© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2016

© Copyright by Monika Lechowicz-Ziółkowska, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Monika Lechowicz-Ziółkowska

Skład: Wojciech Ławski

Korekta: Klaudia Dróżdż, Karol Rutski

ISBN: 978-83-7856-987-9

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

„Szczęściara” to lektura nie tylko dla tych, którzy kochają poezję, ale dla wszystkich kochających życie. Tomik zawiera wiersze skupiające się na CZŁOWIEKU i meandrach jego losu.

Autorka, ukazując różne relacje człowieka ze światem – samym sobą, drugim człowiekiem, życiowymi wyzwaniami i powinnościami – odkrywa jego zagubienie i rozdarcie między teorią a praktyką życia. W części „Uczłowieczanie człowieka, czyli psychologia niestosowana” zebrała najbardziej nośne wiersze, wykorzystywane przez nią w pracy terapeutycznej, którą nazywa poezjoterapią. Poetka, wprowadzając nas w zawikłany świat ludzkich tęsknot i namiętności, rozszyfrowuje artefakty i paradoksy natury ludzkiej, które są sprawcami egzystencjalnego rozczarowania – utraty sensu i radości życia, zaufania do świata i siebie samego, samotności… Odkrywa – niewygodne nam – prawdy o nas samych. Niepogodzona z ludzkim zagubieniem, z serdeczną wyrozumiałością przypomina nam o pięknie i bogactwie człowieczeństwa.

Tych, którzy rozdają to dobro, niczym perły rzucane przed wieprze, strofuje łagodnie jak niesforne dzieciaki, ale potrafi być bezlitosna dla tych, którzy to dobro marnotrawią: wtedy uderza słowami na odlew…

ZAMIAST WSTĘPU

SŁOWO JEST JAK…

Chleb, który głód usypia i sytość głodnemu daje,

Woda, która gasi żar ciała i wielkie pragnienie,

Busola, która wiedzie wędrowca przez rozstaje,

Cień, który od słońca spiekoty daje wytchnienie,

Magnes, który nieodparcie przyciąga do siebie,

Pieszczota, która wzbudza przesłodkie dreszcze,

Ptak, który dosięga obłoków na wysokim niebie.

Słowo, słowo…

Z czymże by można je porównać jeszcze?

Z kluczem, który zamknięte drzwi na oścież otwiera?

Ogniem, który ogrzewa, choć pożogą spopielić może?

Kamykiem w bucie, który stopę tak boleśnie uwiera?

Drzazgą, która swym ostrzem rani serce niby nożem?

Słowa wypowiedziane – choćby szeptem – jak na wiatr rzucone,

Czy pismem odręcznym, czy drukowanymi złotymi czcionkami,

Na papierze czerpanym albo na kartce z zeszytu uwiecznione,

To niebem, to piekłem są człowieka - więc liczmy się ze słowami!

A POEZJA?

Gdy wielka poetessa swoją pasję opowiada poezją,

Białym wierszem wyliczając godne stwórcy motywy:

„Radość pisania,

Możność utrwalania,

Zemsta ręki śmiertelnej”,

Jestem zawstydzona jej słownych igraszek finezją

I coraz to twarz mą rumienią tego wstydu przypływy.

A choć mój rozum rozumie jej sprawstwo nieokiełznane,

A może nawet i podziwia świata tak zręczne zmyślenie,

Które utkane z tego wszystkiego, co dawno już nazwane,

Uczuć mych nie sięga – one zostają milczące jak kamienie.

Może to dlatego, że jestem zaledwie kronikarką banalną,

Która chce zapisać wszystkie życia naszego mgnienia,

I te budzące zdumienie swą pointą nieprzewidywalną,

I te z dawna przeczuwane, a wciąż nie do uwierzenia.

W tej kronice tak wielkie uczuć i zdarzeń pomieszanie,

Że radość pisania ze smutkiem i goryczą się tu przeplata

I przekleństwem się wtedy staje ta możność utrwalania,

Tak było i tak będzie – od początku aż do końca świata!

SZCZĘŚCIARA

Jestem jak złota rybka w butelce piwa.

Ja to mam szczęście – bo przecież

Mogłam być szara i nieszczęśliwa

W jakimś bardziej złowrogim świecie.

Mogłam wpaść nocą do suchej studni,

Zatonąć w gorących piaskach Sahary,

Zawisnąć w pustce kosmicznej próżni,

Zabłąkać się w obce czasy i wymiary...

CARMINA BURANA

W tej muzyce słyszę i krzyk, i ciszę świata człeczego,

I czuję w niej zachłanne, bezwstydne życia pożądanie,

Które drga nutami natury na pięciolinii czasu przeszłego,

I widzę to odwieczne człowieka z naturą zbratanie.

Ona budzi we mnie to zwierzę, które czeka przyczajone

Na soczyste jadło, ognisty napitek i syte zasypianie,

I dreszcz dziki, który rozkoszą przebudza ciało uśpione,

Gdy je zagarnia gorące, głodne spełnienia pożądanie.

A gdy to misterium zmysłów zwierzęcych się dopełniło,

Jakaś tęskna nuta w muzyce tej wciąż jeszcze brzmiała.

Czyżby to zwierzę we mnie za czymś jeszcze tęskniło?

Czy to moja dusza człowiecza za czymś cicho płakała?

NIEZIEMSKA

Jeszcze mi skrzydła nie wyrosły, a ptakiem byłam

I ptasim zwyczajem płynęłam pomiędzy chmurami,

I taka byłam nieziemska, jak sobie wymarzyłam,

Gdy ziemskie sprawy ciążyły młyńskimi kamieniami.

IDY MARCOWE

Byliśmy dziećmi przecież, które jeszcze wczoraj miały marzenia

I niewinność. I ufną wiarę w odwieczny porządek świata,

Która uczy swe młode lotów wysokich i chroni je od zagubienia.

I za to wszystko, w marcowym słońcu, dopadła nas odpłata.

A chcieliśmy tylko świat poprawić, który nie udał się Stwórcy,

Który człowiek zakłamał, zagmatwał w szaleńczej euforii.

Krzyczeliśmy głośno swoje prawdy – naiwni obrazoburcy –

Niepomni tysięcznych szalbierstw w człowieczej historii.

I wypowiedzieli nam wojnę okrutną ci bez sumień i twarzy,

Za nic mający odwieczny świata porządek i swe powinności.

Stanęli nam naprzeciwko, silni naszą słabością i tak wraży,

Jak obcy… I zabili nasze marzenia – bez wstydu i bez litości!

SIERPNIOWE ROZRACHUNKI

Mam już dość podglądania tej waszej sytej błogości

I bezwstydnej pewności, że można bez przebaczenia

Żyć na cudzy rachunek – tak bezkarnie i bez litości –

Brać garściami nie swoje szanse, nie swoje marzenia.

Mam już dość tej kamiennej codzienności, co się darzy

W takiej beznadziei, jak chochołów taniec pokraczny,

Wśród ludzi bez honoru, bez wstydu i bez twarzy,

W czas gorzki jak piołun – tak smutny i nieudaczny.

Nie ma już we mnie zgody na to wieczne czekanie

Na marzenia, że kiedyś wreszcie... jutro może...

Skończy się to żałosne nasze przeglądanie

W lustrze historii – mam Ci zawierzyć, Boże?

Że ojcu memu odpłacisz za to życie głodne, wypędzone,

Przez bitewnych wiorst tysiące tęskniącemu do ojczyzny,

Marzącemu dla swych dzieci czasy lepsze i spełnione

W skromnym gnieździe cichej, bezpiecznej ojcowizny.

Jak długo jeszcze przyjdzie nam trwać w tej ufności,

Że Ty wszechmogący jesteś – tak w niebie, jak i na ziemi

Widzisz wszystko i w swej ojcowskiej roztropności

Dasz wszystkim, na co zasłużyli! I będą rozliczeni...

CO JA TU ROBIĘ?

Zagubiona w bezsensie pustych rąk,

Udręczona słowami bezgłośnymi,

W tłumie głodnym i ponurym,

Przybyła tu nie wiadomo po co...

Odkładam siebie na POTEM

(Na jakieś lepsze czasy?).

Szczęśliwa błyskiem czystej filiżanki,

Uładzona jak książki na półce,

Spokojna ciszą uśpionego domu...

Czasami tylko nieśmiałym ukradkiem

Odchodzę. Dochodzę do siebie?

Przez jakieś szaleństwo

Pisania po nocy, by rano

Zaprzeć się siebie i poddać

Zwątpieniom, które jak bezpańskie koty

Zielonymi ślepiami

Proszą o miskę mleka...

Między prawem do życia

A ochotą na „nie”

Jest to wszystko,

O czym śnię...