Tytuł oryginału Hriech náš každodenný

Copyright © Dominik Dán, 2008
Published by arrangement with Slovart Publishing Ltd., Bratislava, Slovakia
All rights reserved
Copyright © for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o., 2016

Projekt logotypu Gorzka Czekolada
Dorota Wątkowska

Projekt okładki
Agata Wodzińska-Zając

Zdjęcie na okładce
iStock.com / Jill Fromer

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki — z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych — możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8008-202-1

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer firmy Elibri.

Miasto, wydarzenia i wszystkie osoby w tej książce są wymyślone, jakiekolwiek podobieństwo do autentycznych historii to czysty przypadek, choć komuś mogłyby coś przypominać…

Imperiti facile ad credendum impelluntur.
Ludzie nieświadomi łatwo popadają w łatwowierność.

Cicero

Poświęcam Inie i Vladowi Khandlovcom

Za fachowe rady i nieocenioną pomoc dziękuję dr. Denisowi Valencie, biegłemu sądowemu z dziedziny medycyny i farmacji, specjalizującemu się w medycynie sądowej.

Te stronice będą niesmaczne. Nie czytajcie. Jeśli jednak postanowicie wytrzymać do końca, nie wytykajcie mi, że jestem zwyrodniały i spaczony, że przesadzam, usiłuję wyolbrzymiać, nie znam miary.
Nie wytykajcie mi, że przyzwoitość i zdrowy rozsądek wymieniłem na pieniądze oraz wątpliwą popularność i że zaślepiła mnie wizja ulotnej sławy. Proszę, nie wytykajcie mi, że jestem ślepy.

Rzeczywistość jest o wiele gorsza.

1

LISTOPAD 2002 — Poniedziałek 1.00 —

Czołgał się, ale już nie mógł.

Dłonie miał poharatane, a drobne kamyczki pod skórą oblepiły się krwią i szarpały włókna mięśni jedno po drugim. Powinno boleć, ale nie bolało. Nogi resztką sił wyniosły go z piwnicy na korytarz, a stamtąd w mroźną noc. Ostatni cios, który dostał w brodę, przekrzywił mu głowę, zabolał w karku i wysłał ciepłą falę do pleców i ramion. Potem stracił przytomność. Gdy się ocknął, czuł się ciężki. Ciepłota uciekła z ciała. Ból też. Pozostało tylko tępe nic. Przestawał cokolwiek czuć. Najpierw ręce, potem nogi… potem całe plecy.

Usiłował wstać, ale upadł. Był już na ulicy, ale chciał iść jeszcze dalej. Dalej… dalej od niego… od diabła… jak najdalej!

Czołgał się, ale naprawdę już nie mógł.

Zaczął się dusić. Skrzep zapychał złamany nos, a do ust z kiszek spłynęły wymiociny. Wymieszały się z krwią i okruchami zębów, tworząc gęstą kaszę. Trochę jej wypłynęło, ale wielki krwiak wciąż tkwił w gardle i dusił go.

Kaszlał, usiłując pozbyć się krwi i złapać oddech, ale… to było niemożliwe! Niemożliwe! Dławił się, skowytał. Nadal miał pełne usta, a gdy mu się udało choć trochę odpluć, wciąż wypełniały się na nowo.

Nie widział. Powieki miał zlepione i zalane krwią. Przez cienkie szparki z trudnością rozeznawał zarysy domów.

Nic go nie bolało. Już nic go nie bolało.

Mechanicznie przebierał naprzemiennie rękami i nogami. Posuwał się do przodu jak wielki zakrwawiony płaz. Doczołgał się do pojemnika na śmieci na końcu ciemnej ulicy w zabytkowym centrum Naszego Miasta. Wsparł się na łokciach, resztką sił próbował uchwycić metalowy uchwyt. Wtedy ją zauważył. Nareszcie! Ratunek!

— Adam, spójrz… tam ktoś leży!

— No to co?

— Adam, rusza się… on… chce wstać…

— No to co?

— Adam, powinniśmy się przyjrzeć…!

— Ćpun zasrany… wyleguje się przy śmietnikach… a ja mam chodzić mu się przyglądać… Czy ty jesteś normalna?! Rusz się i wsiadaj wreszcie, czekają na nas! Wiesz, że muszę być na zakończeniu, ten bankiet jest dla mnie życiową szansą, tam jest minister, dyrektor generalny i wszyscy, przecież ci mówiłem! Jak mi się dzisiaj uda uwinąć, to po miesiącu będę…

Wielka beemwica zrobiła pii pii i zamrugała światłami. Adam, ubrany w smoking, rozejrzał się za żoną.

— Wsiądziesz wreszcie?!

Był zdenerwowany. Grał o wszystko.

— W dupie mam twój bankiet! Nie byliśmy tam od początku, więc po co się gramolimy teraz, o pierwszej w nocy?! Wpadasz jak wariat, prędko, ubieraj się! Czy ja jestem twoja słu…?!

— Nie wkurwiaj mnie… ty! Boże! Zdena! Co ja komu zrobiłem?! Nie rozumiesz, że Laco dzwonił do mnie o dziewiątej, że będzie o mnie mowa i wszystko się zdecyduje teraz, w nocy… Przyleciałem na ostatnią chwilę, więc przynajmniej ty mnie nie męcz!!!

— Nie mogłeś przedtem zadzwonić?! Choćby z lotniska, że przyleciałeś… Ty idioto! W środku nocy wpadasz do mieszkania jak bomba… O mało nie zemdlałam!

— Teraz na ulicy będziemy to załatwiać?! Ty krowo! Czy teraz jest to takie ważne, zadzwoniłem albo nie?! No wsiądziesz wreszcie?!

Nie wsiadła. Przekornie wzruszyła obnażonym ramieniem, sterczącym z przepięknej wieczorowej toalety. Zrobiła kilka nieporadnych kroków w półmroku kamiennej ulicy. W jednej ręce torebka, w drugiej skraj bajecznie drogiej sukni. Nie podobała się jej, ale gdy sprzedawczyni w salonie wymieniła cenę i pochodzenie, wzięła. Unosiła ją wysoko, żeby nie zabrudzić o bruk.

— Ty, Adam… ale… on tam leży przy tym kontenerze… i macha do nas…

Mężczyzna się zniecierpliwił.

— Chce dwie dychy na piwo! Miej go w dupie i rusz się wreszcie!

— Jest jakiś dziwny, Adam… On jest jakiś… cały biały. Co to ma na sobie? Biały koc czy… białą koszulę nocną? Albo… chwileczkę, Adam! I cały we krwi… Rany boskie!!!

— Jeden powód więcej, żeby do niego nie podchodzić. Masz suknię za melona, więc się nie obijaj i wreszcie wsiadaj!!

Zrobiła krok i ostry czubek obcasa wbił się w szczelinę między kostkami bruku.

— O Boże! — jęknęła.

— Ty krowo! To buty od Manola… Gdyby cię zobaczył Blahnik, załamałby ręce! Kosztowały kupę kasy… Jeśli złamiesz ten obcas, to ci wleję, słowo daję! Zdena!!! Nie wygłupiaj się i wsiadaj!

Przykucnęła, ostrożnie oswobodziła obcas i podeszła do auta. Zanim wsiadła, z obawą spojrzała w górę na ich balkon.

— Adam! A jeśli umiera?! — syknęła, ssąc palec, bo podczas wyciągania obcasa złamała dolepiony paznokieć.

— To przeczytasz o tym jutro w gazecie! Ćpun zasrany…

Wystartował i ruszyli.

Kochali się. To była miłość. Ona go kochała, bo był szefem międzynarodowego towarzystwa ubezpieczeniowego i miał ambicję, by zostać dyrektorem generalnym, a on ją kochał, bo jej tato był… Właściwie wszystko, co Adam osiągnął w życiu, właśnie on mu zapewnił. Więc ją kochał, bo potężny tata jeszcze żył.

Na wspólnym koncie mieli kilka milionów powodów do miłości. Ale ich miłość do bliźniego swego nie była zdolna przekroczyć progu ich wielkiej beemwicy. Ich miłość była tchórzliwa. Tak więc zatrzasnęli drzwi i ruszyli na trwający w najlepsze bankiet.

Na chodniku przy nich umierał chłopiec.

Miał trzynaście lat. Nazywał się Peter Mikuš.

Jeden z apostołów również miał na imię Piotr. I on kiedyś umierał… choć nie chciał, jak ten… i też go bolało.

2

Poniedziałek 5.58 —

— Za tą górą, za wysoką, mam dziewczynę czarnoo… uha! …ooką… a za tą gó…

— Stul pysk, Janči! Jest szósta, a tu mieszkają same delikaciki… znów będą na nas skarżyć! Oni wstają o dziesiątej, a jedzą obiad, kiedy my mamy fajrant! Poprzednim razem im wadziło, że tłuczemy pojemnikami i śmieciarka zbyt hałasuje! Już lepiej załóż tłumik na mordę i podawaj!

— Dlaczego? Dlaczego nie mógłbym pośpiewać, kiedy wczoraj fajnie się zabawiłem, a dzisiaj mam poczucie, jakbym fruwał. Wiesz, jaka była?! Jak wata cukrowa na odpuście…

— Mam gdzieś twoje orgie…

— Co…?!

— Dupczenie! Nie możesz wrzeszczeć tak wcześnie rano…

— Właśnie że mogę!

— A nie możesz!

— Nie mogę?! A to czemu? Niech się wszyscy po…

— Zamknij się i podawaj!

— Na! — I podsunął kolejny pojemnik.

Śmieciarze pracowali systematycznie od bramy do bramy, starając się robić jak największy hałas. Zwłaszcza tutaj, bo właśnie z tej wszawej prominenckiej dzielnicy przychodziło najwięcej skarg.

Śpiewać jednak nie powinien. Hurkot pojemników i warkot maszyny można usprawiedliwić, choć ich hałas przy odrobinie dobrej woli dałoby się nieco stłumić, ale po co? Lecz śpiewu o szóstej rano w pustych uliczkach starego miasta kierownik by w żaden sposób nie usprawiedliwił, i dlatego kolega śmieciarz fuknął.

— Cicho bądź i podawaj…

Wielki żółty wóz z napisem OLO na burcie cofał w ślepą uliczkę. Cofając, okropnie pipkał. I to dałoby się rozwiązać, ale po co?

— Jeszcze tam z tyłu jeden i kończymy, jedziemy wysypać… Podawaj, Janči!

Janči zeskoczył z tylnego stopnia i wyćwiczonym ruchem chwycił pojemnik. Szarpnął nim.

— Fuuj, kurwy forsiaste! Zasrali cały pojemnik… — Spojrzał z obrzydzeniem na rękawicę, która mu się ześliznęła po uchwycie.

— Cholera… to nie gówno, to… to… — Powąchał. — Jezu Chryste na niebie… krew! — Spojrzał na ziemię i oczami śledził krwawy ślad, prowadzący do… — Jezu Chryste, Boże miłosierny…

— Nie wydzieraj się! Feri!! Wyłaź! — Dowódca lewego stopnia śmieciarki kiwał na szofera i stukał mu w drzwi kabiny.

Kierowca nigdy nie wysiadał z wozu, a wydarzenia na ulicy zupełnie go nie obchodziły. Słuchał radia, czytał gazetę, jadł śniadanie, telefonował, obcinał paznokcie albo robił cokolwiek innego, ale nigdy nie wysiadał, chyba że…

— No wyłaź! Tam leży chłop. Wygląda, że całkiem z nim do dupy…

Fero zaciągnął ręczny hamulec i wysiadł. Obejrzał pojemnik i krwawą smugę, prowadzącą do postaci skulonej w bramie.

— Załatwiony?

— A bo ja wiem?

— Janči, idź go obejrzeć…

— Za Boga!

Więc kierowca poszedł.

— Ty! — Szarpnął go za ramię. — Hej!

Chwycił go i odciągnął od ściany. Spojrzał mu w twarz i szybko położył z powrotem.

— Zimny i krwawy, i… jakoś dziwnie skulony…

— Gotów?

— Gotów…

— Ma łańcuszek… albo pierścionki? — spytał Janči.

Kierowca spojrzał.

— Nie ma.

— A portfel?

— Nie będę go obszukiwać! Przyjadą gliny i będą się mądrzyć… Lepiej miejmy go w dupie i się wynośmy!

— Nie możemy! — jęknął dowódca lewego stopnia. — Mamy go w rejonie, tuż obok pojemnika. Każdy dureń stwierdzi, żeśmy tu byli i musieliśmy go widzieć! Gliny też! Lepiej zadzwoń do centrali…

— Jezu Chryste, takie siupy… — mamrotał kierowca Fero, ale podświadomie czuł, że kolega ma rację. Już się z tego nie wyplączą.

— Chyba dobrze gadasz, zadzwonię do centrali, niech poślą policjantów…

— Matko Boska Šaštýńska, módl się za nami… — jęknął Janči.

3

Poniedziałek 7.22

— Chłopaki… a potem ją przewróciłem na brzuszek… — Chosé umilkł i z satysfakcją obserwował twarze obecnych. Był zadowolony, wszyscy mu zazdrościli.

Gruby Váňa już od dłuższej chwili nie żuł, chociaż góra jedzenia leżąca przed nim na stole świadczyła, że w sobotę wyprawiał wesele co najmniej trzem córkom albo odziedziczył udziały w McDonaldzie. Z otwartymi ustami gapił się na Choségo i czekał na dalszy ciąg.

Kuky z tej sterty ukradł mu kawałek kiełbasy i połówkę jajka na twardo. Obwąchał z rozkoszą. Przed sobą miał niskokaloryczny jogurt i rogaliki graham, bo wyniki z laboratoriów jeszcze ciągle pokazywały krytyczne wartości trójglicerydów i cholesterolu, a choć ćwiczył jak szalony, wciąż tył i tył. Wszystko byłoby w porządku, gdyby był normalnego wzrostu, ale na konusie było podwójnie widać każdy kilogram i zdaniem Krauza już wyglądał jak Václav Neckář. Widział go niedawno w telewizji — też powinien sprawdzić trójglicerydy.

Hanzel kupił sobie kosmodisk na kręgosłup i chwalił go na prawo i lewo, aż zaczęli podejrzewać, że opłaca go firma, która sprzedaje ten szmelc. Wszystkim mówił, że na celność w strzelaniu to nie ma żadnego ujemnego wpływu i że wciąż jeszcze należy do czołówki strzelców w województwie. Już od dość dawna nie widzieli go strzelającego, więc raczej nikt mu nie wierzył.

Váňa już nie tył, bardziej się nie dało. Chyba zbuntowała się jego skóra, nie chcąc się więcej rozciągać. Jadł i jadł, ale przekroczyć sto sześćdziesiątki wciąż się nie dało.

Stary Burger palił, a ponieważ mimo wieku wciąż go interesowały pozycje na brzuszku, odłożył gazetę i skupił uwagę.

Krauz spojrzał na zegarek, a gdy stwierdził, że do rannej operatywki u szefa mają jeszcze osiem minut, postanowił nie psuć koledze radości i zacisnął zęby, chociaż miał wielką ochotę posłać Choségo do diabła razem z jego nocnymi doznaniami.

Krauz uśmiechnął się. Chosé siedział przy lustrze i Krauz ustawił się tak, że widział swoje odbicie obok niego. Sam musiał przyznać, że kiedy koledzy mówili na nich whisky boys, mieli trochę racji. Na butelce whisky Black & White były dwa psy, czarny i biały. Siedziały grzecznie obok siebie i… teraz, gdy oni także siedzieli grzecznie obok siebie, naprawdę byli do nich podobni. Czarny Chosé i biały Krauz. Bóg wie, co słowo rasizm oznacza w rzeczywistości… W wydziale zabójstw mieli inne zmartwienia, niż podrwiwać z Choségo z powodu jego wyglądu. Gdyby podobne troski mieli również aktywiści niektórych tak zwanych ruchów, wiele gazet wychodziłoby tylko na dwóch kolumnach i nikomu by to nie wadziło. Może nawet takie słowa byłyby niepotrzebne. Zwykli ludzie z pewnością mają co innego na głowie.

— A… potem? — nie wytrzymał Váňa, jednocześnie pytając i wgryzając się w ogromną kanapkę.

— Potem… potem ją…

Zadzwonił telefon.

— Cholera! — zaklął Chosé, bo już był w natchnieniu, zdecydowany wyjaśnić im do najdrobniejszych szczegółów, co robił wczoraj z rozwiedzioną dyrektorką gimnazjum i co jeszcze chce z nią wyczyniać. Zapowiadał to już od miesiąca, bo tak długo stawiała opór, ale wczoraj się przełamała, a chłopy chciały posłuchać.

— Krauz, wydział zab… już idziemy.

Odłożył. Wszyscy zdrętwieli.

— Dzwonił Šaňo, chyba coś mamy. Kazał wszystkim pędzić do niego.

— Kurwa! — powiedział Váňa, ale nie miał na myśli szefa.

Alexander Mayor, zwany Šaňo, już od dawna był szefem wydziału zabójstw i zasługiwał na taki tytuł. Robił co mógł, żeby temperować swój zespół, bronił ich pracy na każdej zbytecznej naradzie i miał nadzór nad wszystkimi nowymi sprawami, o które zwierzchnicy nieustannie wypytywali. Była to robota nie do pozazdroszczenia. Jego komórka wydzwaniała także w soboty, niedziele i święta, a oficer dyżurny tylko meldował… zwłoki tam i tam… rany takie a takie… dzielnica zrobiła to i to… co mam robić?

Nic. Ci od morderstw wszystkim się zajmą, wystarczy zadzwonić i już chodzą jak po sznurku.

Na korytarzu był ruch niczym podczas manewrów. Szef wezwał chyba także pozostałe kancelarie. Wszyscy do niego walili.

— Ostatni zamyka… — syknął Burger przez ramię do Váni, bo dobrze wiedział, że nim ten się wygramoli zza stołu, pozostali już będą przed fajrantem.

— No przecież wiem… — wymamrotał Váňa i kropla majonezu kapnęła mu na koszulę. Niechętnie podszedł do umywalki. Teraz już na pewno będzie ostatni…

— Cisza… No więc cisza! — szef usiłował opanować harmider siadających ciał i szuranie krzeseł. — Siadajcie wreszcie, zaczniemy kilka minut wcześniej. Raport mam w nosie, nawet nie będę wam czytać! Kogo obchodzą cztery ukradzione auta i jeden wybity ząb w domu towarowym? Kogo to naprawdę obchodzi, niech sobie przeczyta. Mamy tu świeże zgłoszenie o znalezieniu podejrzanych zwłok mężczyzny, to nas interesuje. No więc będzie wreszcie cicho?!

— Stulcie pyski — syknął Krauz, przygotowując ołówek i kratkowany arkusz.

Wszyscy ucichli. Mayor nabrał powietrza i kontynuował:

— Zwłoki nieznanego mężczyzny znajdują się… gdzie jest Váňa?

— On je… — spróbował nieśmiało Kuky.

Drzwi się otworzyły i Váňa z ogromnym mokrym śladem na piersi zwycięsko wmaszerował do środka.

— Już dojadł… — dokończył Kuky.

— Tak, teraz więc na pewno jesteśmy w komplecie. Kontynuuję. Zwłoki nieznanego mężczyzny znajdują się na ulicy Kláštornej pod murem, a mężczyzna jest, jak mi zameldował operacyjny, zatłuczony! Trzeba to obejrzeć.

