SARAH DESSEN

Teraz albo nigdy

Tłumaczenie:

Maria Zawadzka

Dla Jaya – jak zawsze – i dla moich kuzynek,

które tak jak ja noszą w swej pamięci

widok na rzekę i na zatokę,

skomplikowane prawidła Przyciągania

i wszystkie drogi, którymi Nie Dotrzesz do Nieba.

Potrzebna byłaby osobna książka, by was wszystkich wymienić.

Wiecie, o kim myślę.

Rozdział pierwszy

Jason wyjeżdżał na Obóz Mózgowców. Obóz ten miał oczywiście inną, oficjalną nazwę, ale nikt jej nie używał.

– No dobra – powiedział, wciskając do walizki ostatnią parę skarpet. – Lista. Jeszcze raz.

Podniosłam kartkę, która leżała obok mnie.

– Długopisy – zaczęłam czytać. – Notesy. Karta telefoniczna. Bateria do aparatu fotograficznego. Witaminy.

Zanurzał dłonie w walizce, starannie sprawdzał jej zawartość i odnajdywał każdy wyszczególniony na liście przedmiot. Sprawdzać – po raz pierwszy, po raz drugi. Dla Jasona najważniejsza była pewność absolutna.

– Kalkulator – wyliczałam. – Laptop…

– Stop – przerwał mi, unosząc rękę w górę.

Podszedł do biurka, rozsunął suwak leżącej na nim wąskiej, czarnej torby i skinieniem głowy dał znak, że mogę już wrócić do lektury.

– Przejdź do listy numer dwa.

Przeleciałam wzrokiem listę aż do samego dołu, znalazłam pozycję LAPTOP (FUTERAŁ) i odchrząknęłam.

– Puste płyty CD – kontynuowałam. – Listwa stabilizująca napięcie. Słuchawki…

Kiedy mieliśmy już to wszystko za sobą, przebrnęliśmy przez główną listę oraz naprawdę długo i dokładnie recytowaliśmy punkty z działów zatytułowanych PRZYBORY TOALETOWE i RÓŻNE, Jason wyglądał na mniej więcej zadowolonego – miał pewność, że wszystko znalazło się na właściwym miejscu. Mimo to nie przestawał krążyć po pokoju, bez przerwy mamrocząc coś pod nosem. Dążenie do doskonałości wymaga pracy. Jeżeli nie chcesz urobić się po łokcie, nawet nie zaczynaj o tym myśleć.

Jason wiedział, czym jest doskonałość. W przeciwieństwie do większości ludzi, nie myślał o niej jako o czymś odległym, ledwo majaczącym na horyzoncie. Dla niego doskonałość była na wyciągnięcie ręki. Nie miała to być tylko chwilowa przyjemność, ale po prostu codzienność.

Był mistrzem stanu w konkursach matematycznych, przewodniczącym szkolnego klubu dyskusyjnego, miał najwyższą średnią w historii naszego liceum (od siódmej klasy uczestniczył w zajęciach przygotowujących do kolejnych etapów kształcenia, a od dziesiątej w zajęciach uniwersyteckich). Przez kolejne dwa lata sprawował funkcję przewodniczącego samorządu uczniowskiego, opracował też innowacyjny szkolny program recyklingu, który został wdrożony w wielu częściach kraju, do tego mówił płynnie po francusku i hiszpańsku. Jego osiągnięcia nie ograniczały się jednak do działań związanych z nauką. Jason stosował dietę wegańską, a podczas ubiegłorocznego lata zaangażował się w budowę domów w ramach programu „Habitat for Humanity”. Jakby tego było mało, uprawiał jogę, w co drugą niedzielę odwiedzał babcię w domu spokojnej starości, a od ósmego roku życia korespondował z chłopcem z Nigerii. Czegokolwiek próbował, robił to dobrze.

Dla wielu ludzi mógł być irytujący. Mógł nawet przyprawiać o mdłości. Ale to nie był mój przypadek. Ja właśnie kogoś takiego potrzebowałam.

Miałam tę pewność od naszego pierwszego spotkania na lekcji angielskiego. Chodziliśmy wtedy do drugiej klasy. Podzielili nas na grupy i mieliśmy opracować jakieś zagadnienie dotyczące Makbeta. Trafiłam do grupy z Jasonem i Amy Richmond, która, zaraz po tym, jak zestawiliśmy nasze ławki, oświadczyła, że nie ma pojęcia o „tych szekspirowskich pierdołach” i położyła głowę na plecaku. A po chwili już spała.

Justin ledwo na nią spojrzał.

– No cóż – powiedział, otwierając książkę – chyba powinniśmy brać się do roboty.

Działo się to zaraz po tym wszystkim, co się wydarzyło, a ja byłam akurat w fazie milczenia. Słowa zupełnie do mnie nie trafiały, prawdę mówiąc, czasami w ogóle miewałam kłopoty z ich rozumieniem i wydawało mi się, że tekst, który próbuję czytać, został napisany w innym języku albo że zdania ułożono w odwrotnej kolejności. Parę dni temu, kiedy musiałam się podpisać, nie do końca wiedziałam, jak to zrobić – nawet to sprawiało mi problemy.

No więc z Makbeta też nie mogłam niczego zrozumieć. Spędziłam cały weekend, walcząc z archaicznym językiem i dziwacznymi imionami bohaterów. Nie byłam w stanie rozgryźć w tej historii choćby najbardziej podstawowych spraw. Otworzyłam książkę i spojrzałam na jedną z kwestii: „Czemu godziną wprzódy nie umarłem! / Umarłbym szczęsny! Od tej bowiem chwili / Świat ten śmiertelny stracił, co poważne; / Wszystko jest tylko fraszką!”[1].

No nie, pomyślałam. Wysiadam.

Miałam szczęście, że trafiłam na Jasona. On nigdy nie pozostawiał losów swojej oceny w cudzych rękach i już dawno przyzwyczaił się do przejmowania inicjatywy podczas pracy w grupie. Otworzył więc zeszyt, odszukał czystą stronę i wziął do ręki długopis.

– Po pierwsze – zwrócił się do mnie – postarajmy się wynotować główne zagadnienia, które pojawiają się w tym utworze. To pozwoli nam nazwać problemy, które powinniśmy poruszyć.

Pokiwałam głową. Zewsząd dobiegało gadanie naszych kolegów, a nauczyciel od angielskiego, pan Sonnenberg, po raz kolejny prosił znużonym głosem, żebyśmy się uspokoili.

Jason zostawił kilka pustych linijek na górze strony, po czym zaczął pisać. Pierwszym ze słów, które pojawiły się w zeszycie, było „morderstwo”. Pisał wyraźnie, drukowanymi literami, szybko przesuwając długopis po kartce papieru. „Władza”. „Małżeństwo”. „Zemsta”. „Polityka”. Wydawało się, że może mnożyć te słowa bez końca, ale w pewnej chwili zatrzymał się i spojrzał na mnie.

– Co jeszcze? – zapytał.

Znowu zerknęłam do książki, jakby w nadziei, że pojawi się tam jakiś zrozumiały komunikat. Czułam, że Jason mi się przygląda – w tym spojrzeniu nie było niechęci, po prostu czekał, aż mu odpowiem.

– Nie… – powiedziałam i od razu zamilkłam.

Słowa uwięzły mi w gardle, więc przełknęłam ślinę i spróbowałam jeszcze raz.

– Nie rozumiem tego. Naprawdę.

Słysząc wypowiadane przez siebie słowa, nie miałam wątpliwości, że Jason pośle mi takie niechętne spojrzenie, jak to, którym skwitował kwestię Amy Richmond. On jednak mnie zaskoczył. Odłożył długopis, po czym zadał pytanie:

– Ale której części?

– Wszystkich – odpowiedziałam, a on wcale nie zaczął przewracać oczami, chociaż właśnie tego się spodziewałam. – To znaczy – dodałam – pamiętam, że chodzi tam o spisek, morderstwo i najazd wojsk, ale reszta… Nie mam pojęcia. Wszystko mi się miesza.

– Posłuchaj – powiedział i znów wziął długopis do ręki. – To wcale nie jest takie trudne, jak ci się wydaje. Kluczem do zrozumienia całości jest przepowiednia. Dzięki niej wiemy, co ma się wydarzyć… Spójrz…

Wziął do ręki książkę i zaczął ją kartkować, nie przestając przy tym mówić. Po chwili wskazał mi właściwy fragment, a potem przeczytał go na głos. Wydawało mi się, że kiedy wodzi palcem po następujących po sobie słowach, przemienia je w jakiś magiczny sposób i sprawia, że nagle nabierają sensu.

Czułam się wspaniale. Wreszcie. Od dawna marzyłam, żeby ktoś w podobny sposób wytłumaczył mi wszystko, co się ze mną działo. Żeby wypisał to na kartce w zeszycie: to łączy się z tym, a tamto wynika z tego. Punkt po punkcie. W głębi duszy wiedziałam, że to nie może być takie proste, ale kiedy patrzyłam na Jasona, zaczynała się we mnie budzić nadzieja. Wziął się do Makbeta i od razu zrobił z tym porządek. A ja zaczęłam się zastanawiać, czy nie mógłby się zająć też mną, poukładać pewne sprawy. Może chociaż kilka. Zbliżyłam się wtedy do niego – i tak już zostało.

A teraz Jason zapiął torbę z laptopem, po czym położył ją na łóżku obok reszty rzeczy.

– Okej – powiedział, rozglądając się po raz ostatni po pokoju. – Chodźmy.

Kiedy wyszliśmy na zewnątrz, jego rodzice czekali już w volvo. Pan Talbot wysiadł, otworzył bagażnik i przez kilka minut układał wszystko razem z Jasonem. Zajęłam miejsce na tylnej kanapie i zapięłam pas, a pani Talbot, odwróciwszy się, posłała mi uśmiech. Była profesorem botaniki, a jej mąż – chemii. Wyglądali jak prawdziwi naukowcy, a za każdym razem, kiedy widziałam ich bez książki w ręku, wydawało mi się to tak dziwne, jakby zostali pozbawieni nosa albo łokci.

Starałam się o tym nie myśleć, kiedy pani Talbot odezwała się do mnie:

– Cześć, Macy. Co będziesz robiła bez Jasona aż do sierpnia?

– Nie wiem – odpowiedziałam.

Czekała mnie praca w bibliotece, gdzie miałam zastępować Jasona w punkcie informacyjnym. Nie miałam żadnych innych planów. Znajomi z samorządu uczniowskiego wyjeżdżali do Europy albo na obozy młodzieżowe. Tak naprawdę, w ciągu roku towarzyszyłam głównie Jasonowi: joga, obowiązki w samorządzie oraz inne niezliczone zajęcia – zawsze było coś do zrobienia, a problem wolnego czasu sam się rozwiązywał. Do tego Jason łatwo zrażał się do ludzi, więc zawsze dwa razy się zastanowiłam, zanim zaproponowałam komuś wspólne wyjście. Jeśli nasz towarzysz okazywał się leniwy albo rozlazły, mój chłopak szybko tracił cierpliwość. Najlepiej było więc funkcjonować tylko we dwoje albo z przyjaciółmi, którzy potrafili za nim nadążyć. W gruncie rzeczy nie przeszkadzało mi to. Po prostu tak już między nami było.

W drodze na lotnisko Jason rozmawiał z tatą o jakichś wyborach, które właśnie odbywały się w Europie; jego mama pomstowała na utrudnienia w ruchu, a ja siedziałam, wpatrując się w dwucentymetrowy odstęp między kolanem Jasona a moim i zastanawiałam się, dlaczego nie próbuję przysunąć się bliżej. Nic nowego. Pocałował mnie dopiero na trzeciej randce, a do dziś – choć minęło już od tamtej chwili półtora roku – nie rozmawialiśmy jeszcze o tym, żeby pójść na całość. Kiedy zaczynaliśmy ze sobą chodzić, nie przepadałam za cudzym dotykiem. Wolałam, żeby każdy zachowywał bezpieczny dystans. Tego mi było trzeba: chłopaka, który rozumie, co czuję. Ale ostatnio zaczynałam już mieć ochotę na więcej.

Na lotnisku pożegnaliśmy się przy bramkach. Rodzice Jasona objęli go, a potem dyskretnie przeszli przez halę odlotów i stanęli przy ogromnych przeszkleniach wychodzących na pas startowy, nad którym widać było już tylko niczym nieograniczony błękit nieba. Objęłam Jasona, wydychając jego zapach – sportowy dezodorant i płyn przeciw trądzikowi – tak żeby starczyło mi na jakiś czas.

– Będę za tobą tęskniła – powiedziałam. – Bardzo.

– To tylko osiem tygodni – zaznaczył.

Pocałował mnie w czoło. A potem szybko, tak szybko, że nie zdążyłam nawet zareagować… pocałował mnie w usta. Odchylił się i spojrzał na mnie, zaciskając ręce na mojej talii.

– Wyślę ci mejla – powiedział i znów pocałował mnie w czoło.

Wywołano jego lot i Jason ruszył w stronę rękawa prowadzącego do samolotu, a ja stanęłam obok państwa Talbotów. Pamiętam, że poczułam wtedy ukłucie w sercu. Miałam przed sobą długie lato. Potrzebowałam pocałunku, który mogłabym wspominać, ale już dawno się nauczyłam, żeby za bardzo nie grymasić przy pożegnaniach. Nikt przecież nie obiecywał pocałunków, nie dostałam też żadnej gwarancji, że kiedykolwiek nastąpią. Trzeba było mieć szczęście – i to niemałe – żeby ktoś ci w ogóle powiedział do widzenia.

Umarł mój tata. A ja zostałam.

Właśnie tyle wiedzieli o mnie ludzie. Nie to, że jestem Macy Queen, córką Debory, która stawiała wspaniałe domy przy ślepych uliczkach na nowych osiedlach. Ani nie to, że jestem siostrą Caroline, która miała najpiękniejsze wesele, jakie wyprawiono zeszłego lata w Lakeview Inn. Ani nawet nie to, że byłam kiedyś rekordzistką szkoły w biegu na sześćdziesiąt metrów przez płotki. Nic z tych rzeczy. Byłam Macy Queen, która obudziła się dzień po Bożym Narodzeniu, wyszła z domu i zobaczyła ojca leżącego na ziemi na końcu ulicy, podczas gdy jakiś obcy człowiek uciskał jego klatkę piersiową. Widziałam, jak umierał mój tata. I właśnie to mnie teraz określało.

Kiedy ludzie się o tym dowiadywali, kiedy na mój widok w jednej chwili wszystko sobie przypominali, zawszę robili tę charakterystyczną minę. Wyglądało to mniej więcej tak: smutne spojrzenie, przechylona głowa i cofnięty podbródek. „O mój Boże, moje biedactwo”. Choć w większości przypadków mieli pewnie dobre intencje, dla mnie te reakcje sprowadzały się do widoku poruszających się mięśni i ścięgien – całość kompletnie pozbawiona jakiejkolwiek treści. Nic. Zero. Nienawidziłam tych min. A widziałam je wszędzie.

Pierwszy raz zobaczyłam taką minę w szpitalu. Siedziałam wtedy na plastikowym krześle przy dozowniku z wodą mineralną. Mama wyszła właśnie z niewielkiej, bocznej poczekalni. Wiedziałam, że trafiają tam ludzie, którym przekazane zostaną naprawdę złe wiadomości: nie ma już na kogo czekać, pacjent umarł. Widziałam, jak przechodziła przez to inna rodzina: mniej więcej dziesięć stopni po schodkach i skręca się za róg – a tam znika wszelka nadzieja. To koniec. Kiedy matka, która pokonała już tę drogę, podeszła do mnie, wiedziałam, co ma mi do przekazania. Towarzyszyła jej korpulentna pielęgniarka, która trzymała w dłoniach jakiś wykres. Spojrzała na mnie – stałam w spodenkach do biegania, wyciągniętej bluzie i starych cuchnących tenisówkach – i zrobiła „tę minę”. „Och, biedactwo”. Ale wtedy nie wiedziałam jeszcze, jak bardzo będzie mnie to prześladować.

„Mina” towarzyszyła mi przez cały pogrzeb. Stała się wspólną maską jednoczącą ludzi zgromadzonych na schodach i w ławkach. Wszyscy szeptali i przyglądali mi się ukradkiem. Czułam na sobie te spojrzenia, mimo że siedziałam ze spuszczoną głową i wpatrywałam się w głęboką czerń swoich rajstop oraz porysowane buty. Towarzyszyła mi moja siostra Caroline, która zanosiła się płaczem przez całą mszę – i potem, kiedy wszyscy szliśmy przez kościół, i w limuzynie, i na cmentarzu, i jeszcze później na przyjęciu. Płakała tak intensywnie, że mnie płacz wydawał się niestosowny. Nie pozwoliłabym sobie na ani jedną łzę, nawet gdybym potrafiła się do tego zmusić. Jeżeli ktokolwiek przyłączyłby się do Caroline, byłaby to gruba przesada.

Nienawidziłam tego, że znalazłam się w tej sytuacji, nienawidziłam tego, że tata odszedł, że byłam leniwa i śpiąca i zbyłam go machnięciem ręki, kiedy przyszedł do mnie tamtego ranka w cuchnącej koszulce, którą dostał podczas biegu na pięć kilometrów w Waccamaw, pochylił się i wyszeptał mi do ucha:

– Obudź się, Macy. Dam ci fory. No chodź. Wiesz, że najtrudniejszy jest pierwszy krok.

Nie mogłam pogodzić się z tym, że zmieniłam zdanie za późno – zamiast wahać się dwie, maksymalnie trzy minuty, zajęło mi to aż pięć minut – i dopiero wtedy wygrzebałam spodenki do biegania i zawiązałam buty. Nie mogłam pogodzić się z tym, że nie przebiegłam szybciej tych pięciuset metrów, że kiedy się przy nim znalazłam, było już po wszystkim: nie słyszał mojego głosu, nie widział mojej twarzy. Nawet gdybym chciała coś powiedzieć, nie miało to już żadnego znaczenia. A przecież mogłam zostać dziewczyną, która znalazła się przy umierającym ojcu w odpowiednim momencie. I wszyscy by o tym wiedzieli. Nie dopilnowałam tego, tak jak tysiąca innych rzeczy w swoim życiu. Mimo to chciałam ukryć złość i przerażenie, które mi towarzyszyły. Nikt się nie zorientował. To była wyłącznie moja sprawa.

Kiedy wróciłam do domu od państwa Talbotów, na ganku leżała jakaś paczka. Pochyliłam się nad nią i w oczy rzucił mi się adres nadawcy. Od razu wiedziałam, co przyszło.

– Mamo?

Mój głos – zdążyłam już wejść do środka i zatrzasnąć za sobą drzwi – rezonował w pustym holu. W jadalni zobaczyłam stosy ulotek, ułożonych wokół różnych kompozycji kwiatowych. Wszystko było przygotowane na koktajl, który mama organizowała tego wieczoru. Właśnie miała się rozpocząć budowa jej najnowszego osiedla – tym razem złożonego z luksusowych domów jednorodzinnych – i musiała zadbać o wyniki sprzedaży. Wszystko to oznaczało, że działała w trybie nic nieznaczących rozmów, pozwalających umacniać więź z potencjalnymi klientami. Kwintesencją tej strategii był napis umieszczony nad kominkiem, motto jej handlowych podbojów: „Królewskie Domy – zbudujemy Twój pałac”.

Położyłam paczkę na kuchennej wyspie, podeszłam do lodówki i nalałam sobie szklankę soku pomarańczowego. Wypiłam wszystko duszkiem, wypłukałam szklankę i wstawiłam ją do zmywarki. Nie wiedziałam, czym mam się zająć. Wszystko wydawało mi się bez sensu. Przez cały ten czas prześladowała mnie jedna myśl: na blacie czekała nierozpakowana paczka. Nie miałam wyboru: musiałam się tym zająć.

Wyjęłam nożyczki z szuflady i przesunęłam ostrzem po mocnej taśmie. Jak zwykle przyszła do nas paczka z Waterville w stanie Maine.

Szanowny Panie Queen!

Należy Pan do grona najcenniejszych klientów EZ Products. Dlatego pragniemy Panu przedstawić nasz najnowszy, innowacyjny produkt. Wierzymy, że odkryje Pan jego użyteczność i oszczędność czasu, którą gwarantuje. Jest on równie wspaniały, jak poprzednie nasze propozycje, z których zdecydował się Pan skorzystać w minionych latach. Gdyby jednak zdarzyło się tak, że nie będzie Pan z niego w pełni zadowolony, prosimy o odesłanie go przed upływem trzydziestu dni – wtedy pańskie konto nie zostanie obciążone.

Raz jeszcze dziękujemy, że zdecydował się Pan korzystać z usług naszej firmy. W razie jakichkolwiek pytań proszę bez wahania kontaktować się z naszym działem obsługi klienta – właściwy numer telefonu znajduje się poniżej. Nasza firma powstała z myślą o ludziach takich jak Pan. Każdego dnia staramy się usprawniać – i przede wszystkim ułatwiać – życie naszych klientów. To więcej niż praca: to nasza misja.

Z najserdeczniejszymi pozdrowieniami

Walter F. Tempest

Prezes Zarządu EZ Products

Wygarniałam ze środka styropianowe kulki i układałam je równo obok pudełka. W końcu dotarłam do mniejszej paczki. Na opakowaniu znajdowały się dwa zdjęcia. Pierwsze z nich przedstawiało kobietę stojącą przy blacie kuchennym, na którym piętrzyło się przynajmniej dwadzieścia rolek folii aluminiowej, papieru do pieczenia i tym podobnych. Na jej twarzy malowała się frustracja i nikt nie mógł mieć pewności, czy za chwilę nie przeżyje załamania nerwowego. Na zdjęciu obok ta sama kobieta stała przy tym samym blacie, ale wszystkie rolki zniknęły. Zamiast nich pojawił się zamontowany na ścianie plastikowy podajnik. Nasza bohaterka wyciągała z niego folię spożywczą, a na jej twarzy dało się zauważyć błogość, którą zazwyczaj obserwuje się na twarzy Matki Boskiej albo pogrążonych w medytacji mnichów.

Jesteś już zmęczona tym bałaganem? Nie możesz poradzić sobie z niesforną folią aluminiową i tymi wszystkimi pudełkami? Masz dość bałaganu w szufladach i szafkach? Spraw sobie Magiczny Podajnik, dzięki któremu zawsze będziesz miała pod ręką to, czego w danej chwili potrzebujesz. Nie musisz już szperać w szufladach – po prostu sięgaj po to, czego akurat potrzebujesz: torebki śniadaniowe, woreczki do mrożonek, folię aluminiową, papier do pieczenia. Wszystko w jednym miejscu i na wyciągnięcie ręki!

Odłożyłam pudełko i przeciągnęłam palcem po jego krawędzi. To niewiarygodne, co może obudzić w człowieku wspomnienia. Dałam sobie radę z tłumem na pogrzebie, przyjęłam tonę kartek z kondolencjami, przetrwałam pełne zdławionych szeptów przyjęcie dla żałobników. Ale za każdym razem, gdy przychodziła paczka z Maine, pękało mi serce.

Mój tata uwielbiał takie rzeczy: dawał się nabierać na wszystko, co niby ułatwiało życie. To osobliwe hobby, w połączeniu z bezsennością, na którą cierpiał, stanowiło mieszankę wybuchową. Siedział na dole, za oknem była już czarna noc, a on przeglądał umowy albo pisał kolejne e-maile. Towarzyszył mu wiecznie włączony telewizor, a kiedy zaczynały się telezakupy, ojciec rzucał wszystko i pędził przed ekran. Najpierw ze szczerym zainteresowaniem przysłuchiwał się pełnym entuzjazmu rozmowom prezenterów z wynalazcą reklamowanego tego dnia gadżetu, następnie śledził z niesłabnącym zainteresowaniem prezentację tego innowacyjnego produktu – a na końcu pojawiała się lista bonusów przeznaczonych dla tych, którzy zamówienie złożą Właśnie Teraz. Na tym etapie ojciec jedną ręką wyciągał z portfela kartę kredytową, a drugą wybierał podany na ekranie numer.

– Wierz mi – mówił do mnie, niesiony ekscytacją związaną z perspektywą zakupu. – To naprawdę wspaniały wynalazek!

Do wynalazków zaliczał między innymi: Megapakiet Kartek Świątecznych, który kupił z myślą o matce (w wyborze tym uwzględniono w zasadzie wszystkie możliwe święta, od Kwanzaa[2] do Przesilenia Zimowego – jedynym pominiętym okazało się Boże Narodzenie!) oraz plastikowe urządzenie niewiadomego pochodzenia, przypominające miniaturową pułapkę na niedźwiedzie i zgodnie z instrukcją służące do formowania idealnego francuskiego koka. Musieliśmy potem odciąć ten wynalazek razem z częścią moich włosów. Ojca nie zrażało to, że wszyscy w domu podchodzili do propozycji EZ Products z rosnącym sceptycyzmem. Uodpornił się nawet na sarkazm, z którym zwykle omawiałyśmy te kwestie. Fascynował go przede wszystkim potencjał tych urządzeń. Kiedy trzymał je w dłoniach, czuł, że ma przed sobą odpowiedź na pytania o istotę życia. Nie chodziło bynajmniej o to: „Dlaczego tu jesteśmy?” albo „Czy Bóg istnieje?”. Takie pytania nurtowały ludzi od setek lat. Prawdziwe pytania brzmiały następująco: „Czy istnieje szczoteczka do zębów, która może służyć także jako dozownik do płynu do ust?”. A odpowiedź rozwiewała wszelkie wątpliwości: „Tak. Och, tak”.

– Chodź i spójrz na to! – wołał z entuzjazmem, który może się nie udzielał, ale mimo to pozostawał ujmujący. Taki właśnie był mój tata. Ze wszystkiego potrafił zrobić widowisko. – Zobacz – wyjaśniał, kładąc przede mną podkładki pod szklanki wycięte z gąbki, „głośnomówiący” dyktafon kieszonkowy albo uruchamiany pilotem ekspres do kawy. – Jaki to wspaniały pomysł! I popatrz, większość ludzi nawet nie pomyślałaby, że ktoś może na coś takiego wpaść.

Ze zwykłej konieczności – bo chyba nie z innych powodów – już od najmłodszych lat miałam wyćwiczony wręcz idealny model odnajdowania się w podobnych sytuacjach. Zawsze potrafiłam zaprezentować właściwy wyraz twarzy, mówiący: „No! No!”. Dokładałam do tego pełne zaangażowania skinienie głową. Za to moja siostra, zawsze na nie, żałowała ojcu choćby jednego udawanego uśmiechu. W jej repertuarze znajdowało się tylko kręcenie głową i pełne wyrzutów pytanie:

– Ojej, tata, po co ty tak naprawdę kupujesz te wszystkie duperele?

Matka natomiast próbowała robić dobrą minę do złej gry. Schowała swój wysokiej klasy ekspres, żeby zrobić miejsce dla nowego, zdalnie sterowanego – ale urządzenie od EZ Products nie spełniło do końca pokładanych w nim nadziei. Pewnego dnia o trzeciej w nocy obudził nas zapach kawy: okazało się, że nowy ekspres reaguje na wskazania znajdującego się w sąsiednim pokoju monitora oddechu dla niemowląt. Cierpliwość matki wydawała się niewyczerpana. Przyjęła nawet zamontowany przez ojca na osłonie przeciwsłonecznej jej bmw dozownik chusteczek higienicznych (Nigdy nie ryzykuj wypadku, sięgając po chusteczkę!). Skończyło się to tak, że pudełko odpadło w trakcie jazdy, uderzyło ją w głowę i niewiele brakowało, a zjechałaby na przeciwny pas.

Kiedy umarł tata, każda z nas przeżywała to inaczej. Moja siostra wzięła na siebie cały ładunek emocjonalny, który w sobie nosiłyśmy – płakała nieustannie, tak jakby chciała wyręczyć także mamę i mnie. Ja siedziałam w milczeniu. Byłam cicha i wściekła, wydawało mi się, że każde inne zachowanie sprawi, że ugnę się pod presją społeczną, czyli zrobię dokładnie to, czego oczekują ode mnie inni. Mama natomiast wzięła się do porządków.

Już dwa dni po pogrzebie krążyła po domu naładowana energią, która biła od niej w sposób tak sugestywny, że aż zaczęłam dzwonić zębami. Stałam w drzwiach swojego pokoju i obserwowałam, jak wyrzuca wszystkie mopy i stare podwójne prześcieradła pasujące tylko do łóżek, których już dawno się pozbyliśmy. Z kuchni wyrzucała wszystko, co nie było częścią jakiegoś kompletu, między innymi słoiki po dżemie oraz talerz z restauracji Cracker Barrel, który podczas świąt Bożego Narodzenia otrzymaliśmy w ramach promocji. Wszystkie te rzeczy trafiały z hukiem – łamiąc się przy tym i tłukąc – do wielkiego worka na śmieci, który matka ciągnęła za sobą od pokoju do pokoju do momentu, gdy zrobił się tak ciężki, że nie dało się go ruszyć. Żaden przedmiot w naszym domu nie był już bezpieczny. Pewnego dnia, gdy wróciłam ze szkoły, zauważyłam, że w mojej szafie nastąpiła rewolucja, a ubrania, których od jakiegoś czasu nie nosiłam, po prostu zniknęły. Zrozumiałam wtedy, że nie powinnam się do niczego zanadto przywiązywać. Wystarczyło się na chwilę odwrócić, a rzeczy przepadały bezpowrotnie. Ot, tak po prostu.

Wynalazki z EZ Products opuściły dom jako jedne z ostatnich. Pewnego sobotniego ranka, mniej więcej tydzień po pogrzebie, matka zerwała się o szóstej rano i zaczęła ustawiać na podjeździe przed domem rzeczy przygotowane dla firmy Goodwill[3]. Do dziewiątej opróżniła prawie cały garaż: wystawiła starą bieżnię treningową, krzesła ogrodowe, pudła z nieużywanymi nigdy ozdobami choinkowymi. Chociaż martwiłam się o nią, widząc ją w takim transie, jeszcze bardziej niepokoiło mnie, co się stanie, kiedy upora się już ze wszystkim i jedynymi pozostałymi w domu rupieciami okażemy się my.

Przeszłam przez trawnik i po chwili znalazłam się na podjeździe, gdzie minęłam stos nigdy nieotwieranych puszek z farbami.

– To wszystko do wyrzucenia? – zapytałam matkę, pochyloną nad pudłem z pluszakami.

– Tak – odpowiedziała. – Jeżeli chcesz coś z tego zachować, to teraz jest najlepsza okazja.

Zaczęłam przyglądać się przedmiotom, które pamiętałam z dzieciństwa. Różowy rowerek z białym siodełkiem, pęknięte plastikowe sanki, kamizelki ratunkowe z łódki, którą sprzedaliśmy wiele lat temu. Nic z tego nie miało już rzeczywistej wartości, a jednak wszystko było ważne. Nie wiedziałam, co powinnam zatrzymać.

Nagle w oczy rzuciło mi się pudło z produktami od EZ. Na wierzchu w samym rogu leżał zwinięty samonagrzewający się ręcznik, który tata wychwalał zaledwie kilka tygodni wcześniej, nazywając go Cudem Techniki. Wyjęłam go, troskliwie ściskając w palcach cienką tkaninę.

– Och, Macy. – Matka spojrzała na mnie z wyrzutem. Niosła właśnie pudło z pluszakami. Na górze znajdowała się żyrafa, którą, jeśli mnie pamięć nie myliła, dostała kiedyś moja siostra.

– Kochanie, do niczego ci się to nie przyda. To zwykłe badziewie.

– Wiem – powiedziałam, spoglądając jeszcze raz na ręcznik.

Podczas gdy oni zastanawiali się, jak to wszystko załadować, ja myślałam o tym, ile razy dziennie przyjeżdżają do różnych domów i zabierają wszystko, co ludziom wydaje się zbędne. I czy czują się inaczej, kiedy trafiają na rzeczy po zmarłym, czy też śmieci w ich oczach zawsze pozostają śmieciami i nie ma znaczenia, kto je wyrzuca. I czy pracownicy takich firm są w ogóle w stanie zorientować się, z jakiego powodu tyle dziadostwa znajduje się nagle na czyimś podjeździe.

– Tylko proszę zabrać wszystko! – krzyknęła matka, ruszając przez trawnik w stronę domu.

Faceci podeszli do bieżni i pospiesznie chwycili ją z dwóch stron.

– Przekażę na organizację jakiś datek… tylko pójdę po książeczkę czekową.

Weszła do środka, a ja zostałam na zewnątrz, patrząc, jak pracownicy Goodwill ładują na pakę najróżniejsze, porozstawiane przed naszym domem przedmioty. Kiedy została im już tylko choinka, jeden z nich wskazał ruchem głowy pudło znajdujące się tuż obok mnie.

– To też? – spytał.

Miałam odpowiedzieć, że tak. Ale wtedy spojrzałam na ręcznik i pudło wypełnione innymi gadżetami i przypomniałam sobie, jak bardzo tata był podekscytowany, ilekroć któraś z tych rzeczy przychodziła pocztą. Szedł wtedy przez korytarz i zatrzymywał się kolejno przy salonie, jadalni i przy kuchni – szukał nas, żeby podzielić się swoim nowym odkryciem. Zawsze cieszyłam się, kiedy to ja mogłam go wysłuchać.

– Nie – powiedziałam, pochylając się, żeby podnieść pudło. – To jest moje.

Zabrałam je do swojego pokoju, a kiedy znalazłam się już w środku, przyciągnęłam biurko pod szafę i weszłam na blat. Nad szafą znajdował się właz na strych. Otworzyłam go i wepchnęłam pudło na górę. Zniknęło w mroku.

Zakładałyśmy z matką, że po śmierci ojca ustaną nasze kontakty z firmą EZ Products. Ale mniej więcej miesiąc po pogrzebie przyszła nowa paczka – pióro i kieszonkowy zszywacz w jednym. Przypuszczałyśmy, że było to jego ostatnie zamówienie, złożone tuż przed atakiem serca. Mimo to miesiąc później przysłali nam fuzję kamienia ozdobnego i zraszacza ogrodowego. Matka zadzwoniła, żeby złożyć skargę, i wprawdzie przedstawicielka działu obsługi klienta bardzo przepraszała za zaistniałą sytuację, ale jednocześnie poinformowała, że ze względu na swoją aktywność ojciec zyskał status Złotego Klienta. W konsekwencji firma wysyła mu co miesiąc produkt, którego tata nie musi kupować, a w razie braku zainteresowania może go odesłać pocztą zwrotną. Na koniec padło zapewnienie, że jeżeli matka sobie tego życzy, wykreślą ojca z tej listy.

Zapewnienia te niewiele dały, bo paczki nadal przychodziły raz w miesiącu. Nie pomogła nawet likwidacja karty kredytowej przypisanej do konta ojca. Miałam na ten temat własną teorię, którą – jak większością swoich przemyśleń – z nikim się nie dzieliłam. Tata umarł następnego dnia po Bożym Narodzeniu, kiedy wszystkie prezenty zostały już rozpakowane, a niektóre rzucono w kąt. Dla mamy miał bransoletkę z diamentami, dla Caroline rower górski, a ja dostałam sweter, kilka płyt i zobowiązanie spisane niechlujnym pismem na złotym papierze: „Reszta jest w drodze”. Kiedy czytałam te słowa, tata uspokajająco pokiwał głową. Już niedługo.

– Spóźnione, ale to coś ekstra – powiedział. – Będziesz zachwycona.

Wiedziałam, że mówi prawdę. Nie wątpiłam w to, bo tata najzwyczajniej w świecie mnie z n a ł i wiedział, co może sprawić mi przyjemność. Mama opowiadała, że w dzieciństwie zawsze płakałam, kiedy ojciec znikał mi z pola widzenia i że nie mogli mnie uspokoić, jeśli ktoś inny chciał zamiast niego przygotować moje ulubione danie: jasnopomarańczową zapiekankę z makaronem. Trzy opakowania sprzedawali wtedy za dolara. Ale to było coś więcej. Czasami – przysięgam – niemal czytaliśmy sobie w myślach. Nawet tego ostatniego dnia, pięć minut po tym, jak zrezygnował z wyciągania mnie z łóżka, zerwałam się, jakbym usłyszała jakiś głos. Może właśnie wtedy poczuł ból w klatce piersiowej. Nigdy się już tego nie dowiem.

Przez kilka pierwszych dni po jego śmierci myślałam jeszcze o tamtym świątecznym zobowiązaniu. Zastanawiałam się, co takiego mógł dla mnie wybrać. I choć byłam prawie pewna, że nie chodziło o nic z EZ Products, wszystko, co przychodziło z Waterville w stanie Maine, dodawało mi otuchy. Czułam, że ojciec wyciąga do mnie rękę i tym samym dotrzymuje obietnicy.

I z tego powodu za każdym razem, kiedy matka wyrzucała te pudełka, ja je przejmowałam, zanosiłam na górę i dodawałam do kolekcji. Nigdy nie używałam żadnego z tych produktów – po prostu przyjmowałam za pewnik entuzjastyczne opisy znajdujące się na opakowaniach. Mogłam oczywiście wspominać tatę na wiele sposobów. Ale coś mi mówiło, że właśnie ten byłby mu najbliższy.

Rozdział drugi

Matka zawołała mnie po raz pierwszy („Macy, kochanie, ludzie zaczynają się schodzić”), potem odezwała się znowu („Macy? Kochanie?”), ale ja wciąż sterczałam przed lustrem, raz za razem rozdzielając włosy wzdłuż przedziałka. Starałam się, jak mogłam, ale przedziałek wciąż pozostawiał wiele do życzenia.

Dawniej nie przywiązywałam takiej wagi do wyglądu. Znałam podstawowe fakty: byłam jak na swój wiek trochę za niska, miałam okrągłą twarz, brązowe oczy i delikatne piegi wokół nosa, które w przeszłości wydawały się zdecydowanie wyraźniejsze, a teraz stały się widoczne tylko z bliska. Moje blond włosy jaśniały latem, a nawet lekko zieleniały – w okresach, gdy zbyt często pływałam. Nie przeszkadzało mi to, bo wtedy liczył się dla mnie tylko sport. Słowo „fryzura” oznaczało dla mnie tylko tyle, że zawsze trzeba mieć na przegubie gumkę, żeby móc w każdej chwili związać włosy. Nie dbałam o to, jak wygląda moje ciało, czyli w gruncie rzeczy o to, jak wyglądam. Liczyło się tylko to, co potrafię zrobić, w jaki sposób umiem z tego ciała korzystać – jak szybko potrafię biec. Teraz jednak wygląd stał się elementem mojego planu dążenia do doskonałości. Skoro chciałam, żeby ludzie odbierali mnie jako osobę spokojną i opanowaną, musiałam odpowiednio się prezentować.

A to wymagało pracy i zaangażowania. Włosy musiały być ułożone i opadać według wcześniej przygotowanego scenariusza. Jeśli moja cera nie chciała współpracować, targowałam się z nią, aplikując korektor i cienką warstwę podkładu, żeby ukryć wszystkie czerwone znamiona i ciemne plamy. Potrafiłam spędzić bite pół godziny, nakładając cień na powieki, a potem skręcając i rozkręcając rzęsy, żeby były uniesione i nastroszone, kiedy będę po nich przesuwała szczoteczką z tuszem, malując je i pogrubiając. Nawilżałam skórę. Czyściłam zęby nicią. Trzymałam się prosto. Czułam się dobrze.

– Macy?

Głos matki, stanowczy i radosny, przypłynął po schodach na górę. Po raz ostatni przeciągnęłam grzebieniem po włosach, potem cofnęłam się o krok od lustra, pozwalając, żeby opadły. Nareszcie: przedziałek był idealny. W samą porę.

Kiedy zeszłam na dół, matka stała przy drzwiach i witała właśnie jakieś małżeństwo. Na jej twarzy bez trudu można było zauważyć uśmiech sprzedawcy: biła z niego pewność siebie, ale nie arogancja, wydawał się serdeczny, ale nie chodziło tu w żadnym wypadku o nadskakiwanie rozmówcy. Matka, podobnie jak ja, bardzo dbała o wygląd. Zarówno w nieruchomościach, jak w liceum, był to czynnik, który w wielu przypadkach decydował o sprawach życia i śmierci.

– No, nareszcie jesteś – powiedziała, odwracając się do mnie, kiedy schodziłam po schodach. – Zaczynałam się niepokoić.

– Problemy z włosami – odpowiedziałam. W tym czasie w drzwiach pojawiła się kolejna para. – Nic nie poradzę.

Matka zajrzała do salonu, żeby sprawdzić, co się dzieje. Goście oglądali już wystawę przedstawiającą projekty nowych domów, która została przygotowana specjalnie dla nich. Matka organizowała u nas te przyjęcia w myśl zasady: „Jeżeli chcesz przekonać człowieka, że potrafisz zbudować dom jego marzeń, pochwal się własnym”. Ta strategia marketingowa okazywała się całkiem skuteczna, ale by ją realizować, co jakiś czas musiałyśmy tolerować obcych ludzi włóczących się po naszych schodach.

– Byłabym ci wdzięczna – powiedziała – gdybyś poszła sprawdzić, czy ludzie od cateringu mają wszystko, czego potrzebują. A jeżeli zauważysz, że kończą się broszury reklamowe, idź do garażu po następne pudełko.

Uśmiechnęła się do pary, która właśnie przechodziła przez hol.

– Aha – dodała – a gdybyś widziała, że ktoś szuka łazienki…

– …wskaż mu uprzejmie drogę i pamiętaj, żeby się nie narzucać – dokończyłam za nią.

Pilnowanie detali i objaśnianie drogi do toalety – to był mój znak firmowy.

– Jesteś kochana – powiedziała w chwili, gdy do drzwi podeszła kobieta w żakiecie i długich spodniach. – Witam! – zakrzyknęła matka, otwierając szerzej drzwi. – Jestem Deborah Queen. Proszę wejść. Tak się cieszę, że udało się pani przyjść!

Oczywiście matka nie znała tej osoby, ale jak każdy dobry sprzedawca trzymała się prostej zasady: należy traktować wszystkich jak dobrych znajomych.

– No cóż, po prostu uwielbiam tę okolicę – powiedziała kobieta, przechodząc przez próg. – Zauważyłam, że buduje pani nowe domy, więc pomyślałam…

– Proszę za mną, pokażę pani rozkład. Czy zauważyła pani, że w każdym domu znajduje się garaż, w którym można zaparkować dwa samochody? Wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy, jak ważny jest ogrzewany garaż.

Matka natychmiast ruszyła dalej. Trudno uwierzyć, że marketing tego typu kosztował ją kiedyś niemal tyle, co leczenie kanałowe. Ale jeżeli człowiek nie ma wyjścia, rzuca się na głęboką wodę i przy odrobinie szczęścia zaczyna nawet nieźle pływać.

Królewskie Domy to firma, którą tata założył zaraz po studiach. Zaczynał od jednoosobowej działalności i zajmował się wtedy stolarką wykończeniową. W momencie gdy poznał matkę, firma całkiem nieźle prosperowała. Właściwie poznali się, kiedy ją zatrudnił. Była świeżo po studiach, miała uprawnienia księgowej, a on zupełnie nie panował nad finansami. Matka od razu wkroczyła do akcji, sprawdziła wszystkie dokumenty (głównie zapisane nierównym pismem serwetki barowe i pudełka zapałek rozdawanych w celu promocji marki), zażegnała poważny kryzys w urzędzie skarbowym (ojciec od paru lat „zapominał” o podatkach) i wyprowadziła firmę z debetu. A do tego zdążyli się jeszcze w sobie zakochać. Stanowili idealny duet: on – pełen uroku wesołek, któremu każdy chciał postawić piwo, ona – osoba dokładna, bez trudu przedzierająca się przez pełne dokumentów teczki i mająca Szerszą Perspektywę. Razem byli nie do zatrzymania.

Nasze osiedle – Wildflower Ridge – to był projekt matki. Wcześniej budowali już mniejsze osiedla i domy pokazowe, ale to miała być cała enklawa z domami jednorodzinnymi i apartamentami, małym centrum biznesowym – a wszystko wkomponowane w ogólnodostępną zieleń. Powrót do dawnych wspólnot, jak mówiła matka. Powiew przyszłości.

Na początku tata nie palił się do tego pomysłu. Robił się jednak coraz starszy i miał mniej siły. Projekt matki dawał mu szanse na objęcie stanowiska nadzorczego i porzucenie pracy fizycznej, więc w końcu przystał na to rozwiązanie. Dwa miesiące później rozpoczęła się budowa pierwszego domu. Naszego domu.

Rodzice współpracowali ze sobą podczas prezentacji domu pokazowego. Tata od razu łapał kontakt z ludźmi: tym z północy serwował urok południowca, a z miejscowymi rozprawiał o wyścigach samochodowych i grillowaniu. Miał imponującą wiedzę, a to robiło na ludziach niemałe wrażenie. Każdy potencjalny klient chciał, żeby to właśnie on zbudował mu dom. Zresztą nie chodziło tylko o dom: wszyscy pragnęli się z nim przyjaźnić do końca życia. Kiedy grunt został już przygotowany, wkraczała matka z takimi szczegółami, jak wzory umów, dane techniczne i ceny. Domy sprzedawały się jak ciepłe bułeczki. Wszystko szło tak, jak zaplanowała to mama. Ale tylko do pewnego momentu.

Wiem, że po jego śmierci zaczęła się obwiniać. Uważała, że stres związany z realizacją projektu Wildflower Rigde był bezpośrednią przyczyną jego kłopotów z sercem. Wierzyła, że gdyby nie dążyła za wszelką cenę do rozwoju firmy, wszystko mogłoby potoczyć się inaczej. Obie o tym wiedziałyśmy, współdzieliłyśmy tę tajemnicę, ale nigdy nie poruszałyśmy tego tematu. Ja powinnam mu wtedy towarzyszyć, a ona powinna odpuścić i nie zadręczać go nowymi planami. Powinna była, mogła – wszystko to łatwo powiedzieć w czasie przeszłym.

Ale nas z matką obowiązywał czas teraźniejszy, a w nim mogłyśmy zrobić tylko jedno: iść naprzód. Ciężko pracowałyśmy – ja w szkole, a ona ścigała się z pozostałymi deweloperami. Dbałyśmy o to, żeby mieć zawsze równy przedziałek i trzymałyśmy się prosto, kiedy przyszło nam się witać z klientami albo kimkolwiek innym. Do tego firmowy uśmiech i nieco za duży w obecnej sytuacji dom ze snów, lustra, a w nich nasze pełne optymizmu twarze. Jednak w rzeczywistości nosiłyśmy w sobie smutek. Raz gorzej czuła się mama, innym razem ja, ale uczucie przygnębienia nigdy nas nie opuszczało.

Właśnie wskazałam drogę do toalety poirytowanej kobiecie w bluzce zaplamionej czerwonym winem – najwyraźniej zderzyła się z kimś z firmy cateringowej – kiedy zauważyłam, że na stoliku w holu stos broszur reklamowych jest już nieco za niski. Wreszcie nadarzyła się okazja, żeby się stąd wyrwać. Po chwili byłam już na zewnątrz.

Przecięłam znajdujący się przed domem trawnik i okrążyłam stojącą na podjeździe furgonetkę firmy cateringowej. Zauważyłam, że niedawno zaszło słońce. Niebo nad szpalerem drzew oddzielającym nas od wcześniej zbudowanych apartamentów zrobiło się różowo-pomarańczowe. Był początek lata. Kiedyś oznaczało to dla mnie wcześniejsze treningi i wolne popołudnia na basenie, podczas których do znudzenia ćwiczyłam nawroty. W tym roku czekała mnie praca.

Jason rozpoczął swoją karierę w bibliotecznym punkcie informacyjnym w wieku piętnastu lat. Nietrudno się zatem dziwić, że szybko zyskał reputację Człowieka, Który Wie Wszystko. Ci, którzy korzystali z biblioteki w Lakeview, wiedzieli, że ten chłopak poradzi sobie z każdym zadaniem: od znalezienia zapomnianej książki o Katarzynie Wielkiej aż po naprawienie komputerów podczas nagłej awarii. Kochali go z tego samego powodu co ja: znał wszystkie odpowiedzi. Mój chłopak szybko stał się postacią niemal kultową. Szczególnie wśród współpracowników – a właściwie współpracowniczek. Na domiar złego obie były błyskotliwe. Nigdy nie okazywały mi sympatii, w końcu to ja z nim chodziłam. Uważały oczywiście, że daleko mi do ich intelektu, a co dopiero do intelektu Jasona. Mogłam się spodziewać, że nie przyjmą mnie ciepło, kiedy niespodziewanie dołączę do ich zespołu. Nie myliłam się.

Zanosiły się śmiechem, podczas gdy Jason objaśniał mi szczegółowo, jak należy korzystać z bibliotecznej wyszukiwarki. Robiły miny, kiedy zadałam jakieś pytanie dotyczące katalogu fiszkowego. Odnosiłam wrażenie, że on tego w ogóle nie zauważa. Wreszcie zasygnalizowałam mu, że coś jest nie tak, ale Jason tylko się zniecierpliwił, dając do zrozumienia, że marnujemy czas.

– Nie tym powinnaś się martwić – powiedział.

Nie wiedzieć, jak w razie awarii systemu szukać odnośników w bibliotecznej bazie danych obejmującej trzy hrabstwa – o, tak, to byłby problem.

Rzecz jasna miał rację. On zawsze miał rację. Ale wcale mi na tej wiedzy nie zależało.

Kiedy dotarłam do garażu, podeszłam do regału, na którym mama trzymała swoje rzeczy. Odsunęłam stos znaków NA SPRZEDAŻ oraz DZIEŃ OTWARTYCH DRZWI, chcąc wydobyć kolejne pudełko z ulotkami. Drzwi były otwarte i słyszałam odgłosy przyjęcia, gwar rozmów i pobrzękiwanie zastawy. Chwyciłam pudełko, zgasiłam światło i ruszyłam z powrotem w kierunku domu.

Mijałam właśnie pojemniki ze śmieciami, kiedy nagle ktoś wyskoczył na mnie z krzaków.

– Mam cię!

Wrzasnęłam i upuściłam pudełko, które upadło z hukiem na ziemię. Ulotki rozsypały się po całym podjeździe. Mówcie, co chcecie, ale ja wiem, że człowiek nigdy nie jest przygotowany na niespodziewany atak. Właśnie to mają na myśli ludzie, oświadczając, że stanęło im serce. Nie mogłam się ruszyć i z trudem łapałam oddech.

Na chwilę zapadła cisza. W pobliżu przejechał jakiś samochód.

– Bert – głos dobiegał od strony podjazdu, zza furgonetki firmy cateringowej. – Co robisz?

Krzak obok mnie zaszeleścił.

– Ja… – obok mnie odezwał się cichy, niepewny głos. – Próbuję cię nastraszyć. Co nie?

Usłyszałam kroki i sekundę później zobaczyłam idącego ku mnie przez podjazd chłopaka w białej koszuli i czarnych spodniach. Pod pachą niósł półmisek. Kiedy się zbliżył, zmrużył oczy, bo dostrzegł w ciemności nieznaną sylwetkę.

– Wygląda na to, że nie do końca – powiedział.

Staliśmy teraz naprzeciw siebie. Był wysoki i miał nieco za długie kasztanowe włosy. Wydawał się też niewiarygodnie przystojny. Uroku dodawały mu wydatne kości policzkowe i ostre rysy twarzy. Trudno było tego nie zauważyć, nawet jeżeli miało się chłopaka.

– Wszystko w porządku? – zapytał.

Pokiwałam głową. Moje serce wciąż mocno biło, ale powoli dochodziłam do siebie.

Nieznajomy stał tam, wpatrując się uważnie w krzew, aż nagle zanurzył w nim rękę. Chwilę później wyciągnął spośród liści chłopaka. Tamten był niższy i bardziej przysadzisty, ale ubrany w identyczny strój. Też miał ciemne oczy i kasztanowe włosy, sprawiał wrażenie młodszego. Oblał się rumieńcem.

– Bert – powiedział ten starszy, opuszczając rękę. – No wiesz… naprawdę.

– To wszystko przez to, że jestem strasznie do tyłu w punktacji – te słowa Bert skierował bezpośrednio do mnie. Wypowiedział je uroczystym tonem.

– Po prostu przeproś – polecił mu starszy chłopak.

– Bardzo mi przykro – powiedział Bert, po czym wyjął sobie z włosów igłę. – Myślałem, hm… wziąłem cię po prostu za kogoś innego.

– W porządku – odpowiedziałam.

Starszy szturchnął go, a potem ruchem głowy wskazał ulotki.

– A, no tak – powiedział Bert, rzucając się na kolana.

Zaczął zbierać rozsypane materiały, szurając przy tym po asfalcie. Starszy chłopak odszedł parę kroków i gromadził te, które poleciały nieco dalej.

– To było całkiem niezłe – mamrotał Bert. Kucnęłam obok niego, żeby mu pomóc. – Prawie go dopadłem. Prawie.

Nad kuchennymi drzwiami zapaliło się światło i nagle zrobiło się bardzo jasno. Po chwili drzwi gwałtownie się otworzyły.

– Co tu się, na Boga, dzieje?

Odwróciłam się i zobaczyłam kobietę w czerwonym fartuchu. Była w ciąży. Miała czarne, kręcone włosy spięte na czubku głowy. Stała teraz na szczycie schodów i mrużąc oczy, wpatrywała się w ciemność. Na jej twarzy dało się zauważyć oznaki zaciekawienia, ale też lekkiego zniecierpliwienia.

– Gdzie jest ten półmisek, o który prosiłam?

– Tutaj – powiedział starszy z chłopaków, ruszając w moim kierunku. Na półmisku, który trzymał, leżał teraz porządnie ułożony stos ulotek. Pospiesznie mi je wręczył.

– Dziękuję – powiedziałam.

– Nie ma sprawy.

Potem wbiegł po schodkach, przeskakując co drugi stopień, i podał półmisek kobiecie. W tym czasie Bert czołgał się jeszcze pod tarasem, starając się wydobyć ulotki, które tam wylądowały.

– Cudownie – powiedziała kobieta. – A teraz, Wes, wracaj do baru, dobrze? Im więcej wypiją, tym mniej się będą niecierpliwić, że trzeba czekać na jedzenie.

– Jasne – powiedział i po chwili zniknął za drzwiami.

Kobieta – pogrążona w myślach – przesunęła dłonią po brzuchu, a potem znów spojrzała w ciemność.

– Bert?! – zawołała głośno. – Gdzie…

– Tutaj – odpowiedział Bert spod tarasu.

Kobieta odwróciła się i wystawiła głowę za poręcz schodów.

– Jesteś na ziemi?

– Tak.

– Co ty wyprawiasz?

– Nic – wymamrotał Bert.

– Jak już skończysz – powiedziała kobieta – to w kuchni stygną ciasteczka krabowe. To twoja działka. Więc rusz z łaski swojej tyłek i pofatyguj się tam, dobra?

– W porządku – odpowiedział. – Już idę.

Kobieta weszła z powrotem do kuchni i po chwili usłyszałam, jak krzyczy coś na temat ciasteczek. Bert wylazł spod tarasu, układając ulotki, które miał w rękach, a potem mi je podał.

– Naprawdę mi przykro – powiedział. – Głupio się zachowałem.

– W porządku – odparłam, a on wyciągnął z włosów kolejną igłę. – To był przypadek.

Spojrzał na mnie z powagą.

– Nie ma przypadków – powiedział.

Przez chwilę mu się przyglądałam. Miał okrągłą twarz i szeroki nos, gęste i nieco za krótkie włosy, jakby podcinane w domu. Wpatrywał się we mnie tak intensywnie – jakby chciał się upewnić, czy zrozumiałam, co chciał mi przekazać – że musiałam w końcu odwrócić wzrok.

– Bert! – wrzasnęła kobieta. – Ciasteczka krabowe!

– Już! – odkrzyknął i ruszył do roboty.

Wbiegł po schodkach, a kiedy dotarł na górę, spojrzał w moją stronę.

– Ale naprawdę mi przykro – powiedział, powtarzając słowa, które w ciągu ostatniego półtora roku słyszałam tak często, że przestały dla mnie cokolwiek znaczyć. Odniosłam jednak wrażenie, że on akurat mówił to szczerze. Dziwne. – Przykro mi – powtórzył.

I zniknął za drzwiami.

Kiedy wróciłam do domu, matka oddawała się rozmowie z dwójką potencjalnych klientów. Chodziło o podział przestrzeni mieszkalnej na strefy. Położyłam ulotki na miejsce i skierowałam do łazienki faceta, który miał już lekkie problemy z utrzymaniem równowagi. Trzymał w ręku kieliszek, który najrozsądniej byłoby odstawić. Rozglądałam się właśnie po salonie, szukając pustego szkła, kiedy z kuchni dobiegł straszny hałas.

W domu wszystko zamarło. Rozmowy. Ruch. Nawet powietrze. A przynajmniej tak mi się wydawało.

– Wszystko w porządku! – zza drzwi kuchennych dobiegł pogodny głos. – Proszę sobie nie przeszkadzać!

Lekko zdziwieni goście najpierw westchnęli, potem rozległ się śmiech, a w końcu wszyscy wrócili do prowadzonych wcześniej rozmów. Matka, nie rezygnując z firmowego uśmiechu, przeszła przez pokój, objęła mnie i poprowadziła w kierunku holu.

– Nie tak traktuje się klientów: za mało zakąsek i hałasy w kuchni – oświadczyła całkiem spokojnie. – Jestem niezadowolona. Czy możesz im to przekazać?

– Dobra – odpowiedziałam. – Już idę.

Zaraz po przejściu przez drzwi kuchenne wdepnęłam w jakąś mokrą papkę. Zobaczyłam, że podłoga pokryta jest małymi kulkami: niektóre leżały nieruchomo, inne toczyły się wolno na wszystkie strony. Mała dziewczynka z kucykami, wyglądająca na dwu- albo trzylatkę, stała przy zlewie z palcami w ustach i szeroko otwartymi oczami. Kilka kulek przeleciało obok niej.

– Aha – odezwałam się, widząc stojącą przy kuchence kobietę w ciąży, która trzymała pustą blachę do pieczenia. Westchnęła. – Rozumiem, że już po klopsikach.

Uniosłam stopę, żeby ją obejrzeć. W ostatniej chwili zdążyłam uskoczyć przed gwałtownie otwierającymi się drzwiami. Bert – tym razem bez ulotek i wyglądający na trochę bardziej zmobilizowanego – wparował do kuchni, niosąc tacę pełną zmiętych serwetek i pustych szklanek.

– Delia – zwrócił się do kobiety – potrzebujemy więcej ciasteczek krabowych.

– A ja potrzebuję czegoś na uspokojenie – odpowiedziała kobieta zmęczonym głosem, rozprostowując plecy. – Ale nie można mieć wszystkiego. Zanieś im serowe ptysie i powiedz, że właśnie nakładamy ciasteczka krabowe.

– A nakładamy? – spytał Bert, przechodząc obok dziewczynki.

Dziecko uśmiechnęło się szeroko i wyciągnęło do niego oślinione paluszki. Ominął je, kierując się w stronę blatu, ono zaś – niepocieszone – usiadło i natychmiast zaczęło płakać.

– Nie, nie teraz – powiedziała Delia, przemierzając kuchnię. – Mówię tak futurystycznie.

– Istnieje w ogóle takie słowo? – spytał Bert.

– Zanieś już te serowe ptysie – rzuciła i wzięła dziewczynkę na ręce.

– Och, Lucy, proszę cię, wstrzymaj się z histerią jeszcze godzinę. Na miłość boską, błagam cię, okej? – Spojrzała na swój but. – O, nie. Znów wdepnęłam w klopsika. Gdzie jest Monica?

– Tutaj! – odpowiedział dziewczęcy głos zza drzwi wejściowych.

Na twarzy Delii malowała się desperacja.

– Zgaś tego papierosa i chodź tutaj, ale już. Znajdź miotłę i sprzątnij te klopsiki… Czekamy jeszcze na ptysie serowe, a Bert potrzebuje… Czego ty potrzebowałeś?

– Ciasteczek krabowych – odparł. – Futurystycznie. A Wes czeka na lód.

– Są w piecu, jeszcze tylko moment – powiedziała Delia, wbijając w niego wzrok i ruszając w stronę szafki na miotły. Trzymała dziecko na biodrze i szperała przez chwilę w szafce, aż w końcu wyjęła szufelkę i zmiotkę. – To znaczy, ciasteczka krabowe, a nie lód. Lucy, proszę cię, nie obśliniaj mamy… A lód jest… o cholera, nie wiem, gdzie jest lód. Gdzie wsadziliśmy te torby?

– Do zamrażalnika – powiedziała wysoka dziewczyna, wchodząc do środka i głośno zatrzaskując za sobą drzwi.

Miała długie, miodowe włosy. Lekko zgarbiona, wlokła się w kierunku piekarnika. Uchyliła go, zajrzała do środka i zatrzasnęła drzwiczki, po czym ruszyła do kuchennej wyspy w tempie, którego nie powstydziłby się żaden ślimak.

– Gotowe – obwieściła.

– Monico, więc wyjmij je, proszę, i ułóż na tacy – burknęła Delia, przekładając dziecko na drugie biodro. Zaczęła zgarniać klopsiki szufelką, a Monica w tym czasie znowu ruszyła do kuchenki, robiąc po drodze zdecydowanie zbyt długą przerwę na zabranie rękawicy żaroodpornej.

– Zaczekam na ciasteczka krabowe – powiedział Bert. – To tylko…

Delia wyprostowała się i spiorunowała go wzrokiem. Przez kilka chwil panowała cisza, ale coś mi mówiło, że mój czas jeszcze nie nadszedł. Pozostałam więc na miejscu i zaczęłam zeskrobywać klopsik z buta.

– A, no tak – rzucił szybko Bert. – Ptysie serowe. Już idę. Tak w ogóle to potrzebujemy więcej kelnerów. Ludzie od razu mnie osaczają, nie macie pojęcia, co tam się dzieje.

– Monico, wracaj tam – powiedziała Delia do wysokiej dziewczyny, która przechadzała się powoli z blachą skwierczących ciasteczek krabowych. Odkładając szufelkę, Delia podeszła do wyspy, wzięła do ręki łopatkę i zaczęła z zawrotną prędkością przekładać jedną ręką ciasteczka na półmisek. – I to już!

– Ale…

– Wiem, co przedtem mówiłam – odkrzyknęła Delia, kładąc stosik serwetek na brzegu tacy – ale mamy sytuację awaryjną i muszę cię tam znów posłać, nawet jeśli wiąże się to z niemałym ryzykiem. Chodź wolno i patrz, dokąd idziesz. I uważaj z napojami, na miłość boską, błagam cię, okej?

Zauważyłam, że Delia najczęściej kończy zdania w ten sam sposób: te słowa były najwyraźniej jakąś jej mantrą.

– Okej – odpowiedziała Monica, zakładając kosmyk włosów za ucho.

Uniosła tacę i niespiesznie ruszyła, omijając róg wyspy. Delia obserwowała ją, potem zajęła się znów klopsikami, zamiatając kilka ostatnich sztuk leżących na podłodze. Wrzuciła je do kosza na śmieci. Jej córka wciąż popłakiwała, a Delia przemawiała do niej łagodnie, kierując się jednocześnie do metalowego wózka, który stał przy drzwiach. Wyciągnęła z niego tacę przykrytą folią spożywczą i ruszyła z powrotem kaczym chodem, niepewnie balansując. Nigdy w życiu nie widziałam nikogo, kto bardziej niż ona potrzebowałby pomocy.

– Co jeszcze, co jeszcze? – powtarzała, kiedy dotarła już do wyspy, na której położyła tacę. – Co jeszcze miałam przygotować?

Przyłożyła rękę do czoła i zamknęła oczy.

– Lód – powiedziałam, a ona odwróciła się i popatrzyła na mnie.

– Lód – powtórzyła. A potem się uśmiechnęła. – Dzięki. A kto ty jesteś?

– Macy. To dom mojej mamy.

Wyraz jej twarzy zmienił się, ale tylko nieznacznie. Miałam wrażenie, że wie, czego się spodziewać.

Nabrałam powietrza.

– Chciała, żebym tu przyszła i sprawdziła, czy wszystko w porządku. I żebym przekazała, że jest…

– …niewiarygodna wkurzona – dokończyła za mnie, kiwając głową.

– No, może nie wkurzona…

Właśnie w tym momencie z sąsiedniego pokoju dobiegł głośny huk połączony z pluskiem, a potem na chwilę zapadła cisza. Delia spojrzała na drzwi, a jej dziecko znów zaczęło płakać.

– A teraz? – spytała mnie Delia.

– No… tak – przytaknęłam. W gruncie rzeczy mogłam się założyć, że to zbyt łagodne określenie. – Teraz jest prawdopodobnie wkurzona.

– O Boże. – Delia zakryła twarz dłonią i zaczęła kręcić głową. – To katastrofa.

Nie byłam pewna, co powinnam teraz powiedzieć. Denerwowałam się od samego patrzenia na to wszystko. Nie mogłam sobie wyobrazić, jak musi czuć się człowiek, który za to odpowiada.

– No cóż – odezwała się po chwili Delia. – W jakimś sensie dobrze się stało. Przynajmniej wiemy, na czym stoimy. Teraz może już być tylko lepiej. Prawda?

Nic na to nie odpowiedziałam, co nie dodało jej chyba pewności siebie. Na szczęście ciszę niespodziewanie przerwał radosny dzwonek minutnika.

– Okej – powiedziała nagle Delia, zupełnie jakby ten dźwięk stał się dla niej sygnałem do dalszej pracy. – Macy. Odpowiesz mi na pytanie?

– Oczywiście – odparłam.

– Jak sobie radzisz z łopatką?

Spodziewałam się raczej czegoś innego.

– Chyba dobrze – powiedziałam po chwili.

– Cudownie – podsumowała Delia. – Chodź tutaj.

Piętnaście minut później złapałam rytm. To było jak pieczenie ciasteczek, tylko na przyspieszonych obrotach: wyłożyć na blasze serowe ptysie albo ciasteczka krabowe w równych rządkach, wsadzić do piekarnika, wyjąć poprzednią blachę, przenieść na tacę, wyekspediować z kuchni. I tak w kółko.

– Idealnie – powiedziała Delia, układając tosty dwa razy szybciej ode mnie i w zdecydowanie równiejszych rządkach. – Miałabyś świetlaną przyszłość w cateringu, moja droga, gdyby coś takiego w ogóle istniało.

Uśmiechnęłam się, słysząc te słowa. W tej samej chwili Monica, dziewczyna-leniwiec, przedarła się przez drzwi, trzymając tacę pełną serwetek. Po drugim upadku została odsunięta od podawania napojów, a na koniec sprzątała już tylko śmieci i znosiła puste kieliszki. Ograniczono zakres powierzanych jej obowiązków, bo zderzyła się z poręczą i zrzuciła pół tacy serowych ptysiów na koszulę jednego z gości. A wydawałoby się, że ten, kto chodzi naprawdę wolno, ma większe szanse, żeby uniknąć kolizji. Najwyraźniej przypadek Moniki przeczył logice.

– Jak tam idzie? – spytała ją Delia, spoglądając na swoją córeczkę Lucy, która spała teraz w foteliku samochodowym ustawionym na kuchennym stole.

Delia mi zaimponowała. Kiedy uświadomiła sobie, że sytuacja jest beznadziejna, natychmiast wzięła się do pracy: dorobiła dwie tace kanapek, wyjęła lód z zamrażalnika i ukołysała córkę do snu – a wszystko to w czasie nieprzekraczającym trzech minut. I tak jak w powtarzanej przez nią formule: Och-na-miłość-boską-błagam-cię-okej – po prostu robiła wszystko, co mogła, i czekała, aż coś zaskoczy. Byłam pod wrażeniem.

– W porządku – odezwała się Monica, po czym bez pośpiechu, powłócząc nogami, ruszyła w kierunku kosza na śmieci. Kiedy już tam dotarła, zrobiła sobie krótką przerwę i zaczęła opróżniać tacę, wyrzucając każdy ze znajdujących się na niej elementów po kolei.

Delia przewróciła oczami, a ja wsunęłam do piekarnika kolejną blachę.

– To nie zawsze tak wygląda – zwróciła się do mnie, otwierając kolejną paczkę ptysiów serowych. – Przysięgam. Zwykle jesteśmy wzorem profesjonalizmu i skuteczności.

Monica, słysząc te słowa, prychnęła, a Delia spiorunowała ją wzrokiem.

– Ale – mówiła dalej – moja opiekunka do dziecka wycięła mi numer, a potem jeden z kelnerów powiedział, że ma inne plany, a potem… no cóż, potem cały świat sprzysiągł się przeciwko mnie. Wiesz, jak to jest?

Pokiwałam głową. Nawet nie wiesz, jak dobrze, pomyślałam. A na głos powiedziałam:

– Jasne, że wiem.

– Macy! Tu jesteś! – Podniosłam wzrok i zobaczyłam, że matka pojawiła się w drzwiach kuchni. – Wszystko w porządku?

To pytanie zostało skierowane do mnie, ale w gruncie rzeczy miała je usłyszeć Delia. Kiedy na nią spojrzałam, zauważyłam, że doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Wykładała właśnie serowe ptysie z prędkością trzy razy większą niż normalny człowiek. Stojąca za nią Monica zdołała już opróżnić tacę i teraz uderzała nią o kolana, wlokąc się przez kuchnię.

– Tak – odpowiedziałam. – Zapytałam Delię, jak się robi ciasteczka krabowe.

Podchodząc do nas, matka przeczesywała dłonią włosy, co oznaczało, że przygotowuje się do konfrontacji. Delia też chyba to wyczuła. Wszystko na to wskazywało, bo wzięła ścierkę, wytarła ręce i odwróciła się do matki, nie tracąc przy tym zimnej krwi.

– Jedzenie zbiera entuzjastyczne recenzje – zaczęła matka głosem, z którego jasno wynikało, że za chwilę padnie „ale” – ale…

– Pani Queen. – Delia, wzięła głęboki oddech i położyła rękę na piersi. – Nie musi pani już nic mówić.

Otworzyłam następną paczkę krabowych ciasteczek, starając się nie podnosić głowy.

– Jest mi naprawdę bardzo przykro, że zaczęliśmy ten wieczór tak chaotycznie – ciągnęła Delia. – W ostatniej chwili dowiedziałam się, że będę miała za mało ludzi, ale to nie jest żadne usprawiedliwienie. Chciałabym zrezygnować z pozostałej części należności. Mam nadzieję, że skorzysta pani jeszcze kiedyś z naszych usług.

Pełna napięcia cisza, która zapadła po tych słowach, trwała pełne pięć sekund. Przerwał ją wracający do kuchni Bert, który z impetem wpadł do kuchni.

– Potrzeba więcej babeczek! – krzyknął. – Idą jak gorące bułeczki!

– Bert – odezwała się Delia z wymuszonym uśmiechem skierowanym do matki. – Nie musisz się tak drzeć. Jesteśmy całkiem blisko.

– Przepraszam – powiedział Bert.

– Masz. – Wręczyłam mu tacę, którą właśnie przygotowałam, i przejęłam pustą. – Ciasteczka krabowe też powinny być za parę minut.

– Dzięki – odpowiedział. W tym momencie uświadomił sobie, że ja to ja. – O, teraz tu pracujesz?

– Nooo, nie. – Położyłam przed sobą pustą tacę. – Niezupełnie.

Spojrzałam na matkę. Przez ostatnich kilka chwil z perspektywy mamy wiele się wydarzyło. Najpierw szczere przeprosiny Delii, potem moja rozmowa z Bertem. Widziałam, że robi wszystko, żeby nadążyć za rozwojem sytuacji.

– No cóż – powiedziała w końcu, zwracając się ponownie do Delii. – Przyjmuję pani przeprosiny. To chyba wystarczające zadośćuczynienie. Jedzenie jest wspaniałe.

– Bardzo pani dziękuję – odpowiedziała Delia. – Naprawdę to doceniam.

Z salonu dobiegły salwy śmiechu – to znaczy, że ludzie dobrze się bawili. Matka spojrzała w tamtą stronę i wyraźnie się uspokoiła.

– No cóż – odezwała się – chyba powinnam wrócić do gości.

Ruszyła w kierunku drzwi, ale przystanęła koło lodówki.

– Macy? – zwróciła się do mnie.

– Tak?

– Kiedy tu skończysz, przydasz mi się tam, w salonie. Dobrze?

– Oczywiście – odpowiedziałam, chwytając rękawice i podchodząc do piekarnika, żeby spojrzeć na krabowe ciasteczka. – Za chwilę przyjdę.

– A tak w ogóle, to ona jest wspaniała – powiedziała Delia. – Już jej mówiłam, że jeśli będzie potrzebować pracy, natychmiast ją zatrudnię.

– To miło z pani strony – odparła matka. – Tego lata Macy ma pracę w bibliotece.

– O! To świetnie.

– To tylko punkt informacyjny – wyjaśniłam, otwierając piekarnik. – Odpowiadam na pytania i tak dalej.

– Aha – rzuciła Delia. – Dziewczyna, która zna wszystkie odpowiedzi.

– Taka właśnie jest Macy. – Matka uśmiechnęła się. – To bardzo mądra dziewczyna.

Nie wiedziałam, co w tej sytuacji powiedzieć. Dlatego zamiast cokolwiek mówić, sięgnęłam po ciasteczka krabowe. Kiedy matka wyszła z kuchni, Delia zbliżyła się do mnie z rękawicą w dłoni i przejęła ode mnie blachę, którą właśnie wyjęłam z piekarnika.

– Bardzo mi pomogłaś – powiedziała. – Naprawdę. Ale teraz lepiej wracaj do mamy.

– Nie, w porządku – odparłam. – Ona nawet nie zauważy, że mnie nie ma.

Delia uśmiechnęła się.

– Może i nie. Ale i tak powinnaś tam pójść.

Zrobiłam krok do tyłu, żeby mogła przejść, a ona zaniosła blachę na wyspę. Lucy poruszyła się lekko w swoim foteliku, po czym się uspokoiła.

– Czyli pracujesz w bibliotece, tak? – spytała Delia, biorąc do ręki łopatkę. – Fajnie.

– To tylko na czas wakacji – wyjaśniłam. – Zastępuję kogoś.

Zaczęła zdejmować ciasteczka z blachy i układać je na tacy.

– No cóż, jeśli nie będzie ci to odpowiadało, pamiętaj, że zawsze mi się przyda ktoś, kto potrafi słuchać i chodzi prosto.

Monica właśnie weszła do kuchni, zdmuchując kosmyk włosów z twarzy i mimo woli stała się żywą ilustracją tych słów.

– Chociaż catering to zajęcie dla zdrowo zakręconych ludzi – ciągnęła Delia. – Nie wiem właściwie, dlaczego miałabyś to robić, skoro masz spokojną, normalną pracę. Ale gdybyś z jakichś powodów pragnęła chaosu, zadzwoń do mnie. Okej?

Znów wrócił Bert i niedbale przeszedł między nami z pustą tacą.

– Ciastka krabowe! – wydarł się. – Potrzebna jest następna porcja!

– Bert – zwróciła się do niego Delia, wzdrygając się. – Jestem tutaj.

Podeszłam do drzwi. W momencie gdy powłócząca nogami Monica zrównała się ze mną, dyskretnie się odsunęłam. Bert stał zniecierpliwiony, czekając na swoją tacę, a Delia popędzała Monikę, mówiąc, żeby, na Boga, spróbowała się pospieszyć. Wydawało się, że już o mnie zapomniała, ale ja z bliżej nieokreślonych przyczyn chciałam dokończyć tę rozmowę.

– Dobrze – powiedziałam głośno w nadziei, że mnie usłyszy. – Okej.

Ostatni gość – lekko wstawiony i bardzo głośny facet w golfie – wyszedł około dziewiątej trzydzieści. Matka zamknęła za nim drzwi, zdjęła buty, pocałowała mnie w czoło i podziękowała mi, a potem poszła do swojego biura, żeby przygotować pakiety dla osób, które wpisały się na listę w rubryce „TAK! PROSZĘ O WIĘCEJ INFORMACJI” wyłożoną na stoliku w holu. Kontakty to podstawa – zdążyłam się już tego nauczyć. Z ludźmi trzeba działać szybko, inaczej znikną z pola widzenia.

Idąc na górę do swojego pokoju, miałam w pamięci wszystkie te złote myśli. Kiedy tylko zamknęłam za sobą drzwi, od razu sprawdziłam pocztę. Jason, zgodnie z obietnicą, napisał do mnie, ale skupił się głównie na wskazówkach dotyczących pracy w punkcie informacyjnym („Pamiętaj, żeby zapisywać wszystkie hasła do kserokopiarki, potem bardzo trudno je odtworzyć”), wspomniał też o paru innych sprawach, którymi miałam się zająć („Pamiętaj, żeby w sobotę wysłać mejl do grupy kulturoznawczej z informacją dla prelegenta, którego wykład został zaplanowany na sierpień”). E-mail podsumował słowami, że jest zbyt zmęczony, żeby napisać coś więcej i że odezwie się za parę dni. Nie zadał sobie nawet trudu, żeby dodać dość istotne w takich przypadkach słowo „kocham”. Zresztą niczego innego się nie spodziewałam. Jason nie należał do tych, którzy obnoszą się z uczuciami. Z niesmakiem patrzył na pary, które obściskiwały się na szkolnych korytarzach w trakcie przerw, źle znosił romantyczne sceny pokazywane w filmach. Ale ja wiedziałam, że mu na mnie zależy. Okazywał to jednak w naprawdę powściągliwy sposób. Był tak samo oszczędny w manifestowaniu emocji, jak w innych sytuacjach – nie lubił przesady. Przykładem sytuacji, w których wykazywał jakąś inicjatywę, były chwile, gdy obejmował mnie w pasie, kiedy powiedziałam coś, co go rzeczywiście zaskoczyło. Dawniej może chciałabym, żeby posunął się dalej, ale przez ten czas, kiedy ze sobą chodziliśmy, przekonałam się do jego sposobu myślenia. Spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu, więc w zasadzie nie musiał już nic robić, żeby pokazać, co do mnie czuje. Podobnie jak w przypadku tylu innych spraw, powinnam to po prostu wiedzieć.

Teraz jednak, po raz pierwszy od czasu, kiedy się ze sobą związaliśmy, czekała nas rozłąka dłuższa niż jeden weekend i zaczęłam zauważać, że różne drobne znaki, które na co dzień dodawały mi otuchy, w e-mailach po prostu nie istnieją. Ale on mnie kochał – wiedziałam to. Musiałam o tym pamiętać.

Zamknęłam pocztę, otworzyłam okno i wysunęłam się na dach. Usiadłam, opierając się o okiennicę. Kolana przyciągnęłam do piersi i zastygłam tak na jakiś czas, patrząc w gwiazdy. Nagle usłyszałam, że trzasnęły drzwi samochodu, po chwili ten dźwięk się powtórzył. Wychyliłam się trochę i zobaczyłam kilka osób kręcących się wokół furgonetki Cateringu FORTUNA.

– …i ta inna planeta poruszająca się po tym samym torze, co Ziemia. Jest tylko kwestią czasu, kiedy w nas uderzy. Wiem, że nie mówią o tych sprawach w wiadomościach. Ale to nie znaczy, że to się nie dzieje.

To były słowa Berta. Najpierw rozpoznałam jego głos, nieco piskliwy i zaniepokojony, a potem go zobaczyłam. Stał za furgonetką i mówił do kogoś, kto siedział na zderzaku i palił papierosa. Ognik było wyraźnie widać w ciemności.

– Mhmmm – odpowiedział nieśpiesznie jego rozmówca. To musiała być Monica. – Rzeczywiście.

– Bert, daj sobie z tym spokój – rozległ się jeszcze inny głos. Do samochodu podszedł Wes, starszy z nich dwóch, i wsunął coś z tyłu do furgonetki. Przez cały wieczór prawie w ogóle go nie widziałam, bo stał za usytuowanym obok kuchni barem.

– Ja tylko chcę, żeby ona się orientowała! – powiedział oburzony Bert. – To są ważne sprawy, Wes. Tylko dlatego, że ty wolisz pozostać ciemniakiem…

– Jesteśmy gotowi? – Na podjeździe pojawiła się Delia, trzymając Lucy opartą na biodrze. Powiedziała coś wyraźnie zmęczonym głosem.

Wes podszedł i odebrał od niej fotelik dziecięcy. Z miejsca, w którym siedziałam, widać było wyraźnie czubek jego głowy i biel koszuli. Miałam wrażenie, że poczuł, że go obserwuję, bo w pewnej chwili podniósł głowę i spojrzał w górę. Cofnęłam się.

– Zapłacili nam? – spytał Bert.

– Musiałam odpuścić połowę – powiedziała Delia. – Cena za ten bałagan. Może powinnam się tym przejmować, ale prawdę mówiąc, jestem w ciąży, padam z nóg i zwyczajnie nie mam siły się tym przejmować. Kto ma kluczyki?

– Ja – powiedział Bert. – Poprowadzę.

Zapadła cisza na tyle długa, że znów miałam ochotę się wychylić, ale nie zrobiłam tego.

– Nie sądzę – odezwała się w końcu Delia.

– Weź przestań… – dodała Monica.

– Co? – zdziwił się Bert. – Dajcie spokój! Prowadzę od roku! Za tydzień zdaję egzamin! I muszę trochę poćwiczyć, zanim sobie sprawię Bertomobila.

– Przestań tak go nazywać – powiedział Wes cichym głosem.

– Bert. – Delia lekko westchnęła. – W innej sytuacji chętnie dałabym ci poprowadzić. Ale to był długi wieczór i najzwyczajniej w świecie mam ochotę być już w domu, okej? Następnym razem sobie pojeździsz. Ale teraz pozwól bratu prowadzić. Okej?

Znów cisza. Ktoś zakaszlał.

– Dobra – odpowiedział Bert. – Niech będzie.

Usłyszałam odgłos zatrzaskiwanych drzwi. Wychyliłam się i zobaczyłam, że Wes i Bert wciąż jeszcze stoją z tyłu furgonetki. Bert kopał nogą w ziemię wyraźnie nadąsany, a Wes tkwił obok niego niewzruszony.

– To nic takiego – odezwał się po chwili do Berta. Teraz wiedziałam już na pewno, że są braćmi. Wydali mi się bardzo podobni, choć te podobieństwa – odcień skóry, ciemne włosy, ciemne oczy – skrywały dwie zupełnie różne sylwetki.

– Nigdy nie dają mi prowadzić – powiedział Bert. – Nigdy. Nawet leniwa Monotonia dostała szansę w zeszłym tygodniu, a ja nigdy. Nigdy.

– Jeszcze dostaniesz – odezwał się Wes. – Od przyszłego tygodnia będziesz miał własny samochód i możesz prowadzić, ile dusza zapragnie. Ale teraz już nie naciskaj. Jest późno.

Bert wcisnął ręce do kieszeni.

– Niech będzie – powiedział i ruszył naokoło furgonetki, powłócząc nogami.

Wes szedł za nim, poklepując go po plecach.

– Znasz tę dziewczynę, która była w kuchni i pomagała Delii? – spytał Bert.

Zamarłam.

– Aha – odparł Wes. – Tę, na którą wyskoczyłeś?

– No, nieważne – powiedział głośno Bert. – Wiesz, kto to jest?

– Nie.

Bert podszedł do tylnych drzwi samochodu.

– A właśnie że wiesz. Jej ojciec…

Czekałam. Wiedziałam, co się szykuje, ale musiałam usłyszeć słowa, które miały zostać wypowiedziane. Słowa, które mnie określały, odróżniały od innych.

– …był trenerem, kiedy biegaliśmy w dziecięcej lidze, jeszcze w szkole podstawowej – dokończył Bert. – Błyskawice z Lakeview. Pamiętasz?

Wes otworzył Bertowi tylne drzwi.

– A, tak – potwierdził. – Trener Joe, prawda?

Prawda, pomyślałam i poczułam ukłucie w piersi.

– Trener Joe – powtórzył Bert i zamknął drzwi. – To był fajny facet.

Patrzyłam, jak Wes podchodzi do drzwi od strony kierowcy. Stał przez chwilę, po raz ostatni rozejrzał się, a potem otworzył drzwi i wskoczył do środka. Szczerze mówiąc, czułam się zaskoczona. Byłam już przyzwyczajona, że jestem dziewczyną, której tata umarł, i czasami zapominałam o swoim wcześniejszym życiu.

Wróciłam przez okno do ciemnego pokoju. Słyszałam dźwięk uruchamianego silnika i widziałam, jak furgonetka ruszyła po podjeździe, po czym wyjechała na ulicę. Na bocznej powierzchni miała wymalowaną grubymi pociągnięciami pędzla kość[4], która z daleka wyglądała jak litera chińskiego alfabetu. Rzucała się w oczy, nawet jeśli nie wiedziało się, co to jest. Wpatrywałam się w nią jeszcze, kiedy samochód jechał przez nasze osiedle, potem wspiął się na wzgórze i dotarł do znaku stop – a w końcu zniknął.

[1] William Shakespeare, Makbet, akt II, scena III, w: Dzieła dramatyczne Williama Shakespeare (Szekspira) w dwunastu tomach, przeł. L. Ulrich, Kraków 1895.

[2] Święto obchodzone w USA przez diasporę afrykańską (przyp. tłum.).

[3] Goodwill zbiera i odsprzedaje używane produkty, przeznaczając dochód ze sprzedaży na walkę z bezrobociem (przyp. tłum.).

[4] Ang. wishbone, trójkątna kość ptasia, tradycyjnie używana do wróżenia (przyp. tłum.).

Tytuł oryginału: The Truth About Forever

Pierwsze wydanie: Viking, a division of Penguin Young Readers Group, 2004

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Małgorzata Pogoda

Opracowanie redakcyjne: Jolanta Nowak

Korekta: Jolanta Rososińska

© 2004 by Sarah Dessen

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Viking Children’s Books, an imprint of Penguin Young Readers Group, a division of Penguin Random House LLC.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: Shutterstock, 123RF.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1839-9

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Przypisy

Strona redakcyjna