JAMES PATTERSON, MARSHALL KARP

Piętno Kaina

Tłumaczenie:

Dorota Stadnik

Dla Gerri i Victora Gompertów, którzy pomogli mi odnaleźć to, czego szukałem.

PROLOG

JEST KASA DO WZIĘCIA, MOŻNA SIĘ OBŁOWIĆ

I

Co roku trzydziestego pierwszego grudnia Hunter Hutchinson Alden Jr podejmował te same postanowienia noworoczne:

1. Być wartym x dolarów na koniec roku.

2. Rzucić picie.

Tym razem kwota docelowa wynosiła pięć miliardów. Zważywszy na to, że obecnie wyceniano go na cztery miliardy osiemset sześćdziesiąt milionów netto, realizacja pierwszego postanowienia wydawała się prosta. Co do postanowienia drugiego, to po czterdziestu pięciu minutach przyjęcia noworocznego urządzonego przez ojca i po trzech szklankach wody pellegrino już wiedział, że jest skazany na porażkę. Znowu.

Zaszył się w rogu kanapy z niebieskiej cielęcej skóry stojącej we wschodnim końcu Wielkiej Sali, by uniknąć kontaktu wzrokowego z rojem nadzianych narcyzów krążących po kompleksie Hutcha Aldena przy Piątej Alei i obnoszących się z bożonarodzeniową opalenizną z Saint-Barts.

Rok w rok widział tutaj ten sam tłum – czołowe nazwiska z Listy Bogatych i Płytkich. Sam bywał tu z jednego powodu. Miał obowiązek czarować gości swojego ojca.

W tej chwili jednak nie miał do tego głowy. Wściekłość wygrała z czarującym obejściem.

Wpatrzony w iPhone’a marzył, by telefon zawibrował, zadzwonił czy dał znak życia w jakikolwiek inny sposób. Ktoś z nich w końcu zadzwoni. Hunter miał nadzieję, że to nie będzie jego syn. Chłopak stchórzy i zrzuci odpowiedzialność na Petera, który zacznie gorąco przepraszać i siebie obwini za złe zachowanie Trippa.

Po pierwszym sygnale błyskawicznie wcisnął przycisk „Odbierz”.

– Gdzie, do cholery, jesteś? – warknął, nie wiedząc nawet, czy rozmawia z Trippem, czy z Peterem.

– Tak rozmawiasz z damą? – rozległ się w słuchawce seksowny kobiecy głos.

– Przepraszam. Spodziewałem się telefonu od najbardziej nieodpowiedzialnego osiemnastolatka na ziemi. A przynajmniej od kierowcy, którego już dawno wysłałem, żeby wyciągnął go z kłopotów.

– Nie jestem ani lekkomyślnym nastolatkiem, ani jego szoferem. Jestem za to blondynką, do tego napaloną blondynką, a ty, po głosie sądząc, jesteś bardzo wzburzony. Może jakoś mogłabym ukoić twoje nerwy?

– Oj, mogłabyś, mogła.

– Jesteś wolny?

– Oficjalnie żonaty, ale nie traktuję tego stanu ze śmiertelną powagą.

– To mi odpowiada – odparła blondynka. – Rzuć ją. Właśnie takiego mężczyzny szukam, a może już znalazłam.

– To znaczy jakiego?

– Który byłby wyzwaniem na całe życie.

– Czyli wartym zachodu… – Zamilkł na moment. – Gdzie mogę cię znaleźć?

– Tam, gdzie Romeo znalazł Julię.

Hunter spojrzał w stronę szerokiego balkonu po zachodniej stronie sali. Janelle, jego żona, zamachała wesoło, mówiąc przy tym:

– Zostań, gdzie jesteś, Romeo.

Hunter rozłączył się i patrzył, jak była Miss Alabamy z burzą blond włosów i w sukni z różowego jedwabiu schodzi po marmurowych schodach, a następnie zmierza ku niemu przez całą salę niczym urodzona ambasadorka witająca się po drodze z gośćmi.

Różowy był kolorem Janelle. Nosząc róż, czciła pamięć swojej siostry Chelsea, która pokonała raka piersi w wieku dwudziestu sześciu lat, a w wieku trzydziestu zginęła w zawalonych bliźniaczych wieżach World Trade Center.

Hunter poznał Janelle jedenastego września dwa tysiące drugiego roku w pierwszą rocznicę zamachu. Był jednym z tysięcy żałobników, którzy wypełnili strefę Ground Zero, by uczcić pamięć ofiar. I tam, w morzu szarości i czerni, ujrzał złotowłose różowe zjawisko o anielskiej twarzy.

Była całkowitym przeciwieństwem jego zmarłej żony. Marjorie urodziła się i wychowała na północy Stanów, skończyła Harvard Business School i zrobiła karierę na Wall Street. Janelle była nieodrodną córą Południa, nigdy w życiu nie uczyła się zasad biznesu, a zbierała miliony w akcjach dobroczynnych dzięki wrodzonemu i nieodpartemu wdziękowi.

Usiadła na kanapie obok Huntera i położyła mu dłoń na kolanie.

– Idę do domu. Jutro muszę wcześnie wstać.

– Jadę z tobą. Nie kochaliśmy się od roku.

– Nie tak szybko, kowboju. Czekają na ciebie na górze. – Wskazała dłonią balkon. – Hutch zaprosił kogoś, kto chce ci uścisnąć dłoń.

– W tym domu jest mnóstwo osób, którym według niego powinienem uścisnąć ręce.

– Ale tylko jedna jest nowym burmistrzem Nowego Jorku. Właśnie dlatego popija drinka z Hutchem w jego azylu, podczas gdy reszta błąka się bez celu po zamczysku. Do zobaczenia w domu.

– Jak tam dotrzesz? Ciągle nie mogę skontaktować się z Peterem.

– Na pewno naprawia auto Trippa.

– Peter nie jest mechanikiem, Janelle. To nasz kierowca. Kazałem mu zostawić samochód Trippa tam, gdzie go znajdzie, a samego Trippa zawieźć do domu. Unikanie kontaktu to sposób działania mojego syna, na dodatek zaraził tym Petera.

– Kochanie, przecież Tripp skontaktował się z tobą – zaoponowała Janelle. – Przysłał SMS-a, że potrzebuje pomocy, więc wysłałeś mu pomoc. Koniec, kropka. Przestań zajmować się drobiazgami i nie martw się o mnie. Hutch już zarządził, że Findley mnie odwiezie. A teraz czemu nie wprowadzisz w życie swoich nauk?

– Co masz na myśli?

– Bądź dobrym synem i nie spraw zawodu ojcu, który oczekuje, że przyjdziesz na górę i oczarujesz nową panią burmistrz. Nie każ na siebie czekać. – Pocałowała go przelotnie i ruszyła do wyjścia.

Hunter wstał i odetchnął głęboko. Sala pachniała dolarami, forsą branży wydawniczej, kosmetycznej i oczywiście finansowej. Te ostanie sprytnie zarabiane są wtedy, kiedy reszta świata stawia na coś zupełnie innego. Hunter dopił czwartą szklankę importowanej wody, przywołał na usta serdeczny uśmiech i skierował się w stronę tłustych kocurów.

– Hunter! – rozległ się głos Damona Parkera.

Parker był nikczemnym dziennikarzyną telewizyjnym. Między innymi na koncie miał to, że nazwał Hutcha Aldena swojskim Warrenem Buffetem, który na swoje nieszczęście spłodził syna, który jest równie bezlitosny, jak Rupert Murdoch.

Szedł ku niemu z wyciągniętą ręką, rozpływając się w uśmiechach, ale Hunter uniknął spotkania z tym typkiem, wbiegając po schodach wiodących do wartego pięć milionów dolarów centrum dowodzenia Hutcha, do którego nikt nie miał wstępu bez zaproszenia.

– Jesteś – powitał go ojciec, zmierzając ku niemu z Muriel Sykes u boku, wysoką, mocno zbudowaną kobietą, której twarz widniała tego ranka na pierwszych stronach wszystkich nowojorskich gazet. – Przywitaj się z naszym honorowym gościem.

– Pani burmistrz – powiedział Hunter – uścisnąłbym pani dłoń, ale widzę, że obie ma pani zajęte.

Zgodnie z tradycją noworocznych przyjęć u Hutcha, gospodarz serwował gościom smaki starego Nowego Jorku. Pani burmistrz trzymała w jednej ręce napoczętego hot doga, a koktajl mleczno-czekoladowy w drugiej.

Muriel Sykes podsunęła mu policzek, na którym Hunter złożył pocałunek.

– Wszystkiego dobrego w Nowym Roku i udanych rządów – powiedział. – Jak mija dzień?

– Kompletne szaleństwo. W największym skrócie: dziś rano zadzwonił do mnie z życzeniami prezydent, a wieczorem twój ojciec poczęstował mnie najlepszym nowojorskim hot dogiem, jakiego jadłam w życiu.

– Cały tata – skomentował Hunter. – Prawdziwy w każdym calu.

– Nie lubię jeść i zaraz wychodzić – powiedziała Sykes – ale przez cały dzień nadzorowałam przeprowadzkę do Gracie Mansion, więc teraz marzę tylko o jednym. Zrzucić buty i wyciągnąć nogi w nowej siedzibie. Szczęśliwego Nowego Roku.

Gdy Sykes nie mogła ich już słyszeć, Hutch zwrócił się do syna:

– Przez cały wieczór zerkałeś na telefon. Co było aż tak ważne, że nie mogłeś sobie odpuścić?

– Chodzi o Trippa. Miał kłopoty z wozem, i to akurat w Harlemie. Peter pojechał mu pomóc. Od paru godzin nie mam od nich wiadomości.

– Uspokój się, Harlem to ulubiona dzielnica Petera. Pewnie pokazuje Trippowi ciekawe miejsca. Haitańskie chłopaki wiedzą, jak się bawić… Oczywiście jeśli wiesz, co mam na myśli.

– Haitańskie chłopaki? Tak, tato, rozumiem twój niepoprawny politycznie komentarz.

– O co ci chodzi? Jestem politycznie poprawny. Psiakrew, właśnie wydałem majątek, pomagając tej damulce w wyborze na burmistrza.

Hunter wybuchnął śmiechem.

– Z podatkowego punktu widzenia to słuszna uwaga. Na pewno okaże się pomocna, jeśli będziesz jej potrzebował.

Potężnie zbudowany Hutch Alden otoczył syna ramieniem.

– Jeśli kiedyś my będziemy jej potrzebowali – sprostował. – Jak mówią w hiszpańskim języku: Mi mayor, su mayor. Jesteś gotów zejść pomiędzy tych starych bogatych pryków i roztoczyć przed nimi swój czar?

– Tato, niczego tak nie pragnę, jak zacieśniać więzy i ściskać dłonie – odparł Hunter, przybierając stosowny wyraz twarzy. – Prócz zlokalizowania Trippa i Petera, a potem ukręcenia im łbów.

II

Hunter od dziecka nie znosił noworocznych przyjęć, ale skoro ojcu ten cyrk sprawiał przyjemność, cóż mu pozostawało? Traktował to jak jeden z obowiązków wynikających z urodzenia.

Następne dwie godziny spędził w tłumie gości, wymieniając uściski dłoni, zdawkowe pocałunki i uprzejme, lecz puste frazesy, mające sprawiać wrażenie, że nic go to wszystko nie obchodzi. Jego rozmówcy zupełnie nie zdawali sobie sprawy z tego, jak wiele o nich wie.

Siłą napędową finansowej machiny Huntera Aldena była informacja. Wydawał miliony na czujne oczy i uszy na całym świecie. Sieć jego wywiadowców infiltrowała rządy, firmy i ciała nadzorcze. A ponieważ bogacze skrywali więcej brudnych sekretów niż inni, Hunter grzebał w osobistym życiu niemal wszystkich obecnych z zamiarem użycia swojej wiedzy przeciwko nim w stosownym momencie.

O dziesiątej wieczorem, po spełnieniu synowskiego obowiązku względem gości ojca, dyskretnie wymknął się z sali i zjechał prywatną windą Hutcha do holu.

– Na dworze jest zimno, panie Alden – zwrócił się do niego Nils, niski i przysadzisty odźwierny. – Minus siedem, a przez wiatr temperatura wydaje się jeszcze niższa. Na pewno nie potrzebuje pan płaszcza?

Na co mi płaszcz? – pomyślał Hunter. W jego świecie temperaturę kontrolowały specjalne urządzenia. Nawet zadaszenie nad wejściem było wyposażone w lampy grzejące, które miały zapewnić ciepło bogaczom, którzy muszą pokonać sześć metrów do czekającej limuzyny.

– Nie martw się, Nils, nic mi nie będzie – powiedział.

Przed budynkiem stał czarny cadillac ojca. Findley St. John, wieloletni kierowca Hutcha, na widok Huntera szeroko rozłożył ramiona.

Findley należał do niewielkiej garstki ludzi, którym udało się przeniknąć za mur, jaki wzniósł wokół siebie. Śpiewał z nim piosenki, kiedy wiózł małego Huntera do przedszkola, sprał trzech bandziorów, którzy napadli Huntera w liceum, no i omal nie stracił pracy, gdy zaklinał się na wszystkie świętości, że butelka wódki na tylnym siedzeniu cadillaca należy do niego, a nie do czternastoletniego wówczas syna Hutcha.

– Wszystkiego dobrego w Nowym Roku, kolego! – zawołał tubalnym głosem i zamknął Huntera w serdecznym uścisku.

– Wzajemnie, staruszku. Widzę, że nadal jeździsz tym amerykańskim rzęchem.

Findley położył dłoń w rękawiczce na klamce tylnych drzwi, otworzył je i zamknął, gdy tylko Hunter zajął swoje miejsce, nie dając szansy ogrzanemu powietrzu uciec z wnętrza limuzyny.

– Rzęchem? – powtórzył, sadowiąc się za kierownicą. – Wiesz, co mawia twój tatuś. „Jeśli jest wystarczająco dobry dla prezydenta Stanów Zjednoczonych, jest też wystarczająco dobry dla mnie”.

– Mój ojciec jest za stary i za bogaty, żeby zadowalać się czymś „wystarczająco dobrym”. Nic nie dorównuje niemieckiej inżynierii.

Takie słowne pojedynki staczali ze sobą od lat i Findley był zachwycony, że może stoczyć kolejny.

– Mimo to – rzucił, zerkając przez ramię na Huntera – ten solidny i niezawodny niemiecki samochód musiał wyciągać z kłopotów amerykański rzęch z Detroit.

– To nie auto było powodem kłopotów – zaoponował Hunter – ale nieodpowiedzialny haitański kierowca.

Findley zaśmiał się gardłowo. Pochodził z tej samej wioski co Peter.

– Odwiozłem panią Janelle do domu i ani słowem nie wspomniała o nieodpowiedzialnych Haitańczykach. Wyglądało na to, że źródłem kłopotów jest twój niesforny nastolatek. Jabłko pada niedaleko od jabłoni.

Niecałe pięć minut później Findley skręcił w Osiemdziesiątą Pierwszą Ulicę.

– Dobre wieści – zaanonsował, zatrzymując cadillaca przed czteropiętrową secesyjną rezydencją Huntera. – W garażu pali się światło. Wygląda na to, że Peter jest już w domu.

– Sukinsyn! – Hunter wyskoczył z auta, nie czekając, aż Findley otworzy mu drzwi. – Dlaczego nie dał mi znać?

– Nie będę tu stać, żeby się dowiedzieć – stwierdził Findley, uruchamiając silnik. – Nie bądź dla niego za twardy, chłopcze. Jest Nowy Rok.

Hunter skierował się prosto do garażu. Uniósł osłonę klawiatury i wpisał kod, bardziej podekscytowany perspektywą ujrzenia swojego wymarzonego auta niż konfrontacją z Peterem.

Jego maybach 62 S powstał w Center of Excellence w Sindelfingen w Niemczech. Według słów osobistego doradcy, który towarzyszył Hunterowi od chwili złożenia zamówienia aż po odbiór tego cacka, co trwało w sumie ponad rok, wóz był „majstersztykiem myśli motoryzacyjnej, starannie zaprojektowanym i doskonale wykonanym nie tylko dla wygody w poróżowaniu, ale i po to, by stać się odbiciem stylu i osobowości właściciela”. Dla Huntera był wart każdego centa z miliona stu tysięcy dolarów, jakie zapłacił za realizację swojego marzenia.

Drzwi garażu otworzyły się i do pomieszczenia wdarło się więcej światła. Hunter aż jęknął z wrażenia. Maybacha w środku nie było. Zamiast niego na podłodze wyłożonej srebrzystoperłowymi i szaroniebieskimi płytami stał jasnożółty futerał na kamerę wideo Trippa. Hunter odetchnął z ulgą. To oznaczało, że przynajmniej syn jest już w domu.

I wtedy je zobaczył. Z daleka wyglądały jak przypadkowe czerwone plamki na żółtym tle. Podszedł bliżej. Ciemnoczerwone linie nie były śladami po markerze. To była zaschnięta krew. A bezładne z pozoru linie układały się w napis HHA III – Hunter Hutchinson Alden III. Inicjały Trippa.

Hunter padł na kolana, odsunął metalowe zatrzaski i otworzył futerał. Na wierzchu zobaczył zasuwaną plastikową torebkę z telefonem komórkowym w środku. Odłożył ją na bok i cofnął się przerażony. Jego oczom ukazała się odcięta głowa ułożona na wyściółce z pianki. Z szyi zwisały zakrwawione strzępy naczyń krwionośnych. Oczy spoglądały prosto na Huntera.

To był Peter.

Między wargami miał wetknięty kawałek papieru. Hunter wyjął kartkę, rozłożył ją i wbił wzrok w siedem słów napisanych starannym charakterem pisma układających się w zdanie:

Jest kasa do wzięcia, można się obłowić.

Nagle zabrakło mu powietrza. Niemożliwe, niepojęte, a jednak się wydarzyło. Ktoś dowiedział się o Projekcie Gutenberg.

Roztrzęsiony Hunter Alden zamknął drzwi garażu i ruszył na górę, by nalać sobie pierwszego drinka w ledwie co zaczętym nowym roku.

CZĘŚĆ PIERWSZA

GRZECHY OJCA

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Przeżyłem najlepszy Nowy Rok w życiu, a kiedy rankiem drugiego stycznia otworzyłem oczy, euforia trwała nadal.

Przed moimi oczami roztaczała się panorama Central Parku z białymi śladami po śnieżnym Bożym Narodzeniu. Sufit nade mną ozdabiały ręcznie malowane cherubiny i rozbawione półnagie kobiety na leśnej polanie. A obok mnie leżała całkiem naga kobieta, która przyćmiewała urodą każdą z rzymskich bogiń uwiecznionych na fresku.

– Mogłabym się do tego przyzwyczaić – powiedziała Cheryl. – Zdecydowanie powinieneś zacząć brać więcej łapówek.

Dwa dni wcześniej Cheryl i ja zameldowaliśmy się w Steel Towers w Central Park South na krótki noworoczny urlop. Zamówiłem pokój stosowny do finansowych możliwości gliniarza, ale kiedy zjawiliśmy się w hotelu, zmartwiony recepcjonista poinformował, że nasz pokój jest niedostępny z powodu nagłej awarii i prac konserwacyjnych.

Odczekał stosowną chwilę, by na naszych twarzach pojawił się wyraz zawodu, po czym dodał już weselszym tonem:

– Proszę się nie martwić, detektywie Jordan. Zapewnimy państwu apartament o nieco wyższym standardzie.

Akurat w tym przypadku wersja „nieco wyższego standardu” okazała się penthouse’em o powierzchni stu sześćdziesięciu metrów kwadratowych na najwyższym piętrze tego luksusowego pięciogwiazdkowego hotelu.

– Mój Boże – westchnęła Cheryl, gdy konsjerż otworzył drzwi apartamentu. Spojrzała na cennik wiszący na drzwiach od wewnątrz. – Jedyne sześćset pięćdziesiąt dolarów za noc.

– Szczęśliwe przypadki trafiają się najsympatyczniejszym ludziom – sentencjonalnie skomentował konsjerż.

Od razu się domyśliłem, w czym rzecz. Nie był to żaden przypadek, tylko dyskretny gest wdzięczności ze strony Jasona Steele’a, właściciela hotelu. Kilka miesięcy temu jego żona padła ofiarą morderstwa, a moja partnerka Kylie MacDonald i ja rozwiązaliśmy tę sprawę.

Stojąc na progu apartamentu, zadzwoniłem do szefowej, kapitan Cates, i opisałem problem.

– Och, żaden problem – zaoponowała. – Jesteś tam jako osoba prywatna, nie policjant.

– Ale recepcjonista zwrócił się do mnie per detektywie Jordan. Wiedział, że jestem policjantem.

– Zach, jesteś jednym z nielicznych policjantów działających w NYPD Red. W ciągu pół roku dokonałeś dwóch spektakularnych aresztowań i znalazłeś się na pierwszych stronach gazet. Przywyknij do myśli, że ludzie będą cię rozpoznawać. Chciałeś znać moje zdanie, to posłuchaj: po prostu hotele tak robią. Siedź cicho, bierz ten apartament i dobrze bawcie się z Cheryl.

Nie trzeba nam było tego dwa razy powtarzać. Bawiliśmy się doskonale. Teraz jednak przyszedł czas na powrót do rzeczywistości. Wstałem z łóżka.

– Idę pod prysznic – oznajmiłem.

Cheryl przeciągnęła się leniwie jak kot w letnim słońcu i odsłoniła piersi.

– Chyba jednak wskoczę z powrotem do łóżka – powiedziałem.

– Wskakuj pod prysznic – odparła z uśmiechem. – Zaraz do ciebie dołączę.

– Nie ociągaj się. Na pewno wymyślimy najlepszą możliwą konfigurację, kiedy już się namydlimy.

W tej samej chwili zadzwonił telefon Cheryl.

– To pewnie moi rodzice z noworocznymi życzeniami. Wczoraj nie mogliśmy się zdzwonić. Tęsknię za nimi. Zaraz przyjdę.

W apartamencie były trzy łazienki. W każdej z nich zaliczyliśmy gimnastykę we dwoje pod prysznicem. Poszedłem do naszej ulubionej.

Przygasiłem światła, włączyłem nastrojowy jazz, wszedłem do dwuosobowej kabiny obłożonej zielonymi granitowymi płytami i odkręciłem wodę. Byłem w siódmym niebie.

Chociaż w pracy codziennie stykam się z najbogatszymi mieszkańcami Nowego Jorku, rzadko mam okazję zaznać luksusu będącego ich udziałem. Dałem się ponieść pulsującemu rytmowi wody o sześciostopniowej regulacji ciśnienia, zamknąłem oczy i pogrążyłem się w myślach o pięknej, ciemnowłosej Latynosce o karmelowej skórze i przenikliwej inteligencji, w której byłem coraz bardziej zakochany.

Poznałem Cheryl Robinson cztery lata temu. Była psycholożką w NYPD, a ja kandydowałem do najbardziej elitarnej jednostki w Nowym Jorku. Ocena mojej osoby zajęła jej trzy godziny. Ja ze swojej strony potrzebowałem zaledwie trzech sekund, by ocenić Cheryl. Nigdy przedtem nie widziałem tak ponętnej policjantki czy psycholożki i gdyby nie złota obrączka na jej palcu, a także fakt, że właśnie ta Latynoska stała między mną a najlepszą pracą w policji, rzuciłbym jej się do stóp.

Dostałem tę pracę, a pół roku później, niedługo po tym, jak Cheryl na dobre zdjęła obrączkę, dostałem również ją. Dotąd byłem zakochany tylko raz. Jedenaście lat wcześniej wdałem się w namiętny, trwający dwadzieścia osiem dni romans z koleżanką z akademii policyjnej, prześliczną i przewspaniałą Kylie MacDonald. Rzuciła mnie jednak i wróciła do poprzedniego chłopaka, a po roku została jego żoną.

Dziesięć lat później Wydział do spraw Doprowadzania do Szału Zacha Jordana postanowił przetestować moją emocjonalną wytrzymałość i znowu postawił Kylie na mojej drodze. Ale nie jako moją dziewczynę, lecz jako partnerkę w rozwikływaniu zbrodni. Tym sposobem od pół roku Kylie i ja staliśmy się nierozłączni, poza tymi chwilami, kiedy co wieczór jechała do domu i męża, Spence’a Harringtona.

Upłynęło piętnaście minut, a Cheryl ciągle się nie zjawiała. Zmęczony czekaniem wytarłem się, włożyłem biały frotowy szlafrok i wróciłem do głównej sypialni.

Cheryl nadal rozmawiała przez telefon.

– Bądź silny. Przyjadę najszybciej, jak to możliwe. Powiedz jej, że ma się trzymać, i pozdrów ją serdecznie ode mnie. – Rozłączyła się i spojrzała na mnie. – Zach, przykro mi. Pilna sprawa rodzinna.

– Twoja mama zachorowała? – zapytałem.

– Nie. Chodzi o mamę Freda.

Zaraz, przecież Fred był eksmężem Cheryl. Eks przez wielkie E.

– To on dzwonił?

– Tak. – Skinęła głową. – Jest załamany.

– Myślałem, że Fred to już przeszłość.

– Bo tak jest, ale jego matka umiera. Mówiłam ci, że mam zamiar jechać w przyszły weekend do Bedford na urodziny Mildred. Niestety wygląda na to, że nie dożyje urodzin. Pojadę do biura, załatwię parę spraw i złapię pociąg do szpitala Northern Westchester. – Wstała z łóżka i narzuciła szlafrok. – Przepraszam, skarbie, ale wezmę prysznic. Szybki i w pojedynkę. – Skierowała się do łazienki. – Och, jeszcze coś. Kiedy rozmawiałam z Fredem, zadzwoniła twoja komórka. Zobaczyłam, że to Kylie, odebrałam i powiedziałam, że zaraz oddzwonisz.

Kylie mnie potrzebowała, co oznaczało pracę. Fred potrzebował Cheryl, co dla mnie oznaczało galopadę niespokojnych myśli.

Zadzwoniłem do Kylie.

– Szczęśliwego Nowego Roku – powiedziałem.

– Nie dla wszystkich – odparła. – W parku Riverside mamy bezgłowe zwłoki.

Pozbawianie głów to ulubiona metoda działania meksykańskich karteli narkotykowych, ale w Nowym Jorku coś takiego zdarzało się bardzo rzadko, a jeszcze rzadziej miała z tym do czynienia nasza jednostka.

– Jesteś pewna, że to robota dla Red? – zapytałem.

– Ciało ma na sobie uniform szofera – odparła Kylie – a na parkingu stoi wielka limuzyna z tablicą rejestracyjną ALDEN 2. Czyli jest to sprawa dla nas. Gdzie jesteś?

Wyjaśniłem jej. Powiedziała, że przyjedzie po mnie za dziesięć minut, i kazała mi czekać przed wejściem.

Tak skończyła się moja noworoczna euforia.

ROZDZIAŁ DRUGI

Niewielu nowojorczyków wie o tym, że park Riverside powołał do życia ten sam człowiek, który zaprojektował Central Park. I choć nie jest najbardziej znanym dziełem Fredericka Lawa Olmsteda, ten liczący sześć i pół kilometra pas zieleni rozciągający się nad rzeką Hudson od Siedemdziesiątej Drugiej do Sto Pięćdziesiątej Ósmej Ulicy jest najpiękniejszym terenem zielonym i rekreacyjnym w mieście.

Kylie pojechała na północ Aleją Henry’ego Hudsona, skręciła gwałtownie pod mostem Waszyngtona i skierowała się na południe, póki naszym oczom nie ukazało się wejście do parku przy Sto Pięćdziesiątej Pierwszej.

Na parkingu roiło się od wozów policyjnych. Jedynym cywilnym autem była lśniąca czarna limuzyna, która nie pasowała do tego miejsca jak amator na wyścigu kolarskim zawodowców.

Dostrzegliśmy faceta, którego szukaliśmy. Chuck Dryden to wybitny technik kryminalistyczny i patolog o charyzmie mokrej maty łazienkowej. Miał ksywkę Milcz-Dryden, ponieważ interesowała go wyłącznie praca i nie tracił czasu na towarzyskie pogawędki, kwitując wszystko mruknięciami typu „mhm” lub bardziej lapidarnie, czyli „hm”. Odkryłem jednak, że istnieje defibrylator, który był w stanie poruszyć jego wyprane z emocji serce. Jak wielu mężczyzn durzył się w Kylie.

Dlatego na jego widok moja partnerka przejęła funkcję zarządzającej rozmową.

– Mamy szczęście, Zach. To nasz ulubiony technik. Szczęśliwego Nowego Roku, Chuck – powiedziała, uwodzicielskim ruchem wkładając lateksowe rękawiczki, jakby miała na myśli coś innego niż ochrona przed zanieczyszczeniem miejsca zbrodni.

Chuck Dryden spuścił wzrok.

– Wzajemnie – wymamrotał i natychmiast przeszedł do referowania dokonanych już obserwacji: – Ofiarą jest prawdopodobnie Peter Chevalier, pięćdziesiąt pięć lat, z Cité Soleil na Haiti. Obywatel amerykański od roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego ósmego, zamieszkały przy Osiemdziesiątej Pierwszej Wschodniej.

– Prawdopodobnie? – powtórzyła Kylie.

– W kieszeni ofiary znaleźliśmy portfel – wyjaśnił Dryden. – W normalnych warunkach zdjęcie z prawa jazdy pozwoliłoby mi dokonać identyfikacji, ale głowa tego gościa zniknęła.

Odchylił brezent okrywający ciało, dał nam dziesięć sekund na oględziny zwłok i z powrotem nasunął brezent.

– Tablica rejestracyjna sugeruje, że wóz jest zarejestrowany na Alden Investments, własność Huntera Hutchinsona Aldena Juniora. Brak śladów walki w środku. Sądząc po plamie krwi, pan Chevalier stał na zewnątrz, kiedy obcięto mu głowę.

– Czas zgonu? – zapytałem.

– Wczoraj wieczorem, a mówiąc precyzyjniej, między siódmą pięćdziesiąt dwie a ósmą jedenaście.

– Skąd wziąłeś tak dokładne ramy czasowe? – spytałem zdumiony.

Po twarzy Drydena przemknął ledwie dostrzegalny uśmiech.

– Wczoraj w Nowym Jorku panował mróz, który nasilił się wieczorem – wyjaśnił. – Jeszcze mroźniej niż w pozostałych częściach miasta było tutaj, nad rzeką. Nie określę dokładnie czasu, póki nie zbadam w laboratorium śladów krwi, zawartości żołądka, stężenia pośmiertnego, to znaczy zwykłych śladów. Ale na ziemi od strony drzwi kierowcy znaleźliśmy telefon komórkowy. Wygląda na to, że ofiara pisała SMS-a do Aldena, kiedy morderca zaszedł ją od tyłu.

Uniósł komórkę, żebyśmy mogli przeczytać wiadomość:

Nie mogę znaleźć Trippa. Czy mam…

– Nie dokończył tekstu i go nie wysłał, więc nie wiadomo dokładnie, kiedy go napisał – ciągnął Dryden – ale jest wiele wiadomości od Aldena, a wszystkie w stylu: „Zadzwoń do mnie, gdzie jesteś, do cholery?!”. Ponieważ na wszystkie wcześniejsze SMS-y Chevalier sumiennie odpowiadał, logiczne się wydaje, że zgon nastąpił między ostatnią odpowiedzią Chevaliera o siódmej pięćdziesiąt dwie a SMS-em od Aldena o godzinie ósmej jedenaście.

– Przyczyna śmierci? – zapytała Kylie.

– Doskonałe pytanie, pani detektyw – odparł Dryden. – Wielu gliniarzy, by nie wyjść na mało bystrych, nie spytałoby o to, co zabiło człowieka pozbawionego głowy, i wszyscy bardzo by się pomylili, myśląc, że odpowiedź już znają. To nie była prosta egzekucja w stylu kata z toporem. – Przerwał na moment. – Na ciele brak ran postrzałowych i kłutych, ale znalazłem świeże zasinienie w okolicy krzyżowej, odpowiadające śladowi kolana przy duszeniu od tyłu. Ponieważ głowę odcięto piłą linkową, co pozostawia zwykle wielki bałagan, a nie widzę żadnych śladów zaciskania, uduszenie jest jedynie hipotezą. Możliwe, że został uduszony piłą linkową, a dopiero potem odcięto mu głowę. Tak czy siak, głowa została odcięta po śmierci.

– Jestem miastową dziewczyną – powiedziała Kylie. – Co to jest piła linkowa?

Wiedzieliśmy, że Dryden ma w mózgu istny sezam wiedzy o wszelkiej możliwej broni i narzędziach zbrodni. Zawsze podejrzewaliśmy, że w piwnicy trzyma całą kolekcję tych specyficznych przedmiotów.

– Piła linkowa to ząbkowany łańcuch ze stali węglowej z uchwytami na obu końcach. Ma wszystkie zalety piły łańcuchowej, ale nie powoduje hałasu.

– Dziękuję, Chuck – odparła Kylie. – Jesteś jak zwykle bardzo konkretny.

Skinął głową, po czym dodał:

– Zadzwonię z laboratorium, kiedy poznam więcej szczegółów. I nie muszę chyba dodawać, że jeśli znajdziecie la tête de Monsieur Chevalier, powinniście jak najszybciej mi ją podesłać. Bardzo potrzebuję tej główki.

– Jasne – powiedziała Kylie. Odczekała, aż Chuck znajdzie się poza zasięgiem głosu, i dodała szeptem: – Pewnie potrzebuje jej do uzupełnienia kolekcji.

ROZDZIAŁ TRZECI

– Prosiłam Matta Smitha, żeby odszukał Petera Chevaliera w systemie – oznajmiła Kylie. – Przez lata dostał wiele mandatów za nieprawidłowe parkowanie, co mnie nie dziwi. Pasażerowie limuzyn wolą zapłacić karę, niż przejść pół przecznicy. Poza tym był wzorowym obywatelem.

– Wzorowi obywatele raczej nie mają wrogów, szczególnie takich od obcinania głów – skonstatowałem. – Z drugiej strony jego szef jest jednym z najbogatszych i najbardziej bezwzględnych sukinsynów na Wall Street.

– Akurat tak się składa, że bogate i bezwzględne sukinsyny są naszą specjalnością. Utnijmy sobie pogawędkę z panem Aldenem.

Zaparkowaliśmy na drugiego przy Osiemdziesiątej Pierwszej Wschodniej i już mieliśmy wysiąść z wozu, gdy w drzwiach domu stanął Hunter Alden z innym mężczyzną.

– Cholera – rzuciła Kylie. – Ten niższy w płaszczu to Silas David Blackstone.

– Znasz go?

– O tak, wazeliniarski dupek. Jest szefem SDB Investigative Services. Jeśli masz jakiś prawniczy problem, Silas Blackstone ci to załatwi. Jeśli to nielegalne, zrobi to za pieniądze. Dowiedzmy się, co tu robi.

Gdy wysiedliśmy z wozu, Alden i Blackstone natychmiast nas zauważyli.

– Kylie? Kylie MacDonald? – zawołał szef SDB, zbiegł po schodach i otworzył nam bramę. – Cóż za miła niespodzianka – mówił dalej. – Śledziłem twoją drogę zawodową. Robisz furorę w NYPD, prawda?

– To mój partner – powiedziała Kylie, ignorując pytanie. – Detektyw Zach Jordan.

– Silas David Blackstone. Jordan, szczęściarz z ciebie. Zabiłbym, żeby całymi dniami jeździć po mieście z tą kobietą. Tyle że ze mną jeździłaby o niebo lepszym wozem.

Wyciągnął dłoń na powitanie. To była niechęć od pierwszego uścisku rąk.

Potem zwrócił się ponownie do Kylie i spytał:

– Jak twój mąż? Słyszałem, że choruje.

Wazeliniarz to mało powiedziane. Musiał wiedzieć, że Spence był na odwyku, ponieważ uczynił w powietrzu znak cudzysłowu przy słowie „choruje”.

– Wraca do zdrowia, dziękuję. – Kylie wyjęła odznakę i pokazała ją Aldenowi. – NYPD – oznajmiła. – Hunter Alden?

– Tak, to ja. Proszę wejść – powiedział Alden.

Kylie i ja podeszliśmy do drzwi z Blackstone’em tuż za plecami.

– Detektywi Kylie MacDonald i Zach Jordan – przedstawiła nas. – Skoro rozmawiał pan z panem Blackstone’em, zapewne zna pan powody naszej wizyty.

– Tak, Peter zaginął ubiegłej nocy. Niepokoiłem się i zadzwoniłem do Silasa.

– A ja dowiedziałem się o morderstwie z radia. I przyjechałem przekazać złe wieści panu Aldenowi.

– Jakim cudem? – zapytałem. – Przecież nie podano nazwiska ofiary.

Blackstone wydął usta, przez co jego sztuczny uśmiech zmienił się w prawdziwie szyderczy uśmieszek.

– Tak, detektywie, ale podano opis samochodu. Po naszych drogach jeździ niewiele maybachów. Ich cena zaczyna się od czterystu tysięcy dolców. Ten ma dodatkowo blachę pancerną, kuloodporne okna i całkowicie…

– Wystarczy, Silas – przerwał mu Alden.

– Chcę im uświadomić, że mają na parkingu policyjnym wóz wart milion dolarów, więc powinni go oddać jak najszybciej. Nawiasem mówiąc – tu Silas zwrócił się do mnie i Kylie – mówi się „maj-bach”, nie „mej-bak”. Przypuszczam, że wasz dyspozytor przywykł raczej do hond i toyot.

– Dosyć, do cholery! – Alden podniósł głos.

– Już wychodzę – stwierdził Blackstone. – Cudownie było znów cię zobaczyć, Kylie. Pamiętaj, że dla ciebie zawsze znajdzie się posada w SDB.

Gdy pokonał trzy schody, zatrzymał się i odwrócił do szefa.

– Jest pan w dobrych rękach, panie Alden – dodał. – Tych dwoje to nie są zwykli policjanci. Służą w NYPD Red. To najlepsze, co może zaoferować… – znacząco uniósł brwi i lekko wzruszył ramionami – sektor publiczny.

Tytuł oryginału: NYPD RED 3

Pierwsze wydanie: Little, Brown and Company, Hachette Book Group, Inc.,

Nowy Jork, 2015

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Władysław Ordęga

Korekta: Sylwia Kozak-Śmiech

© 2015 by James Patterson

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016

Opublikowano za zgodą Little, Brown and Company, Nowy Jork.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC.

Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: 123 RF.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-276-1769-9

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Prolog

I

II

Część pierwsza

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Strona redakcyjna