— Šaňo, Kláštorná jest ślepa, kończy się murem pod zamkiem, tam obcy nie mają czego szukać. Całą lewą stronę zajmują magazyny biblioteki miejskiej i zatęchłe mieszkania starych mieszkańców, a prawa strona, wsparta o mur zamkowy, została wyremontowana na luksusowe mieszkania, sprzedawane prominentom. Podobno siedem melonów za mieszkanie.

— Trujesz!

— Kuky, nie truję! Kupuję tam dwa, to wiem, ile będę płacić, no nieee?!

Mayor splótł palce i uniósł brwi.

— Richard, proszę cię, schowaj sobie te wasze wieczne żarciki i zacznijmy coś robić!

— Tak jest, szefie! Chciałem tylko powiedzieć, że tam bezdomni ani żebracy nie chodzą, więc dlaczego to są nieznane zwłoki?

— Bo operacyjny mi meldował, że denat nie ma przy sobie żadnych dokumentów!

Krauz zaczął pisać. Notatkę o dokumentach zakończył wielkim wykrzyknikiem.

— Mów dalej! — popędził szefa.

— Dzielnicowy patrol jest tam od za piętnaście siódma. O szóstej znaleźli go śmieciarze, leżał obok pojemników w kącie jakiejś bramy…

— Był tam sądowy?

— Jeszcze nie. Dzielnica wstrzymała oględziny, gdy stwierdzili zakres obrażeń.

— A jaki jest?

— Zakres? Podobno całkiem zatłuczony.

Krauz z niechęcią rzucił ołówek na stół.

— A więc guzik wiemy!

— I dlatego lepiej się temu przyjrzeć! Richard, chcę od ciebie usłyszeć dokładny podział czynności i zwięzłą analizę.

— Analizować nie mam czego, a dokładnie pobiegnie tam wszystko, co ma zdrowe ręce i nogi! Odezwę się do ciebie z miejsca czynu, potem zobaczymy. Zadzwonię do Lengyela, potrzebny mi tam lekarz sądowy.

— Nie trzeba, już dzwonił do niego operacyjny. Przywiezie ci go patrol.

— Więc czemu mnie tu trzymasz, mogłem już tam być i…

Zadzwonił telefon.

— Mayor, słucham. Tak, panie dyrektorze… taak… wiemy… nie żyje… nie, nie wiemy… nie, nie wiemy… nie, jeszcze nie wiemy… Ale ja dostałem tę informację dopiero pięć minut temu, skąd mam to wszystko wiedzieć? Kiedy się skarżyła? W piątek? Nie… zaginionych nie ewidencjonujemy, od tego jest wydział… Tak, skontaktuję się z nimi… Jak to, kto ma tam iść? Krauz!

Mayor odłożył słuchawkę i zacisnął wargi.

— Dyrektor chce być informowany, natychmiast i na bieżąco. Jeśli się potwierdzi, że to ten chłopiec, jesteśmy w pięk… nej bryndzy… i że niby dlaczego jeszcze nic nie wiemy i kto pojedzie na miejsce czynu…

Szef wydziału zabójstw głośno sapał i musiał rozluźnić krawat.

— Ja? — spytał Krauz i zrobił głupkowatą minę.

— Nie złość mnie i znikaj! A po drodze telefonuj! Stale! Chce być informowany… natychmiast i na bieżąco!

— Kto? Portier?

Mayor zacisnął zęby i przez chwilę szukał na stole gumki, ale znalazł tylko półkilogramowy kryształowy przycisk na akta. Zrobiło mu się go szkoda, więc tym razem nie rzucił niczego.

Szkoda przycisku, nie Krauza.

4

— Dobry wieczór, salon Nikolet… czym mogę służyć?

— Dobry wieczór pani, czy jest Boris?

— Moment… Boris! Telefon do ciebie.

Czekała. Pewnie miał robotę.

— Boris…

— Cześć, Zdena z tej strony…

— Aaa, cześć Zdenka! Czemu dzwonisz na stacjonarny?

— Bo nie odbierasz komórki!

— Nie odbieram? Aha! Zaczekaj… no, jasne! Niedoładowana, nawet nie zauważyłem. Wiesz, mam tyle roboty… — szepnął konspiracyjnie. — Robię Zuzanę Bielą.

— Aktorkę?

— Noo… i… nie mam czasu.

— Dla mnie nie masz czasu? No wybacz!!!

— Nie! Nie tak! Dla ciebie zawsze! Chciałem powiedzieć, że nie mam czasu na telefonowanie i sprawdzanie komórki, i… przeoczyłem, kiedy mi się wyładowała! Przecież wiesz, a…

— Jest w Monachium, od rana do środy…

— Zdenka… jeszcze przyjdzie jedna klientka, ja dziś chyba…

— Chciałeś omówić bezprocentową pożyczkę. Dzisiaj jest idealna pora. A może już nie chcesz się usamodzielnić?

— Chcę! Wiesz dobrze, że chcę! Własny salon to moje wielkie marzenie, ale… powinienem to omówić z twoim mężem, nie?

— Z pewnością, ale to musi przejść przeze mnie, coś w rodzaju… dogłębnej kontroli… Bardzo dogłębnej… kontroli! Ja do twojego… twojego projektu muszę zająć ustne stanowisko, mówiąc fachowo… oralne stanowisko. Już zapomniałeś? Poprzednim razem to było jedynie wstępne omówienie warunków… a to nie wystarczy! Mnie z pewnością nie!

— Jest niedziela! Dziś mam najlepsze klientki…

— Nie wykręcaj się! Czekam na ciebie o dziesiątej, potem mi opowiesz świeże plotki od Zuzy, kto z kim w teatrze… i tak dalej.

— Ty bestio!

Rozłączyła się. Chwilę trzymał słuchawkę przy uchu, a w jego oczach pojawił się niebezpieczny błysk. Potem ją szybko odłożył. Klientka czekała. W drodze do świeżo umytej głowy nasunęły mu się trzy słowa: świnia, raszpla i stara wywłoka… a więc właściwie cztery. Ani jedno nie odnosiło się do aktorki Zuzany Bielej.

Miał ochotę ją zabić!

Ale raszpla miała kasę.

5

Policjant w mundurze uniósł zielono-białą taśmę z napisem POLICJA, którą kazali mu przegrodzić ślepą ulicę, i wpuścił auta. Nie mieli kogutów ani oznaczeń, nikt z załogi nie pokazał dokumentów. Ale i tak wiedział, że to policjanci.

Chłopcy z wydziału zabójstw wjechali i zaparkowali kawałek za taśmą. Dalej przeszli pieszo. Po co niszczyć ślady oponami?

— Porucznik Machovec, śledczy z dzielnicy. Który z was jest śledczym z województwa?

— Żaden!

— Ale…

— Najpierw zobaczymy…

— Kim jesteście?

— Krauz. Wydział zabójstw. Jeśli będzie potrzebna ekipa z województwa, załatwimy to. Możecie mi powiedzieć, coście dotychczas stwierdzili?

Nie zdążył. Wyprzedzili go napaleni koledzy Krauza.

— Richard, idziemy obejrzeć koniec uliczki. Najpierw my idziemy.

Rozeszli się parami i zaczęli pracować. Krauz kiwał głową i notował w zeszycie, kto dokąd idzie. Stał pośrodku ślepej ulicy i czuł się jak reżyser filmu kostiumowego. Czekał tylko, z której bramy wybiegną giermkowie i zaczną się naparzać.

Ulica Kláštorná pod zamkiem to miejsce o wielkich walorach zabytkowych. Pewnie dlatego jej prawą pierzeję sprzedano przybłędom, którzy mieli całą armię murarzy za plecami. Zburzyli kamienice z przełomu osiemnastego i dziewiętnastego wieku z przepięknymi frontonami, zdobionymi sztukaterią, nie nadające się do celów komercyjnych, i postawili nowoczesne trzykondygnacyjne pueblowe domy z ogromnymi loggiami, przylepionymi jedna do drugiej jak gniazda jaskółcze. Wysmarowali je farbami… wysmarowali farbami! Potworność! Pochód pierwszomajowy pośrodku kamieni pamiętających dwa stulecia.

— Jestem porucznik Machovec, dzielnicowy śledczy!

— Słucham, panie kolego — przytaknął Krauz.

— To jest miejsce czynu!

— Nie zabieram go panu… A jakiego, jeśli wolno spytać?

— Tam jest trup.

— Zawał?

— No… tego nikt nie wie.

— Ktoś mógłby to stwierdzić, jeśli puścicie go dalej.

— Wy?

— Nie, biegły sądowy.

— Ale nim przyjedzie, wasi ludzie mi zadepczą.

— Na pewno mniej niż zadeptaliście wy i wasi ludzie! Patrzcie, tamten w kącie, czemu pali? Kto mu na to pozwolił? Gdzie odrzuca pety? A tamten czemu się opiera o pojemnik i nie ma rękawic? Stąd widzę, że ten pojemnik jest we krwi! A ten tam… rany boskie! On leje parę metrów od zwłok!!! Heej! Ty! No… ty! Odbiło ci, sierżancie?! Nie chcesz się mu wyszczać na głowę?! Wynoś się z tym fiutem!

— Ale przecież jestem od niego dwadzieścia metrów…

— Jeśli to morderstwo, to miejscem czynu jest cała ulica, wszędzie mogą być ślady.

— No dobrze… — Chłopiec ze srebrnymi gwiazdkami na ramionach zapiął się i obrażony zaczął szperać po kieszeniach, szukając papierosów.

— Matko Boska, kto ich uczy? Czy naprawdę niczego nie liznęli w tej szkole policyjnej? — jęknął Krauz.

Kuky spojrzał i podszedł do chłopca w mundurze. Ujął go delikatnie za ramię i wyjął mu z ust niezapalonego papierosa.

— Proszę cię, koleś, bądź tak łaskaw i idź jarać tam, za taśmę. — Popchnął go lekko.

Chłopiec odleciał i już nie debatował. Za taśmą przypalili sobie z kolegą. Cicho sarkali, co to za stado przemądrzałych chujów tu przyszło. Masował sobie obolałe ramię.

— Nie znam pana, z którego pan wydziału, panie śledczy? — spytał Krauz.

— Jestem śledczym od przestępstw gospodarczych, tylko dzisiaj dostałem wyjazd.

— Aha! Dzisiaj przyszła kolej na pana, co? A więc zanim pan zostanie wszechstronnym specjalistą od trupów, niech pan stanie tam, na chodniku, i niech pan zawoła swoje umundurowane patrole do taśmy, niech już nie zadeptują miejsca czynu! A my tymczasem się rozejrzymy. Gdy przyjedzie doktor, we trójkę popatrzymy na zwłoki, a potem będziemy oceniać… Takie mamy zwyczaje.

Owocną debatę przerwał przyjazd radiowozu. Auto zatrzymało się kawałek od chodnika, wysiadł doktor Lengyel. Nogi pozostawił na chodniku, ale resztą ciała wrócił do auta, tylko tyłek sterczał. Gdy znów się wynurzył, w ręce kiwała mu się skórzana teczka.

— Aaa, już jest! — dodał Krauz.

— Pan nie ma co wydawać mi rozkazów, panie detektywie! Ja tu jestem śledczym! Dlaczego nie przyjechał śledczy z województwa? O waszym zachowaniu poinformuję przełożonych… panie… panie…

— Niech pan zanotuje: Krauz! Jestem przyzwyczajony… i chciałem z panem jak najlepiej, bez obrazy.

Śledczy Machovec notował. Przynajmniej nazwisko, skoro na razie nie zdobył się na nic innego.

— Cześć wam, bando! Życzę pięknego poniedziałkowego poranka. — Lengyel skinął niedbale.

— Cześć — odpowiedział Krauz i podał mu rękę. — Czy już ci mówiłem, że z tą teczką wyglądasz jak prawdziwy doktor?

Burger i Hanzel wyszli z bramy naprzeciwko i dołączyli do nich. Też podali ręce doktorowi.

Znali się. Doktor Lengyel pracował w medycynie sądowej co najmniej tak długo, jak oni w morderstwach. Właściwie nieco dłużej, ale nie było tego widać, bo panowie w wydziale zabójstw przybierali na wadze, a on biegał, skakał, ćwiczył, a potem robił sekcje, aby się przekonać, że jego to jeszcze nie dotyczy. Dokładnie mówiąc, najpierw robił sekcje, a dopiero później ćwiczył i mierzył sobie ciśnienie i puls, aby się upewnić, że jego naprawdę to nie dotyczy. Nawet przestał palić.

Potem przywieźli mu na stół trzy raki płuc w jednym miesiącu… Ani jeden nie palił, więc odtąd czasem sobie pozwalał na papierosa albo dwa. Krauz wyciągał go na piwo, a wtedy w dwie godziny załatwiał całe pudełko. Ten wynik utrzymywał później bez piwa w naiwnym przekonaniu, że kilka dziennie nie może zaszkodzić.

Krauz często wyciągał go na piwo. Bez przeszkód, bo od pewnego balu policyjnego znali się nie tylko panowie, ale i ich żony, czasem odwiedzali się rodzinami, a gdy Krauz dzwonił, pani Lengyelová puszczała męża w naiwnym przeświadczeniu, że jest w dobrych rękach.

Być w dobrych rękach speca od zabójstw — to niebotyczny szczyt naiwności!

Lengyel trzymał sztamę z chłopakami z wydziału, a trochę krwi i jakiś tam trupek nigdy ich nie dzieliły.

— Znów jesteście w kłopotach, wtedy jestem dobry — mamrotał Lengyel, oglądając krwawy ślad na bruku.

— Nie jesteś dobry nawet w kłopotach, niech ci się nie zdaje, ale gdy zadzwoniliśmy na chirurgię plastyczną, nie chcieli z nami gadać. Do kogo więc mieliśmy zadzwonić?

— Hmm, do nich więcej nie dzwońcie, biorą straszną kasę!

— Wstrętny zawistnik. — Krauz zwrócił się do Burgera: — Jego klienci nic mu nie dają w łapę. Ma tylko to, co im wyłamie z ust i ściągnie z palców, dlatego zazdrości obrotniejszym… — ględzili, idąc wzdłuż śladu. Wszyscy ze wzrokiem wbitym w bruk.

Zatrzymali się przy pojemniku.

— Czy ktoś wreszcie mi powie, o co tu idzie?! — Doktor wyciągnął papierosa i szukał zapalniczki.

— Nie palimy, nie pijemy, nie dupczymy, szczególnie na miejscu zbrodni. To jest motto naszego wydziału, czy już zapomniałeś?

— Aha! — Schował papierosa.

— Podobno znaleziono trupa nieznanego, skatowanego mężczyzny, więcej nawet my nie wiemy. Czekaliśmy na ciebie, chyba niepotrzebnie — zakończył zatroskany Krauz.

— Tu leżał i usiłował wstać — wskazał Lengyel.

Burger pochylił się. Uważnie obejrzał pojemnik.

— Pluł krwią i odłamkami zębów… starał się krzyczeć… Leżąc tu, wypluwał krew… te smugi na całym pojemniku… chciał wstać… wdrapać się po nim…

— Zgoda. — Lengyel przytaknął. — Chyba… wzywał pomocy… Może nawet ktoś go widział… albo słyszał…

— Boooże… — nie wytrzymał Krauz i wywrócił oczami.

— Dobrze, dobrze, już jestem cicho.

— Nie musisz, ale nie prowadź za nas śledztwa!

— Znowu…

— Tak, znowu! Medyk ma robić sekcje, a detektyw śledztwo! Poza tym gadaj sobie, co chcesz… byle do rzeczy!

— Pić mi się chce.

— Jest piętnaście po ósmej.

— Normalnym ludziom chce się pić również piętnaście po ósmej.

— Normalni ludzie piętnaście po ósmej są jeszcze w łóżku.

— I chcą pić… po niedzieli, skoro w poniedziałek kwadrans po ósmej są jeszcze w łóżku.

— Ja go zabiję!

Burger podniósł się spod pojemnika i powiedział karcąco:

— Czy wy dwaj przestaniecie truć i zaczniecie coś robić?

— No więc chodźmy do niego. — Lengyel pokręcił głową z niesmakiem i zmierzył odległość od pojemnika do skulonego trupa. Zaledwie dziesięć kroków. Spróbował jeszcze raz.

— A może w wozie coś macie?

— Potem cię wezmę do baru mlecznego na kakao. Ja płacę — skapitulował Krauz.

Ględzili. Mówili sobie uszczypliwości. Improwizowali, udając niewrażliwych. Przerzucali się słówkami, ale w rzeczywistości już pracowali. Laik dyskretnie dzwoniłby do psychiatryka i zamawiał dwa do trzech kaftanów bezpieczeństwa, ale chłopaki z wydziału zabójstw dobrze znali ten lengyelowsko- -krauzowski humor. Uśmiechali się i czekali, kiedy oni też będą mogli coś wtrącić.

Obaj powoli kroczyli od pojemnika do zwłok. Wzrokiem zapisywali każdy centymetr kwadratowy bruku.

Krauz się obejrzał. Na końcu ulicy był kamienny mur. Wysoki. Nad nim w górę skała aż do zamku.

Lengyel obejrzał bruk pod nogami, położył torbę na pękniętym krawężniku i naciągnął rękawice. Detektywi też.

— Trzeba go ruszyć, inaczej się nie da. Wezwij fotografa — wymamrotał Lengyel.

Kuky pobiegł, aby sprowadzić dzielnicowego technika. Pozostali tymczasem stali i się gapili.

Mężczyzna klęczący na brzegu przejścia był mały. Chudy. Bardzo mały i bardzo chudy. Białe tenisówki, dżinsy i za duża biała koszula. Nie była wetknięta w spodnie. Gdyby stał, zwisałaby mu poniżej kolan. Klęczał bokiem, wsparty o mur tuż przy skraju bramy. Głowa opadła mu na piersi, widzieli tylko kark. Ręce na brzuchu.

Pokazywał im tylko grzbiet i podeszwy tenisówek.

— Ta koszula jest dziwna… — wymamrotał Lengyel.

— Czemu?

— Mamy listopad, zbyt chłodno.

— Musiał być gdzieś tu u kogoś w mieszkaniu.

— Właśnie to miałem na myśli, Riško, i…

— I co?

— Jest brudna.

— Upadł.

— Spójrz tu. — Lengyel go nie dotykał, tylko pokazywał. — I tu… długie smugi, suche, jakby stare. Dziwne, i ta naderwana tkanina koszuli… tu i tu. Nie spadł. Czołgał się i to dość daleko.

— Dobrze, jak na doktora med… naprawdę dobrze! Czy jest tu na tyle długo, żeby smugi zdążyły wyschnąć? — Krauz w skupieniu pisał wszystko, co mówił Lengyel.

— Idź do czorta razem z doktorem medem! Tego nie wiem. Zobaczymy na sekcji.

— Na wszelki wypadek zanotuję — wymamrotał Krauz i napisał w zeszycie: SUCHE SMUGI NA KOSZULI — ZWIĄZEK Z CZASEM ŚMIERCI?

I podkreślił.

Potem zastanowił się i dopisał: SPYTAJ GO NA SEKCJI, BO TO SKLEROTYK!!

Również podkreślił.

— Co to chciałem… aha! — odezwał się Lengyel. — Co z tym technikiem?!

— Tu jestem. Co potrzeba? — spytał technik i postawił w bramie wielką czarną walizkę.

— Mogę? — zwrócił się do Krauza, bo był świadkiem jego dialogu z młodym mundurowym i był po stronie detektywa. Stary doświadczony wyga nie chciał popełnić szkolnego błędu jak tamten sierżancina i zatrzeć śladów w miejscu zbrodni.

— Tak, tam powinno być czysto — odparł Krauz, bo już to sprawdził.

— A więc?

— Trzeba go sfotografować.

— Drobiazg! Czy mam wyjąć numerki?

— Nie! Tylko ogólne ujęcia, jak klęczy. Ruszymy go minimalnie, żeby stwierdzić, co mu jest. Jeśli uznamy to za morderstwo, sami zrobimy oględziny z naszym technikiem, a jeśli nie, będziesz kontynuować…

— W porządku. — Technik szybko wziął się do roboty. — Cofnijcie się.

Spędził ich z kadru, oślepiając lampą błyskową. Wyszli z bramy i czekali.

Technik wszedł do środka i zrobił kilka ujęć również z drugiej strony. Spojrzał na licznik.

— Osiem. Chcecie więcej?

— Nie trzeba — ocenił Krauz.

— Wideo też?

— Jeśli masz kamerę! — ożył Krauz.

— Mam, ale… nie mam taśmy. My w dzielnicy wyczerpaliśmy limit.

Lengyel uniósł brwi.

— Niedawno czytałem w gazecie, że ochrona rządu dostała pięć nowych beemwic, a wy w dzielnicy nie macie na taśmę wideo?!

— Ty tego nie rozumiesz!— Krauz wziął w obronę technika. — Jesteś tylko doktorem! My mamy w ministerstwie analityków i doradców ekonomicznych! Oni wiedzą, co to priorytet!

— Zbyt częsta wymiana sekretarek?

— Prawie dobrze, doktorku, ale chybiłeś, to jest parytet! Ja mówiłem priorytet!

— Aha!

— Priorytet to jest… najpierw beemwice, potem dzielnica.

— Już rozumiem!

— Nie rozumiesz, doktorze, my też nie, ale się nie przejmuj.

— Richard, to jest trochę dziwne, tu na ulicy umierają ludzie, a wy organizujecie pieprzoną taśmę wideo?

Krauz ze smutkiem pokiwał głową. Potem wpadł na pomysł.

— Może powinniśmy zdradzić ministrowi tajemnicę, że policja jest dla ludzi.

— A pojmie?

— Ten? On się nawet nie domyśla, że policja podlega ministerstwu spraw wewnętrznych.

— O Boże!

— Amen! — zakończył Krauz. Zwrócił się do technika: — No to miej gdzieś wideo. Jak będziemy potrzebować, załatwi to nasz technik, na razie dzięki.

— Dobra — przytaknął technik z dzielnicy i zaczął się pakować.

— Więc już go rusz, doktorze, ale im mniej, tym lepiej. Chłopaki, chodźcie tutaj! — zdecydował Krauz.

Kuky się pochylił i przytrzymał chłopcu nogi, żeby się nie rozjechały. Burger chwycił go za ramiona, Lengyel za głowę i wszyscy na trzy odciągnęli go kilka centymetrów od muru.

Doktor klęczał obok niego, jakby się modlił, i obmacywał głowę. Próbował nią pokręcić. Badawczo spojrzał mu w twarz. Rozciągnął mu wargi, obmacał szyję i obejrzał palce rąk.

Wstał.

— Dajcie go z powrotem, taak… Powoli, ostrożnie… dokładnie jak był… dobrze. Zostaw go tak!

Zamyślony Lengyel ściągał rękawice. Pokręcił głową, potem jeszcze raz.

— Co ci się nie podoba?

— Riško, on jest zbity jak żyto, straszne! Twarz całkowicie zdemolowana, pod włosami jeden strup, a plecy… Zapomniałem o plecach! Boooże, ależ ze mnie sklerotyk! Dajcie rękawice… Właściwie nie potrzeba! Richard, masz jeszcze rękawice, podwiń mu ostrożnie koszulę.

Krauz przyklęknął i obejrzał dolny skraj koszuli. Nie znalazł niczego prócz zaschniętych szarych smug. Ostrożnie ujął tkaninę i uniósł.

— Jezu Chryste!

— Dobry Boże!

— O kurcze.

— Ożeż kurwa!

Każdy miał coś do powiedzenia.

Krauz ostrożnie położył brzeg koszuli z powrotem na pięty i wstał. Lengyel wydął wargi.

— Riško, Richard… on… chodźcie tutaj! — zakomenderował doktor.

Podeszli za nim do studzienki. Lengyel wyciągnął papierosy i wszystkich poczęstował. Wszyscy wzięli. Burger podawał ogień. Stali w kręgu wokół studzienki jakby przy ognisku.

— Chłopcy, mężczyzna jest niedożywiony, chudy, małego wzrostu, twarz nie ogolona… To nie mężczyzna, to chłopiec! Dziecko. Dziesięć, może dwanaście lat. Twarz była celem brutalnego ataku osoby trzeciej, nos złamany, powieki spuchnięte, wybite zęby… na plecach ślady po intensywnym biczowaniu. Widzieliście. Uderzenia nie przecięły naskórka, ale były mocne, bo środkowa dotykowa rysa ma grube fioletowe brzegi, a więc bito mocno, ale czymś, co nie tnie skóry. Było ich wiele, bardzo wiele. Głowa zwisa na piersi pod ostrym kątem, więc przypuszczam, że kręgi są pęknięte albo złamane. Ostatni albo jeden z ostatnich ciosów był śmiertelny. Sekcja powie nam więcej, ale… wstępnie… chłopaki, to dziecko ktoś dręczył i… zadręczył na śmierć. A te paznokcie… pełno gliny, kilka jest zdartych aż do mięsa, on się gdzieś wdrapywał, czołgał albo nie wiem… więcej na razie nie wiem.

Lengyel mówił monotonnym głosem, bez intonacji i emocji. Spokojnie. Rutynowo. Skończył mówić, zaciągnął się i splunął.

— Wykluczasz samobójstwo? — spróbował Kuky, szczerząc zęby.

Wszyscy zmrozili go spojrzeniami.

— Sorry. — Spuścił wzrok.

— To nie żarty, chłopaki! — Krauz ofuknął Kukiego.

— Powiedziałem sorry.

— Dobrze, jeszcze… Doktorze, kiedy mniej więcej zmarł? Która nocna godzina ma nas interesować przy przesłuchiwaniu świadków?

— Rigor mortis… a więc… sztywność już wystąpiła, jest zima, szybko marznie… w nocy… Krew jest świeżo zaschnięta, bez brązowego nalotu, ja bym typował, że jest tu od sześciu do ośmiu godzin, gdzieś koło północy albo wkrótce po północy, to jest nasz czas!

— Jeśli jest tak, jak mówi doktor, musimy zacząć działać. Zadzwonię do Šaňa, że to nasza rzecz. Niech przyśle kompletną grupę wojewódzką, śledczy uzgodnią kwalifikację prawną i kompetencje, my na razie zabezpieczymy miejsce po swojemu i rozbiegniemy się po mieszkaniach naokoło. Zażądam posiłków z dzielnicy, żeby nam w tym pomogli, a ty, doktorze, jedź do tej twojej śmierdzącej budy i czekaj na mnie… Za dwie, trzy godziny będę tam i coś z chłopcem zrobimy.

Lengyel ostrożnie wymierzył niedopałek papierosa między kratki pokrywy, wypuścił go i westchnął.

— Co zrobimy? Pokroimy go na plasterki, nic więcej. Boże, te ich mamy… gdyby nas widziały!

6

Inżynier Adam Rys nie miał lekko w życiu. Gdy jego kędzierzawa główka osiągnęła fazę łapczywej dziecięcej ciekawości, zaczął wypytywać:

— Pani wychowawczyni… a dlaczego muszę do pani mówić pani wychowawczyni, a nie mamo… jak mówią w telewizorku?

Dowiedział się, że tylko niektóre rozkapryszone dzieci miewają mamy, cała reszta ma wychowawczynie i wspólną świąteczną choinkę w świetlicy. W tej stercie paczek zawsze zaledwie jedna była dla niego — książka z obrazkami albo pluszowy miś, później dres…

Nauczył się, że w życiu będzie mieć tylko to, co sam zdobędzie, inaczej zostanie mu dres aż do śmierci. Nauczył się, że nawet o ten śmierdzący dres trzeba walczyć, inaczej zabiorą mu go starsze chłopaki z górnego piętra, więc rozkwaszał nos każdemu, kto zbliżał się do niego i jego paczki. A gdy już tamten leżał na ziemi z zakrwawionym nosem, zabierał mu dres i miał dwa.

Takie jest życie.

Król francuski Ludwik XI nie miał racji, mówiąc: Divide et impera. Odwrotnie. Bierz i rządź! Rys zrozumiał to wcześniej, nim nabrał ochoty z kimś się dzielić. Właściwie… tej ochoty nie nabrał nigdy w życiu.

Zdobył świadectwo maturalne, dyplom magistra ekonomii, posadę urzędnika ubezpieczeniowego, a… gdy nadeszła odpowiednia pora, zdobył także Zdenę.

Musiał.

Nie z powodu ciąży, nigdy by do niej nie dopuściła, żeby nie zepsuć sobie figury i cery. Poza tym z dziećmi jest wieczne zawracanie głowy, a ona i tak nigdy nie miałaby czasu na wycieranie brudnych pup. Wizażysta, masażysta i fryzjer zawsze byli jej milsi niż nudne zasmarkane dziecko w parku na huśtawce.

Musiał, bo… jej ojciec dochrapał się stanowiska dyrektora towarzystwa ubezpieczeniowego i nigdy by nie pomógł szaremu urzędniczkowi. Zięciowi musiał, więc Adam się z nią ożenił. Z młodą rozkapryszoną modnisią.

Ona modnisia, a on… no… z początku też nic ciekawego, dyrektor wyobrażał sobie lepszego zięcia, ale Rys skradał się ubezpieczeniową dżunglą tak przezornie, przebiegle i konsekwentnie, że kiedyś znaleźli się razem w pewnym burdelu. Było to raczej kłopotliwe spotkanie na korytarzu, w dodatku w obecności policji. Szukali jakichś nieletnich dziewcząt i diabli nadali, ta najmłodsza absolutnym zbiegiem okoliczności była w pokoju z dyrektorem. Rys wykorzystał kolejny zbieg okoliczności i dogadał się z komendantem akcji, któremu załatwił niezwykle korzystne ubezpieczenie na życie, że ani jego, ani pana dyrektora tego wieczoru w ogóle tam nie było. Policjanci zadowolili się poszukiwaną dziewczyną, nazwisko dyrektora zaś nie pojawiło się w żadnym służbowym raporcie. Od tego czasu to była ich wspólna tajemnica, bo pani dyrektorowa dbała o moralność i reputację rodziny, a zresztą nie należało jej zawracać głowy podobnymi bzdurami.

Potem, już jako kierownik wydziału, na zebraniu firmy uratował szefa od blamażu, deklamując referat o zeszłorocznych sukcesach towarzystwa, przytaczając pełno liczb i wskaźników, w zasadzie z sufitu, ponieważ dyrektorowi z powodu chwilowej niedyspozycji wszystko wyleciało z głowy, nawet którego dzisiaj mamy, i… dyrektor wreszcie go zauważył! Na drugi dzień przyszedł mu osobiście podziękować.

Rys pokonywał kolejne szczeble i stał się dyrektorem filii. Wspinał się coraz wyżej i wyżej, aż skończył w kancelarii samego chlebodawcy. Samodzielny konsultant do spraw strategii.

Gdy po raz pierwszy zobaczył mosiężną tabliczkę z magicznym napisem na swoich drzwiach, stał przed nią w niemym podziwie i zachwycał się niczym mały chłopiec przed choinką. To było lepsze niż dwie pary nowych dresów z trzema paskami!

Potem się z nią ożenił, bo musiał. Czuł… jakoś podświadomie czuł, że na mosiężnej tabliczce na drzwiach można by wygrawerować również inny cel ukrytych możliwości i tęsknot… a do tego potrzebował jej starego! Więc się z nią ożenił! Było między nimi piętnaście lat różnicy.

Rozkapryszona, obrzydliwa puszczalska!

Boże! Ileż razy pragnął udusić ją poduszką, gdy chrapała obok niego… Ileż razy! Ale była piękna, musiał to przyznać. Była prześliczna. Jej twarz na poduszce ginęła w powodzi jasnych włosów. Nie umiała spać pod kołdrą, zawsze ją zaplątywała między nogami i wypinała na niego gołą pupę. W takich chwilach nieoczekiwanej rozkoszy przyglądał się linii jej szczupłych nóg aż po żółtozłote włoski w kroku i…

Przepiękne formy natury…

Normalnie się goliła, ale tylko wzgórek, formując wąski paseczek. Niżej pozostawiała obfity złoty zarost. Kiedyś zapytał ją, dlaczego. Odpowiedź musiała mieć gotową już od dawna, żeby mu dogryźć. Lubiła mu dogryzać i już kilka miesięcy po ślubie nabrał podejrzenia, że niektóre odpowiedzi ma z góry przygotowane, spisane i po kryjomu przećwiczone, by wyglądały na spontaniczne i żeby możliwie najbardziej mu dopiec.

— Bo niektórych mężczyzn drażni, gdy się im ocierają o brodę i nos…

— Ty… kurwo!!! Ale mnie to przeszkadza!!!

— Twój problem!

I poszła do sauny. Wtedy jeszcze mieszkali w zwykłym domku jednorodzinnym z sauną i małym krytym basenem osiem na pięć, dla ochłody. Wkrótce potem Zdena znalazła ogłoszenie firmy budowlanej, że są na sprzedaż luksusowe mieszkania przy ulicy Kláštornej, w samym centrum miasta. Później się przeprowadzili. A tymczasem…

Kiedy się pobierali, Zdena już była rozwiedziona.

Od dawna. Szybkie studenckie małżeństwo, połączone z oblewaniem dyplomów. On skończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego, a ona, obiecująca prawniczka, wyszła za niego, bo miał… wszystko, czego początkujące młode małżeństwo koniecznie potrzebuje. Ona miała tylko czteropokojowe mieszkanie, merca ze skórzaną tapicerką i drewnianą kierownicą, konto z sześcioma zerami od tatuśka… i inne nieistotne rzeczy. On miał to najważniejsze. To, o co jej chodziło.

Sto trzydzieści osiem dni po ślubie jej mąż przyszedł na policję złożyć doniesienie o uszczerbku na zdrowiu. Dyżurnemu policjantowi podał druczek lekarski, na którym było opisane jego zranienie.

Policjant fachowym okiem obejrzał pieczątkę lekarza. Na pierwszy rzut oka wydawała mu się autentyczna, data również, wczorajsza, więc to byłoby w porządku, następnie diagnoza…

Ostrożnie położył druczek obok maszyny do pisania i spojrzał wilkiem na wystraszonego mięśniaka.

— Pan chce złożyć doniesienie na żonę?!

— Taaak.

— Za uszczerbek na zdrowiu?

— Tak.

— Bo zrobiła panu krzywdę?

— Tak.

— Na zdrowiu?

— Tak.

— Ile pan waży?

— Dziewięćdziesiąt pięć.

— A ona?

— Sześćdziesiąt… prawie…

— I kto panu uwierzy?! — ryknął funkcjonariusz, po czym pochylił się nad poszkodowanym, czerwony ze złości. — Kto?! I ja z powodu takiej głupoty mam wkręcać papier do maszyny i niepotrzebnie stukać w klawisze?!

— Ja… ale… tu ma pan zaświadczenie lekarskie — wyjąkał poszkodowany mąż.

Policjant z niedowierzaniem wrócił do zaświadczenia. Przeczytał je uważniej.

— Tu piszą… ehm… — chrząknął i przejechał dłonią po brodzie. — Doktor pisze, że uszkodzenie naskórka, skóry i przegryzienie… corpora cavernosa penis…

Policjant się zamyślił.

— Corpora… Bóg wie, co to jest… potem tu pisze ten doktor… penis… to jakże… — Badawczo spojrzał na małżonka i z niedowierzaniem przechylił głowę.

Mąż smutno skinął głową.

— O ile dobrze rozumiem to jedno słowo z tego łacińskiego balastu, to jak… ptaka?

Mąż smutno skinął głową.

Policjant zastygł.

— To jakże?! Małego?! Naprawdę?! Jak?!

— Ona… wie pan… — Mąż rozejrzał się trwożliwie, a policjant energicznie zamknął drzwi od kancelarii i usiadł zdecydowanie.

— Jak? — płonął z ciekawości.

— No… ona… jest nienormalna.

— Że niby… wasza żona, tak?

— Właśnie! Chcę się rozwieść! Ja już nie mogę wydolić, ona by stale tylko się rżnęła i…

— A do tego konkretnego zranienia doszło jak, w jaki sposób… A mówiąc fachowo… skutkiem jakiego czynu?

— No, ciągnęła mi druta i… ona by stale tylko ciągnęła druta, a ja już nie chciałem i… drugi raz nie chciałem, i… ani trzeci raz już… więc szarpnąłem, a ona się wgryzła i… kurwajednapierdolona… — jęknął mąż. Zbierało mu się na płacz.

— Więc piszemy — ożył policjant. — Gdzie właściwie pan mieszka? Adres, piętro?

Sto osiemdziesiąt dwa dni po ślubie dostali rozwód.

Jako przyczynę rozwodu podał zasadniczą niezgodność charakterów, wstydził się powiedzieć prawdę. Wstydził się wyznać, że go seksualnie dręczyła. Absolwentowi Akademii Wychowania Fizycznego ogromnie ulżyło. Zwiał z kosmiczną prędkością! Od tego czasu Zdena mieszkała sama, dokładnie mówiąc, bez prawnego małżonka, lecz… nigdy sama. Czasem we trójkę, czasem było ich więcej.

Adam torował sobie drogę do obiecującej kariery, a ponieważ miał przygotowanie z dzieciństwa, stale boksował. Już nie zawodniczo, tylko czasem wpadał do klubu łomotać w worek treningowy.

Gdy na drzwiach przykręcili mu mosiężną tabliczkę z napisem kierownik wydziału, miał czterdzieści pięć lat i ożenił się z nią, aby tabliczki szybciej się zmieniały.

W pracy wszystko OK, w ringu też, zdrowie bez problemów, tylko…

Więc wreszcie się zdecydował i poszedł do lekarza rejonowego. Ten go posłał do urologa.

— Nie, nie musi pan, panie Rys, odwiedzać poradni seksuologicznej. Pański problem nie ma charakteru psychicznego.

— Myślałem… no po prostu, wie pan, doktorze, ja… jakby to…

— Tylko spokojnie, panie Rys, tylko spokojnie.

— Ja… nigdy nie miałem go bógwiejakiego, złości mnie to już od dziecka… to znaczy od okresu dojrzewania, gdyśmy razem po treningu byli pod prysznicem, ale teraz… ożeniłem się… można powiedzieć na stare lata… mam piękną żonę, ale…

— Wiem! Rozumiem! To jest problem większości mężczyzn. Wypożyczą kasetę, widzą tam faceta z dwudziestopięciocentymetrowym fiutem i myślą, że tak jest u każdego, tylko u nich w domu nie! Niech się pan uspokoi, panie Rys! Proszę, niech się pan uspokoi! Średnia europejska na przekór całej tej głupiej gadaninie wynosi po prostu piętnaście centymetrów, a azjatycka tylko o centymetr więcej! Mierzył pan go w stanie erekcji także przedtem?

— Mierzyłem… a kto nie?

— Nie wiem, kto nie, ja pytam pana… Jaki był wynik?

— No… jedenaście.

— Aha!

— Po trzydziestce… i teraz, po czterdziestce piątce, całe ciało jakby zdezelowane, płuca w diabły, serce się odzywa i nawala, prostata nie działa, a na dokładkę jeszcze mi się zmniejszył…

— Ile ma?

— Dziewięć i pół…

— Czyli dziewięć!

— No… więc dziewięć!

— W stanie erekcji?

— A jakże inaczej?! Z nadbudówką?!

— Nie! Przepraszam. Proszę, niech się pan uspokoi, panie Rys! Po czterdziestce piątce wielu mężczyzn zaczyna sobie uświadamiać proces starzenia, ciało zachowuje się inaczej, niektóre sygnały niepokoją. Ja pana rozumiem jako lekarz, także jako mężczyzna, to w tym wieku normalne… zmniejszanie się objętości i długości, ale musi pan zrozumieć przyrodę…

— Sram na przyrodę, panie doktorze! Sram! Mam kasę! Mam tyle kasy, że mogę kupić poziomą rurę od Nowej Zelandii aż do naszej chałupy i jeszcze każę ją pozłocić, więc dlaczego nie miałbym mieć… dlaczego?! Przynajmniej paru centymetrów! — zaskamlał pacjent. — Mam taką piękną żonę… — dodał z żalem.

— Panie Rys, widząc pańską muskulaturę i witalność, podejrzewam, że z tym sercem i płucami nie będzie aż tak źle.

— Boksowałem… kiedyś…

— O prostacie możemy porozmawiać później.

— Jeśli go przedłuży…

— Pali pan?

— Palę, piję, dup…czyć chciałbym!

Był zdenerwowany, odpowiadał oschle.

— Nie przedłużę, panie Rys, ale prostata ma wpływ…

— Mam gdzieś prostatę i na co ma wpływ! Ja mam inne wpływy i chcę je wykorzystać! Niech mi pan nie mówi, że tego nie da się operować!

— Da się! Kłamałbym, da się.

— Niech pan nie kłamie, tylko nie to! Niech pan mówi prawdę!

— Da się! Właśnie chcę to panu wyjaśnić, ale wciąż mi pan wpada w słowo.

— Już milczę, panie doktorze, już milczę.

— Da się! Penis jest umocowany takim specjalnym zaczepem do kości łonowej. Jesteśmy w stanie chirurgicznie obluzować ten zaczep…

— Wiedziałem!!!

— I uzyskać…

— No! Ile?!

— Parę centymetrów…

— No! Ile?!

— Jeden, półtora, niekiedy dwa, ale potem penis nie stoi już w górę, tylko jest pod kątem prostym do frontalnej płaszczyzny ciała i…

— Rany boskie! Doktorze! Półtora?! Ja potrzebuję przynajmniej dziesięć!

— Niestety.

— Jakie niestety?! Mam pieniądze, zapłacę, ile pan zażąda, proszę pana! Po królewsku zapłacę!

Po badaniu, gdy Rys wyszedł, doktor umył ręce i obserwując spływającą wodę, wymamrotał do siebie:

— Następny, który ma portfel większy niż ptaka i nie może zrozumieć, że te dwie rzeczy nie mają ze sobą nic wspólnego.

7

Lengyel wypowiedział swoją sentencję, spakował torbę i poszedł naostrzyć noże.

Chłopcy z wydziału zabójstw czekali przy studzience za taśmą i palili. Śledczy dzielnicowy ze swoimi ludźmi czekał przy taśmie. Wszyscy czekali na przybycie śledczego wojewódzkiego. Panowało zawieszenie broni, póki czegoś nie postanowi.

Krauz wyjął komórkę i wyjaśnił sprawę jednoznacznie, zwięźle i bardzo dokładnie. Mayor już wiedział, że to morderstwo, nie czekał na dogadanie się śledczych z dzielnicy i województwa. Sprowadził dwóch dodatkowych detektywów z poobiedniej służby, żeby natychmiast przyszli do pracy, i wysłał na miejsce czynu psa z przewodnikiem.

— Jedziemy? — spytała Krauza głowa dyrektora w drzwiach.

— Już. Jeszcze ściągnę jednego detektywa tu na telefon, gdybyśmy musieli coś naprędce załatwić, i idę.

— Czekam na ciebie w aucie.

I stało się to, co musiało się stać. W ślepej uliczce pod zamkiem zgromadziła się cała masa funkcjonariuszy żądnych działania. Każdy pytał Krauza, co już zrobił. Każdemu z osobna odpowiadał, że nic, dopiero zaczną. Prawie każdy palił. Prawie każdy biegał tam i z powrotem i się rządził. Prawie każdy był zdenerwowany. Prawie każdy mógłby już iść do…

— Šaňo, chodź tu na bok. — Krauz skinął na szefa.

— No?

— Co no? Zabierz ich i idźcie do wszystkich diabłów!

— Jesteś normalny?!

— Nie, ale dam sobie zrobić testy.

— Musimy wiedzieć, czy to jest ten chłopiec!

— Na co?! Na gówno! Czy to on, stwierdzimy dopiero podczas sekcji, wcześniej nie oczyścimy mu twarzy i nie odwiniemy powiek. Dopiero potem można go sfotografować. Jeśli w tym stanie go sfotografujemy i pokażemy matce, możesz być pewien, że to, co narozrabiała w piątek, to był słaby wietrzyk w porównaniu z tajfunem, który uruchomi! A jeśli to nie on, mamy kolejnego zabitego bez tożsamości. Tak czy owak teraz nic nie zdziałamy, a jak się tam wszyscy zwalą, dupa zbita! Zadepczą jeszcze to niewiele, co zostało! Trzeba sobie uświadomić, że teraz nic nie wiemy!

Komendant wojewódzkiej policji kryminalnej spostrzegł ich i podszedł energicznie.

— Czy już wiemy, kto to? To on?

— Kurwa…

— Panie komendancie! — Mayor wpadł w słowo Krauzowi, aby tylko nie kończył. — Krauz ma rację w jednym, musimy dać im czas na drobiazgowe oglę…

Rozległ się pisk opon i zahamowała czarna limuzyna z przydymionymi szybami. Mayor nie dopowiedział i obejrzał się zdumiony. Powoli i z wielkim namaszczeniem wysiadł z niej sam pan najwyższy komendant policji w województwie. Funkcjonariusze powyrzucali pety, gdzie popadło, i przyjęli postawę zasadniczą.

— Dzień dobry, panie komendancie, dzień dobry, panie ko… — rozbrzmiewało wokół.

Mężczyzna w nienagannie skrojonym garniturze przygładził wąsiki i błyszczące czarne włosy, następnie poprawił marynarkę i rozejrzał się fachowym okiem. Zlustrował załogę.

— Dobry… panowie, czy już wiemy, kto to jest? Czy już wiemy, kto jest sprawcą albo kto jest podejrzany… czy już wiemy, czy to ten chłopiec z zeszłego tygodnia?

Milczenie.

— Pytam, czy coś już wiemy?! — komendant lodowatym wzrokiem rozejrzał się po obecnych.

Komendant policji kryminalnej spróbował.

— No… przyszliśmy na miejsce dopiero przed kilkoma minutami, obejrzał go lekarz sądowy. Jest strasznie pobity, nie da się zidentyfikować… Musimy zacząć od oględzin miejsca zbrodni i…

— O to nie pytam! Pytam, cośmy już stwierdzili! Za chwilę tu będzie telewizja, co mam powiedzieć publiczności? Mam wyglądać jak idiota, czy co?!

Krauz przytaknął, bo stał z tyłu. Mayor chwycił go za rękaw i szarpnął, nim zdążył otworzyć usta.

— Sam go pójdę obejrzeć! — zdecydował najwyższy.

— Panie komendancie… — Krauz wyszarpnął rękę z uścisku. — Detektyw Krauz, wydział zabójstw. Niczego pan tam nie zobaczy, jest zmasakrowany i nie da się go identyfikować. Poza tym jest przyciśnięty do ściany i klęczy. Tylko pan zniszczy trasologię, a dokładniej mówiąc, tę resztkę, która nam jeszcze pozostała. Ja bym proponował…

— Panie Krauz! Sądzę, że mogę przyjrzeć się przebiegowi śledztwa w miejscu czynu, nie? Jeszcze ja tu jestem komendantem wojewódzkim!

Zaczekał, by chłopiec w mundurze podniósł taśmę, i poszedł w stronę pojemnika, ignorując zabójcze spojrzenia ludzi z wydziału zabójstw.

— No właśnie — mruknął Krauz.

— Stul pysk! — syknął Chosé.

W tym momencie nad nimi rozległ się grzmot. Ostre uderzenie i dudniące echo. Piorun był tak silny i niespodziewany, że podświadomie skurczyli się i wtulili głowy w ramiona. Krauz spojrzał w górę i westchnął.

— No to cześć… jeszcze i to!

— To nie było daleko, musiał walnąć gdzieś w pobliżu — ocenił ze znawstwem niewysoki Kuky.

— Ty jesteś stały fragment gry, nie bój się, ciebie nie trafi, nawet gdybyś stał na wierzchołku góry — przygadał mu kolega.

— Váňa, zamknijcie się! Lepiej załatwcie jakieś folie, żeby…

Krauz nawet nie zdążył dopowiedzieć. W tym momencie rozwarły się niebiosa i bez najmniejszego ostrzeżenia na chłopaków wylały się hektolitry wody.

— Ożeż ty w życiu… — jęknął Krauz i wszyscy schronili się w najbliższej bramie. — Zapomnieliśmy obserwować pogodę, chłopaki, musimy przykryć ten kontener… — Spojrzał na spustoszenie na ulicy i smutno wzruszył ramionami. — Albo i nie! Już wszystko poszło psu w dupę, drodzy parafianie…

Ogromne krople odbijały się od bruku i podskakiwały do wysokości kolan. W jednym momencie ulicą w dół waliła woda.

— I tak nie ma czym, Richard. W autach nie mamy ani kawałka igielitu.

— Jasne, że nie mamy! Już przynajmniej trzysta razy prosiłem Šania, żeby na naradzie u komendanta poruszył sprawę doposażenia, żebyśmy wyfasowali jakiś wojskowy namiot albo płachty igielitowe, właśnie na takie ewentualności, ale…

— Spokojnie, kolego! — Chosé chciał go udobruchać. — Jesteś dzisiaj w jakimś bojowo organizatorskim nastroju. Co się dzieje, Sylvia ma okres?

— Też coś! — nabzdyczył się Krauz, odwrócił się do nich plecami i zapalił. Teraz już mógł wszędzie.

Ulewa zmieniła się w intensywny deszcz.

Zajechał wielki biały wóz prywatnej telewizji. Redaktorka z długimi kościstymi nogami i orlim nosem wyskoczyła dziarsko, otwarła ogromny parasol i przytrzymała go kamerzyście. Wysiadło kilku asystentów, wszyscy schowali się pod ogromnymi kolorowymi kopułami.

— No proszę! — nieprzerwanie narzekał Krauz. — Oni umieją się o siebie zatroszczyć w terenie, my nie!

— Mnie bardziej ciekawi, kto ich informuje… — mruknął Burger.

Krauz natychmiast to wykorzystał.

— Chosé, kręcisz jeszcze z tą dziennikareczką?

— Nieee!

— Z tym pieprzykiem na…

— Nie! Mówię wyraźnie!

— Na… Gdzie ona miała ten pieprzyk?

— Dwa centymetry przed moim nosem… czasami. Ale mówię, że nieee! Nie słyszysz?

— A nie mógłbyś jej zapytać ex post, kto im tak skwapliwie daje cynk o świeżych wydarzeniach?

— Nie da się! Próbowałem, koleś. To najpilniej strzeżona tajemnica prywatnych telewizji. Prędzej ustalisz liczbę homoseksualnych partnerów ich dyrektora niż nazwiska glin, którzy w ten sposób sobie dorabiają.

— Szkoda.

— To podobno całkiem dobry dżob, za smakowity kąsek dają trzy bańki.

Váňa natężył uwagę.

— Poważnie? Trzy? Przecież my tyle nie dostajemy za wykryte morderstwo!

— Teraz trzeba ustalić, co jest nie w porządku: czy wysokość honorariów w telewizji, czy wysokość naszych nagród — zadumał się Kuky.

Krauz słuchał ich jednym uchem. Nie miał ochoty na żarty. Zachmurzony patrzał na mokrą ulicę.

Kierowca wojewódzkiego komendanta policji na skinienie wyskoczył z auta i przyniósł mu parasol. Żeby komendant się nie fatygował, trzymał mu go nad głową całą drogę aż do redaktorki. Przywitali się jak starzy znajomi, chwilę pogadali, a potem ona ustawiła go na schodach zabytkowego budynku ze sztukaterią, żeby ujęcie było jak najefektowniejsze. Jeden z asystentów osłaniał go ogromnym parasolem. Cóż, opinię publiczną trzeba informować bez względu na pogodę. Niekiedy także prawdziwie. Naprawdę tylko niekiedy…

— No, jednego mielibyśmy z głowy, teraz żeby tylko przyjechała ekipa wojewódzka, a potem możemy zacząć coś robić — mruknął z zadowoleniem Krauz, obserwując, jak komendant mizdrzy się do kamery.

— Jeszcze nurkowie! — uściślił Chosé i spojrzał spode łba na potoki wody spływające do studzienki.

Przyjechał psiarz. Dwoma kołami wtarabanił się na krawężnik, aż w aucie coś jęknęło. Dziarsko wyskoczył, przeciągnął się, otworzył tylne drzwi do pikapa. Jemu się wiodło! Miał długi płaszcz przeciwdeszczowy prawie do ziemi, a jego przyjaciel gęste futro.

Psiarz podszedł do Krauza.

— Kto tu dowodzi? Znowu ty… jak zawsze?

— Wszystko jest jak zawsze!

Podali sobie ręce.

— Więc po co żeście mnie wzywali? — Psiarz z obrzydzeniem popatrzał na grupkę funkcjonariuszy, przeskakujących kałuże i czmychających z miejsca zbrodni.

— Teraz już mamy tylko dwie sprawy, którą chcesz usłyszeć pierwszą?

— Znam obydwie, nie fatyguj się, tylko nie zapomnijcie potem napisać w meldunku, że pies znowu nic nie znalazł… mędrki! Astor, do nogi!

— Panowie, uwaga na jaja, to Astor — mruknął Burger.

Wszyscy detektywi zwarli uda i położyli obie dłonie tam, gdzie piłkarze, gdy robią mur przed rzutem wolnym. Astor był ogromnym wilczurem, który nienawidził kagańca. Raz wpadł na to, że może się od niego uwolnić, jeśli go wetknie jakiemuś facetowi między nogi i szarpnie w bok. Jak to odbierze facet, niezbyt go martwiło, najważniejsze, że działało. Wszyscy starsi detektywi, którzy znali Astora, automatycznie przyjmowali pozycję obronną, młodszym czasem po policzkach płynęły łzy rozkoszy.

— Zawołaj go!

— Astor! Do nogi!

Astor przybiegł do grupki w bramie, sprawdził, czy ktoś ze stojących nie pozostawił szparki, a gdy stwierdził, że już go tutaj znają, leniwie wyciągnął się u nóg swego pana i zrobił minę mówiącą, że dzisiaj kaganiec niezbyt mu przeszkadza.

— Spocznij! — zakomenderował Burger i wszyscy stanęli swobodnie.

Krauz pstryknął petem do potoku na ulicy, wystawił głowę z bramy, sprawdził, że deszcz zmienia się w rzadkie krople, i zapytał ot tak, by zabić czas:

— Jest szansa, że coś wyniucha?

— Najmniejszej! Najpierw wy wszystko zadeptaliście, potem tamci poprawili, a na koniec ulewa spłukała… Co myślicie, że ma w nosie sonar albo wykrywacz min?!

— Więc poczekajmy na ekipę wojewódzką, puścisz go pro forma, żeby pobiegał uliczką, a potem możesz z nim jechać na poligon.

— Dzięki!

— Albo na jakieś inne łono natury, a w Dzień Policji możesz dzieciom ładować do główek, jakie to mądre są te służbowe pieski…

— Astor! Bierz go!

Astor dziarsko się zerwał, obserwując rękę swego pana, komu ma dać do wiwatu. Wskazywała na Krauza, więc go obwąchał, ale poczuł w nim glinę, a tych go uczyli bronić, nie gryźć. Nieśmiało więc tylko zaszczekał i biegał bezładnie, szukając szparki, w której mógłby się pozbyć kagańca.

Komendant tymczasem skończył udzielać wywiadu i podszedł do nich.

— Panowie, skoro deszcz nie przeszkadza mnie, nie powinien również ekspertom z wydziału zabójstw. Poza tym już nawet nie pada, więc może byście wreszcie się wzięli do roboty i zaczęli…

Astor znalazł szparkę.

Kaganiec brzęknął o bruk.

Komendant zwinięty w kłębek pokuśtykał do auta i kazał się odwieźć do biura. Reporterka szalała ze złości, że kamerzysta już wyłączył aparaturę.

Krauz sięgnął do kieszeni, wyjął legitymację, z niej dwie dwudziestokoronówki.

— Jeśli ci je dam, kupisz mu dwadzieścia deka szynki debreczyńskiej? — I podał je psiarzowi.

— Jasna sprawa… i przejdę z nim na pan. Panie Astorze, do nogi! Proszę, niech pan pies przyniesie kaganiec!

Detektywi jeden po drugim głaskali psa.

— Złote stworzonko!

Było po deszczu. Przyjechała ekipa wojewódzka. Śledczy, dyżurny detektyw, technik, drugi technik i fura waliz.

— Cześć — przywitał się śledczy i najpierw podał rękę Krauzowi.

Znali się, współpracowali przy niejednym morderstwie. Stary fachowiec z długoletnim stażem.

— Widziałeś go? On jest naprawdę nasz, Richard?

Śledczy podawał rękę jednemu po drugim. Krauz tymczasem wyjaśniał:

— Widziałem, był tu również Lengyel. Gdybyśmy się bardzo postarali, moglibyśmy to na razie opisać jako uszkodzenie ciała ze skutkiem śmiertelnym i przekazać na dzielnicę, ale na sekcji byśmy tego pożałowali. Lengyel uważa, że jeden z ostatnich ciosów był śmiertelny i złamał mu kręgosłup, a sekcja by to wykazała. Poza tym chyba go torturowali. Myślę, że będzie lepiej, gdy nie będziesz niczego uzgadniać z dzielnicowym śledczym i od początku my to przejmiemy. Jeśli jednak sekcja nie potwierdzi naszych przypuszczeń, przekażesz im to jako uszkodzenie ciała, ale myślę, że ze względu na ten piątkowy cyrk zainteresuje się tym również prokurator. Wtedy znaleźlibyśmy się w punkcie wyjścia, a więc ja bym od razu potraktował to jako morderstwo.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki