Tytuł oryginału: Conversations With Heaven

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Katarzyna Szajowska

Redaktor prowadzący: Aleksandra Janecka

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Kamil Kowalski

© 2014 by Theresa Cheung

First published in the English language
by Simon & Schuster UK Ltd, England

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2016

© for the Polish translation by Michał Romanek

ISBN 978-83-287-0266-0

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2016

Wydanie I

FRAGMENT

Widzicie, tak to właśnie jest: śmierć i życie. My, mieszkańcy innego świata, na swój sposób jesteśmy obecni w waszym życiu. Wystarczy, że otworzycie serce, wyostrzycie zmysły i zechcecie zwrócić na nas uwagę. Jakiś liść czy gwiazda, piosenka albo śmiech… Nie przegapcie mało istotnych zdarzeń, bo one świadczą, że jest ktoś przy was. Qualcuno ti ama. Ktoś cię kocha.

Ben Sherwood, Charlie St. Cloud
przeł. Agnieszka Barbara Ciepłowska

Spis treści

WSTĘP Na początku

ROZDZIAŁ PIERWSZY Nawiązujemy kontakt

ROZDZIAŁ DRUGI Kiedy niebo mówi

ROZDZIAŁ TRZECI Coś więcej niż sen

ROZDZIAŁ CZWARTY Wizytówki od duchów

ROZDZIAŁ PIĄTY Rozpraszamy ciemności

ROZDZIAŁ SZÓSTY Rozmawiamy z niebem

ROZDZIAŁ SIÓDMY Podążamy za światłem

OSTATNIE SŁOWO

WZYWAM WSZYSTKIE DUCHY

PODZIĘKOWANIA

Przypisy

WSTĘP

Na początku

To, co dzieje się na ziemi, to dopiero początek.

Mitch Albom, Pięć osób, które spotykamy w niebie przeł. Joanna Puchalska

Urodziłam się w rodzinie spirytystów i wcześnie poznałam znaczenie słowa „medium”; w jednym z najwcześniejszych i najjaśniejszych wspomnień widzę siebie, jak siedzę w głębi pokoju, a moja cioteczna babka wywołuje duchy. Również moja babka i matka miały dar odczuwania obecności duchów i porozumiewania się z nimi – w naszej rodzinie tak już po prostu było. Nie będzie więc dla was zaskoczeniem, że mocno wierzę w życie pozagrobowe i jestem przekonana o możliwości rozmawiania ze zmarłymi bliskimi. Napisałam na ten temat już wiele książek, czytelnicy przysyłają mi cudowne i niesamowite historie, poszukuję najlepszych badań i opracowań na temat tego, czy możliwe jest istnienie człowieka po zakończeniu ziemskiego życia. W odróżnieniu od innych kobiet z mojej rodziny ja sama dopiero sporo po trzydziestce po raz pierwszy osobiście doświadczyłam czegoś, co wiąże się z życiem pozagrobowym. Wcześniej miałam co do jego istnienia wiele wątpliwości. Na przekór nim jednak zawsze wierzyłam, że po drugiej stronie coś istnieje, że nasi bliscy na nas patrzą, a czasami się z nami kontaktują, żeby nam dodać otuchy, zachęty albo od czasu do czasu pokierować nas we właściwą stronę.

W tej książce chcę rzucić światło na te niewidzialne (a w rzadkich wypadkach widzialne) linie, które łączą żywych i zmarłych. Będę jednak pisać nie tylko o rozmawianiu ze zmarłymi bliskimi czy spotykaniu się z nimi, lecz także o tym, jak można usłyszeć głos z nieba w codziennym życiu, i o tym, jak wielka jest przemieniająca moc wiecznej miłości. Moja książka ma być przypomnieniem, że cuda mogą się nam przytrafiać i faktycznie się przytrafiają w naszej codzienności. Prawdopodobnie zdarzyło się wam, że podczas wędrówki towarzyszył wam ptak albo że kiedy podnosiliście słuchawkę telefonu, żeby porozmawiać z jakąś bliską osobą, okazywało się, że ona właśnie dzwoni do was, albo że dokładnie w chwili, gdy potrzebowaliście jakiegoś słowa otuchy, doznawaliście życzliwości od kogoś nieznajomego. To są chwile, kiedy niebo samo się ku nam przybliża.

Od zarania dziejów ludzie starali się nawiązać łączność ze zmarłymi bliskimi, wierząc, że ich duch przetrwał śmierć ciała. Starożytni Egipcjanie sądzili, że śmierć jest przejściem do nowego życia i że jeśli zostaną przychylnie osądzeni, narodzą się po śmierci na nowo do życia pozagrobowego. Starożytni Rzymianie zaś wierzyli, że obecne śmiertelne życie jest tylko przygotowaniem dla ducha, który po śmierci ma zająć swoje miejsce na niebie, na Drodze Mlecznej. W tradycji Maorysów z Nowej Zelandii śmierć stanowiła rodzaj podróży, a towarzyszyła jej nadzieja na ponowne połączenie się z bliskimi, którzy już tę podróż odbyli. Z kolei buddyści wierzą, że dusza odradza się raz za razem, przyjmując kolejne ciała. Według przywiązanych do tradycji Aborygenów świat duchów łączy się ze światem materialnym, a nie są to dwie całkowicie oddzielne sfery. Dzięki temu śmierć oznaczała dla nich wprawdzie koniec cielesnego życia człowieka, jednak w tym momencie duch uwalniał się i szedł do przodków, a potem znowu wracał na ziemię. Chrześcijanie przez wiele stuleci wyznawali wiele różnych wierzeń związanych z istnieniem nieba i piekła, których wspólny element stanowiło przekonanie, że istnieje życie pozagrobowe, a jednym z częściej stawianych pytań było, gdzie mogłoby się ono znajdować.

W przeszłości łączenie się czy też porozumiewanie z niebem albo z życiem pozagrobowym było często integralną częścią obyczajowości właściwej danej kulturze – jak jednak radzić sobie z tym tematem we współczesnym świecie? Co robić, kiedy nasuwają nam się pytania wymagające rady osób znajdujących się już w sferze ducha? Tym właśnie zajmowałam się przez minione dwadzieścia lat: przekonywałam, że życie pozagrobowe jest czymś realnym i że istnieją metody, za których pośrednictwem możemy się porozumiewać z niebem, kiedy potrzebujemy wskazówki, pociechy czy nadziei. Duchy rzeczywiście nad nami czuwają, a czasami do nas przychodzą, przynosząc wiadomość albo dając znak, by pomóc nam wyjść z trudnej sytuacji.

Aż nazbyt często szukanie porozumienia z niebem łączy się z modlitwą, a ilekroć mówi się o modlitwie, od razu kojarzy się ona z religią – ale kolejnym celem, jaki sobie postawiłam w życiu, było pokazanie, że wprawdzie religijność jest właściwą ścieżką wiodącą do duchowego rozwoju i spełnienia, nie jest jednak ścieżką jedyną. Religia i duchowość mogą się ze sobą łączyć, ale to nie to samo. Innymi słowy, nie trzeba być osobą religijną, żeby rozmawiać z niebem, a modlitwa to nie jedyny sposób, by połączyć się z tym, co po drugiej stronie. Wystarczy sama zdolność otwarcia umysłu, serca i oczu na możliwość, że obecne życie to nie wszystko, co istnieje. Jeśli to potraficie, niebo znajdzie sposób, by do was przemówić.

Nasze dążenie do zrozumienia dokonuje się właśnie przez nawiązywanie rozmów, podejmowanie jakiegoś porozumienia, a w tym wypadku chcemy pojąć największą ze wszystkich tajemnic, jaką jest śmierć i możliwość istnienia życia pozagrobowego. Porozumienie to proces, dzięki któremu zaczynamy pomagać sobie samym w rozumieniu świata i tego, co poza nim. W zależności od tego, na ile wchodzimy w łączność ze śmiercią (a pod pewnym względem jedynie wówczas, kiedy naprawdę dopuszczamy do siebie myśl o śmierci, ponieważ tracimy kogoś bliskiego), wchodzimy w łączność z własnym życiem.

Pomyślcie o rozmaitych sposobach porozumiewania. Dzięki słowom możemy ze sobą rozmawiać, pisać do siebie albo śpiewać. Możemy porozumiewać się przez dotyk, uczucia, intuicję albo symbole. Pomyślcie, w jakim stopniu porozumienie dokonuje się przez nasze oczy i uśmiech. Możemy po prostu połączyć się z życiem pozagrobowym albo z nim rozmawiać w ciszy własnego serca, spacerując na łonie natury, albo przebywając w jakimś uświęconym miejscu. Możemy poświęcić chwilę pod koniec dnia albo rano zaraz po otwarciu oczu na krótką myśl o zmarłych bliskich. Może się zdarzyć, że coś nam ich przypomni – motyl, książka, słowa piosenki w radiu. Te chwile kontaktu są dla nas szansą na podtrzymanie relacji ze zmarłym, a także pozwalają nam opłakiwać stratę.

Dzięki tej książce przekonacie się, że możecie mówić do tych, którzy przeszli na drugą stronę; oni mogą was prowadzić i chronić, być dla was natchnieniem, którego potrzebujecie w trudnych chwilach swojego życia. Kontakt z duchem potrafi być bardzo uzdrawiający, ponieważ zawsze jest pełen miłości i dobra. Również sama wiara, że ktoś nad nami czuwa, jest źródłem wielkiej pociechy i wsparcia. Czytając kolejne stronice, przekonacie się, że niebo może do was mówić i że wy również możecie zacząć tę rozmowę. Mam nadzieję, że ta książka otworzy przed wami szersze spojrzenie na świat i da wam wyjątkową odwagę do życia w sposób, o jakim marzycie.

Mam nadzieję, że dzięki tej lekturze oraz wielu cudownym doświadczeniom przesłanym mi przez innych ludzi wasz umysł otworzy się na możliwości, jakie ofiarowuje życie pozagrobowe. Kiedy otwieramy umysł na to, co może się zdarzyć, często znajdujemy klucz do własnej intuicji, dostrzegamy znaki stawiane na naszej drodze i słyszymy przekazywane nam wiadomości. Umysł zamknięty to umysł, który nie potrafi się rozwijać ani zmieniać. Umysł otwarty natomiast to umysł przemieniający, który potrafi przerzucić most między tym życiem a życiem przyszłym, gdzie nie istnieje czas, a życie nie kończy się wraz ze śmiercią.

