Spis treści

Prolog

Rozdział I. Leśne ostaje

Rozdział II. Droga w jedną stronę

Rozdział III. Arena

Rozdział IV. Na pohybel

Rozdział V. Czarne Słońca

Rozdział VI. Pod Gwerną

Rozdział VII. „Nie ma Róży bez Łupieżcy”

Rozdział VIII. Szlachetna rasa

Rozdział IX. Trzeci dziedzic

Epilog. Nohvicaen

Prolog

Wieś Lireien,

Ayrelen – kraj ludzi i wolnych elfów.

Rok 1250 rachuby ludzkiej.

– Nie tak szybko, paniczu!

Słysząc krzyk, ciemnowłosy młodzieniec zatrzymał konia i odwrócił się do zdyszanego elfa.

– Trochę kondycji, Jensenie! – zawołał.

– Łatwo tak waszej miłości mówić, gdy ma się dwadzieścia dwa lata. Pogadamy, kiedy panicz będzie miał sto siedemdziesiąt, jak ja – odrzekł tamten, z trudem łapiąc oddech.

– Co znaczy sto siedemdziesiąt lat dla elfa? – zaśmiał się młodzieniec.

– Zapewniam panicza, że to już całkiem sporo. Na przykład przedstawiciele ludzkiej rasy zazwyczaj w tym wieku nie czują się zbyt dobrze.

– Zobaczymy, a może i na mnie kostucha dłużej wyczeka, elfie – roześmiał się młodzieniec. – Wracamy, choć żałuję, bo chętnie bym jeszcze został.

– Wasza miłość w ogóle niezmęczony?

– Nasza miłość zbyt młody, by się męczyć! – zakrzyknął. – Ha! Jedźmy.

Obaj ruszyli truchtem w stronę zamku. Wiał wiosenny wiatr i grzywy wierzchowców powiewały na wietrze.

– Wiesz co, Jensenie? – powiedział nagle młodzieniec – pojedźmy przez wieś!

– Panicz Aerdin mnie zamęczy, a panienka Jurril pewnie zajęta – wygłosił elf tonem cierpiętnika.

Aerdin roześmiał się.

– Dłuższa przejażdżka dobrze ci zrobi.

– Jak wasza miłość sobie życzy.

– No to chyżo, przecież chcemy zdążyć na śniadanie! – krzyknął, uderzając piętami w końskie boki.

Stary sługa jedynie westchnął, patrząc, jak młodzik gna na złamanie karku.

Nagle chłopak poczuł coś niepokojącego. Zwolnił, zatrzymał się całkowicie i wciągnął łapczywie powietrze.

– Czemuż to wasza miłość tak przystaje? – spytał elf, gdy dogonił swego pana.

– Jensen… czujesz to?

– Co?

– Dym.

Stary elf pociągnął nosem.

– Rzeczywiście, czuć dym, wasza miłość – odparł po chwili.

– Coś się pali. To ze wsi chyba… Patrz! Słup dymu! Za mną! – Aerdin ruszył galopem, popędzając wierzchowca. Lodowaty wiatr smagał go po twarzy, ale on nie zwracał na to uwagi. Z każdym pokonanym odcinkiem zapach dymu stawał się coraz intensywniejszy. Im bliżej był wsi, tym bardziej był pewien, że dym pochodzi właśnie stamtąd.

Gdy dojechał na miejsce, powitał go zapach krwi i krajobraz po rzezi: palące się domy i ciała martwych wieśniaków, na których ucztowały już wrony. Gorąca jeszcze krew zalewała ziemię. Nigdzie nie było widać żywego ducha.

Tylko ogień i krew, a w powietrzu drży odgłos krakania.

Aerdin siedział na koniu, rozglądając się wokół, aż dołączył do niego Jensen. Siwy elf zatrzymał się na środku. Milczał dobrą chwilę, aż w końcu spytał, ni to siebie, ni to pana:

– Któż mógłby uczynić coś takiego?

Aerdin nie odpowiedział. Zeskoczył z konia i kopniakami otwierał poszczególne wieśniacze chałupy. Nic, jeno trupy z popodrzynanymi gardłami.

Kiedy Aerdin znalazł się przy ostatnich drzwiach, usłyszał urwany wdech. W środku pusto. Jedynie stół, krosno, stara szafa. Natychmiast ją otworzył.

W środku siedziała schowana młoda dziewczyna. Miała policzki mokre od łez, oczy czerwone od płaczu.

– Co tu się stało, do kurwy nędzy?! – ryknął młodzieniec.

– Panie… – szepnął Jensen za plecami.

– Mów, wieśniaczko!

– No bo… – zaczęła przerażona. – Byłam w domu i krosnem stukałam. I nagle posłyszałam krzyki. Wyjrzałam za drzwi chaty i od bartnika po garncarza bandyty straszliwe! I wszyscy mieli miecze i wszystkich zabijali! Z domów ludzi wyciągali, wszystkim gardła podcinali! No i się do szafy schowałam, i mnie nie znaleźli. Ale wszystkich innych złapanych, ino zabili! Nawet dzieci! Kobiety zhańbili, a potem jak jakie świnie zarżnęli!

W oczach chłopaka malowały się gniew i rozpacz, ale usta miał zaciśnięte – milczał.

– Bogi! Domy spalili, zwierzęta wybili! Co ja jeść teraz będę?! – lamentowała dziewka.

– Milcz, chłopko! – wrzasnął Aerdin, pchnąwszy wieśniaczkę pod ścianę.

Wybiegł z chaty i wskoczywszy na wierzchowca, pognał w stronę domu.

Umysł podsuwał Aerdinowi najgorsze myśli. Pędził, aż jego oczom ukazał się zamek. Dom, który domem już nie był. Młodzieniec wjechał przez otwarte wrota i zobaczył na placu kilku ludzi. Natychmiast zeskoczył z konia i nim zdążyli sięgnąć po broń, jeden dostał sztyletem w szyję. Aerdin wyrwał miecz z martwej dłoni i zabił trzech pozostałych. Jego powieki kleiły się od krwi, czuł lepką juchę na rękach, czuł jej zapach w nozdrzach.

Gdzieś w oddali błyskawica przecięła niebo, krople deszczu zabębniły głucho o dach.

Jak w ponurej opowieści.

Aerdin sprawdzał komnata po komnacie, sala po sali. Nie znalazł niczego prócz krwi i zwłok oraz paru tylko jeszcze napastników. Szybko stawali się martwi.

Przed gabinetem ojca czekało na niego kilkanaście trupów. Krew jego sług mieszała się z krwią napastników.

A w kącie kolejne dwa ciała, w których chłopak rozpoznał ojca i matkę.

Leżeli z jeszcze krwawiącymi ranami, jeszcze z mieczami w prawicach, lecz już martwi. Chłopak klęknął w kałuży krwi. Po policzku spłynęła łza. Przygryzł wargi, aż poczuł w ustach smak krwi. Ręce mu drżały jak w gorączce, czuł się słabo. I klęczał, nic nie mówiąc, nie poruszając się.

Szelest elfich kroków rozniósł się po zamku, a chwilę później do komnaty wszedł Jensen. Klęczący nie odwracał się. Niebo nadal płakało, obmywając deszczem z krwi zamkowy dziedziniec.

Elfi sługa, zasmucony, nic nie mówił. Po prostu wiedział, że nie powinien przerywać tej ciszy.

W końcu Aerdin wstał.

– Panie mój… co teraz? – spytał elf.

Chłopak spojrzał na elfa. Otarł z twarzy rozmytą krew, zacisnął zęby.

– Teraz? – warknął. – Teraz zemsta.

Rozdział I
Leśne ostaje

Wieś Wisielcze Marnoty, południe królestwa Derveny.

Rok 1268 rachuby ludzkiej.

Było zimno.

Zimno w nocy, jeszcze chłodniej za dnia. Wieśniacy snuli się po wsi, znając już swój nędzny los i nie spodziewając się niczego nowego.

Ale zmierzch przyniósł pewną odmianę. Gdy słońce zaszło, do wioski przybył jeździec. Jakiś dziwny był to jeździec. Wydawało się, że rycerz, bo płaszcz oficerski nosił, na dobrym koniu jechał i przy siodle miecz miał przypięty, ale ani tarczy ani herbów, ani służby przy sobie nie miał.

Dziwić się zatem można, czego tu taki szuka, skoro wieś odsunięta od głównych gościńców. Tacy goście nie zwiastowali jednak niczego dobrego.

Bo skoro szlachcic, to można się spodziewać, że z nowym podatkiem albo z innym gwałtem przystrojonym szlachecką pieczęcią?

Śnieg chrzęścił pod chodakami wieśniaków i kopytami karego wierzchowca rycerza. Nieznajomego otoczyły dzieci i żebraki, prosząc co łaska. Rzucił parę monet, nie otwierając nawet ust i nie zaszczycając brudnej hołoty szlacheckim spojrzeniem.

Przy budynku karczmy rycerz zatrzymał konia, zeskoczył zeń i go uwiązał przy drzwiach. Pozdrowił skinieniem głowy wiszący na ścianie posąg sukuba i wszedł do środka.

Nie było tam tłoku. Byli jedynie karczmarz, kilku okolicznych gości chuchających w kości, a jakiś podróżny jadł coś w kącie. Dwaj drwale prowadzili prostą rozmowę przerywaną tylko wybuchami śmiechu i popijaniem grzanego piwska.

Zwykła wiejska karczma: Zapach kapusty i wiejskiego ubóstwa; zapach piwa i głosy żebraków umierających pod ścianą z zimna.

Nieznajomy podszedł do krzywego stołu, za którym karczmarz leniwie stukał palcami o blat. Na łysiejącej głowie gospodarza zostało już niewiele brązowych włosów, a siwy pierścień brody, otyłość wieśniaka oraz jego brudna płócienna koszula i spodnie nadawały mu niechlujny wygląd.

– Chcę wynająć pokój – przemówił rycerz.

Głos miał opanowany, nieco zimny, choć czysty.

– Kosztować będzie, bo izba potrzebna.

Podróżnik rzucił obojętnie cztery miedziaki derveńskie.

– Powitać szanownego pana! – ryknął karczmarz, chciwie łapiąc pieniądze.

Szanowny pan nie raczył odpowiedzieć.

– Cajra! Zaprowadź no szanownego pana na górę! – huknął gospodarz do karczemnej dziewki.

– Nakarmcie mego konia i zaprowadźcie do stajni. Jeśli coś ukradniecie, kark wam skręcę – rzucił szlachcic.

Karczmarz uśmiechnął się nieszczerze, niemal kpiąco.

– Służę uprzejmie, szlachetny panie. I jeszcze jedno: Witamy w Wisielczych Marnotach.

***

Nieznajomy siedział w niewielkiej izbie na piętrze, spożywając lichy posiłek. Nie za wiele było tu sprzętów. Krzywy stolik z krzesłem, siennik z kocem i rozpadająca się skrzynka. Z dachu kapał roztapiający się już śnieg. Rudera.

„Czyli jak zwykle” – pomyślał wędrowiec.

Dopiero teraz, kiedy kaptur nie zasłaniał twarzy nieznajomego, widać było jego rysy twarzy. Włosy miał krótkie, ciemnobrązowe, po szlachecku obcięte. Twarz jego zdobiło kilka blizn, jedna przy szyi, jedna przy ustach, dwie inne na policzku. Oczy miał ciemne i podobnie jak włosy – brązowe.

Twarz miał trudami wojen i samotnych wędrówek poznaczoną. A mimo to wyglądał dość młodo, może nawet zbyt młodo jak na kogoś, kto tyle już widział.

„Eyvle’via me’vayle, zeve via’vayle” – jak mawiały elfy.

Nieznajomy usłyszał pukanie.

– Wejść! – warknął.

W drzwiach stanęła dziewczyna – Cajra.

– Potrzeba czego jeszcze, panie? Jadła, wina? – spytała uprzejmie.

– Wychodzę – rzucił krótko, stając przed zaskoczoną dziewczyną.

Ta nie odezwała się słowem, jedynie omiotła go wzrokiem.

– Konia nie biorę. Nie ruszać moich rzeczy. Bywaj, dziewko.

– Oczywiście. Zrobię, jak każesz, panie…

– Wołają na mnie Aerdin.

Narzucił na siebie płaszcz i wyszedł.

***

Na dworze było już ciemno, noc bezgwiezdna, wiatr wył potępieńczo, w dodatku mróz bawił tu w najlepsze.

W takie noce jak ta żebracy zwykli się zakładać, który z nich nie doczeka poranka. Na ulicach nie było już nikogo prócz nich, jedynie paru schlanych wracających z karczmy i kilku roześmianych wieśniaków zmierzających do oberży, żądnych mocnych trunków i gry w kości. I maszerującego rycerza w milczeniu mijającego podśpiewującą hołotę.

Aerdin przeklinał teraz w myślach, że zgodził się na spotkanie właśnie tutaj. Osobiście wybrałby oberżę, ale Znajomy wolał coś ustronniejszego. A co by nie mówić: w zaułkach o takiej porze i przy takiej pogodzie było naprawdę ustronnie.

Nie minęła chwila, a podeszła do niego zakapturzona postać.

– Najpiękniejsze dziewki… – oznajmiła po chwili milczenia.

– …to te, na które Cię nie stać – odparł Aerdin.

– Chodź szybko – odrzekł tamten, słysząc właściwy odzew.

Rycerz udał się za nim. Doszli do chałupy stojącej na uboczu. Z zewnątrz dom wydawał się pusty, jedynie dym wydobywający się z dziury w dachu świadczył o czyjejś obecności. Weszli do środka.

Mimo żeliwnego piecyka ustawionego w kącie, było tu niewiele cieplej niż na dworze. Jedynymi tu obecnymi byli Aerdin, „przewodnik”, i kilku dryblasów przegrywających pieniądze w kości. W kącie, przy drabinie, leżały niechlujnie rzucone toporki i krótkie pałki.

„Przewodnik” zdjął łatany kaptur, uniósł palec do góry i odezwał się do rycerza:

– Szef czeka.

Mężczyzna, który go tu przyprowadził, był staruchem, zapewne miejscowym biedakiem. Stary żebrak włóczący się nocą po zaułkach i opuszczonych domach nie jest niczym niezwykłym, a Znajomy lubił takich wynajmować.

– Szef czeka! – powtórzył z naciskiem najwyższy z mięśniaków, wskazując drabinę.

– Słyszałem, kmiocie – odwarknął rycerz.

Zerknęli na niego groźniej, mruknęli coś pod nosem. On zaś spojrzał na nich tak zimno i pogardliwie, że w końcu spuścili wzrok. Wtedy podszedł do drabiny i wspiął się na górę.

***

Znajomy siedział na koślawym krześle za suto zastawionym stołem. Był wysoki, bez zarostu, włosy miał złociste, do tyłu w nieładzie zarzucone, oczy piwne, a piegowaty policzek zdobiła niewielka blizna. Kobiety mawiały, że jest diabelnie przystojny, do czasu, aż danej kobiety nie zdradził albo jej nie porzucił. A to miał w zwyczaju czynić często. Prócz tego nosił skórzane buty na stopach, na nogach szerokie spodnie, na piersi płócienną koszulę i starą, skórzaną kamizelkę z nieudolnie doszytymi rękawami.

No i oczywiście był pijany. Zwykle, nie tylko teraz.

W jego ręku spoczywał kielich czerwonego wina, którym Znajomy hojnie częstował podłogę i stół, rozlewając trunek, a drugim ramieniem obejmował jakąś miejscową ślicznotkę, którą ochoczo całował po szyi. Była całkowicie naga.

– Nie spodziewałem się ciebie tak późno – mruknął niechętnie, odwracając się do Aerdina.

– Mamy do pogadania – odparł chłodno wędrowiec.

Znajomy westchnął, zwrócił się do panienki:

– Muszę porozmawiać z moim gościem. Wydaje mi się, że musisz już iść, Izavielo, może przyjdziesz jutro?

Kobieta wstała, wyszarpnęła kielich z jego ręki, chlusnęła mu zawartością w twarz, spoliczkowała go i syknęła:

– Mam na imię Airanna!

Wściekła zabrała leżącą na ziemi suknię, ubrała się, założyła płaszcz i wyszła z komnaty odprowadzona wzrokiem Znajomego.

– Rzeczywiście, Izaviela była w Karissie. No nic, nie dziś, to jutro – roześmiał się i spytał: – Co tam słychać, przyjacielu?!

– Nadal mam ochotę cię powiesić – odparł Aerdin, na co Znajomy parsknął śmiechem.

– Wesoły, jak zwykle. Częstuj się jadłem i napojem – odrzekł, wpychając do ust kawał pieczonej świni. – Informacje są w cenie, w dobrej cenie. Najwyższej u możnych, oficerów armii, zazdrosnych żon.

– I dlatego najmujesz sobie tę hałastrę, co siedzi na dole?

– Za te pieniądze nikt inny nie zgodzi się za mną łazić.

– Dosyć chędożenia. Ja tu po wieści jestem. Coś dla mnie znalazł?

– Słuchaj – twarz Znajomego stała się teraz pełna powagi. – To były Czarne Słońca i Zabójcy Róży.

– Skąd wiesz? – spytał zaskoczony rycerz, na co informator roześmiał się szczerze.

– Ta-jem-ni-ca – odparł. – Nawet tobie nie powiem. Ale informację sprawdziłem, prócz tego przebadałem kilku oficerów. Choć do samych dowódców najemnych dotrzeć nie zdołałem. Po prostu: odpowiedni oficerowie dostali wytyczne, gdzie mają uderzyć, poszli i – jak to mówią – hordą waszmościowie!

– Co jeszcze?

– Nie działali sami. Atakowali razem z innymi, a to z pewnością najemnicy nie byli. Kto? Jeszcze nie wiem, choć mogę przypuszczać że z Derveny albo ze wschodu. Było paru oficerów, być może wojskowych z Tevranu.

Znajomy skończył mówić, nastąpiła krótka chwila milczenia. Aerdin rozmyślał nad tym, co usłyszał, a w końcu zapytał:

– I tylko tyle dla mnie masz? Pomimo że zawdzięczasz mi życie i po tym, co mi zrobiłeś w Reaven’tall?

– Czasy ciężkie. Dużo pieniędzy mnie te wieści kosztowały. Trudno zdobywać informacje o wydarzeniach sprzed dwudziestu lat. Może to niewiele – odrzekł Znajomy, wzruszając ramionami – ale to cenne wiadomości i lepsze niż ich brak.

– Niech ci będzie… Czarne Słońca… – mruknął rycerz zamyślony. – Najemna armia z Perlawy i Kompania Zabójców Róży.

– Najlepsi skrytobójcy, jakich Hesten nosiło.

– Skąd wyruszają rekruci Czarnych?

– Z samej Karissy. Udajesz się tam?

– Może.

– Czegoś ci jeszcze trzeba?

– Mojej sakiewki – odparł rycerz, mrużąc oczy.

Znajomy prychnął niezadowolony, oddając świeżo zarekwirowaną sakiewkę.

– Zostaniesz tu na trochę? – spytał informator.

– Nie mogę. Jutro wyjeżdżam – odparł przybysz, zabrał kielich z dłoni gospodarza, upił łyka. – Daremna prośba, ale postaraj się w nic nie wpakować.

– Do następnego spotkania, jeśli tylko los zechce je zgotować.

– Mam nadzieję – odrzekł Znajomemu z szyderczym uśmiechem. Dopił zawartość kielicha i otworzył klapę w podłodze.

***

Po wyjściu z domu Znajomego Aerdin pragnął już tylko wrócić do swojej izby w karczmie. Czuł się zmęczony, a noc się już kończyła; wieś całkowicie już opustoszała, jakby panowała zaraza. Jedynie wiatr wył okrutnie, przeszywając chłodem ciało.

– Ej ty! Szlachciarzyku! – wrzasnął ktoś za plecami rycerza, a ten odwrócił się.

Kilka kroków od niego stali jegomoście spotkani wcześniej w chacie u Znajomego.

– Czyżbym zapomniał czegoś zabrać? – spytał Aerdin.

– My ci, kurwa, pokażemy szacunek dla ludu pracującego! Dawaj wszystko, co masz, a postaramy się nie zatłuc cię jak psa! – ryknął jeden, wymachując trzymanym w ręku kijem.

Reszta zbójów również uniosła broń, pomrukując przy tym groźnie.

– Możesz próbować szczęścia, kundlu – roześmiał się Aerdin.

Odsłonił płaszcz i wyszarpnął z pochwy miecz półtoraręczny. Niebieskie ostrze błyszczało w mroku nocy.

Jeden z nich skoczył ku niemu z rykiem, lecz rycerz, nie cofnąwszy się nawet o krok, po prostu jednym prostym cięciem odciął ramię napastnika, a kolejnym ciosem wbił ostrze w jego szyję. Pozostali, widząc śmierć kompana, ryknęli coś niezrozumiale.

– Grajcie, gdy ja zacząłem tańczyć – rzucił rycerz, ocierając krew z dłoni.

Ustawili się przy nim półkolem i rzucili się do chaotycznego ataku.

Reszta potoczyła się błyskawicznie.

W powietrzu zatańczyła niebieska stal, w uszach zagrało nieludzkie wycie bandziorów. Trzech z nich padło bez życia na ziemię, jeden tylko tarzał się z bólu po śniegu, brocząc juchą, przeklinając i jęcząc z bólu. Biały śnieg zabarwił się na kolor czerwonego wina.

Aerdin podszedł do niego, złapał go silnie za kołnierz.

– Powiedz Znajomemu, że jeśli chce czuć się bezpieczny, szczury mu nie wystarczą – to powiedziawszy, podniósł z ziemi płaszcz i ruszył dalej.

Nadal była noc, choć ranek zbliżał się już wielkimi krokami. Aerdin był zbyt zmęczony, by o czymkolwiek teraz myśleć. Nieprzespana noc i trudy poprzedniego dnia dawały o sobie znać.

Zaczynało świtać. Aerdin dowlókł się do gospody, wszedł do swojej izby i padł na siennik, jakby go w pierś dźgnęli. Zasnął niemal natychmiast.

***

Nazajutrz, gdy wyszedł na zewnątrz, wieś wydawała mu się strasznie opustoszała. Nikogo na zewnątrz nie było, wszyscy w domach siedzieli, jedynie jeden kmiotek stał przed chałupą, żując coś.

– Chłopie, dlaczego nikogo tu nie ma? – zagadnął go.

– Ano bo pan dzisiaj karać przychodzi – odparł.

– Jaki pan? Przecież od śmierci Varlana to ziemia niczyja.

– Ano, ale pan Kircholmem zwany, co niedaleko ma włości, uznał że Marnoty jego.

– Kircholm Krzywousty? – spytał szlachcic z niedowierzaniem.

– Ano! A nasz kapłan mu powiedział, że mowy nie ma. No to kapłana zabili. A dobry człek był, krowy doić pomagał, krew puszczać umiał. I nowego nam dali, tego jeszcześmy nawet nie widzieli.

– A karczmarz i sołtys?

– Sołtys uciekł. Do karczmarza przyszło kilku i też go zabili, a potem zajęli karczmę w imieniu Kircholma. A dzisiaj na wieczór przychodzą panowie Kircholma zabrać majątku dla niego, jako że podatek. I pewnie znowu kogoś powieszą.

– Skurwysyn.

– Ano niecny z niego jegomość.

– Żaden z was nie walczy?

– Nie, panie. Nie chcemy umierać, i tak by nas pobili. Jest tylko kilku nieludzi.

– A jeśli obronię was przed bandytami?

– Waść?

– Ja. Umiem mieczem machać. Sześćdziesiąt miedziaków derveńskich.

– Aż tyle?

– Zawsze możecie oddać wszystko, co macie Kircholmowi. Wybierajcie.

– Skąd mamy wiedzieć, że nie uciekniesz z pieniędzmi?

Szlachcic uśmiechnął się.

– Bo ja nie kłamię.

Chłopek spojrzał na niego spode łba i w końcu oświadczył:

– Dobra. Damy pieniądze.

***

– Wejść! – usłyszał Aerdin, gdy kilka razy uderzył w drzwi.

Wnętrze chałupy było ciasne, ciemne i zatęchłe. W środku za małym stołem siedziały trzy krasnoludy, w kącie stała młoda elfka czyszcząca strzały. Czarne proste włosy dziewczyny spływały aż do ramion, na które narzucony był zielony płaszcz, szyja owinięta była szarą chustą.

Czystokrwista elfka, a sądząc po ubiorze – wolnoklanówka. Oczy miała tak jak wszystkie elfy duże. Były one duże także w stosunku do innych części ciała, większe nawet od oczu ludzkich. Elfka miała też drobny nos, drobne usta i zapewne drobne elfie uszy, schowane pod kruczoczarnymi włosami. Wszystkie detale twarzy sprawiały wrażenie małych – oprócz pięknych, okrągłych, zielonych oczu. Rozmyślenia Aerdina przerwał grzmiący głos jednego z nieludzi.

– Czego tu? – warknął najtęższy z krasnoludów.

– Podobno chcecie bronić wioski – odrzekł ze stoickim spokojem Aerdin.

– Może, a co ci do tego?

– Walczę u waszego boku.

Na te słowa jeden z krasnoludów aż upuścił pasek.

– Wyjaśnij nam, po co więc za wieśniaków chcesz karku nadstawiać? – spytała elfka.

– Powiedzmy, że żywię pewną urazę do mości Kircholma. Możemy walczyć razem lub osobno. Wybierajcie.

Krasnoludy wymieniły między sobą kilka spojrzeń, po czym najtęższy odrzekł:

– Jestem Ferden. To są Fidel i Ragal z Shallen. A ta elfka w kącie to Varya z klanu Dhar’kel.

– Aerdin – oznajmił rycerz.

– Aerdin jaki?

– Aerdin z Ayrelen. Tyle chyba wystarczy.

– Nie chędoż, bo się sfajdasz! Pokazać ci miejsce, gdzie ja mam twoje tajemnice, a słońce nie dochodzi? – sapnął krasnolud.

– Ferden, skończ – odparła elfka. – Jego wola. Potem się dziwisz, że nazywają cię brodatym burakiem.

– Bo złamane kutasiny i mają dysonanse poznawcze, cokolwiek to znaczy. A teraz zapewne nasz człowieczyna spyta, dlaczego my bronimy wioski, skoro nikt nas tu nie lubi.

– Nie przejmuj się, rycerzu – odpowiedział Ragal. – Nasz brat to tak zawsze. Otóż to nasz dom. My tu mieszkamy, a domu nie porzucimy. Ludzie? Nie obchodzą nas.

– Wiecie, ilu może wystawić Kircholm? – spytał szlachcic.

– Na pewno więcej niż nasza piątka. Ale wiemy, skąd przyjdą: od strony tego pola z lasu. Zawsze tędy przychodzą.

– Macie jakiś plan?

Krasnoludy aż parsknęły, słysząc pytanie Aerdina.

– My nie potrzebujemy planu. Tak to tym skurwysynom wyperswadujemy, że zapomną, kto ich na świat wydał! – ryknął Ferden.

– A ja się z nim zgadzam – przyznała Varya. – Plan nam się przyda. Co zatem proponujesz, człowieku?

– Człowieku… – powtórzył wolno Aerdin, jakby rozmyślał nad znaczeniem słowa, po czym kontynuował: – Nie sądzę, by się nas spodziewali. Zaskoczeni pierzchną na nasz widok. Uderzmy dwójkami. Ja i któryś z was, a z drugiej strony pozostała dwójka. Varya ma łuk, ustawi się gdzie będzie jej wygodnie strzelać. Który z was idzie ze mną.

– Ja idę! – ryknął Ferden. – Zobaczymy, czy wiesz, jak się walczy.

– Wy dwaj, Fidel, Ragal, poradzicie sobie?

– No jasne, że sobie poradzą, nie są ludźmi – dudnił Ferden. – A teraz idź sobie, psujesz mi mój dysonans. Gadają, że koło zmierzchu zaatakują, czekaj na nas.

Aerdin wpatrywał się chwilę w kwadratową gębę krasnoluda, aż w końcu skinął głową i wyszedł.

***

Powoli wszedł do karczmy, nie zamknął za sobą drzwi. Oparł się o ścianę i krzyknął:

– Wszyscy prócz karczmarza – precz na zewnątrz!

Na chwilę karczma ucichła, po czy momentalnie wybuchła śmiechem.

Aerdin także się roześmiał, po czym złapał najbliższego z bywalców za kołnierz i wyrzucił go na pysk w śnieg i błoto.

Znowu wszyscy umilkli, a Aerdin nadal uśmiechnięty dobył miecza i oświadczył.

– Ostatniego, który tu zostanie, zabiję.

Bywalcy zaczęli opuszczać w pośpiechu izbę, zabierając ze sobą trzymane kufle, talerze z polewką, kawałki chleba. Chwilę później karczma była pusta, zostali jedynie Aerdin i karczmarz, który miał minę, jakby mu właśnie jajca ucięli.

– Nie lubię Kircholma. To bezlitosny skurwysyn – oznajmił Aerdin. – Ale to jeszcze nie powód, by cię zabić.

Podniósł jeden z zostawionych kufli, upił łyk piwa. Było paskudne.

– Czym ci zawinił poprzedni nieborak, żeś go jak wieprza zarżnął i teraz żerujesz na jego włościach?

Na twarzy karczmarza malowało się przerażenie.

– Panie, ja nie chciałem. To ten Kircholm mi kazał.

Szlachcic upił jeszcze łyk i chlusnął karczmarzowi piwem w twarz.

– Zbyt długo żyję, żeby się na to nabrać.

– Aj, aj panie! Przecie ja zarabiać muszę.

– Właśnie zarobiłeś na śmierć – odparł, przytykając ostrze do jego szyi na tyle mocno, aby spłynęła po nim strużka krwi.

– Oj nie, panie, litości, ja się zmienię, com komu zabrał, oddam dziesięciokrotnie, tylko nie zabijaj!

Aerdin zatrzymał się, cofnął miecz.

– Powinienem cię powiesić. Ale niewiele to zmieni… Dobrze. Zostawisz wszystkie pieniądze, służkę i jeszcze dzisiejszego popołudnia wyjedziesz daleko stąd. Nigdy już tu nie wrócisz, a jeżeli cię choćby na szlaku zobaczę, to przysięgam, że nie zawaham się poderżnąć ci gardła. Dostałeś drugą szansę, nie zmarnuj jej. Precz!

Już kilka chwil później karczmarz spakował, co mógł, drżąc ze strachu; zostawił też mieszek pieniędzy na stole. Następnie wpakował toboły na drewniany wóz ciągnięty przez wychudłą szkapę i w pośpiechu odjechał, jakby umykał przed pościgiem.

Aerdin przyglądał się temu, a gdy karczmarz odjechał, schował miecz z powrotem do pochwy i roześmiał się.

– Ależ ja jestem podły – mruknął.

Spojrzał przez okno. Słońce powoli zaczynało schodzić za linię horyzontu. Bitwa była coraz bliżej.

***

– Wszystko gotowe? – spytał Aerdin, stając w drzwiach domu krasnoludów.

– Tak. Ragal i Fidel już siedzą ukryci przy lesie. Zaatakują, kiedy tylko zobaczą walkę. Varya wlazła gdzieś na drzewo i siedzi se z łukiem. Będzie nas osłaniać strzałami.

– Życzę więc szczęścia.

– Skręć sobie obie nogi i połam palce w rzyci – burknął Ferden.

Chwilę później rycerz i krasnolud czekali już ukryci za jednym z domów blisko chłopskiego poletka. Ferden założył ciężki krasnoludzki pancerz, a w jego rękach ciążył topór dwuręczny. Panował chłód.

Nie czekali długo. Po chwili w zasięgu ich wzroku ukazało się kilkunastu bandziorów idących od strony lasu. Aerdin spokojnie wyprostował się i stanął naprzeciwko nich z mieczem w dłoni. W tym momencie jeden dostał strzałą w bok głowy, a zza krzaków wyskoczył Ferden.

Zabawę czas zacząć.

Aerdin atakował z doskoku, kręcił się w piruetach i ciął zwinnie przeciwników. Czuł się świetnie, jakby walczył na turnieju. Zrobił silny zamach i jednym cięciem skrócił o głowę jakiegoś brodacza. Ciało upadło na ziemię, a z kikuta szyi polała się krew. Kątem oka dojrzał Ferdena, szarżującego po śniegu w szale bojowym na przeciwników. Aerdin słyszał o krasnoludzkich berserkerach, ale czegoś takiego jeszcze nie widział. Ferden z pianą i okrzykiem bojowym na ustach ciął przerażonych wrogów. Jeszcze bardziej dziwiło go to, że jego krasnoludzki towarzysz, mimo niemal całkowitego braku obrony, ani razu nie został trafiony. Aerdin odbił nadciągający cios i przejechał niebieskim ostrzem po twarzy przeciwnika. W tym czasie do walki dołączyli jeszcze Ragal i Fidel.

Bandyci rozpaczliwie próbowali się wycofać, ale pojedynczych wrogów opuszczających pole bitwy kolejno dosięgały elfie strzały. Wszyscy szybko polegli. Poletko na skraju wsi i lasu gęsto zaścielone było trupami. Cisza przerywana była jedynie odgłosami wron gotujących się na ucztę z trupów i ciężkimi oddechami zwycięzców.

– Wszyscy cali? – spytał Aerdin.

– Tak. Tylko Fidel dostał mocno po łbie rękojeścią drewnianej siekiery… Bez obaw, miał przecie czapę, zdrów będzie już jutrzejszego wieczora – odpowiedział Ragal, chowając toporek do pochwy.

– Wszystko w porządku? – zapytała nadchodzącą Varya, zakładając łuk na plecy.

– Tak – odrzekł Aerdin, łapiąc oddech.

– Nic tak nie spaja, jak wspólna walka! No, może wspólne picie! Idziemy chlać! – mruknął Ferden, sapiąc jak niedźwiedź.

– Śmiało. Karczmarza nie ma – odparł szlachcic.

– Jak to nie ma?

– Poszedł sobie i nie wróci – odparł rycerz. – Przejmijcie karczmę, teraz i tak do nikogo nie należy.

– W sumie… może masz trochę racji człowieku, głupio nie gadasz. Tu nikt się na niczym nie zna, a na gorzale to już w ogóle.

– Skończcie te dyskusje – rzekła elfka – bo przybyła kawaleria.

Wieśniacy przybiegli na pobojowisko, otoczyli rycerza i nieludzi.

– Gdzie bandyty?

– Tam są, parobku – odparł Aerdin.

– Zabite? – spytała z trwogą jakaś stara wieśniaczka.

– Tak.

– Wszystkie?

– Ni jeden się nie ostał.

Podekscytowani chłopi zakrzyknęli z radości:

– Chwała panu wielkiemu rycerzowi! Chwała dzielnym nieludziom!

– Wy pewnie głodni! – ryknął chłop. – My damy piwa i jadła dla wybawców swoich!

– O, nie odmówię – odrzekł zadowolony Ferden, a potem darł się do przybyłych: – Słuchajta! Karczmarz uciekł, no to my zajmiemy się karczmą. Idziemy chlać! Kto jest ze mną?

Tłum ponownie zawył z zachwytu. Wesoły motłoch ruszył w kierunku karczmy. Wkrótce na poletku został tylko Aerdin. Zapanowała cisza.

Trupy są raczej kiepskimi rozmówcami. Za to… nie mają nic przeciwko pożyczaniu ich własności. Aerdin zerwał wszystkie sakiewki, schował je do kieszeni. Spojrzał jeszcze raz na martwych, po czym ruszył w stronę karczmy.

***

Ku uciesze ludu krasnoludy faktycznie wystawiły co tylko było w do picia w karczmie. Rozpoczęła się pijacka uczta, na której wesoło śpiewano, zaś krasnoludy opowiadały niebywałe opowieści o wojnach i swoim heroicznym męstwie – chłopi brali na poważnie każde słowo i wierzyli we wszystko, co im się powiedziało.

Słodka naiwności.

Ktoś dmuchnął w jakąś piszczałkę i zaczęto tańczyć. Nikt się teraz niczym nie przejmował. Aerdin przypatrywał się bawiącym, co jakiś czas upijając wódki z blaszanego kubka.

– Hejże, Aerdin! – zakrzyknęli Fidel i Ragal, zataczając się na niego. – A bo my… my chcieli za pomoc i eee… ten, no… ee… plany! – mówili jeden przez drugiego.

– Cieszę się – odparł rycerz. – A tak z ciekawości: wspominałeś, że wy i Ferden jesteście braćmi!

– Ano, jeden ojciec, jedna matka. Ragal i ja, urodzeni w tym samym dniu! – odparł Fidel.

– Różnicie się od siebie.

– Ano prawdę mówim!

– Jeszcze się z czymś takim nie spotkałem.

– A się zdarza!

– Możliwe. Skąd jesteście?

– Oj, przyjacielu, długa historyja!

– Mam czas – odparł, pociągając siwuchy.

– Dawno temu mieszkaliśmy w krasnoludzkim mieście Hirte, w górach Shallen. Ferden był sławnym wojownikiem, nie miał sobie równego. Wiódł prym we wszystkich bitwach, ale podczas jednej z nich dowiedział się, że nasz dom jest zagrożony. No i – co by nie owijać w bawełnę – zdezerterował. Kiedy dotarł do domu, zastał pijących ludzi. Ojciec już nie żył – zabili go pod rzeką Ren, matkę zarżnęli ci żołnierze. No to wymordował ich wszystkich. Bitwę przegraliśmy, a Ferden został postawiony przed sądem za dezercję. Wyrok w takich sprawach zwykle jest tylko jeden. Ale jako że Ferden miał ogromne zasługi, dali mu możliwość wygnania. Musiał zabrać nas ze sobą. Odeszliśmy i tak się tułaliśmy. W końcu trafiliśmy tutaj.

– Przykro mi to słyszeć.

– Nigdy nie wspominaj o tym przy Ferdenie. Nie cierpi tego tematu – mruknął Fidel.

– Nie jesteś ciekaw, jak to było z Varyą? – spytał Ragal.

– Może – odparł rycerz obojętnie.

– W jej klanie eee… nie mam pojęcia, jak się on tam nazywał.

– Dhar’kel.

– Ano. Grunt jednak, że panowała tam zaraza… wiesz, elfia odporność. Niewielu przetrwało. Tę okazję wykorzystali zbójcy. Tłumnie porwali się na resztki jej ludu. Tylko ona przeżyła. I kiedy my szli przez las, usłyszeliśmy walkę. Ferden zaraz rozpoznał, eee… że to zwykli zbójcy, którzy wyrzynają podróżnych dla zysku. Postanowił – hyc! – pomóc jej. Dobrze trafił, bo akurat kończyły jej się strzały. Po pogrzebie jej klanu zaproponował, by podróżowała z nami, bo nie miała… eee… ten no… gdzie pójść. A poza tym potrzebny mu był ktoś, kto umiał żyć w lasach, polować, no i do opieki nad nami. Byliśmy wtedy bardzo mali jak na krasnoludów – skończył opowiadanie Ragal. – A jak było z tobą człowieku? – zapytał.

– To historia na inny wieczór.

– Nie ma chętki na gadanie, to nie. Bywaj w takim razie.

– Dziękuję.

Krasnoludy odeszły, a Aerdin przypatrywał się bawiącym. Wypił jeszcze trochę, a potem udał się na górę. W głowie mu szumiało, myśli kotłowały się w jego umyśle. Popijawa na dole trwała w najlepsze, ale on już chciał tylko usnąć. Mimo trudów dnia, mężczyzna uśmiechnął się. Stoczył porządną walkę, a w kieszeni przyjemnie ciążyły mu nowe mieszki. Przekonany, że jutro rano będzie mógł wyruszyć na północ, zasnął spokojnym snem.

Nie wiedział, jak drastycznie miał zmienić się stan rzeczy.

***

W tym samym czasie trwała jeszcze jedna uczta. Pan wsi Kircholm na zamku bawił się z gośćmi. Choć niewątpliwie mniemanie o sobie miał wysokie, wyglądał dość marnie – strój brudny, twarz opasła, włosy zwichrzone, koszula niechlujnie zasznurowana, nawet płaszcz, choć purpurowy, był porwany i pogryziony przez mole.

Po jego prawicy siedział starszy siwy mężczyzna w stroju kapłana, po lewej – gruba żona. Choć panowała sroga zima, stół uginał się pod ciężarem jedzenia. Goście obżerali się podłą strawą, aż zaczynali wymiotować, a beczki lichego piwa i czerwonego wina były coraz chętniej odwiedzane. Młodym służkom również pozwalano nieco pić, więc szybko stawały się coraz bardziej otwarte względem gości. Dobry nastrój biesiadników przerwany został nieoczekiwanym pojawieniem się jednego z dworzan, który wszedł i szepnął coś panu na ucho. Ten, widocznie zaskoczony, skinął głową na kapłana, po czym przeprosił biesiadników i wszyscy trzej wyszli.

Kiedy byli już w sąsiedniej komnacie, Kircholm ponuro oznajmił:

– Wszyscy wysłani do Marnot są teraz zimnymi trupami.

Zaskoczony kapłan spojrzał mu w oczy.

– Jak to?

– Veske.

Na moment zapanowała ponura cisza.

– Veske?

– Jest pewien szlachcic, parszywy szlachcic. Pałęta się po świecie, psując humor tym, którzy lubią rozrywki, w tym i mnie. Aerdin Veske – wyjaśnił Kircholm. – Wypędził mi karczmarza i razem z jakimiś krasnoludami wyrżnął ponad tuzin moich ludzi. Sądzę, że to on. To musi być on. Pewnie gotów przejąć wieś dla siebie.

– Co zrobimy?

– Trzeba go zabić. Zbyt długo uprzykrzał mi życie.

– Trzeba go zabić.

Na te słowa kapłan uśmiechnął się ponuro i szepnął:

– Chyba przychodzi mi coś na myśl…

***

Rano żal było Aerdinowi opuszczać nieludzi, których zdążył polubić, czekała go jednak droga. Długa droga.

Kiedy zszedł na dół, zobaczył kręcących się po karczmie Ferdena, Ragala i Fidela.

– Witajcie.

– Wyjeżdżasz, człowieku?

– Tak.

– Ty to masz dobrze – mruknął Fidel. – Podróżujesz, co noc nowa morda do obicia. My musimy się tu kisić, a w dodatku zabrakło chleba i kapusty. Nikomu z nas nie uśmiecha się zostawać w karczmie samemu, a po chleb iść trzeba, no to idziemy razem. Varya siedzi tam już od bladego świtu. Chodź z nami, choćby i do targu, zawsze nieco weselej będzie.

– W porządku.

– A czemu ty się tak spieszysz? – spytał Ragal.

– Wyjeżdżam. Nie chcę zwlekać.

– Ech… Zostałbyś jeszcze dzień lub dwa, a nie tak po paskudnym świecie gonisz w tę i we w tę. Dobra, wskakuj na konia, już chyba osiodłany. My wsiądziemy na stary wóz, pożyczyliśmy od takiego kutasiny zaraz po uczcie. Ciekawym, co powie, kiedy się o tym dowie. Hehehe! – zaśmiał się Ferden.

Wyszli na zewnątrz. Koń Aerdina stał faktycznie osiodłany w malutkiej izdebce, ale rycerz chciał jeszcze pomóc nieludziom wyciągnąć wóz ze starej szopy oddalonej o kilkadziesiąt kroków. Jednak po wyjściu na zewnątrz ledwo uszli parę kroków, gdy zobaczyli dużą grupę strażników i ciągnącą się za nimi bandę ciekawskich chłopów.

– Oho. Idzie gwardia – mruknął Ferden.

Zbrojni podeszli do nich w kilkunastu, a jeden z nich spytał:

– Aerdin Veske i niejacy Ferden, Ragal, Fidel z Hirte?

– Czego chcecie? – odparł zimno Aerdin.

– Jesteście aresztowani.

– Za co, człowieczku? – parsknął jeden z krasnoludów.

– Wy? Za wspieranie zbrodniarza – odparł jeden ze strażników.

Aerdin roześmiał się i dobył miecza.

– Możesz próbować, psie. Podejdź, a pokażę ci, jak bije się szlachta! – rzucił rycerz.

– Nie sądzę – powiedział mężczyzna w stroju kapłana, wychodząc z tłumu.

Jego gładko ogolona twarz i siwe włosy błyszczały w słońcu. Uśmiechał się, a był to ten rodzaj uśmiechu, który zwykle zwiastuje komuś nieszczęście.

Aerdin rozejrzał się w tłumie. I nagle ostygł cały jego bojowy zapał. Upuszczone ostrze brzdęknęło, upadając na kamienny bruk. W tłumie stała związana Varya. Z puginałem przyciśniętym do gardła.

***

Aerdin był wściekły. Wprawdzie nic nie mówił, tylko siedział nieruchomo, patrząc w szarą ścianę celi. Ale był wściekły: twarz miał zaciętą, zęby zaciśnięte. Ciężko jest się bić ze związanymi dłońmi.

– Kutasiny – powtórzył po raz kolejny Ferden.

– …w tłumie kilku zbliżyło się do mnie – mówiła dalej elfka. – Wbiłam jednemu sztylet w nogę i próbowałam uciekać. Ale nie przedarłam się przez tłum. Jeden tylko wieśniak, który mnie z wczoraj pamiętał, próbował mnie ratować, ale go jak wieprza zarżnęli. Potem mnie związali i dostałam butelką w tył głowy. Ocknęłam się dopiero, gdy chluśnięto mi w twarz zimną wodą i związaną wśród tłumu zawleczono do was, kiedy was aresztowali.

Znowu zapanowała cisza. Elfka długo wpatrywała się w więzienne kraty, a potem odwróciła się i szepnęła:

– Aerdin… ja ci dziękuję, że nie pozwoliłeś mnie zabić tam, na rynku. Przystało tak szlachcicowi… choć próżny to trud.

Rycerz skinął tylko głową i dalej wpatrywał się w ścianę naprzeciwko, próbując tłumić w sobie wściekłość.

– Czekaj. Jak te kutasiny cię nazwały na rynku? – spytał nagle Ferden.

– Aerdin Veske – odparł ten niechętnie.

– Masz imię rodu?

– Mam. Mój oficjalny tytuł to Aerdin Emiril Veske’ces, Ackt’a Cyer ven Yevk’hen, syn i dziedzic Dertisa Veske’ces, pan zamku Vay’aran, wsi Lireien i podgórza Zeiskiego – wyrecytował.

– Beznadziejny – skomentował Ferden.

– Ktoś idzie – przerwała Varya.

Chwilę później przed drzwiami do celi stanęli czterej strażnicy. Trzech z nich trzymało napięte kusze, a jeden żelazny miecz. Otworzyli drzwi i natychmiast zrobili krok w tył. Jeden krzyknął do Aerdina:

– Wyjdź tylko ty, człowieku, i nikt więcej. Łapska na widoku!

Veske spojrzał na nich pogardliwie i wyszedł. Drugi strażnik natychmiast zamknął drzwi, na dłoniach Aerdina brzdęknęły kajdany. Przywódca strażników zamyślił się na moment, po czym uderzył z całej siły w żołądek więźnia. Pod rycerzem ugięły się kolana.

– Zapłacisz mi za to, skurwysynu – warknął, zwijając się z bólu.

Strażnik uśmiechnął się szyderczo.

– Wątpię, wasza wysokość.

***

– Panie, strażnicy pytają, czy mogą wprowadzić więźnia – oznajmił dworzanin, kłaniając się w pas.

– Którego? – spytał Kircholm.

– Tego rycerza, którego kazał wasza miłość schwytać i przyprowadzić.

– Ach, zaiste kazałem. Wprowadzić go!

Chwilę później przed oblicze pana przywleczono pobitego Aerdina zakutego w łańcuchy. Mimo złego traktowania był całkowicie przytomny i zdawał się nie czuć bólu.

– Co, Veske – spytał pan szyderczo – nie znudziła ci się pogoń?

Aerdin przyjrzał mu się z pogardą. Tkwił na tym świecie jak zaraza, jak kleszcz zatruwający nosiciela. Był to symbol najgorszego zepsucia, korupcji i okrucieństwa wielu spośród szlachty.

– Złota szlachecka parszywość – wycedził rycerz na powitanie.

– Jak śmiesz?! Czy ty wiesz, przed kim stoisz?! – spytał tamten zagniewany.

– Wiem, Krzywousty. Przed parszywym psem, który zasłania się setką swoich ludzi zamiast stanąć samemu z mieczem.

Tamten prychnął z oburzenia. Uniósł dłoń, a jeden ze strażników strzelił więźnia pięścią w twarz.

– Po coś się wtrącał w sprawy mojej wioski? – spytał Kircholm, trzęsąc się ze złości.

– Twojej wioski? – spytał szyderczo Aerdin, gdy podnosili go z ziemi. – Nie przypominam sobie, by Varlan ci ją podarował. Pewno nie zdążył, zbyt szybko żeś go otruł – zadrwił.

– Powiem ci coś, szlachetczyku – mruknął Kircholm, trzęsąc się ze złości. – Nienawidziłem twojego ojca, tak jak teraz nienawidzę ciebie. A wiesz, co najbardziej bawi mnie w całej tej sprawie? Że przyczyniłem się do jego śmierci, a teraz osobiście będę się przyglądać, jak ty zdychasz na mrozie.

Na moment wszystko umilkło. Nagle Aerdin wyrwał się strażnikowi, doskoczył do Kircholma, zrzucił go z krzesła i kopnął w twarz.

– Skurwysyn chędożony! – krzyknął Aerdin, gdy strażnicy znowu go złapali. – Pasy z ciebie drzeć każę!

Kircholm podniósł się, wypluł ząb, podszedł do Veskego i uderzył go zaciśniętą pięścią w podbrzusze. Potem drugi i kolejny, i kolejny, aż Aerdin zakrztusił się krwią.

– Obawiam się Aerdinie Veske, że jutrzejszy ranek będzie ostatnią chwilą, w której ujrzysz kogokolwiek! – odparł Kircholm. – Żegnam! To najwidoczniej nasze ostatnie spotkanie – dodał. – Do jutra go nie tykać, ma być gotów, by go zabić – zwrócił się do strażników.

– Jeszcze jutro będziesz skomlał jak pies pod moim ostrzem, bękarcie! – warknął Aerdin.

Strażnicy wywlekli więźnia z sali. Tymczasem Pan usiadł za biurkiem. Napisanie nakazu i protokołu wykonania egzekucji wymagało nieco czasu. Zastanawiał się, czy aby dziś nie przesadził z użyciem siły, w końcu im słabszy więzień, tym krótsza egzekucja, jednak po krótkiej chwili uznał, że nie ma powodu do obaw. Veske nie zdechnie zbyt szybko…

Mawiają: Umrzeć – tego się nie robi Kircholmowi.

***

Bolało. Bolało jak diabli.

Aerdin leżał w celi na zimnej ziemi, wsłuchując się w wycie wiatru. Nie mógł zmrużyć oka, tak bardzo go bolało.

Nagle usłyszał kroki, ktoś schodził po schodkach do loszku.

„Strażnik chce sprawdzić więźniów” – przemknęło skazańcowi przez myśl.

Strażnik podszedł tuż pod drzwi celi. Veske, siedzący w kącie celi, podniósł zwieszoną głowę i spojrzał na paskudną gębę. Krasnoludy i elfka spali mimo chłodu.

– Czego tu, psie? – spytał z pogardą Aerdin.

Nieznajomy uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Ja od Znajomego – odparł, szczerząc żółte zęby.

Aerdin, mimo świeżych siniaków i bólu, poderwał się do krat.

– Mów!

– Pan kazał ci przekazać wiadomość. Wiernie cytując: „Ty samolubny, egocentryczny sukinkocie. Trzeba było brać nogi za pas. Siedź sobie teraz w tym chędożonym lochu, może następnym razem będziesz mądrzejszy”.

– To wszystko?

– To wszystko.

– To powiedz swojemu szefowi, że lepiej mu będzie, jeśli sam się zabije. Bo ja go dopadnę i przestanie być zabawnie.

Nieznajomy roześmiał się, wyszedł z celi.

***

Kiedy się obudził, było zimno, a nieludzie nadal spali. W kącie niedaleko drzwi celi siedział młody strażnik, znietrzeźwiając się jakimś cienkuszem.

– Dasz mi się napić? – spytał nagle znajomy głos, przerywając ciszę.

Strażnik odwrócił się i ostrze posrebrzanego sztyletu podcięło mu gardło. Na posadzkę spłynął strumień krwi. Aerdin podniósł wzrok, a gdy pozbawione tchu ciało padło na ziemię, jego oczom ukazał się widok, jakiego by się i w otchłani ujrzeć nie spodziewał. Oto przed nim stał nie kto inny jak… Znajomy. Stał sobie uśmiechnięty, ściskając w dłoni sztylet i nie przejmując się niczym.

– Co ty tu robisz? – wyjąkał Aerdin, nie mogąc ukryć zdumienia.

– Ja? Właściwie to nie wiem. Chyba powinien siedzieć w domu i używać życia, pókim piękny i młody – odparł tamten z uśmiechem.

Aerdin nie odpowiedział. Znajomego uważał najwyżej za chciwego, leniwego złodzieja, którego wiecznie musiał ratować z tarapatów. Ostatnim, czego się spodziewał, to zobaczenie informatora w roli zabójcy.

A jednak jego oczy nie kłamały. Z rękawa Znajomego kapała strużka krwi, przy pasie wisiało kilka noży do rzucania i petard, a on sam ocierał teraz z juchy sztylet o łachy martwego strażnika.

– Bardziej skłonny jestem uwierzyć, że śnię – stwierdził więzień.

– To nie sen, mój drogi Aerdinie – zaśmiał się głośno Znajomy. – Mimo że nawet jest tu piwo – to powiedziawszy, przytknął garniec do ust i upił trochę. – Paskudne – oświadczył skrzywiony.

– Nawet ja nie usłyszałem, gdy tu wszedłeś. Kto cię tego nauczył?

Znajomy roześmiał się.

– Znasz Sevrehna Czarnego?

– Zabójca poszukiwany w czterech królestwach – zreferował Veske.

– Sprzedałem mu kilka cennych informacji. Niekoniecznie w pełni prawdziwych, ale z wdzięczności nauczył mnie paru sztuczek.

Aerdin powstał.

– Wypuść mnie.

– Jak sobie życzysz – powiedział Znajomy, po czym podniósł klucz ze stołu i otworzył celę.

Aerdin wyszedł na zewnątrz, rozmasował nadgarstek i uderzył Znajomego prosto w podbrzusze.

– Za co, ty głupi skurwysynie?! – jęknął skulony.

– Za wczorajszy żart. Ale przyszedłeś, rachunki wyrównane – Veske sięgnął po piwo, upił trochę. – Rzeczywiście, paskudne – zgodził się z towarzyszem. – Potrzebny mi miecz. Zaraz przyjdą po mnie strażnicy.

– Sam se znajdź – odburknął wybawiciel.

Ekwipunek Aerdina leżał w skrzyni w sąsiednim pomieszczeniu. Na szczęście był nietknięty, brakowało jedynie sakiewek. Gdy rycerz ubrał się, wrócił do Znajomego.

– Co z nimi? – spytał ten, wskazując na nieludzi.

Varya nadal spała, krasnoludy także chrapały w najlepsze.

– Trzeba ich stąd wyprowadzić. Obudzę ich – powiedział Aerdin i potrząsnął najstarszym krasnoludem, lecz bezskutecznie.

Znajomy westchnął i walnął kilkukrotnie blaszanym kubkiem o kraty. Krasnoludy równo poderwały się na nogi. Veske zaklął wściekły, ale chwilę później wybuchnął śmiechem, słysząc pierwsze słowa rozbudzonego Ferdena:

– Co? Niebo spada nam na głowy?!

Krasnoludzkie wierzenia o spadaniu nieba od zawsze bawiły elfy i ludzi.

„Mówimy wam. Kiedy pod ziemią byliśmy, to zawsze sufit był, a teraz nie ma. To się źle skończy” – mawiały często krasnoludy.

– Jak w Akerhus, pamiętasz Aerdin? – spytał rozbawiony Znajomy, a rycerz tylko się uśmiechnął.

– Kimże, do chuja mego wuja, jest ten cudaczny wisiołek? – warknął Ferden, zaciskając pięści.

– To mój… stary Znajomy – odparł szlachcic.

– A tego kutasinę na ziemi to który zarżnął?

– On – odparł Aerdin, wskazując na Znajomego. – Wyprowadzi was z zamku.

– Wyprowadzę? – spytał tamten.

– Wyprowadzisz. Yerkel.

– Zatem, jestem do usług – odrzekł z szelmowskim uśmiechem Znajomy. – To prawdziwa radość dla mego serca poznać tak światłych i mężnych wojowników oraz tak piękną pannę, reprezentującą wszystko co najpiękniejsze u rodowych elfów.

Varya, słysząc to, absolutnie się nie speszyła, tylko pokłoniła się przed nim lekko, za to krasnoludy chrząknęły niezręcznie, chyba nie do końca rozumiejąc jego powitanie.

Znajomy może był strasznym łotrem i kutwą, ale sprytu i gadki odmówić mu było nie sposób. Właśnie dlatego tak szybko zjednywał sobie ludzi. Nie wspominając o kobietach.

– Ale gdzież są moje maniery – kontynuował ze sztucznym uśmiechem schylony w pokłonach. – Możecie mi mówić Znajomy. Mam zaszczyt wyprowadzić państwa z tego więzienia. Wyjdziemy przez tajne wyjście zbudowane na wypadek pożaru lub oblężenia. Poczekajcie w tym oto korytarzu, tam są ukryte drzwi, które za moment otworzę.

– Idźcie. Chcę z nim porozmawiać – oświadczył Aerdin krasnoludom i elfce, a gdy nieludzie odeszli, Znajomy zwrócił się do Aerdina:

– Dlaczego nie wykorzystałeś swojego magicznego hokus-pokus, by stąd zwiać?

– Gdybym mógł to zrobić, już by mnie tu nie było. Wiem jedno: ktoś w tej celi wcześniej trzymał maga. Sądząc po zabezpieczeniach, potężnego, znacznie potężniejszego niż ja.

– A mówiąc o celach, loszkach i opryszkach… wiesz, że moich zbirów znaleziono dwa dni temu martwych na środku wsi?

– Winieneś ich krócej na smyczy trzymać.

– Nie musiałeś mi ich od razu zabijać.

– Inaczej sądzę. Idź już, zaraz pewno po mnie przyjdą. Chcę jeszcze moment odpocząć.

– Masz wszystko?

– Sakiewkę ukradły psy chędożone.

– Pocieszyć się możesz, że to ich ostatnia ukradziona sakiewka w życiu – zaśmiał się Znajomy.

Aerdin pokręcił głową i wskazał w kierunku nieludzi.

– Wyprowadź ich bezpiecznie. I powiedz krasnoludom, że ja nie idę z nimi. Mam do pogadania z Kircholmem.

– Jak sobie życzysz – westchnął Znajomy. – Wypada się chyba pożegnać.

– Chyba tak.

– Masz tu jedną z petard – mruknął, wyjmując glinianą kulkę zza pasa. – Gęsty dym umożliwi ci ucieczkę. Łucznicy nie będą ci przeszkadzać, chyba że mają tu nekromantę.

Rycerz przyjął petardę, skinął głową.

– Żegnaj, Aerdin.

– Bywaj – Znajomy uśmiechnął się i ruszył w stronę korytarzyka.

– Znajomy!

– Co? – spytał informator, odwracając się.

– Dziękuję.

– Wiesz co, Aerdin? Coraz wyraźniej przeczuwam, że los zgotuje nam kolejne spotkanie. Do zobaczenia! – powiedział Znajomy z drwiącym uśmiechem na ustach i zniknął w korytarzyku.

Aerdin westchnął. Podszedł do stolika, na którym stała resztka piwa, pociągnął łyka.

Nie czekał długo. Po paru chwilach usłyszał kroki. I rechot strażników. Śmiech z ludzkiej krzywdy. Veske czekał znieruchomiały w cieniu, ściskając miecz w ręku. Niebieskie ostrze połyskiwało w blasku pochodni.

Prawie czuł ich nadchodzącą śmierć.

Strażnicy doszli przed celę i stanęli jak wryci. Widok martwego towarzysza z podciętym gardłem i uzbrojonego skazańca kompletnie ich zaskoczył. Nim jednak zdążyli wyciągnąć broń czy krzyknąć choćby, ich ścięte głowy potoczyły się po udeptanej ziemi loszku.

***

Kircholm czekał już na zewnątrz. Było zimno, więc szczelniej okrył się płaszczem i przysunął się bliżej do ogniska.

Kamienne mury zamkowe wyglądały groźnie. Zwłaszcza teraz, pokryte śnieżnym puchem i lodem. Gdyby nie obecność ludzi, miejsce to mogłoby uchodzić za nawiedzone przez złe duchy. Ponad basztami wisiała flaga rodu Kazierca. Mimo wiatru nie łopotała. Zamarzła. Zamarzła jak trup wiszący zimą na szubienicy.

Wszystko było gotowe do egzekucji. Wokół Kircholma stali uzbrojeni strażnicy i szubienica, oraz kraty, na których ćwiartowano skazanych. Powieszenie i poćwiartowanie. Kircholm aż zatarł dłonie z radości. Kara dla najgorszych zdrajców, zwłaszcza w zimie. Kara stosowana rzadko, bo w obliczu takich mąk i najgorszych zbrodniarzy może się zrobić żal. A dzisiaj było ich czterech – cztery razy więcej wrzasków! Jedynie elfce nie mógł dać takiej kary jak pozostałym skazanym – była kobietą i jedyne, co mógł zrobić, to spalić ją na stosie. Cóż, dobre i to. Zresztą i tak zamierzał dać ją przedtem swoim ludziom – niech się chociaż zabawią. W końcu to tylko elfka.

Nikt nie będzie protestował.

Do podziemnego lochu wysłał już strażników. Egzekucja nikogo nie dziwiła – były one częstsze aniżeli uczty w tym zamku. Kircholm był znany z tego, że upodobał sobie oglądanie konających skazańców i egzekucje. Zwłaszcza takie jak ta dzisiejsza. Teraz jednak zaczynał się niecierpliwić. Pierwsi strażnicy poszli już kilka dobrych chwil temu. Posłał następnego. Ten posłusznie skinął głową i poszedł. Przez chwilę nic się nie działo, aż w końcu usłyszeli wrzask.

I cisza, cisza…

I nagle wszyscy usłyszeli jęk, a na dziedziniec wyczołgał się strażnik. Z kikuta prawej ręki obficie sączyła się struga krwi. A on, wyczołgawszy się na dziedziniec, wyciągnął tylko drugą rękę, prosząc o pomoc.

Nikt nawet nie drgnął.

Aerdin wolnym krokiem wyszedł na dziedziniec, ujął miecz w obie ręcę i z rozmachem wbił go w kark rannego.

Niemal momentalnie nastała cisza.

– Idę po ciebie, bękarcie – szepnął Aerdin, a na jego ustach zagościł drwiący uśmiech.

– Łucznicy, atak! – wrzasnął przerażony Kircholm.

Jednak baszty i mury były puste, a łucznicy zniknęli. Przerażony wrzasnął rozpaczliwie do wszystkich strażników:

– Dziesięć złotych denarów dla tego, który go zabije!

Takiej sumy większość z nich nawet na oczy nie widziała, wszyscy więc natychmiast rzucili się na Aerdina.

– Głupcy! – warknął rycerz, uniósł miecz i zaczął tańczyć.

Uderzał z taką mocą, że pancerze pękały, hełmy spadały z głów, miecze wypadały z rąk.

W ziemię dziedzińca wsączyła się krew. Krew ludzka. Aerdin ciął jednego po drugim. Teraz zobaczył strażnika, który pobił go wczoraj, gdy był skuty. Osłupiały zbrojny chciał uciekać. Nie zdążył. Runiczne ostrze wbiło mu się w bok, z głośnym chrupnięciem łamiąc dwa żebra.

Zemsta jest najsłodszą rozkoszą bogów.

Wywijał mieczem, aż wszyscy walczący strażnicy padli martwi, a reszta uciekła. Na placu boju został tylko on i przerażony Kircholm. Otyły szlachcic siedział skulony ze strachu pod jedną z baszt. Dopiero gdy zobaczył, że wszyscy leżą martwi, rzucił się do ucieczki. Było jednak za późno.

O siedemnastu martwych strażników za późno.

Veske chwycił bękarta za kark i rzucił nim o jedną ze ścian. Nos otyłego szlachcica przekrzywił się, a z nozdrzy popłynęła lepka krew.

Kircholm Krzywousty wolałby być teraz martwy.

Nim zdążył się podnieść, rycerz jednym tupnięciem zgruchotał mu palce lewej dłoni, potem jeszcze kopnął go w żebro.

Coś tam pękło z głośnym chrupnięciem.

– Zastanawiałeś się kiedyś, jak patrzyli na ciebie skazańcy, gdy ginęli na tych kratach? Jako na kata i mordercę? Zaraz będziesz miał okazję i ty tak patrzeć – wyszeptał Veske, ocierając z policzka krew.

– Błagam, panie Veske’ces! – załkał Kircholm żałośnie, składając dłonie jak do modlitwy. – Oszczędź!

– Jesteś żałosny, Kircholm. Gdybyś miał choć odrobinę rozumu lub przynajmniej honoru, uciekałbyś lub złapał za miecz. – Aerdin zacisnął pięść i raz jeszcze trzasnął go w twarz.

– Błagam! – ryknął tamten, zalewając się łzami. – Dam ci wszystko.

– Nie, psie – odparł chłodno. – Teraz zginiesz, pytanie tylko jak.

Złapał go za dłoń, wykręcił mu ją gwałtownie. Znowu chrupnęło i Kircholm zawył z bólu.

– Ja nic nie wiem! – zaskomlał. – Po prostu posłaniec Revira przyszedł do mnie i złożył mi propozycję! Ja nic nie wiem! Zgodziłem się, nienawidziłem twojego rodu, a zwłaszcza twojego ojca! Mnie mówili tylko, że nic się nigdy nie wyda! Powiedzieli tylko żebym wysłał ludzi, tam pod twoją posiadłość, i że tam będą czekali najemnicy. Błagam, litości!

Aerdin już nie odpowiedział.

***

Gdyby ktoś przybył wieczorem do Oślego Gniazda, twierdzy rodu Kircholm, zastałby dziedziniec pokryty kilkunastoma ciałami i ziemię splamioną krwią. Zastałby nietknięte kraty do ćwiartowania i dogasające ognisko. Zastałby cztery szubienice, a na jednej z nich dyndającego gospodarza. Nie zastałby już jednak Aerdina Veskego, który, zabrawszy sakiewkę i torby z dokumentami, wziął konia i ruszył z powrotem do Wisielczych Marnot.

***

Aerdin był zmęczony. Nie z powodu jazdy konnej – droga z zamku do wsi nie była daleka. Od wczoraj nie miał w ustach niczego, za wyjątkiem smaku krwi. Śnieg padał dalej. Jedyne, o czym teraz marzył, to ciepły kąt, strawa i jakieś posłanie.

Ludzie we wsi go unikali. Czasem tylko któryś pokazał palcem na skalanego krwią rycerza, czasem ktoś odwrócił wzrok. Dojechał do karczmy, do której zajechał pierwszego dnia pobytu. Uwiązał konia i wszedł do środka. Widok w środku go nie zaskoczył. W głównej izbie siedzieli zachmurzeni Varya, Fidel, Ragal i Ferden, którzy pili ciemne piwo, rozmawiając. Widząc Aerdina stojącego w drzwiach, natychmiast zamilkli. Nastała chwila ciszy. Potem Veske wszedł do środka, rzucił towarzyszom krótkie „później” i udał się do w swojej izby – do pokoiku, który wynajął tu trzy dni temu i który miał opuścić wczoraj. I mimo swoich planów wciąż tu był. Zdołał jedynie rozebrać się i schować niedawno zdobytą skórzaną torbę dokumentów, po czym bezwładnie rzucił się na siennik. Zasnął natychmiast.

***

Gdy się zbudził, wolnym krokiem nadchodziła noc.

Sen pomógł. Veske czuł się lepiej, choć wciąż był głodny i osłabiony. Wstał i zszedł na dół. Nieludzi zastał przy stole. Przysiadł się do nich w milczeniu. Elfka wstała, podstawiła mu misę kaszy i pół bochenka chleba. Gdy rycerz posilił się, krasnoludy i elfka zasypali go pytaniami, a on odpowiadał. Pytali go, kim jest Znajomy, co się stało w zamku, kim był Kircholm. Gdy ich „nieludzka” ciekawość została zaspokojona, Aerdin zapytał:

– Co stało się po tym, gdy Znajomy wyprowadził was z zamku?

– Pożegnał się, wskazał gdzie leży wioska. I sobie poszedł. Gdy tu dotarliśmy, wieśniaki były przerażone. Kiedy strażnicy tego, no…

– Kircholma.

– Ano właśnie, tego kutasiny Kircholma. Słusznieś go powiesił. Ale wracając do tematu, to jak strażnicy kogo biorą, to ten już nie wraca. No to zaskoczeni byli, jakoby ducha widzieli. Nagle widzim tego kapłana, co Varyę złapać kazał. Siedzi i wcina sobie gotowaną fasolę, popijając wesoło piwkiem. Podjeżdżamy do tego złamanego kutasiny, każemy mu wyskakiwać z portek. Wszystkich. Żebyś widział, jak się trząsł! Ha! A potem latałem za nim, strzelając z bata.

– Poślizgnął się na śniegu i skręcił sobie kark – wtrąciła sucho Varya.

– Nie szkodzi, znajdą sobie następnego – zadrwił krasnolud.

Aerdin wstał.

– Dziękuję za posiłek. Wracam do kwatery.

Wrócił z powrotem do swojej izby. Usiadł przy stole i przy nikłym świetle łojowej świeczki zaczął przeglądać dokumenty z torby. Nie znalazł zbyt wielu poszukiwanych informacji. Znacząca była jedynie wzmianka o zapłacie dla najemników Czarnego Słońca – data była stara. Przejrzał wszystkie dokumenty kilkukrotnie, aż w końcu ułożył się do snu.

***

Następnego ranka wstał dość wcześnie. Varya i krasnoludy jeszcze spali. W milczeniu rozłożył na stole śniadanie. Chwilę później wstała elfka. Wyszła ze swojej izby i nie odezwawszy się słowem usiadła w kącie, przyglądając się rycerzowi.

– Nigdy jeszcze nie spotkałam się z kimś tobie podobnym – oznajmiła lekko zamyślona. – Jesteś szlachcicem, który samotnie się włóczy po szlakach. Prawda?

– Może – odparł krótko.

– Zachowujesz się inaczej, niż ci, których poznałam. Spotkałeś kiedyś elfa?

– Wielokrotnie.

– Żyłeś kiedyś wśród nich?

– Skąd to przypuszczenie?

– Bo czasem zachowujesz się jak my – odparła, pochylając się na stołku.

– Jak wy?

– Jak elfy. Chodzisz wyprostowany, czasem na palcach. Często ukrywasz na twarzy emocje. Nie mówisz zbyt wiele.

– Pochodzę z daleka. W Ayrelen nie trudno o elfa.

– Możliwe – wstała, podeszła do niego. – Ale jeszcze jedno. Twój zapach. Nie pachniesz, jak inni ludzie – oznajmiła, wpatrując się jego oczy.

Milczeli kilka chwil, stojąc naprzeciw siebie, aż dobiegło ich tupanie.

Właśnie zbudził się najstarszy krasnolud. Przyczłapał do otwartej beczułki z piwem, zanurzył w niej twarz, zabulgotał kilkakrotnie, po czym wyprostował się, otarł ociekającą piwem brodę i spojrzał na stół.

– Oho, zrobiłaś śniadanie Varya – mruknął Ferden. – Wstawać, młodzi! Gdzie ten ludzki spaślak? Aha, tu stoisz. Dlaczego nie pomogłeś elfce zrobić śniadania? Złamana kutasina.

Aerdin roześmiał się pod nosem. Spojrzał na Varyę, ale ta po prostu usiadła do stołu. Gdy skończyli posiłek, Aerdin zawołał krasnoludów:

– Fidel, Ragal!

– Co? – spytali jednocześnie, odwracając się w jego stronę.

– Zwołajcie ludzi na rynek.

– Po co?

– Zobaczycie.

Skinął głową na krasnoludów i udał się do stajni. Przyszykował konia do dalszej drogi, zapakował pakunki na jego grzbiet i po krótkiej chwili ruszył konno na rynek wsi.

Jak się okazało, wszyscy już tam byli. W oczach przybyłych ludzi malowało się przerażenie, a jednocześnie widać było narastające zaciekawienie. Coś szeptali między sobą zaaferowani, lecz Aerdin uciszył ich gestem dłoni i zawołał:

– Aqre’cia meas’ter, jak mawiają elfy! Niegodziwcy martwi, godziwi wolni. Kircholm dynda, jako sobie zasłużył.

Chłopi zakrzyknęli radośnie, wyciągnęli w górę zaciśnięte pięści.

– Dziś nastał dzień, gdy kończą się Wisielcze Marnoty, a wy na powrót żyjecie w Leśnych Ostajach.

Chłopi zakrzyknęli raz jeszcze, a jeden z nich odezwał się do Aerdina:

– Panowie krasnoludy, panie Rycerzu! Zapraszam na wesołą biesiadę dziś wieczór, którą urządzimy na waszą cześć. Przyjdziecie, panowie?

– Lepiej zacznijcie gotować gorzałę! – zakrzyknął Ferden.

Podnieceni chłopi rozbiegli się, chcąc przygotować wesele. Na rynku zostali tylko Aerdin i nieludzie.

– Piękna przedmowa – oznajmił Ragal.

– Co to jest „Leśne Ostaje”? – spytał nagle Ferden.

– Dawna nazwa tej wsi – odparł Aerdin.

– Dlaczego się zmieniła? Dlaczego teraz nazywają ją Marnotami?

– Nie słyszeliście nigdy tej historii?

– Nie.

– Dawniej wieś ta należała do pobliskiego szlachcica Varlana Szabrownika. Kilka lat temu wybuchła zaraza cholery, która uśmierciła jego i większość zamkowej służby. Był wdowcem, nie miał kolejnej żony ani dziedzica, wieś została bez pana. Niedługo później w pobliżu przechodziła fala buntów chłopskich. Rozruchy nie objęły jeszcze wsi Koczarg Kircholma, dlatego wywiesił tu na pokaz dziesiątkę wieśniaków, żeby jego pozostali chłopi wiedzieli, jaki los spotka buntowników. Nazwa „Wisielcze Marnoty” szybko się przyjęła.

– Niechże bryndzel przewachluje te kutasiny – mruknął Ferden. – Myślałem, że ta wieś zawsze była u Kircholma. Pół roku się tu kisimy, a nikt nie raczył mi powiedzieć, że tkwię w oślej rzyci. Skąd ty to wiesz?

– Wiele wiem – odparł Aerdin. – Może nawet widziałem tych wisielców. To już nieistotne. Kircholm już nie żyje, a ja ruszam w dalszą drogę.

– Jak to, człowieku? Wyjeżdżasz? Nie zagościsz dziś na popijawce?

– Nie. Jadę teraz, lecz wy tu zostać możecie, karczma wasza.

Gdy to powiedział, zapadła cisza. Po chwili przerwał ją Ferden:

– Chodź tu i daj łapę, złamana kutasino! – krzyknął wesoło.

Aerdin zeskoczył z konia, podał rękę krasnoludowi. Uścisk pękatej dłoni Ferdena był prawie równie silny jak imadło – zwykłemu człowiekowi krasnolud łatwo mógłby zgruchotać dłoń.

– Szkoda że tak po tevrańsku nas opuszczasz – mruknął Fidel, żegnając szlachcica.

– Ta… Dzięki, rycerzu – dodał Ragal. – Dobryś kompan, mimo że człowiek.

Rycerz poklepał krasnoluda po plecach.

– Nie lubię pożegnań – odezwała się Varya, gdy Aerdin stanął przed nią. – To smutne, że wszystko musi się kiedyś kończyć.

– Każdy koniec jest jednocześnie jakimś początkiem. Życie to cykl błędnie zataczanych kół. Krążymy, dopóki nie dopadnie nas śmierć – odparł szlachcic.

Elfka uśmiechnęła się.

– Jesteś najbardziej tajemniczym człowiekiem, jakiego widziałam. I jedynym szlachcicem godnym swojego tytułu. Dziękuje ci, Aerdinie – objęła go ramionami i wcisnęła mu coś w dłoń. – Weź. To pierścień Ver’sec, symbol przyjaźni klanowej. Na pamiątkę.

– Dziękuję.

– Bywaj, Aerdinie. Bądź zdrów.

– Geave’visare, Ceas’ver – odparł z uśmiechem.

Podszedł do konia, wskoczył na niego. Poklepał karą szyję, odwrócił się jeszcze i zakrzyknął:

– Spotkamy się, choćby i po śmierci!

Było zimno.

Choć nie tak bardzo, jak wtedy, gdy tu przyjechał.

REDAKCJA: Paweł Pomianek

KOREKTA: Monika Pruska

OKŁADKA: Magdalena Zawadzka / Aureusart

ZDJĘCIE NA OKŁADCE: © Curaphotography | Dreamstime.com

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Mateusz Sękowski i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7722-916-3

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.