Sara Craven

Francuska winnica

Tłumaczenie:

Kamil Maksymiuk

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Ginny Mason pożegnała z uśmiechem ostatnich gości i zamknęła za nimi szybko drzwi, żeby nie wpuszczać do środka mroźnego, styczniowego powietrza. Odetchnęła z ulgą. Najgorszą część dnia miała już za sobą. Teraz zostało już tylko spotkanie z prawnikiem i odczytanie ostatniej woli jej ojczyma.

Na pogrzebie w kapliczce na tyłach krematorium zebrał się całkiem spory tłum, ponieważ Andrew Charlton był znaną i szanowaną postacią w lokalnym środowisku. Ludzie cenili jego uczciwość i przedsiębiorczość. Aż do śmierci kierował swoją świetnie prosperującą firmą, w której zatrudniał dziesiątki pracowników. A jednak tylko garstka z przybyłych na ceremonię osób przyjęła zaproszenie Rosiny Charlton, matki Ginny, na uroczystą stypę, która odbyła się w ich wielkim domu, Barrowdean House.

Ludzie ciągle mają nas za intruzów, pomyślała Ginny ze smutkiem. Zapewne uważają, że Andrew powinien zostać pochowany u boku swojej pierwszej żony. A może już rozeszły się po miasteczku plotki na temat planów jej matki? Dzisiaj Rosina odgrywała rolę zapłakanej, pogrążonej w żałobie wdowy, ale ubiegłego wieczoru oświadczyła, że zamierza jak najprędzej sprzedać Barrowdean House i wyjechać z tej „zapyziałej prowincji”.

– Może na południe Francji? – myślała na głos. – Marzy mi się jakaś śliczna willa na szczycie wzgórza. I wielki basen. Wnuki miałyby taką frajdę, kiedy by mnie tam odwiedzały – dodała, spoglądając na swoją młodszą córkę.

– Mamo, daj spokój – odparła Lucilla. – Ja i Jonathan dopiero się zaręczyliśmy. Jeszcze długo nie będziemy myśleli poważnie o dzieciach. Najpierw chcę trochę pożyć. Wiesz, co mam na myśli?

Typowa Lucilla, pomyślała Ginny. Z drugiej strony nie mogła się jej dziwić. Lucilla – lub Cilla, jak ją pieszczotliwie nazywano – była naprawdę piękną dziewczyną, która za sam swój wygląd mogła wiele dostać od życia. Rosina często wspominała, że Cilla wdała się w nią, a Ginny – w ojca, który umarł wiele lat temu na białaczkę. Ginny miała bladą cerę, ciemne włosy i szare oczy, natomiast Cilla była efektowną blondynką z niebieskimi jak niebo oczami. Zresztą Ginny od zawsze miała wrażenie, że Cilla jest pod każdym względem tą lepszą córką swojej matki. Od dziecka wszyscy ją rozpieszczali. Nawet ich ojczym nie był odporny na jej wrodzony urok i wdzięk. Gdy wróciła ze Szwajcarii, gdzie uczyła się w drogiej szkole z internatem, nie kazał jej pójść do pracy, tylko czasami wspominał, że powinna się czymś zająć, żeby się tak nie nudzić w domu. Wkrótce po powrocie Lucilla poznała Jonathana, jedynego syna sir Malcoma i lady Welburn. Parę miesięcy później byli już zaręczeni. Niedługo mieli się pobrać.

Andrew nie doczekał tej imprezy, pomyślała Ginny ze ściśniętym gardłem, wspominając wysokiego, szczupłego mężczyznę, który przez ostatnie dziesięć lat zapewniał im poczucie bezpieczeństwa i był dla nich dobrym, czułym ojcem. Gdy zaczęła się otrząsać po szoku, jakim była jego śmierć, Ginny zadała sobie pytanie: dlaczego ukrywano w tajemnicy, że jego serce było w takim kiepskim stanie? Nikt nie potrafił udzielić odpowiedzi na to pytanie. Być może Andrew Charlton nie chciał, żeby ktokolwiek wiedział o jego chorobie? Może się tego wstydził?

Westchnęła ciężko i znowu zaczęła się zastanawiać nad niespodziewaną decyzją swojej matki, która chciała jak najszybciej sprzedać dom i wyjechać gdzieś daleko stąd. Twierdziła, że nie ma sensu go zostawiać, skoro po ślubie Lucillą zaopiekuje się Jonathan.

– A ty, Virginio, masz pracę w tej swojej kafejce. Na pewno znajdziesz w miasteczku jakiś pokój do wynajęcia.

Ginny nie chciała się przyznać do własnych planów, w których tak ważną rolę odgrywała kawiarnia, gdzie pracowała. Musiała jednak poczekać, aż prawnik odczyta ostatnią wolę ojczyma.

Odeszła od drzwi i stanęła pod jadalnią, gdzie pani Pelham, ich gosposia, sprzątała po stypie. Goście zostawili na talerzach mnóstwo jedzenia. Będziemy miały co jeść przez cały następny tydzień, pomyślała Ginny, która od zawsze miała praktyczne podejście do życia. Co się teraz stanie z panią Pelham? Gosposia nie miała złudzeń co do tego, że Rosina usiłowała się jej pozbyć już od momentu, w którym wprowadziła się do tego domu po ślubie z Andrew Charltonem. Po prostu za nią nie przepadała – zresztą z wzajemnością – ale jako oficjalny powód zawsze podawała podeszły wiek pani Pelhan i jej postępujące zniedołężnienie. Andrew jednak nie chciał zwolnić gosposi. Dla niego pani Pelham była osobą absolutnie niezastąpioną. Zawsze twierdził, że to właśnie dzięki niej w domu wszystko chodzi jak w szwajcarskim zegarku. Przy każdej rozmowie na ten temat powtarzał, że dopóki gosposia nie postanowi przejść na emeryturę, będzie dla nich pracowała. Teraz jednak, po jego śmierci, już nic nie stało na przeszkodzie, żeby Rosina ją zwolniła. Było rzeczą oczywistą, że to będzie jedna z jej pierwszych decyzji, jakie podejmie po odczytaniu testamentu.

Ginny wiedziała, że powinna pomóc przy sprzątaniu ze stołów – z uwagi na artretyzm pani Pelham, często pomagała jej we wszystkich pracach domowych, co zresztą robiła z przyjemnością – ale zamiast tego przeszła do gabinetu ojczyma, żeby się upewnić, że wszystko jest przygotowane do spotkania z prawnikiem.

– Zwykłe zawracanie głowy! – skarżyła się Rosina. – Przecież jesteśmy jedynymi spadkobiercami.

Ginny miała nadzieję, że to faktycznie będzie takie proste. Pan Hargreaves, radca prawny, który zajmował się sprawami Andrew, miał się zjawić o siedemnastej, czyli za piętnaście minut. Gabinet ojczyma zawsze był ulubionym pomieszczeniem Ginny. Uwielbiała siedzieć na fotelu przy kominku, czytając którąś z książek, których znajdowały się tu na półkach setki czy tysiące, podczas gdy Andrew pracował przy swoim biurku. Nie zaglądała do tego pokoju od dnia jego śmierci. Wzięła głęboki wdech, zanim nacisnęła klamkę. Nie mogła uwierzyć, że gdy otworzy drzwi, Andrew nie przywita jej swoim zamyślonym uśmiechem, który tak bardzo lubiła.

Gabinet jednak nie był pusty. Na dywanie przy kominku leżał rozłożony Barney, ich pięcioletni golden retriever. Pies podniósł głowę, machnął ogonem, ale nie wstał, żeby do niej podejść i domagać się głaskania. W taki sposób witał tylko swojego pana, którego już nigdy nie zobaczy.

– Biedna psina – wyszeptała Ginny łagodnym głosem. – Nie zapomniałam o tobie. Obiecuję, że zabiorę cię na spacer, jak tylko się to skończy.

Barney spojrzał na nią mądrymi oczami, jakby zrozumiał każde jej słowo. Co się z nim stanie? – spytała, głaszcząc go po grzbiecie. Jej matka nie lubiła psów, ponieważ „brudzą i śmierdzą”. Groziła, że zabierze Barneya do weterynarza, żeby go uśpić. Ginny przeszedł lodowaty dreszcz. Nie mogła na to pozwolić, ale nie miała też pojęcia, jak będzie wyglądała ich przyszłość. Barney potrzebował porządnej opieki, a nie tylko kogoś, kto będzie z nim dwa razy dziennie wychodził na spacer. Zresztą uwielbiał ten dom, tak samo jak ona. Nie chciała się nigdzie wyprowadzać. Gdyby to było możliwe…

Dorzuciła drewna do ognia, zapaliła lampy i dostawiła dwa krzesła do biurka. Przez okno dostrzegła światła zbliżającego się samochodu. Rzuciła okiem na zegarek. Pan Hargreaves zawsze był punktualny, ale dziś zjawił się nawet wcześniej. Pewnie chciał jak najszybciej mieć z głowy to spotkanie. Gdy rozbrzmiał dzwonek, Barney zerwał się z podłogi i pobiegł do drzwi, zapewne myśląc, że jego pan wreszcie wrócił do domu. Ginny znowu poczuła, jak coś ściska jej serce. Złapała Barneya za obrożę i otworzyła drzwi.

– Dobry wieczór, panie Har… – nie dokończyła, ponieważ zamiast znajomego prawnika stał przed nią jakiś obcy mężczyzna.

Miał na sobie czarny płaszcz, ciemny garnitur i skórzaną torbę zawieszoną na ramieniu. Jego czarne, lśniące włosy, które skojarzyły jej się ze skrzydłami kruka, były trochę zbyt długie i rozwiane. Był wysoki i barczysty, ale szczupły. Popatrzyła na ciemne oczy w jego opalonej twarzy. Ginny pomyślała, że nie jest przystojny, zwłaszcza z tymi zaciśniętymi w cienką kreskę ustami, nosem, który wyglądał, jakby kiedyś został złamany, oraz zbyt mocną szczęką ocienioną popołudniowym zarostem.

Nagle odniosła dziwne wrażenie, że kogoś jej przypomina. Ale kogo? Nie miała pojęcia. Barney radośnie przywitał nieznajomego, domagając się głaskania, jakby już kiedyś miał z nim kontakt.

– Barney! Siad! – krzyknęła na niego. Pies jej posłuchał, ale dalej merdał wesoło ogonem. – Przepraszam. On tak się zazwyczaj nie zachowuje. To znaczy, nie rzuca się na ludzi, których nie zna.

Mężczyzna nachylił się i pogłaskał Barneya go głowie.

– Nic się nie stało – odparł niskim głosem z wyraźnym zagranicznym akcentem.

Wyprostował się i zlustrował ją badawczym spojrzeniem. W jego oczach Ginny nie dostrzegła zachwytu ani nawet aprobaty. Cóż, widocznie mu się nie spodobała, tak jak on jej.

– Przepraszam, ale czy spodziewaliśmy się pana wizyty?

– Pan Hargreaves prosił, żebym się tutaj z nim spotkał.

– Ach, rozumiem. W takim razie proszę wejść – zaprosiła go do środka.

Jeśli to złodziej albo seryjny morderca – mówiła w duchu do Barneya – całą winę zwalę na ciebie! Z pewnym niepokojem przemaszerowała do gabinetu, słysząc za plecami kroki nieznajomego i człapanie psa.

– Proszę tutaj zaczekać. Napije się pan kawy?

– Nie, dziękuję.

Postawił torbę na krześle i zdjął płaszcz. Pod spodem miał grafitowy garnitur, rozpiętą pod szyją szarą koszulę i poluzowany czarny krawat. Ginny wciąż miała wrażenie, że ten człowiek jakoś dziwnie się zachowuje. Nie wyglądał na prawnika. Poszła szybko do salonu.

– Przyszedł już Hargreaves? – spytała Rosina. Podniosła się z fotela i poprawiła spódnicę. – Miejmy już z głowy całą tę farsę.

– To nie pan Hargreaves – odparła Ginny – tylko chyba ktoś z jego kancelarii.

Znowu rozbrzmiał dzwonek. Obróciła się, żeby ruszyć do drzwi.

– Stój, Virginio. Otwieranie drzwi to obowiązek pani Pelham, więc niech dalej to robi, skoro jeszcze dla nas pracuje.

Po chwili do salonu weszła pani Pelham, wyprostowana jak struna, ale opierając się o laskę.

– Przyszedł pan Hargreaves. Zaprowadziłam go do gabinetu.

– Zaraz do niego dołączę – odparła Rosina, a następnie poszła na górę z Lucillą, żeby poprawić fryzurę i makijaż.

Ginny wygładziła dłońmi szarą spódniczkę i kremowy golfik, a potem chwyciła dodatkowe krzesło i udała się do gabinetu, gdzie nieznajomy rozmawiał po cichu z prawnikiem. Pan Hargreaves od razu poderwał się z siedzenia i wziął od niej krzesło. Spojrzał na Ginny z poważną miną, położył dłoń na jej ramieniu i powiedział:

– Tak mi przykro z powodu tej bolesnej straty, panno Mason. Wiem, jak bliskie relacje łączyły panią z ojczymem. Ja osobiście ciągle nie mogę uwierzyć, że to się stało…

Postawił krzesło przy biurku obok swojego. Po paru chwilach do gabinetu wkroczyły Rosina i Lucilla. Ich jasne włosy wydawały się prawie białe na tle czarnych żałobnych strojów. Nieznajomy obrócił głowę i spojrzał na obie kobiety. Cilla natychmiast przytknęła chusteczkę do oczu i pociągnęła nosem. Obcisła sukienka, którą miała na sobie, podkreślała wszystkie walory jej kobiecej figury. Przestań się wygłupiać! – zganiła ją Ginny w myślach. Wiedziała, że Cilla próbuje tylko odgrywać rolę zdruzgotanej pasierbicy i zwrócić na siebie uwagę nieznajomego mężczyzny.

– Co tu robi to psisko? – oburzyła się Rosina. – Virginio, przecież wiesz, że on nie ma prawa tu włazić. Jego miejsce jest w kuchni pod stołem.

– Może pójdziemy na kompromis? – odezwał się tajemniczy brunet. Przywołał do siebie Barneya, który wszedł pod biurko i położył się na dywanie przy jego stopach.

Kim jest ten człowiek? Dlaczego Barney tak się go słucha? Ginny ciągle nie mogła tego rozgryźć. Usadziła matkę na fotelu przy kominku, a sama przycupnęła na drewnianym krześle. Lucilla zajęła miejsce oczywiście przy brunecie. Pan Hargreaves wyciągnął z teczki testament i zaczął jego odczytywanie. Najpierw usłyszeli o kwotach przekazanych na rzecz rozmaitych fundacji charytatywnych, które Andrew zasilał za życia. Następnie prawnik poinformował zebranych o hojnym datku dla Margaret Jane Pelham: „wyraz wdzięczności za długie lata oddanej służby”. Andrew podarował jej także jeden ze swoich domków na obrzeżach miasteczka.

– A teraz przejdźmy do głównych zapisów w testamencie – zrobił wstęp pan Hargreaves. Rosina usiadła na baczność w fotelu, wpatrując się w niego wyczekująco. – „Moja małżonka, Rosina Elaine Charlton – czytał prawnik – będzie otrzymywała rokrocznie kwotę w wysokości czterdziestu tysięcy dolarów, wypłacanych pierwszego stycznia każdego roku, oraz otrzymuje nieruchomość Keeper’s Cottage, której całościowe koszty remontu zostaną pokryte z pozostawionych na moim koncie środków finansowych”.

Rosina skoczyła na równe nogi.

– Co to ma oznaczać?! – krzyknęła rozdygotanym głosem. – To jakaś pomyłka!

– Mamo, usiądź i wysłuchaj do końca – poprosiła ją Ginny, choć sama zauważyła, że też drży.

– Dziękuję, panno Mason. – Prawnik wrócił do czytania: – „Wszystkie inne środki pieniężne i nieruchomości, które w chwili śmierci znajdują się w moim posiadaniu, zapisuję w testamencie mojemu synowi, Andre Duchardowi z Terauze we Francji”.

Zapadła głucha cisza. Ginny wpatrywała się w mężczyznę siedzącego obok prawnika. Na jego twarzy nie malowała się żadna emocja. Andre Duchard. Syn Andrew Charltona, jej ojczyma. Wreszcie zrozumiała, dlaczego Barney go poznał. Widocznie wyczuł pokrewieństwo za pomocą jakiegoś szóstego zmysłu.

– Andrew zostawił wszystko swojemu bękartowi, który wyskoczył jak Filip z konopi? Nigdy wcześniej nie słyszałam o tym człowieku!

– A ja całkiem dużo słyszałem o pani, madame – odparł Andre Duchard aksamitnym głosem. – I cieszę się, że wreszcie mam przyjemność panią poznać.

– Przyjemność? – powtórzyła Rosina i zaśmiała się gorzko. – Pewnie sobie myślisz, że perfidnie sprzątnąłeś mi sprzed nosa spadek po moim mężu, prawda? Ale ja będę walczyła z tym absurdalnym testamentem do ostatniej kropli krwi! – oświadczyła wojowniczym tonem.

Ginny objęła ją ramieniem i znowu usadziła na fotelu.

– Proszę wybaczyć – rzuciła do prawnika. – Jesteśmy po prostu zaszokowane treścią testamentu. Jak wspomniała moja matka, nie miałyśmy pojęcia o istnieniu pana Ducharda. Domyślam się jednak, że Andrew wiedział, co robi.

Pan Hargreaves zdjął okulary i dokładnie zaczął je wycierać chusteczką.

– W rzeczy samej. Pan Charlton od zawsze wiedział, że posiada nieślubnego syna. Jakiś czas temu przyznał się do ojcostwa. W świetle francuskiego prawa wszystko jest najzupełniej w porządku, więc nie ma tu mowy o żadnych uchybieniach. – Po chwili dodał: – Zależało mu na dyskrecji, ponieważ pani Josephine Charlton wtedy jeszcze żyła. Z uwagi na jej uczucia postanowił nie wyjawiać tej tajemnicy.

– A co z naszymi uczuciami? – spytała Rosina płaczliwym głosem. – Potraktował nas jak śmieci! Tak podle, tak okrutnie! Przez dziesięć lat byliśmy jego kochającą rodziną, a co za to dostaniemy? Nędzne ochłapy! Parę groszy, za które nawet nie da się wyżyć, i jakąś rozpadającą się ruderę na wygwizdowie.

Ginny skrzywiła się pod nosem. Wolałaby, żeby jej matka zachowała się z większą klasą. Na twarzy Francuza malował się wyraz lekkiego rozbawienia. Kiedy jednak przeniósł wzrok na nią, gwałtownie zmarszczył ciemne brwi i przeszył ją ostrym, mrocznym spojrzeniem.

– Mamo, może pójdziesz na górę, żeby się położyć? – zasugerowała łagodnym głosem. – Powiem pani Pelham, żeby przyniosła ci herbaty ziołowej.

– Nie chcę niczego od tej kobiety! Nie rozumiesz, że Andrew zrównał mnie z nią w swoim niedorzecznym testamencie? Potraktował swoją żonę tak samo jak gosposię! Jak mógł coś takiego zrobić? Pewnie postradał zmysły – rzuciła z przekonaniem. – Mam rację, prawda? W chwili spisywania testamentu nie był w pełni władz umysłowych? Musimy jakoś unieważnić ten testament. Ciągle się słyszy o takich przypadkach.

– Odradzam takie postępowanie – odezwał się Hargreaves. – Nie ma pani żadnych podstaw. Pani mąż był racjonalnym i trzeźwo myślącym człowiekiem, który formalnie przyznał się do posiadania syna spoza związku małżeńskiego. Ostatnia wola, którą przed chwilą odczytałem, została spisana dwa lata temu, kiedy jeszcze nie chorował.

– Skoro ten mężczyzna jest jego synem, to dlaczego nazywa się Duchard? To wszystko jest bardzo podejrzane!

– Duchard to nazwisko rodowe mojego ojczyma, który mnie adoptował po ślubie z moją matką. Mam nadzieję, że to wyjaśnienie uzna pani za zadowalające.

Rosina otworzyła usta, ale wydobyło się z nich tylko ciche „och”.

– Pani Charlton, jestem za tym, żeby poszła pani za radą córki i nieco ochłonęła. Porozmawiamy za parę dni, kiedy się pani uspokoi. Omówimy wtedy kilka innych ważnych spraw, które jeszcze nam pozostały.

– Ale czy w ogóle mam jeszcze sypialnię? – spytała Rosina z jadowitą wrogością. – Pana klient nie chce się od zaraz tutaj wprowadzić?

– Nie śmiałbym sprawiać pani takiego kłopotu, madame. – W głosie Francuza dało się wyczuć nutkę rozbawienia. – Wynająłem pokój w hotelu.

– Mogę panu zaproponować podwiezienie? – spytał go Hargreaves, wrzucając dokumenty do teczki.

– Merci, ale tak długo leciałem samolotem, że wolę się przejść i rozprostować kości. – Założył płaszcz i zarzucił torbę na ramię.

Barney wyłonił się spod biurka i patrzył z oklapniętymi uszami, jak obaj mężczyźni wychodzą z gabinetu. Ginny pomyślała, że pewnie znowu poczuł się porzucony. Odprowadziła ich do drzwi, a na pożegnanie rzuciła:

– Mam nadzieję, że panowie rozumieją moją matkę. Jest w tej chwili bardzo roztrzęsiona. I rozczarowana – dorzuciła twardszym tonem, zerkając z niechęcią na Francuza.

– To zupełnie zrozumiałe – odparł prawnik. – Musimy jej dać odpocząć. Porozmawiam z nią w przyszłym tygodniu. Do widzenia, Virginio. Jestem pewny, że jutro rano, kiedy już zdążycie trochę ochłonąć, zobaczycie wszystko w nieco jaśniejszych barwach.

Pokiwała głową ze smutnym uśmiechem. Jutrzejszy poranek wydawał jej się bardzo odległy. Najpierw musiała przeżyć jakoś ten wieczór.

– Au revoir, Virginie – odezwał się Duchard. Francuska wersja jej imienia nabrała niemal zmysłowego charakteru. Poczuła, jak się odruchowo rumieni. – Et à bientôt – dodał.

Tym razem wyczuła w jego głosie ukrytą kpinę. Wiedziała, że jest dla niego ostatnią osobą na ziemi, którą miałby ochotę ponownie zobaczyć. Zamknęła drzwi, westchnęła głośno i poszła do kuchni, gdzie pani Pelham siedziała przy stole i czytała jakiś list.

– Proszę sobie nie przeszkadzać – powiedziała do niej Ginny. – Przyszłam zrobić herbatę. Chociaż co ona komu pomoże? – spytała bezradnie i opadła na krzesło. – Okazało się, że Andrew miał nieślubnego syna. Nazywa się Andre Duchard i jest Francuzem. Zgarnął prawie cały spadek.

Gosposia powoli zdjęła z nosa okulary i pokiwała głową.

– Wiedziała pani o tym? – spytała Ginny.

– Nie, ale zauważyłam, że pani Charlton była bardzo roztrzęsiona, kiedy wyszła z gabinetu. – Przez chwilę milczała. – A więc ten człowiek z Francji dostanie wszystko, co zostawił po sobie pan Charlton?

– W sumie tak – potwierdziła Ginny. – Ale niech się pani nie martwi. Pan Charlton nie zapomniał o pani, spisując swoją ostatnią wolę.

– Akurat o tym wiedziałam. Dwa miesiące temu zawołał mnie na krótką rozmowę. Wspomniał, że po jego śmierci nie zostanę bez dachu nad głową i środków do życia, a dzisiaj po przyjściu pan Hargreaves wręczył mi ten list, gdzie wszystko zostało dokładnie opisane. Pan Andrew był dobrym człowiekiem. Nie dam złego słowa na niego powiedzieć.

Ginny napełniła czajnik wodą i postawiła go na kuchence.

– Domyśla się pani, kim była matka pana Ducharda? – spytała Ginny.

– Nie mogę mieć pewności. – Gosposia wstała i zaczęła zbierać filiżanki ze stolika. – Ale pamiętam Linnet Farrell, przyjaciółkę pani Charlton. Była tu przez rok, a potem odeszła, żeby się podobno zajmować swoją chorą matką. Pomyślałam, że coś tu się nie zgadza, bo wcześniej twierdziła, że jej rodzice od dawna nie żyją.

– Jaka ona była?

– Nie była jakąś wielką pięknością – powiedziała pani Pelham. – Ale było w niej coś ciepłego, słodkiego. Dzięki niej dom wydawał się weselszym miejscem. A pani Josie, o dziwo, też zapałała do niej sympatią.

– Podobno żona Andrew chorowała, tak?

– Chciała mieć dziecko, ale trzykrotnie poroniła, za każdym razem w czwartym miesiącu. Lekarze ją ostrzegali, że nigdy nie będzie w stanie donosić ciąży. Wpadła w głęboką depresję. Zaczęły się szpitale, sanatoria… – Westchnęła ciężko. – Gdy wracała do domu, całymi dniami leżała w łóżku albo na kanapie. Jakby nie chciało jej się żyć. Biedny pan Andrew spał w swoim pokoju. Jestem pewna, że pani Josie go kochała, ale była zbyt załamana, żeby być dla niego prawdziwą żoną. Wiesz, co mam na myśli? Zresztą chyba od początku nie zależało jej na tych sprawach. Chciała mieć tylko to wymarzone dziecko, którego nigdy się nie doczekała. Pan Andrew czuł się na pewno bardzo samotny. To była trudna sytuacja.

Ginny pokiwała smutno głową.

– Kiedy zamieszkała z nimi Linnet, ta miła, ciepła dziewczyna, pan Andrew od razu jakby odżył. Lubił jej towarzystwo. Zawsze był atrakcyjnym mężczyzną, a wtedy był jeszcze dużo młodszy, więc nic dziwnego, że Linnet poczuła do niego dużą sympatię. Nigdy jednak nie zauważyłam niczego niestosownego, jeśli wiesz, co mam na myśli – dodała pospiesznie. – Zresztą Linnet była dobra dla pani Josie. Dotrzymywała jej towarzystwa, woziła ją samochodem, zajmowała się nią jak pielęgniarka. Ale pewnego dnia postanowiła nagle odejść. Przyszła do mnie do kuchni, żeby się ze mną pożegnać. Miała zaczerwienione oczy. Widać było, że płakała… – Pani Pelham westchnęła ciężko. – Po jej odejściu pani Josie poważnie się rozchorowała. Miała parkinsona. Pan Andrew dobrze się nią opiekował. Złego słowa na niego nie dam powiedzieć. Czajnik gwiżdże.

Ginny ocknęła się z zamyślenia i zaparzyła herbatę, którą zaniosła na górę, do pokoju matki.

– Mamo, ty przynajmniej będziesz dostawała co rok trochę forsy – przemawiała Lucilla z furią – a ja nie dostaną ani gorsza! Przeklęty sknerus!

Ginny postawiła tackę na stoliku.

– Może po prostu Andrew uznał, że nie potrzebujesz pieniędzy, skoro zamierzasz się wżenić w jedną z najzamożniejszych rodzin w naszym hrabstwie.

Cilla zgromiła ją wzrokiem.

– Ty też nic nie dostaniesz w spadku, więc niepotrzebnie się do niego ciągle przymilałaś. Wyjdziesz na tym najgorzej z całej naszej trójki – dodała niemal triumfalnym tonem.

– Na to wygląda – zgodziła się Ginny, nalewając herbatę do filiżanek. – Ale nie martw się o mnie.

– Nie martwię się – prychnęła siostra. – Mam dość własnych problemów. Jak zapłacimy za moje wesele? Mamo, musisz pogadać z Hargreavesem. Trzeba jakoś wyciągnąć od niego więcej forsy.

– Gdzie jest Barney? – spytała Ginny.

– Wypędziłam go na dwór – odparła matka, wachlując się chustką. – Nie mogłam już dłużej znieść tego sierściucha.

Ginny odstawiła dzbanek.

– A jeśli się zgubi?

– To nawet lepiej. Przecież mówiłam, że chcę się go pozbyć.

– Nie możesz tego zrobić! – zaprotestowała Ginny. – Tak jak wszystko inne w tym domu od teraz należy do pana Ducharda. Poza tym jest wartościowym psem. Andrew go kochał…

Otarła pojedynczą łzę z policzka, zbiegła na dół, założyła kalosze i płaszcz przeciwdeszczowy, wzięła smycz i latarkę, a następnie wyszła tylnymi drzwiami. Na dworze było zimno jak diabli. Z jej ust ulatywały kłęby pary, gdy chodziła wokół domu, wołając głośno Barneya. Miała nadzieję, że pies stoi na tarasie i czeka, aż się go wpuści do środka. Nigdzie go jednak nie mogła znaleźć. Furtka była otwarta – pewnie pan Hargreaves zapomniał ją zamknąć. Ginny opuściła posesję i ruszyła ścieżką prowadzącą na łąkę za domem. Dalej wołała Barneya, oświetlając teren latarką. Gdy dotarła do strumyka, nabrała powietrza w płuca, a następnie zagwizdała trzykrotnie, tak jak robił to jej ojczym. Z oddali rozległo się znajome szczekanie. Po chwili z ciemności wyłonił się Barney. Biegł z wywieszonym językiem, wymachując ogonem.

– Dobry piesek! – pochwaliła go Ginny. Kamień spadł jej z serca. Przyczepiła smycz do obroży i ruszyła w stronę domu, ale Barney stał w miejscu. Z uszami nastawionymi jak radary patrzył w stronę miejsca, z którego przybiegł. Ginny skierowała tam światło latarki, ale ujrzała tylko kępy suchej trawy i rząd krzaków.

– Kto tam jest? – spytała ostrym tonem, maskującym nagły przypływ strachu.

Nikt nie odpowiedział. Po paru chwilach Barney otrząsnął się z tego dziwnego transu i oboje ruszyli w stronę domu. Ginny ciągle jednak miała wrażenie, że ktoś ją obserwuje, więc przyspieszyła kroku. Oczami wyobraźni ujrzała, jak gdzieś tam w ciemności czai się ten przeklęty Andre Duchard, z diabolicznym uśmieszkiem na twarzy, ciesząc się, że zniszczył im życie.

Tytuł oryginału: Inherited by Her Enemy

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2015

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

Korekta: Łucja Dubrawska-Anczarska

© 2015 by Sara Craven

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Books S.A.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Światowe Życie są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-2100-9

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna