stenar, w objęciach mężczyzny, który nie był jej mężem.

— Przepraszam, Aniu — szepnął zaniepokojony ojciec. — Wszystko... u ciebie w porządku? Jeśli chcesz, przyjadę do Ystad. Pobędziemy trochę razem, a później dołączy do nas Dagmar i polecimy do Polski we trójkę. Co ty na to?

— Nie, tato, dzięki. Przez ostatnie pół roku sporo się do mnie najeździłeś. Muszę zacząć radzić sobie sama. Poza tym... Myślałam, że może popłynę promem do Świnoujścia i później jakoś przetransportuję się na Hel. Na przykład samochodem.

— Czyli jednak zdecydowałaś się pojechać? — ojciec nie ukrywał zadowolenia. — W takim razie my z Dagmar polecimy do Polski ze Sztokholmu i spotkamy się z tobą na miejscu. Musimy trzymać się razem, co? Aniu... Spróbuj porozmawiać z Vidarem. Może jednak da się namówić. Przydałaby mu się wycieczka.

— Rozmawiałam. Ciągle mi powtarza, że i tak raczej sobie z nim nie potańczę. A poza tym nie może pić alkoholu, bo nadal bierze mocne leki przeciwbólowe. Pogadać w towarzystwie nie pogada, chyba że po angielsku, a przecież nie każdy w naszej rodzinie zna ten język. No i Vidar… po prostu nie chce jechać. Nie chce, żeby wszyscy oglądali go jak małpę w cyrku i współczująco kiwali głowami. Uparł się i koniec. Nie mogę go zmusić. I chyba nie powinnam.

— Rozumiem. Przykro mi.

— Mnie też jest przykro. Chociaż... Wiesz, tato, wydaje mi się, że Vidar zrobił mały kroczek do przodu. Znowu zaczął śledzić trendy w dziedzinie projektowania mebli i wysłał mnie do Norwegii, żebym podpisała nową umowę. Całkiem duże zlecenie. Jakiś dziany Norweg zamówił meble do jednego ze swoich wiejskich domów i jeszcze renowację kilku antyków, bardzo cennych. Zrobiliśmy już wstępne projekty.

— To świetnie — głos ojca zabrzmiał sztucznie.

Anna wiedziała, że nie był przekonany co do jej odejścia z policji. Nie chciała o tym rozmawiać i postanowiła szybko zmienić temat.

— Aha, i Vidar zatrudnił nową gosposię. Finkę. Ma na imię Lempi...

— Lempi? — ojciec parsknął krótkim śmiechem.

— Nie śmiej się — zgromiła go. — To chyba znaczy „miłość”. Albo „ulubiona”. Jakoś tak. Gotuje dobrze, ale czasem każe nam jeść dziwne rzeczy. Na przykład takie ruloniki z kapusty, które nazywa kaalikääryleet. Wiesz, jak długo uczyłam się to wymawiać?! No nie śmiej się! Vidar ją lubi. Lempi ma trzydzieści pięć lat, czyli tylko o trzy więcej ode mnie. Jesteśmy prawie rówieśniczkami. Myślisz, że powinnam się z nią zaprzyjaźnić? To znaczy wiesz, płacimy jej, no ale to by było coś ciekawego. Może nauczę się od niej gotować? Ostatnio pokazała mi, jak zrobić fińską owsiankę. Wiem, niby owsianka to owsianka, tak też jej powiedziałam, ale, no cóż, okazało się, że fińska owsianka to jednak inna owsianka. Oni jedzą ją w Boże Narodzenie. Nazywa się Joulupuuro. Przestań się śmiać!!!

Ojciec nadal chichotał do słuchawki i Anna mimowolnie również się roześmiała. Przekręciła kluczyk w stacyjce.

— Dobra, tato. Kończę.

— Kończ. To co? Pojedziesz na ślub Lidki?

— Pojadę.

Rozłączyła się i wjechała na szosę. W oddali widziała już dach swojego domu.

Vidar nie siedział w salonie, przy kominku, tak jak się tego spodziewała. Zastała go w kuchni, wpatrzonego w czasopismo meblarskie. Na długim, solidnym dębowym stole piętrzyły się także inne czasopisma o podobnej tematyce. Anna dostrzegła kilkanaście tytułów, związanych z projektowaniem mebli, wystrojem wnętrz, architekturą, tkaninami... Od cieniutkich gazetek dla laików, aż po grube i drogie periodyki dla znawców branży, producentów i kolekcjonerów. Anna uniosła z niedowierzaniem brwi i podeszła bliżej. Tak! Były tam nawet katalogi z Ikei! Vidar nie spojrzał na nią, ale uniósł lewą dłoń, jak gdyby chciał oznajmić, że za chwilę poświęci jej więcej uwagi, musi tylko doczytać artykuł do końca.

Wzruszyła ramionami i rozejrzała się po kuchni, w poszukiwaniu czegoś do jedzenia. Tego dnia niczego jeszcze nie przełknęła, poza mocną i słodką, ale zimną kawą. Po raz kolejny przypomniała sobie Ingvara i jego organiczną niezdolność do przyjmowania gorących napojów. Ciekawe, co teraz robi? Wrócił do domu? A może został w Kåseberdze i nadal przechadza się pomiędzy głazami Ales Stenar? Czy myśli o niej? O tym, co mu powiedziała? Czy będzie próbował nawiązać do jej słów, kiedy w poniedziałek Anna przyjedzie na komisariat, by złożyć wypowiedzenie? Z pewnością będzie.

Wiedziała, że Ingvar ją kocha i to już od dawna. Nigdy niczego nie ukrywał. Nie miał jednak pojęcia, co czuła ona. Pracowali razem od ośmiu lat i Anna wielokrotnie dawała Ingvarowi do zrozumienia, że wprawdzie skoczyłaby za nim w ogień, ale bynajmniej nie z miłości. Lubiła go, szanowała i liczyła się z jego zdaniem. Zawsze mogli na sobie polegać. Dzięki Ingvarowi przetrwała pierwszy zawodowy kryzys, po tym, jak podczas akcji zastrzeliła groźnego przestępcę. Musiała. Sytuacja nie pozwoliła na wahanie, nawet na myślenie. Anna uratowała życie niewinnego człowieka, a jednak odebrała je komuś innemu. Została później wysłana do psychologa i to właśnie Ingvar pilnował, by regularnie chodziła na spotkania. Z nim również godzinami rozmawiała o tym, co się wydarzyło. Jak gdyby wypowiadane słowa pomagały jej oswoić rzeczywistość, nadać abstrakcyjnym pojęciom znajomo brzmiące nazwy i wszystko racjonalnie poukładać. Zamienić tragedię w opowieść o precyzyjnie skonstruowanej fabule. Dzięki Ingvarowi przetrwała. Wróciła do służby. Pewnego wieczoru, kiedy opuszczali komisariat, Anna cmoknęła go w policzek, po czym podziękowała za pomoc. Ingvar spuścił wzrok i mruknął coś pod nosem, a ona wszystkiego się domyśliła. Objęła go za szyję i pogłaskała po włosach.

A później wyszła za mąż za Vidara Lindholma. O dziesięć lat od niej starszego, zabójczo przystojnego producenta i renowatora mebli, genialnego projektanta, właściciela dwóch świetnie prosperujących warsztatów w Ystad i w Sztokholmie. Vidara, któremu — o dziwo — w ogóle nie przeszkadzało to, że chciała robić karierę w policji i wykonywać pracę nie tylko stresującą i wyczerpującą, ale przede wszystkim krańcowo niebezpieczną. Teraz pewnie tego żałował. Mógł nakłonić ją do porzucenia policji. Mógł namawiać, by pracowała razem z nim i zgodnie ze swoim wykształceniem zajęła się renowacją antycznych mebli, zamiast gonić za bezsensownymi marzeniami o naprawianiu świata. Tak, teraz Vidar pewnie żałował. Ale było już za późno.

— Pani komisarz? Niech no mi pani powie, co jest takiego ciekawego w tej desce do krojenia chleba? Jak dla mnie wygląda całkiem zwyczajnie. — Lempi, fińska gosposia, wpatrywała się w Annę z dobrotliwym i chyba zupełnie szczerym uśmiechem. Wyglądało to dość groteskowo i surrealistycznie, jeśli się wzięło pod uwagę fakt, iż kobieta trzymała w jednej dłoni wielki tasak, a w drugiej tłuczek do mięsa.

— Przepraszam, zamyśliłam się — odpowiedziała Anna i upomniała się w duchu za swoje roztargnienie. Powinna przecież stwarzać jakieś pozory. Udawać, że nic się nie wydarzyło. Absolutnie nic. — Lempi, mówiłam ci, żebyś nie nazywała mnie panią komisarz. Już nią nie jestem.

— Oj tam, do poniedziałku pani jest, a poza tym dla mnie zawsze będzie pani „panią komisarz Lindholm, która rozpracowała Narcyza”. Koniec i kropka. Pani siada, zrobię śniadanie.

Anna nie ruszyła się z miejsca. To jedno wypowiedziane przez Lempi słowo przyśrubowało ją do posadzki z niewyobrażalną siłą.

„Narcyz”.

Podniosła wzrok na Vidara, który również zastygł w bezruchu nad swoim czasopismem. Anna widziała tylko falowanie jego klatki piersiowej i pulsującą żyłkę na skroni.

„Narcyz”.

Czyżby Vidar o niczym Lempi nie powiedział? To on ją zatrudnił, kiedy Anna była w Norwegii... Myślała, że wszystko zostało wyjaśnione i Lempi doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jaki wpływ na ich życie miał Narcyz. Poza tym w gazetach pisali przecież o wypadku... Musiała coś gdzieś przeczytać, skoro w ogóle słyszała o „Narcyzie” i „komisarz Annie Lindholm”. Nawet jeśli pochodziła z zabitej dechami wioski tuż pod kołem podbiegunowym.

Vidar zakasłał. Anna przeniosła wzrok z niego na Lempi, która chyba pojęła wreszcie, że poruszyła trudny temat, i momentalnie zbladła. W kuchni zapadła cisza. Anna drgnęła niespokojnie i wykonała dłonią bliżej nieokreślony gest.

— Śniadanie to dobry pomysł. Umieram z głodu. Dziękuję, Lempi. Cokolwiek zrobisz, będzie w porządku — odezwała się.

Finka odłożyła tasak i tłuczek do mięsa, po czym — nadal bardzo zmieszana — zabrała się do pracy. Anna podeszła do stołu. Usiadła obok Vidara. Zdobyła się na odwagę i przykryła jego dłoń swoją, modląc się w duchu, by nie wzdrygnął się z obrzydzeniem. I znowu nie pogrążył się w milczeniu na długie godziny. By po raz kolejny jej nie odrzucił. Ale Vidar nawet się nie poruszył. Podniósł tylko lekko głowę i uśmiechnął się smutno. Anna wstrzymała oddech. To było coś nowego. Krok do przodu, wyciągnięcie ręki. Być może nawet pierwszy nieśmiały gest pojednania? Zamrugała, bo jej oczy nagle niebezpiecznie się zaszkliły. Po raz kolejny odczuła groteskowość sytuacji. Jeszcze kilka godzin wcześniej tkwiła w objęciach kochanka, a teraz prawie szalała ze szczęścia z powodu jednego uśmiechu swojego męża.

Poza tym, czy Ingvar naprawdę był jej kochankiem? Czy kochankiem zostaje się po zaledwie jednej, wspólnie spędzonej nocy? Być może nie. Być może Ingvara nie uważałaby za swojego kochanka, gdyby absolutnie nic do niego nie czuła. Ale czuła. Miała wrażenie, że czyjeś niewidzialne dłonie spychają ją pod ścianę i krępują ruchy. Nakazują wejrzeć w głąb siebie. Stawała się z wolna postacią pseudotragiczną, która nie mogła tak po prostu dokonać jednego słusznego wyboru. Jak jakaś cholerna Anna Karenina. Wszystko się zgadzało, nawet imię…

— Miło spędziłaś czas w Ales Stenar? — odezwał się cicho Vidar.

— Tak, dziękuję — odrzekła i przekartkowała jedno z leżących na stole czasopism. Nie potrafiła spojrzeć mu w oczy.

— Nie bałaś się spać sama w namiocie? W Kåseberdze nie było chyba zbyt wielu turystów?

— Nie.

Zmusiła się do uśmiechu. Wstała od stołu i włączyła ekspres do kawy. Lempi przysunęła się do niej dyskretnie.

— Zrobię jajecznicę i tę naszą świąteczną owsiankę. Wiem, że pani smakuje. I panu Vidarowi też.

— Dziękuję, Lempi — odpowiedziała Anna i wbiła wzrok w czarny strumień, spływający do filiżanki.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Kolejna sprawa bohaterów Kasacji

Trzyletnia dziewczynka znika bez śladu z domku letniskowego bogatych rodziców. Alarm przez całą noc był włączony, a okna i drzwi zamknięte. Śledczy nie odnajdują żadnych poszlak świadczących o porwaniu i podejrzewają, że dziecko nie żyje.

Doświadczona prawniczka, Joanna Chyłka, i jej początkujący podopieczny, Kordian Oryński, podejmują się obrony małżeństwa, któremu prokuratura stawia zarzut zabójstwa. Proces ma charakter poszlakowy, mimo to wszystko zdaje się wskazywać na winę rodziców – wszak gdy wyeliminuje się to, co niemożliwe, cokolwiek pozostanie, musi być prawdą…

W dzielnicy czerwonych latarni ginie mężczyzna. Zabójca jest bezlitosny. Pozbawia swoją ofiarę serca, które parę godzin później zostaje dostarczone rodzinie przez kuriera. Następne dni przynoszą kolejne ofiary. Giną zawsze mężczyźni.

Helen Grace myślała, że po swoim ostatnim śledztwie przeżyła już wszystko, co najgorsze. Nie sądziła, że wkrótce znów będzie musiała stawić czoło seryjnemu mordercy oraz własnym traumom i lękom…

„Cykl o Helen Grace to przykład powieści, które wtłaczają w żyły czytelnika tyle adrenaliny, serwują taką ilość bodźców, że aż trudno złapać oddech. Krótkie zdania, krótkie rozdziały, cios za ciosem, tylko podkręcają fabularne tempo. Arlidge to pisarz, który świetnie łączy kryminalne ‘wow!’ z dobrym warsztatem. I drugi tom jest tego najlepszym dowodem.”

Monika Długa, God save the book