Rozmowy, o których będziemy czytać na kolejnych stronicach, to historie mówiące o łączności i inspiracji; to wspomnienia. W dzisiejszym świecie cierpiącym na niedostatek czasu spieszymy się nawet w żałobie i zatraciliśmy wiele z naszych uświęconych miejsc. Te historie są przykładem, jak to przełamać i poświęcić tym, którzy odeszli z naszego życia, szczególny czas, jak zrobić im miejsce w naszych sercach. Przed tysiącami lat, zanim zbudowano pierwsze miasta, ludzie tworzyli miejsca, w których obcowali z przodkami; chodziło o to, by móc uczyć się od duchów, poczuć płynącą od nich energię i ujrzeć cel własnego życia. Uważam, że właśnie to dokonuje się obecnie, kiedy ludzie doświadczają łączności z życiem pozagrobowym. Tym, co ich z nim łączy, jest chwila, więź miłości, wsparcie i wspomnienia. Kiedy myślimy o bliskich, którzy odeszli, przybliżamy sobie wszystkie niezwykłe lekcje, które od nich otrzymaliśmy, dzięki nim przypominamy sobie, by nie traktować tej cudownej szansy od życia jako czegoś oczywistego. Poprzez swoją miłość dodają nam odwagi, byśmy byli sobą, byśmy starali się z całych sił bez względu na wszystko.

Jeśli więc jesteście gotowi otworzyć umysł i serce na możliwość istnienia życia pozagrobowego, jeśli jesteście gotowi odszukać własny wyjątkowy sposób nawiązania łączności ze światem ducha, to zacznijmy…

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Nawiązujemy kontakt

Kiedy serca słuchają, niebo śpiewa.

anonim

Moi czytelnicy wiedzą, że mocno wierzę w niebo, ale wciąż miewam chwile ogromnych wątpliwości i okresy głębokiej depresji, kiedy wydaje mi się, że na końcu tunelu nie ma światła – nie ma połączenia z drugą stroną, jest tylko milczenie i pustka.

Moja babka cioteczna, babka rodzona, matka i brat mieli dar jasnowidzenia. Gorąco pragnęłam być jak oni, jednak choć bardzo zgłębiałam tę zdolność, chłonęłam wręcz wiedzę na jej temat (chodziłam nawet na różne zajęcia, chcąc rozwinąć w sobie umiejętności medium), nigdy niczego nie widziałam ani nie miałam żadnego kontaktu z życiem pozagrobowym.

Kiedy zmarła moja matka, podobnie jak wielu ludzi byłam całkowicie nieprzygotowana na taką stratę i towarzyszący jej ból, który był nie do wytrzymania. Ale zamiast przejść przez naturalny proces żałoby, całą energię włożyłam w doszukiwanie się jakichś znaków od matki. Wiedziałam, że śmierć to nie koniec, tylko nie mogłam zrozumieć, dlaczego matka nie chce do mnie przyjść albo jakoś inaczej pokazać mi, że to prawda. Byłam tak opętana tym pragnieniem, że całkiem zepchnęłam na dalszy plan żałobę – i teraz widzę, że właśnie z tego powodu nie byłam gotowa na przyjęcie kontaktu. W tamtym czasie nie byłam tego świadoma, bym mogła to zrozumieć, i czułam się całkowicie bezsilna i sama: tak bardzo, że niemal utraciłam własne przekonania. Ponieważ tłumiłam żałobę, zamiast ją zaakceptować, żal niemal mnie przygniótł i popadłam w głęboką depresję.

Depresja jest niczym wpadanie w głęboką, mroczną dziurę. Życie staje się otchłanią; ma się wrażenie, że wszystko się rozsypuje. W moim wypadku było to druzgocące poczucie mroku. Depresja to samotność; dni płyną w zwolnionym tempie. Czułam się, jakbym została schwytana w pułapkę, jakbym nie mogła się uwolnić, straciłam całą energię, a miejsce nadziei zajęły we mnie strach i niepokój, wywoływane przez najdrobniejszą nawet sprawę czy rzecz. Przez większość czasu potrafiłam ukrywać ból przed innymi ludźmi, działając machinalnie i zachowując pozory, ale znajdowałam się na równi pochyłej, czułam, jakby to nie było moje życie.

I wtedy we śnie odwiedziła mnie matka. Nie zrobiła wiele: weszła do mojego pokoju i posprzątała tam za mnie, ale było to niezwykle symboliczne, ponieważ moje życie przypominało dosłownie jeden wielki bałagan. Wyglądała świetnie – była zdrowa, radosna, tryskała energią. Ten pierwszy kontakt był delikatny, ale niesamowicie sugestywny i realistyczny w porównaniu z moimi zwykłymi snami. Była to pewna pociecha, która dodała mi sił, by wstać rano i zacząć wychodzić z dołka; by moje życie wróciło na właściwy tor.

Wówczas byłam już pisarką i wprawdzie nie potrafię powiedzieć z całą pewnością, dlaczego tak się stało, ale właśnie wtedy zaczęłam zbierać historie dotyczące życia pozagrobowego i pisać książki na ten temat. Doświadczenia, o których od tamtego czasu miałam szczęście czytać przez kolejne lata, przepełniały mnie radością, nadzieją i ciągłą fascynacją. A kilka lat po tej wizycie we śnie matka nawiązała ze mną po raz pierwszy konkretny kontakt w nocnej wizji. Tym razem już się do mnie odezwała, a ja mogłam jej dotknąć i też do niej mówiłam. Odbyłyśmy normalną rozmowę. Matka chciała, żebym wiedziała, że zawsze jest ze mną, że czuwa nade mną i że teraz muszę obrać właściwy kierunek.

Zaledwie dzień później jechałam za dwiema ciężarówkami i kiedy dojechaliśmy do skrzyżowania, coś kazało mi skręcić w inną stronę niż one, chociaż był to niewłaściwy kierunek – nie prowadził do mojego celu. Wieczorem włączyłam wiadomości i dowiedziałam się, że te ciężarówki miały wypadek, w którym brały także udział samochody jadące za nimi; niestety, były ofiary śmiertelne. Ta wiadomość mnie zaszokowała; jakiś wewnętrzny głos podpowiedział mi, żeby skręcić w inną stronę, i być może to właśnie ocaliło mi życie.

Począwszy od tego dnia, czułam, że moje oczy, umysł i serce naprawdę się otwarły. Znacznie wyostrzyła mi się wrażliwość na przesłania, które otrzymywałam w snach i dzięki intuicji. Dostrzegałam więcej zbiegów okoliczności i w większym stopniu doświadczałam życia. Na swój sposób żałoba bardzo często okazuje się czymś w rodzaju daru w sensie duchowym – uspokaja, czasami nawet zmusza do padnięcia na kolana, a w chwili, gdy autentycznie o to prosimy, zaczynamy rozmowę.

Wszystko ma swoje cudowne strony, nawet ciemność i milczenie, więc cokolwiek przypada mi w udziale, uczę się godzić z losem.

Helen Adams Keller, Historia mojego życia przeł. Janina Sujkowska

W moim wypadku niecierpliwość w procesie własnego dojrzewania, a następnie odłożenie żałoby na bok z powodu pragnienia uzyskania kontaktu z matką blokowały mi możliwość ujrzenia tego, co miałam tuż przed oczami, możliwość zwyczajnego przyjęcia faktu, że istoty niebieskie są wszędzie wokół nas i możemy mówić do nich, ilekroć zechcemy. Niektórym ludziom mogą się one rzeczywiście ukazywać pod tradycyjną postacią anioła ze skrzydłami i aureolą albo pod postacią zmarłych bliskich. Istnieje też mnóstwo subtelniejszych znaków, poczynając od białych piórek, przez niezwykłe zbiegi okoliczności, proste myśli, odczucia czy sny, po pojawiające się znikąd szepty albo dotknięcia.

Zsyłane przez niebo duchy pojawiają się przy nas również po to, by pomóc nam znaleźć uzdrowienie i wsparcie w mroczniejszych okresach życia. Chociaż nie mogą usunąć całej tragedii i bólu, przypominają o czystej dobroci i miłości. W ubiegłym roku znów zdarzył mi się taki czas ciemności: kiedy tyle słyszę w wiadomościach o śmierci i okrucieństwie, nachodzą mnie pytania, czy nie stworzyłam sobie jakiejś bajki. Pomyślałam, że może ateiści mają rację, a moja wiara w życie pozagrobowe to żałosne urojenie. Może wszystkie spisane we wcześniejszych książkach cudowne doświadczenia i opowieści o tym, jak to anioł uratował komuś życie, były jedynie kwestią czystego przypadku. Miałam wyznaczony termin ukończenia nowej książki, ale nie potrafiłam się zebrać, żeby ją napisać. Nie czułam się godna, aby to zrobić. Czytelnicy zasługiwali na więcej.

Moje dzieci właśnie zaczynały być nastolatkami, a światowa gospodarka była w fatalnym stanie, skutkiem czego bardzo martwiłam się o ich przyszłość, o ich szanse na szczęście i powodzenie w pracy i życiu w coraz bardziej ponurym i przygnębiającym świecie. Do tego dołączył niepokój związany z własnym starzeniem się i zbliżającą się pięćdziesiątką, więc powróciła ciemność, którą czułam po śmierci matki, i nie wiedziałam, co zrobić, by wydobyć się z tych mroków.

Oboje moi rodzice już nie żyli, nigdy nie utrzymywałam też bliskich kontaktów z innymi krewnymi, dlatego nie miałam w rodzinie żadnego spirytysty, z którym mogłabym porozmawiać o swoich wątpliwościach i lękach; czułam się coraz bardziej samotna. Mąż był dla mnie oparciem, ale potrzebowałam jakiegoś wsparcia duchowego. Brakowało mi mądrości mojej matki i błagałam o jakiś znak, że jest przy mnie, ale żaden znak się nie pojawił – dlatego popadłam w jeszcze głębszą depresję. I właśnie wtedy, gdy byłam w największym dołku, w wyniku serii cudownych zbiegów okoliczności wróciły nadzieja i światło…

Zaczęło się od pewnego snu: byłam z powrotem w podstawówce, wiedziałam, że jest 1976 rok. Szukałam matki, ale nie mogłam jej znaleźć. Znalazłam jednak jakąś salę z jej nazwiskiem na drzwiach, ale nie było to jej nazwisko po mężu, tylko panieńskie. Kiedy się obudziłam, ciągle myślałam o tym śnie. Dla zabicia czasu wrzuciłam do Google’a nazwę swojej dawnej szkoły i wyszukałam odpowiednią stronę na portalu Friends Reunited. Zobaczyłam galerię zdjęć i w trakcie jej przeglądania doznałam największego szoku w życiu, kiedy zobaczyłam jedno datowane na 1976 rok. Była to fotografia grona pedagogicznego, a w pierwszym rzędzie bez cienia wątpliwości rozpoznałam twarz matki. Przez wiele lat pracowała w tej szkole jako dodatkowy nauczyciel i zasadniczo nie było jej na tych zdjęciach, ale z jakiejś nieznanej przyczyny w tamtym roku znalazła się na fotografii. Byłam niesamowicie zdziwiona, bo nigdy wcześniej nie widziałam tego zdjęcia. Po matce zostały mi tylko trzy czy cztery fotografie, bo kiedy umarła, miałam zaledwie dwadzieścia parę lat i przeżywałam wtedy okres ubóstwa i chaosu. Na tym zdjęciu matka uśmiechała się promiennie i poczułam, że przesyła mi wiadomość, bym wiedziała, że jest niedaleko.

Magia duchowej łączności na tym się nie skończyła – wróciłam do tego snu i zaczęłam zgłębiać każdy szczegół: przypomniałam sobie między innymi charakterystyczną tabliczkę z nazwiskiem panieńskim mojej matki. Poszukałam go w Google’u i osłupiałam, kiedy znalazłam je na drzewie genealogicznym stworzonym przez jakiegoś dalekiego krewnego z Holandii, który w internecie starał się zrekonstruować swój rodowód. Moja mama żyła i zmarła przed epoką internetu, dlatego zawsze mi się wydawało, że w sieci nie ma o niej żadnych wzmianek. Na tej odnalezionej stronie był podany adres e-mailowy, więc napisałam do tego krewnego i – by nie przedłużać – on skontaktował mnie z dziećmi siostry mojej matki. Wiedziałam, że mam krewnych w Holandii, ale ponieważ mama pokłóciła się z siostrą, nigdy nie miałam z nimi kontaktu i nie wiedziałam nawet, jak się nazywają. Nim minął tydzień, przeszłam od samotności do oblężenia przez pięcioro holenderskich kuzynów, którzy aż się palili do kontaktu i interesowali się sprawami duchowymi! Przestałam być sama. Okazało się, że mam rodzinę – dużą rodzinę – poza tym mama wyciągnęła do mnie rękę zza grobu i przemówiła we śnie, żeby mi powiedzieć, iż jestem częścią czegoś większego i że moje życie ma sens, a ona jest bliżej mnie niż kiedykolwiek dotąd.

To niezwykłe doświadczenie pobudziło mnie jak nic innego nigdy wcześniej, więc po roku czy dwu latach ociągania się z pisaniem o sprawach duchowych w nim właśnie znalazłam inspirację, by wreszcie wziąć się do roboty i stworzyć tę książkę. Przez cały urlop naukowy, który wzięłam na pisanie, wciąż napływały do mnie listy i e-maile, a ja – przyznaję ze wstydem – nie odpowiadałam na nie równie sumiennie jak we wcześniejszych latach. Wreszcie położyłam kres temu odkładaniu na później i zabrałam się na dobre do odpisywania na wszystkie po kolei. Kiedy tak czytałam jeden list za drugim, mój związek ze światem duchowym doznawał raz za razem odnowienia i wzmocnienia. Znów zaczęłam czuć, że z moim światem jest wszystko w porządku. Piszący do mnie ludzie byli niczym latarnie promieniujące światłem i nadzieją – po raz kolejny przypominali mi, że niebo istnieje na ziemi.

Chciałam napisać książkę, która pomogłaby ludziom przechodzącym okresy zwątpienia, izolacji i rozpaczy podobne do tego, którego doświadczyłam, a także pomogłaby im odkryć własne sposoby ponownego nawiązania łączności z niebem. Chciałam opublikować wiele cudownych historii, które ludzie ciągle mi nadsyłali, nawet wówczas, kiedy mnie samą dręczyły wątpliwości, ponieważ wszystkie te historie to niezwykłe przykłady, że niebo może mówić na nieskończenie wiele przeróżnych sposobów.

O historiach zawartych w tej książce

Wszystkie te historie pochodzą od zwykłych ludzi, których udziałem stały się pewne niezwykłe doświadczenia. Ja sama nie jestem spirytystką, medium ani „anielicą”. Jestem zwykłą mamą dwójki dzieci, która przeżyła niezwykłe wydarzenia.

Uważam, że mam wiele szczęścia, wierząc w niebo; wiedząc, że każdy z nas ma Anioła Stróża, który strzeże go przez całe życie, jest źródłem pociechy w mrocznych czasach i może rozświetlić nasze myśli, pomagając na naszych ścieżkach, jeśli tylko mamy odwagę o to prosić. Otwarte umysł i serce niweczą barierę między niebem a ziemią; czasem może się nawet udać uchwycić chwilę przebłysku nieba na ziemi – w ulotnym doznaniu, kiedy jakiś zbieg okoliczności zapiera dech w piersiach, a może gdy ktoś zjawia się nam we śnie albo na swojej drodze nieoczekiwanie dostrzegamy znak, kiedy czujemy, że ktoś nie całkiem z tego materialnego świata się nami opiekuje, dodaje nam otuchy i wlewa w serca natchnienie. Ta wiara to mój wielki dar.

A oto jeden zaledwie przykład sytuacji, kiedy obecność nieba w moim życiu okazała się dla mnie błogosławieństwem. Kiedy byłam młodsza, miałam obsesję na punkcie gimnastyki – byłam od niej wręcz uzależniona. Mogłoby się wydawać, że nie było w tym nic szczególnie groźnego, ale ta obsesja naprawdę zaczynała negatywnie odbijać się na moim zdrowiu. Tyle że wówczas nie zdawałam sobie z tego sprawy; miałam wrażenie, że ćwiczenia to jedyna rzecz w moim życiu, która nie tylko jest dla mnie oparciem, ale też czymś, nad czym potrafię zapanować. W rzeczywistości jednak wymykało mi się to spod kontroli i całkowicie uzależniłam się od ćwiczeń, które warunkowały poczucie własnej wartości i dobre samopoczucie na cały kolejny dzień. Dużo biegałam, więc jeśli z jakiegoś powodu nie mogłam danego dnia biegać, później przez cały czas starałam się wymyślić, jak by tu kolejnego dnia nadrobić stracony czas treningu. Podobnie jak z każdym uzależnieniem, zaczęłam potrzebować więcej ćwiczeń, by czuć się tak jak wcześniej, aż w końcu nie byłam w stanie uzyskać tego samego poczucia, że panuję nad wszystkim, ponieważ odpowiedzialność za odczuwanie własnego „ja” przeniosłam na coś, co nie mogło dać mi szczęścia ani zadowolenia.

W kulminacyjnym momencie tych obsesyjnych zachowań pewnego ranka biegłam zwykłą trasą, kiedy nagle musiałam się zatrzymać, żeby zawiązać sznurówki. W pobliżu była ławka, na której siedziały dwie kobiety w identycznych niebieskich żakietach. Niechcący podsłuchałam, jak jedna z nich mówi do drugiej, że na szczęście rozwiązane sznurowadła zmusiły mnie do przerwy, bo jej zdaniem powinnam się częściej zatrzymywać – tak marnie wyglądałam, kiedy obserwowała mnie podczas biegania. Mijając je, pełna oburzenia uśmiechnęłam się szeroko (i sztucznie), po czym pobiegłam dalej.

Następnego dnia aż trudno mi było w to uwierzyć, ale sznurówka rozwiązała mi się dokładnie w tym samym miejscu, tyle że tym razem tego nie zauważyłam i się potknęłam. Jakiś uprzejmy pan zerwał się z ławki i pomógł mi wstać, podprowadził mnie, bym usiadła i złapała oddech. Siedzieliśmy w tym samym miejscu co tamte dwie panie. W trakcie rozmowy dowiedziałam się, że ten mężczyzna także widuje mnie dość często, kiedy biegam, ponieważ lubi spacerować wczesnym rankiem; powiedział, że jego zdaniem muszę być bardzo zdyscyplinowana i że podziwia tę cechę. Wspomniałam mu o dwóch kobietach widzianych przeze mnie dzień wcześniej i o tym, jak niepochlebnie się o mnie wyrażały; kiedy opisując ich wygląd, powiedziałam, że były ubrane w identyczne niebieskie żakiety, nieznajomy przerwał mi i wyglądał na wstrząśniętego moimi słowami. „Bo widzi pani, moja żona i jej siostra bliźniaczka zginęły razem w wypadku samochodowym i zawsze nosiły takie same niebieskie żakiety. Pani musi być posłańcem, wybranym, by przekazać mi wiadomość, że w jakiś sposób one są tu przy mnie i że u nich wszystko w porządku! To niesamowity dar, dziękuję”.

Ten człowiek wyglądał jak ktoś, kto odzyskał spokój – cóż za wspaniała chwila tu, na ziemi. Ja również postanowiłam posłuchać zawartego w tym wydarzeniu przesłania skierowanego do mnie. Tego dnia wróciłam do domu spacerem, spokojnie, z otwartymi oczami przyglądając się na nowo okolicy, zamiast biec, mijając wszystko bez patrzenia. Z czasem udało mi się wypracować bardziej wyważone podejście do zdrowia oraz gimnastyki i okazało się, że przy okazji zaczęłam się dużo częściej uśmiechać – nie sztucznie szczerząc zęby, lecz z serca. Przestałam szukać bez ustanku szczęścia na zewnątrz, a zaczęłam zauważać je w sobie. Nie obyło się też bez ogromnego bólu, ale rozpoczęłam proces leczenia się, zaczęłam uwalniać się od dawnych wyobrażeń na temat doskonałości i zastąpiłam samokrytykę większą akceptacją i miłością. Nie zapomnę nigdy, jak tamtego dnia wiadomość z nieba pomogła mi zmieniać własne życie. Są takie chwile, kiedy wszystko staje się inne, kiedy odkrywamy poczucie wolności i zgadzamy się na to, że życie może zostać przemienione. Rozwój duchowy to w końcu rozwój własnego „ja”.

Powszechnie uważa się, że aby porozumiewać się z niebem, trzeba być medium albo mieć jakiś szczególny dar. To zrozumiałe, a jednak błędne przekonanie: w rzeczywistości przebłysku nieba może doświadczyć każdy. Niebo nie dyskryminuje nikogo! Wszyscy, którzy przysłali mi swoje historie, to zwykli ludzie prowadzący zwyczajne życie. Wielu z nich wcześniej nie było nawet szczególnie religijnych ani duchowych – ale przydarzyło im się coś nadzwyczajnego, co przekonało ich, że usłyszeli głos z nieba, co na zawsze odmieniło ich życie, i wszyscy chcieli podzielić się własną historią w przekonaniu, że moi czytelnicy znajdą w tych opowieściach pociechę, nadzieję, inspirację i wskazówki. Z tego, co wiem, wszystkie przytoczone niżej historie są prawdziwe – nie mam powodu wątpić w szczerość ludzi, którzy do mnie piszą. Pewne opowieści zostały przeredagowane, a w sytuacjach wymagających ochrony tożsamości lub takich, co do których miałam mocne przekonanie, że ze względu na osobisty charakter opisanych doświadczeń takie rozwiązanie będzie najlepsze, zmieniono też imiona postaci – ale w świetle posiadanej przeze mnie wiedzy wszystkie opisy są całkowicie prawdziwe.

Czas na niebo

Na wszystko przychodzi odpowiedni czas, a nigdy nie było właściwszego niż właśnie teraz, by niebo się nam objawiło i dotarło do nas ze swoim przesłaniem. Przez wiele lat zbierałam historie ludzkich doświadczeń związanych z aniołami oraz światem duchów i zauważyłam, że najwyraźniej te kontakty się nasilają, chociaż żyjemy w epoce, kiedy bardziej prawdopodobne mogłoby się wydawać, że to nauka i rozum będą wypierać wiarę i tajemnicę. Wprawdzie rzeczywiście daje się odnotować pewien spadek religijności, to jednak sądzę, że w tych niespokojnych czasach nastąpił też gwałtowny wzrost głodu duchowego, widoczne jest pragnienie znalezienia w naszym świecie sensu, dobroci i miłości. Mnie osobiście wydaje się, że wygląda to niemal tak, jakby duchy rozpoczęły zdecydowaną kampanię; one wiedzą, że nadszedł właściwy moment. Dlatego, jeśli zdarza nam się czasem odczuwać dezorientację, samotność czy strach, możemy sobie przypomnieć, że tuż przy nas są czyste duchowe istoty, otaczające nas miłością i współczuciem.

To wręcz fascynujące, w jak tajemnicze sposoby czytelnicy znajdują często drogę prowadzącą do moich książek – czasem ktoś im je daje, czasem znajdują je w metrze albo w bibliotece, kiedy szukają czegoś innego. Każdemu, kto czyta teraz tę książkę, było to pisane.

O tej książce

Praca nad książką po raz kolejny odnowiła i ożywiła moją łączność ze światem duchowym, pomogła mi na nowo spojrzeć na dotychczasowe życie i zdać sobie sprawę, że chociaż nie czułam obecności nieba, ono było przy mnie przez cały ten czas – tylko ja nie umiałam tego dostrzec. Mam szczerą nadzieję, że lektura książki pomoże wam dostrzegać te chwile, w których mówi do was niebo, i posłuży jako katalizator wiary w jego istnienie; chcę pokazać, że każdy może otworzyć serce i umysł, każdy może jasno i wyraźnie usłyszeć głos nieba.

W kolejnych rozdziałach zawarłam część z niesamowitych historii na temat porozumiewania się z tą drugą stroną, przysyłanych mi w ostatnich latach. Znajdzie się tam również miejsce na wskazówki, w jaki sposób można rozpoznać sygnały z nieba, jak samemu do niego mówić, oraz – co najważniejsze – jak słuchać nieba. Rozdziały od drugiego do piątego zajmują się najczęstszymi bodaj sposobami, w jakie może do nas przemawiać niebo: w sygnałach dawanych nam przez intuicję, przez sny, zbiegi okoliczności i znaki, a w rzadkich wypadkach w wizjach aniołów i duchów. W każdym rozdziale znajduje się mnóstwo historii pochodzących od moich czytelników. W centrum uwagi rozdziału szóstego znajdziecie się jednak wy. W tym rozdziale przyjrzymy się, w jaki sposób możecie prowadzić własne rozmowy z niebem. Napisałam go zwłaszcza dla tych, którzy uważają, że nie zdarzyło im się jeszcze doświadczyć przebłysku nieba i nie rozumieją dlaczego.

Każdy, bez względu na wiek, pochodzenie, wyznawaną wiarę czy jej brak, może zobaczyć przebłysk nieba na ziemi. Nie jest to przywilej zastrzeżony dla nielicznych wybranych, najpobożniejszych, wyjątkowo religijnych czy najczystszych! Każdy z nas już od urodzenia ma zdolność dostrzegania ducha w ten czy inny sposób, jeśli tylko wie, jak i gdzie go szukać. Potraktujcie tę książkę jako przewodnik, który pokaże wam, gdzie znaleźć drogowskazy czy strzałki kierujące wasz wzrok na niebo.

Próbuję uwolnić twój umysł, Neo. Ale mogę tylko wskazać ci drzwi. To ty musisz przez nie przejść.

Morfeusz w filmie Matrix[1]

ROZDZIAŁ DRUGI

Kiedy niebo mówi

Nasze życie zaczyna się kończyć w dniu, w którym zaczynamy przemilczać ważne tematy.

Martin Luther King

Porozumienie opiera się na sposobie, w jaki nawiązujemy ze sobą łączność; w jaki nawzajem się rozumiemy i udzielamy sobie wskazówek. Rzecz jasna, najoczywistszym sposobem porozumiewania się jest ludzka mowa, konkretny język, ale jest bardzo dużo innych sposobów prowadzenia rozmów z niebem. Możemy się z nim łączyć przez sny; czasami niebo daje nam znaki w postaci różnych przedmiotów (mogą to być ptasie piórka, podchodzące blisko nas zwierzęta lub podlatujące do nas ptaki) albo w postaci zbiegów okoliczności. Czasami taka rozmowa dokonuje się gdzieś głęboko w naszym sercu – nagle czujemy wzmożony przypływ intuicji albo odnosimy wrażenie, jakbyśmy mieli bezpośredni dostęp do własnej mądrości, która oświetla nam drogę.

W tym rozdziale zbadamy kilka z częstszych sposobów, dzięki którym możemy usłyszeć głos nieba oraz zdobyć inspirację do pójścia naprzód, wsłuchując się w świat ducha i mówiąc do niego. Zdarzają się chwile, kiedy człowiek doświadcza jakiejś niesamowicie dramatycznej boskiej interwencji i wierzy, że jakiś znak czy też wiadomość z nieba ocaliły życie jemu albo bliskim mu osobom. Poza tym jest też wiele znacznie subtelniejszych sposobów, dzięki którym zwracamy uwagę na wiadomość z nieba; dzieje się tak, kiedy niebo przemawia do nas przez intuicję czy zbiegi okoliczności albo odpowiada na nasze modlitwy czy pytania.

We wszystkich rodzajach porozumienia z niebem stałe jest to, że u ich podstawy leży język oparty na miłości. Uczucia są podstawowym językiem istot niebieskich. Kiedy niebo wyciąga do nas rękę i chce nas jakoś dotknąć, często odczuwamy coś na kształt emocjonalnego przytulenia. Czujemy się spokojni i bezpieczni; doznajemy wzmocnienia wewnętrznej siły, ufności i odwagi. Może to polegać na odczuwaniu obecności duchów, które spieszą nam z pomocą, możemy też doświadczać niespodziewanej chwili całkowitej jasności, niczym błysku zrozumienia, dzięki któremu wiemy, w którą stronę iść. Kiedy to my wyciągamy rękę w modlitwie – przez co niekoniecznie rozumiem modlitwę religijną, ale zwykłą sytuację, w której prosimy o pomoc albo sami spieszymy z miłością do innych potrzebujących – może się zdarzyć, że otrzymamy odpowiedź pod postacią dobrego znajomego, który pojawia się pod naszymi drzwiami, albo w formie zdania stającego nam przed oczami, gdy otwieramy książkę. Istnieje tak wiele sposobów, w jakie niebo może przesłać nam wiadomość; mamy oczy i uszy otwarte, pozostajemy w łączności ze wszystkimi zmysłami, by za ich pośrednictwem mogło do nas dotrzeć nieco niebiańskiej pomocy.

Znanych jest wiele historii ludzi, których uratowała niebiańska interwencja albo nawiedziły ich duchy czy też niebiańscy przewodnicy, ludzi, którzy ocaleli wbrew wszelkim przeciwnościom. Chciałabym podzielić się niektórymi z tych opowieści. Być może nie pisano o nich w gazetach, ale od wielu lat codziennie przysyłają mi je zwykłe osoby. Mnie te historie pokazują, że każdemu z nas mogą przytrafić się najbardziej nadzwyczajne rzeczy. Tego rodzaju doświadczenia są rzadko spotykane: jest dużo bardziej prawdopodobne, że niebo będzie do nas przemawiać w subtelniejszy sposób, na przykład przez zbiegi okoliczności czy nagle, jakby całkiem znikąd zjawiającą się pomoc. Ja jednak uważam, że te historie są tak podnoszące na duchu i inspirujące, że chciałam kilkoma z nich się tutaj z wami podzielić.

Jedną z najbardziej intrygujących opowieści przysłał mi parę lat temu pewien pan o imieniu Arnie.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

[1] Wszystkie cytaty, o ile nie zaznaczono inaczej, w przekładzie tłumacza lub bliżej nieznanym, lecz znajdującym się w powszechnym użytku.

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz