Tytuł oryginału:
ALL INVOLVED

Redakcja:
Igor Mazur

Zdjęcie na okładce:
© Chris Hepburn/Photodisc/Getty Images

Adaptacja okładki:
Magdalena Zawadzka/Aureusart

Korekta:
Mirosław Grabowski

Redaktor prowadzący:
Anna Brzezińska

Copyright © Ryan Gattis, 2015. All rights reserved.
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016
Copyright © for the Polish translation by Robert Sudół

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-031-7

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dedykowane pamięci
pułkownika Roberta Houstona Gattisa

FAKTY

Kwadrans po trzeciej 29 kwietnia 1992 roku ława przysięgłych uwolniła szeregowych funkcjonariuszy policji Theodore’a Briseno i Timothy’ego Winda oraz sierżanta Staceya Koona od zarzutu przekroczenia uprawnień podczas obezwładniania Rodneya Kinga. Ława przysięgłych nie zdołała uzgodnić werdyktu w sprawie funkcjonariusza Laurence’a Powella.

Około piątej po południu wybuchły rozruchy. Trwały sześć dni, aż do poniedziałku 4 maja. Dziesięć tysięcy dziewięćset cztery osoby trafiły do aresztu, blisko dwa tysiące czterysta odniosło rany, odnotowano jedenaście tysięcy sto trzynaście podpaleń, a straty materialne wyceniono na ponad miliard dolarów. W wyniku rozruchów śmierć poniosło sześćdziesięciu mieszkańców, ta liczba nie uwzględnia jednak tych, którzy z powodu złego funkcjonowania służb ratowniczych stracili życie z dala od miejsc bezpośrednio dotkniętych zamieszkami. Jak powiedział pierwszego wieczoru Daryl Gates, komendant policji w Los Angeles: „Pojawią się takie sytuacje, kiedy ludzie nie będą mogli liczyć na żadną pomoc. Takie są twarde fakty. Nie ma nas aż tylu, żebyśmy mogli być wszędzie”.

Możliwe, a nawet bardzo prawdopodobne jest, że niektóre ofiary niewliczone do żniwa rozruchów stały się celem ataku z racji sprzyjających okoliczności. Sto dwadzieścia jeden godzin bezprawia w mieście zamieszkanym przez ponad trzy i pół miliona ludzi w sercu prawie dziesięciomilionowego hrabstwa to dostatecznie dużo czasu na to, aby wyrównać rachunki.

Ta książka opowiada właśnie o wyrównaniu rachunków.

DZIEŃ 1: ŚRODA

Ciekawsze jest następujące pytanie: dlaczego wszyscy boją się kolejnych rozruchów – czy od ostatnich zamieszek sprawy w Watts nie uległy aż tak dużej poprawie, że nie ma się czym martwić? Wielu białych się nad tym zastanawia. Niestety, odpowiedź jest przecząca. Być może w okolicy roi się od pracowników społecznych, ankieterów gromadzących dane, wolontariuszy i przedstawicieli różnych organizacji charytatywnych, którzy mają jak najlepsze intencje, ale niewiele z tego wynika. Tam wciąż panują bieda, poczucie klęski, przestępczość i rozpacz, wszystko to w stanie wrzenia, który cechuje straszliwa dynamika.

Thomas Pynchon,
„New York Times”,
12 czerwca 1966

ERNESTO VERA

29 kwietnia 1992

20.14

1

Jestem w Lynwood, to South Central, w pobliżu Atlantic i Olanda, przykrywam folią aluminiową niezjedzoną fasolę z urodzinowego kinderbalu, gdy nagle każą mi jechać do domu i raczej nie stawiać się do pracy nazajutrz. A być może nawet przez cały następny tydzień. Mój szef boi się, że dojdzie do nas to, co dzieje się za stodziesiątką. Unika takich słów jak „problemy” czy „rozruchy”. „Te sprawy na północ od nas”, tak gada, ale na myśli ma to, że ludzie podpalają, włamują się do sklepów, biją jedni drugich. Przychodzi mi do głowy, żeby zaprotestować, bo potrzebuję pieniędzy, ale nic bym nie wskórał, więc nie marnuję śliny. Pakuję fasolę do lodówki w furgonetce, biorę kurtkę i już mnie nie ma.

Parę godzin wcześniej, jak tu przyjechaliśmy, ja i Termite, czyli facet, z którym pracuję, zobaczyliśmy dym, cztery czarne kolumny wznoszące się do nieba jak z płonących odwiertów naftowych w Kuwejcie. Może nie tak wysokie, ale wysokie. Podpity ojciec tego dzieciaka, który ma urodziny, zobaczył, że dostrzegliśmy dym w trakcie przygotowywania stołów, i wyjaśnił, że to dlatego, że gliniarze, którzy pobili Rodneya Kinga, nie pójdą do więzienia, i co my na to? Rany, człowieku, wiadomo, że nie skakaliśmy z radości, ale przecież nie będziemy tego mówić klientowi naszej firmy! Jawna niesprawiedliwość, bez dwóch zdań, ale co to ma wspólnego z nami? Walnęło gdzie indziej. My trzymamy gęby na kłódkę i robimy to, co do nas należy.

Już prawie trzy lata rozwożę jedzenie w firmie Tacos El Unico. Jestem do usług, na cokolwiek macie ochotę. Al pastor. Asada. Zero problemu. Robimy też smaczną cabeza, jeśli akurat najdzie was chrapka. Jak nie, to lengua, pollo, do wyboru, do koloru. No wiecie, dla każdego coś miłego. Przeważnie pracujemy na naszym stoisku na rogu Atlantic i Rosecrans, ale czasem obsługujemy urodziny, rocznice, co się da. Wtedy nie płacą nam od godziny, więc im szybciej impreza się skończy, tym lepiej. Żegnam się wtedy z Termite’em, upominając go, żeby następnym razem porządnie umył ręce przed przyjazdem, i znikam.

Szybkim krokiem mam dwadzieścia minut do domu, piętnaście, jeśli pójdę Boardwalk między domami. To nie żadna promenada jak w Atlantic City ani nic takiego. Wybetonowana alejka służąca za deptak między główną ulicą a osiedlem. To moja droga na skróty. Jak mówi moja siostra: „Kretyni zawsze uciekają tamtędy przed gliniarzami”. W jednym kierunku człowiek dociera wprost na Atlantic. W drugim między domy, ulica za ulicą. Tam właśnie idę. Między domy.

Światła pogaszone prawie na wszystkich gankach. Na podwórkach od tyłu też. Nikogo na zewnątrz. Żadnych normalnych odgłosów. Nie słychać żadnych muzycznych staroci Arta Laboe. Nikt nie dłubie przy samochodach. Mijając kolejne domy, słyszę tylko włączone telewizory, prezenterzy mówią o plądrowaniu i podpaleniach, o Rodneyu Kingu i czarnych, i gniewie, no i trudno, nie szkodzi, bo skupiam się na czym innym.

Nie zrozumcie mnie źle. Nie jestem niewrażliwy ani nic, po prostu troszczę się o to, o co trzeba. Jakbyście się urodzili w takiej okolicy jak moja, ze sklepem z bronią, w którym sprzedają naboje na sztuki każdemu, kto ma złe myśli i ćwierćdolarówkę, to być może bylibyście tacy sami. Nie zblazowani czy wkurzeni, ale właśnie skoncentrowani. Bo ja teraz odliczam te miesiące do chwili, kiedy będę mógł się wyrwać.

Dwa powinny wystarczyć. Wtedy zaoszczędzę już tyle, że styknie na jakieś cztery kółka. Skromne oczywiście. Tyle, bym mógł jeździć do pracy i z powrotem, a nie łazić po ulicach. Widzicie, zawsze pichciłem według cudzych przepisów, ale zamierzam to w końcu zmienić. Jak będę miał samochód, to pojadę do śródmieścia i wybłagam przyuczenie do zawodu w kuchni R23, tej zwariowanej suszarni w samym sercu dzielnicy, z której kiedyś pochodziła większość zabawek na świecie, a gdzie teraz stoją same puste magazyny, bo przemysł zabawkarski przeniósł się do Chin.

O tej suszarni wiem od Termite’a, bo on lubi japońszczyznę. To znaczy lubi wszystko co wschodnie, zwłaszcza kobiety, ale nie w tym rzecz. Zabrał mnie tam w zeszłym tygodniu i ja, pinche, wybuliłem trzydzieści osiem dolców za posiłek, ale było warto, bo japońscy kucharze się spisali. Takie niebo w gębie, o jakim nigdy nie śniłem. Sałatka szpinakowa z węgorzem. Tuńczyk tak wspaniale opieczony, że z wierzchu ugotowany, a w środku maślany i surowy. Ale prawdziwym szokiem było to, co nazywają California roll. Na zewnątrz to ryż wprasowany w te małe pomarańczowe rybie jajeczka. A w środku zielona otoczka z wodorostów dokoła kraba, ogórka i awokado. To ten ostatni składnik tak mnie rozwalił.

Ludzie, nie rozumiecie. Zrobiłbym wszystko, żeby się uczyć od tych kucharzy. Zmywałbym gary, zamiatał podłogę, czyścił kible. Tyrałbym co dzień do późna. Wszystko jedno! Po prostu chcę być jak najbliżej dobrego japońskiego jedzenia, bo wtedy zamówiłem to sushi z powodu jego nazwy, potem popatrzyłem i uznałem, że nie chcę tego jeść, bo nie znoszę awokado, ale Termite rzucił mi wyzwanie, więc wzruszyłem ramionami i wziąłem gryza. Kiedy poczułem smak na języku, coś we mnie rozbłysło. W głowie mi się rozjaśniło i zobaczyłem wielkie możliwości tam, gdzie nigdy żadnych nie dostrzegałem. A wszystko dlatego, że jacyś kucharze wzięli coś, co mi zbrzydło i z czym stykam się codziennie, i przeobrazili to w coś innego.

Pokrójcie, wydrylujcie i rozetrzyjcie tysiące awokado, a zrozumiecie, o co mi chodzi. Szybko poczujecie ból w kościach, jak zawsze, gdy się daną czynność wykonuje tak często, że ręce zachowują się jak automat i czasem aż nam się to śni. Róbcie guacamole codziennie oprócz niedziel przez prawie cztery lata i przekonajcie się, czy wam też nie zbrzydną te oślizłe zielone skurczybyki.

Coś wali w ogrodzenie nad moją głową i odskakuję, unosząc ręce w gotowości. Parskam śmiechem, bo widzę, że to gruby jasnorudy kot, jasna cholera, ale napędził mi stracha.

Ruszam dalej, bo Lynwood to nie jest okolica, w której człowiek chciałby się dać zaskoczyć, stercząc w bezruchu, chyba że jest kretynem. W śródmieściu jest inaczej. Tam jest lepszy świat, przynajmniej mógłby być, dla mnie, tyle rzeczy chciałbym poznać, tyle pytań chciałbym zadać tym kucharzom. Na przykład jak miejsce wpływa na kulinaria? Być może nie wiem za dużo, ale jestem prawie pewny, że w Japonii nie ma awokado. Korzenie kulinarne tego miasta są meksykańskie, bo dawniej Kalifornia leżała w Meksyku. Kalifornia ma nawet hiszpańską bródkę, która pozostała w Meksyku, tylko kraina na północy już inaczej się nazywa. To trochę jak ze mną. Rodzice są z Meksyku. Tam się urodziłem i gdy miałem rok, trafiłem tu, do Los Angeles. Moja młodsza siostra i brat urodzili się już tutaj. Dzięki nim jesteśmy teraz Amerykanami.

Tak właśnie wykorzystuję powroty na piechotę do domu. Mnożę w głowie pytania, marzę, myślę. Czasem aż tracę kontakt z rzeczywistością. Wychodzę zza winkla na swoją ulicę i ciągle się zastanawiam, co, do cholery, kombinował japoński kucharz, gdy zrobił pierwszą California roll, i tak główkuję, że awokado może się stać czymś nowym i pięknym, jak się je włoży w inną oprawę, i właśnie wtedy podjeżdża z tyłu samochód z rzężącym silnikiem.

Nie myślę o tym za bardzo. Powaga. Tylko odsuwam się w lewo, ale fura hamuje tuż obok. No to przesuwam się do końca, tak? W sensie, że nie ma problemu, gość pojedzie dalej, jak zobaczy, że nie jestem z branży. Żadnych dystynkcji cholo. Żadnych tatuaży, nic. Jestem czysty.

Ale samochód jedzie za mną, przesuwa się do przodu, a jak boczna szyba od strony kierowcy się osuwa, ze środka wylewa się szybkie pianinko w stylu Motown. W tej okolicy wszyscy znają stację KRLA. 1110 AM na skali. Ludzie uwielbiają grane przez nich starocia. Słyszę początek Run, Run, Run The Supremes. Rozpoznaję saks i pianino.

– Ej! – woła do mnie kierowca, przekrzykując muzykę. – Znasz kolesia, co się nazywa Lil Mosco?

Od razu robię ostry zwrot, gdy słyszę ksywkę swojego młodszego brata padającą z ust nieznajomego faceta. Z każdym następnym krokiem czuję się coraz bardziej tak, jakby żołądek miał mi wyskoczyć przez gardło. Bo wie, że się, kurwa, zaczęły kłopoty.

Słyszę, że kierowca się śmieje i wrzuca wsteczny, wciska gaz. Samochód wyprzedza mnie szybko i hamuje. Z przodu wysiadają dwaj faceci, trzeci zeskakuje z tyłu. Trzej faceci ubrani na czarno.

Adrenalina wali na całego. Robię się czujny jak chyba jeszcze nigdy w życiu i wiem, że jeśli uda mi się z tego wywinąć, to powinienem zapamiętać jak najwięcej, więc odwracam w biegu głowę i patrzę. No dobra, to ford. Granatowy. Chyba ranchero. Tylny reflektor rozbity. Lewy.

Numerów nie widzę, bo muszę patrzeć teraz przed siebie, skręcam w Boardwalk, długa między domy, chcę dotrzeć do następnej ulicy, hop przez płot, zniknąć na czyimś podwórku, ale tamci przebierają nogami. Wszyscy trzej. Nie przepracowali dziesięciu godzin przy grillu, nie serwowali taco bandzie cholernych gnojów i pijaków. Nie są zmęczeni. I są silni.

Słyszę ich tuż za plecami, chociaż krew szumi mi w uszach, i wiem, że mnie mają. Została mi jedna wredna sekunda, żeby złapać haust powietrza i napiąć mięśnie, bo zaraz mnie dopadną, zwalą z nóg, wyrżną czymś twardym w szczękę. A potem będę widział tylko gównianą czerń, i to nie wiadomo jak długo.

Oberwałem kiedyś w szczękę, ale nie tak mocno jak tym razem. Budzę się, jak mnie ciągną do samochodu, i czuję, jakby moja twarz rozpadła się na dwie połowy. Mimo dzwonienia w uszach dociera do mnie, że szoruję obcasami po asfalcie, i domyślam się, że zamroczyło mnie najwyżej na kilka sekund.

– Nie bijcie – słyszę swój głos. Aż dziwne, jacy są spokojni; a moje serce wali milion razy na minutę. – Błagam. Nic wam nie zrobiłem. Mam pieniądze. Bierzcie, co chcecie.

Reagują, ale nie słowami. Twarde łapska stawiają mnie na nogi, z Boardwalk ciągną w zaułek z garażami po obu stronach. Ale to tylko przygrywka.

Szybkie słabe ciosy po nerkach, w brzuch, w żebra. Ze wszystkich stron. Nie za mocne, ale dość, żeby mnie zatkało. Z początku nie rozumiem, ale potem widzę krew na swojej koszuli, gapię się i gdy się zastanawiam, jakim cudem nie poczułem ostrzy, dostaję baseballem.

Tuż przed uderzeniem widzę czarny błysk i odskakuję. Gruby koniec trafia mnie w ramię, ale już nie stoję i nie gapię się na koszulę, leżę na wznak i widzę nocne niebo. Cholera.

– I co? – wrzeszczy mi jeden z nich w gębę. – Skurwysynu.

Zwijam się w kłębek, czuję, jakby mi ktoś smażył szczękę na patelni. Podciągam ręce, żeby zasłonić twarz, ale to nie pomaga. Kij spada na mnie raz za razem. Obrywam w szyję i wtedy cały drętwieję.

Drugi głos mówi:

– Weź zawiąż to gówno, jak on leży.

Nie mogę oddychać.

Inny głos, może ten pierwszy, dodaje:

– Ta, zrób to, jak jesteś taki chojrak, Joker.

A więc jeden z nich to Joker. Muszę zapamiętać. To chyba ważna informacja. Joker. To słowo zapada mi w umysł, obrabiam je na wszystkie strony. Nie znam żadnych Jokerów oprócz tych z komiksów, i w ogóle to nie ma sensu, że dopadli mnie, a nie mojego brata, skoro znowu narobił syfu.

– Proszę – stękam, odzyskując oddech, jakby błaganie kiedykolwiek poskutkowało z takimi bandytami.

Akurat. Są zajęci, ciągną mnie za stopy, ale jestem tak odrętwiały, że nic nie czuję. Pod spodem tylko napięcie mięśni w nogach.

– Gotowe – mówi jeden z nich.

Otwieram oczy, myśląc: ale co gotowe? Dokoła widzę znajomą okolicę. Przez chwilę wydaje mi się, że nic mi nie grozi, ale nagle słyszę, że tamci odchodzą, i widzę, że światła hamującego samochodu barwią garaże na czerwono. Oblewa mnie fala ulgi. Chyba sobie poszli. Poszli! I wtedy dostrzegam chłopca, może dwunastolatka, który się chowa na Boardwalk. Twarz ma czerwoną od blasku świateł stopu i widzę, tak, gapi się na mnie. Wytrzeszcza oczy. Tak się we mnie wlepia, że patrzę po sobie za jego spojrzeniem aż do nóg i prawie rzygam, bo mam nogi w kostkach przywiązane grubym drutem do tylnego zderzaka.

Szarpię się jak najmocniej, ale drut nie puszcza, tylko mi się wrzyna w ciało. Wierzgam nogami resztką sił, ale nic się nie dzieje. Nic się nie zmienia. Sięgam rękami, żeby jakoś ściągnąć to z siebie.

Wtedy warczy silnik i leżę rozciągnięty, i zaczynają mnie wlec, coraz szybciej, trę potylicą po asfalcie. Powietrze bucha na mnie i czuję, jakby każdy centymetr skóry na plecach palił się żywym ogniem. I nagle samochód hamuje ostro.

Z rozpędu lecę do przodu. Trzy metry? Sześć? Chyba się uniosłem nad ziemią, a potem coś twardego i zimnego wali mnie w twarz. Tym razem kość policzkowa pęka. Czuję wyraźnie, jak trzaska od środka, aż odgłos rozbrzmiewa mi w uszach, kość się rozpada, krew tryska na język. Odwracam głowę, otwieram usta i kapituluję. Potem słyszę, jak krew bluzga na asfalt, nie przestaje płynąć, i wtedy wiem, że to już koniec.

Wiem, że już po mnie.

Może wcześniej miałem jakąś szansę, ale teraz już nie.

Słyszę głos wrzeszczący z samochodu, nie wiem już który.

– Złap ten drut, głąbie, skurwiel musi zdechnąć!

Drzwi się otwierają, zamykania nie słyszę. Słyszę za to nadchodzące kroki, a potem majaczy nade mną jakaś sylwetka, sprawdza, czy jeszcze zipię.

Nie myślę. Tylko pluję z całej siły.

Chyba trafiłem w cel, bo słyszę szuranie nogami i sylwetka odchodzi.

– Jezu. Napluł mi, kurwa, krwią do ust! Chcesz mi sprzedać hifa czy co?

W tej chwili z całego serca chciałbym mieć AIDS, żeby go zarazić! Próbuję szerzej otworzyć oczy. Otwiera się tylko prawe. Widzę, że ten ktoś wkłada sobie coś do ust i szczerzy się szyderczo, odsłaniając zęby. A potem wskakuje na mnie, tak szybko, że w ogóle nie wiem, co się dzieje, i wali mnie mocno trzy razy w pierś. Z początku nie czuję noża, ale po odgłosach wiem, że to nóż, po tym, jak mi oddech zatyka. Ten pusty dźwięk, plask, kiedy wchodzi do środka. Tak głęboko, jak tylko nóż może wejść.

– Powiedz bratu, że idziemy po niego – szepcze do mnie jak moja matka, kiedy się wścieknie na kogoś w kościele. Cicha wściekłość.

Znowu wrzeszczy ten, co wydaje rozkazy:

– Ludzie patrzą, głąbie!

Sylwetka nade mną znika. Samochód też. Odjeżdżają, obsypując mnie żwirem spod kół. Ciągle oddycham, ale jest mokro. Połowa mojej krwi. Tracę czucie w ciele. Próbuję się przekręcić na bok. Myślę, że jak się przekręcę na bok, to krew będzie płynąć w dół, nie będę się dławił. Ale nie mogę. Dostrzegam nad sobą inną sylwetkę. Mrugam energicznie oczami i widzę twarz. Kobieta odgarniająca włosy za uszy, pochylająca się nade mną. Mówi, że jest pielęgniarką i żebym się nie ruszał. Chce mi się śmiać, chętnie powiedziałbym, że w tym problem, nie mogę się ruszać, więc niech się nie martwi, będę leżał grzecznie, bo nic innego nie mogę zrobić. Chciałbym ją poprosić, żeby powiedziała mojej siostrze, co się stało. Obok pojawia się inna sylwetka, mniejsza. To chyba ten chłopiec co wcześniej, prawie jak on, wszystko jest zamazane, więc trudno powiedzieć. Ale głos chłopaka słyszę wyraźnie:

– Kretyn wykorkuje, co?

Przez moment wydaje mi się, że mówi o kimś innym. Nie o mnie. Kobieta odpowiada szeptem, nie słyszę, i nagle czuję na sobie czyjeś ręce. Właściwie nie ręce, tylko nacisk. Ból nie jest największym problemem. Problemem jest to, że nie mogę oddychać. Staram się i nie mogę. Pierś mi się w ogóle nie unosi. Jakby mi ktoś na niej zaparkował samochód. Próbuję im to powiedzieć. Gdyby mogli poprosić, żeby samochód się przesunął, to nie byłoby źle. Nie byłoby mi tak ciężko, oddychałbym i wszystko byłoby w porządku, zaczerpnąłbym powietrza. Próbuję to wykrzyczeć, cokolwiek. Ale usta się nie poruszają, czuję, że mam wielką skórę, luźną, niebo wisi za nisko, jakby spadło na mnie, na twarz, jak prześcieradło, i mam takie najdziwniejsze wrażenie, że spadło, żeby mnie uratować, że wlewa się we mnie jak ciemny cement, żeby pozaklejać mi dziury, żebym mógł znowu oddychać, i myślę, jak by to było dobrze, gdyby tak było, ale wiem, że tylko umieram, chłopak ma rację, i chyba wiem, że się rozpływam, bo mózgowi brakuje tlenu, wiem to, bo to logiczne, mózg musi mieć pożywkę, żeby pracować, i wiem, że nie jestem częścią nieba, wiem, no bo wiem, no bo

LUPE VERA

aka Lupe Rodriguez
aka Payasa

29 kwietnia 1992

20.47

1

Clever uczy się z podręcznika, Apache rysuje sobie komiks przy stole, a Big Fe przy kuchence drewnianą łyżką przekłada chorizo na patelni. Opowiada mi historię o Vikingach, wrzeszcząc z kuchni do pokoju, mówiąc, jak to pewnego wieczoru w Ham Park wybucha strzelanina i wszyscy zaliczają glebę, kule gwiżdżą, człowieku, kule naprawdę potrafią gwizdać, gdy nagle ktoś wali do drzwi, mocno i szybko, bam-bam-bam, jakby ten ktoś po drugiej stronie w ogóle nie bał się o swoją rękę.

Oglądaliśmy w wiadomościach, jak banda mayates prasuje cegłówką twarz jakiemuś białemu kierowcy wyciągniętemu z ciężarówki na rogu Florence i Normandie, ale szybko nam się znudziło, więc przerzuciliśmy kanał, żeby zobaczyć coś innego. Jest western, głos przyciszony, ale wszystko jedno. Tylko teraz nie patrzę już na rewolwery ani kapelusze. Patrzę na Fate’a (Big Fe właściwie nazywa się Big Fate, no więc wiadomo), Clevera i Apache’a, a oni patrzą na mnie. Myślimy to samo: to nie psy.

Gliniarze nie pukają. Oni walą taranem. Wpadają z wrzaskiem, ukryci za karabinami i latarkami. Nie obchodzi ich, czy ktoś jest dziewczyną jak ja. Wszystkich wydymają po równo.

Nie ma mowy, żeby to były psy.

Wśród nas to Fate jest wodzu. Pod podkoszulkiem siedzi naturalny muskuł, o którym marzą ci od wrestlingu. Na prawym bicepsie fałdują azteckie tatuaże, gdy Fate podciąga spodnie przy pasku i zdejmuje patelnię znad ognia, a kiełbasa skwierczy.

Kiwam do niego głową, więc nadaje dalej, żeby to brzmiało naturalnie, jeśli ktoś podsłuchuje za drzwiami, i też kiwa głową, nachyla się i bierze broń. Zawsze trzyma jedną sztukę w szufladzie kuchenki.

Trzydziestkaósemka. Małe cacko, ale potrafi zrobić dużą dziurę.

– No i leżę na plecach – mówi Fate, powoli ruszając do drzwi – gapię się w gwiazdy i strzępy liści spadają na mnie, poszatkowane przez kule. Deszcz taki spada.

Osuwam się na podłogę. Zerkam na okna, ale za cholerę nie widzę żadnych cieni za zasłonami. Apache już tam jest, filuje, widzę ten biały grzebień, co go trzyma w tylnej kieszeni spodni. Nie jest dużo wyższy ode mnie, ale to mięśniak, w dodatku nosi luźne ciuchy, żeby nikt nie wiedział, że jest silny. To taki facet, który przydaje się właśnie w takiej sytuacji, w każdej sytuacji. To znaczy oskalpował raz jednego kretyna. Dlatego ma tę ksywkę. Wziął nóż i odkroił, kawałek po kawałku, włosy i wszystko. Jak skończył, wrzucił to do śmietnika. Nie było mnie przy tym, ale słyszałam.

– Znasz mnie – ciągnie Fate – czołgam dupsko do najbliższego drzewa, żeby zerknąć, kto strzela.

Słyszałam tę historię ze dwieście razy. Wszyscy słyszeliśmy. Teraz to już jak hasło i odzew. To nasza historia, nasza wspólna, i gdy ją opowiada, trzeba zadawać właściwe pytania.

Czołgając się do swojego pokoju, wołam:

– Widziałeś twarze czy coś?!

Znowu pukanie. Mocniej i wolniej. Bam. Bam. Bam.

Fate mruga oczami. Siedzę skulona przy drzwiach do pokoju, przesuwam ręką po listwie przypodłogowej w poszukiwaniu karabinu, który mój młodszy brat chowa za szafką. Tak robi. Po jednej sztuce skitranej w każdym pokoju, w łazience dwie.

– To byli Vikingowie. Ukryci za maską tego radiowozu, reflektory zgaszone, pruli gęsto, dziewczyno, kanonada!

To właśnie jest Lynwood. Mamy miejscowy neonazistowski gang policyjny. Prawdę mówię, chociaż wolałabym kłamać. Podobno mają nawet tatuaże. Herby Vikingów z Minnesoty na lewej kostce. Prawo nic dla nich nie znaczy. Ich sposób na załatwianie problemów z gangami to wjazd na dzielnicę, oddanie serii w każdego, kto chociaż minimalnie wygląda na człowieka ulicy, i wyjazd, z nadzieją, że to wywoła wojnę między gangami, w której się wszyscy pozabijamy, bo myślimy, że ktoś inny strzelał, nie szeryfowie. Policja jako przestępcy. Dla nich człowiek czarny albo śniady gówno znaczy. Nie jest nawet człowiekiem. Zabijać nas to jak pozbywać się śmieci. Tak wygląda ich myślenie.

Z lakierem do paznokci w jednej ręce i tym czymś do nakładania w drugiej Lorraine wystawia głowę z mojego pokoju, zdziwiona mina, totalnie głupia mina, a niżej dyndające licealne cycki. Nie ma stanika i na razie tylko trzy paznokcie z dziesięciu pomalowała niebieskim lakierem. Wyraźnie jej przerwano.

Zastyga pod moim spojrzeniem. Poruszam bezgłośnie ustami:

– Puta, z powrotem.

Wygląda, jakby się miała wściec, ale posłusznie znika w ciemnym pokoju, a ja chwytam karabin za kolbę i kładę go na kolanach. W dłoniach wydaje się lekki, dwudziestkadwójka. Do tej pory tylko dwa razy z niego strzelałam.

Sprawdzam, czy jest naładowany. Wiadomo, że tak.

Clever szepcze coś do Fate’a, patrząc na ekran monitoringu pokazujący dom ze wszystkich stron.

– Nic nie widać. To ten małolat od Serrato.

– Alberto?

– Nie, najmłodszy. Nie wiem, jak ma na imię.

Znowu pukanie, kurewsko głośne. Aż trudno uwierzyć, że dwunastolatek może tak walić w drzwi. I wtedy aż mi się żołądek wciska w kręgosłup, jakbym jechała na kolejce górskiej w lunaparku. Bo dociera do mnie, że stało się coś złego. Coś, czego nie da się odkręcić.

2

Fate wisi na telefonie, łebski gość, dzwoni naprzeciwko, dwa domy w jedną stronę, dwa w drugą, żeby się upewnić, że na ulicy jest czysto, żadnych samochodów i nikt się nie czai. Nigdy nie wiadomo, co wykombinują, żeby człowiek otworzył drzwi. Przyślą dzieciaka, kogokolwiek. Trzeba mieć oczy dokoła głowy. Fate podaje klamkę Apache’owi. Clever podchodzi z tyłu.

Clever jest chudy jak wykałaczka. Prawdziwy palillo. Nie zdejmuje łańcucha z drzwi, tylko naciska klamkę i je uchyla, żeby Apache mógł wysunąć lufę trzydziestkiósemki i oprzeć ją o zewnętrzną kratę antywłamaniową, kilka centymetrów od twarzy chłopaka.

– Chcesz czegoś, młody?

Małolat nie może złapać tchu, pokasłuje, nawet nie patrzy na lufę, nie patrzy do góry.

– Pani Payasa, ja…

Lupe Rodriguez. Tak mam napisane w papierach, jak chcecie wiedzieć. Ale to się nie liczy. To nie jest moje prawdziwe nazwisko. Już dwa razy je zmieniałam. Teraz jestem Payasa, od kiedy weszłam do branży. (To oględne powiedzenie, że się trochę babram w gangsterce). Ale żeby mówić do mnie „pani”? Ha! Jakby mi się żołądek akurat nie wywracał, pomyślałabym nawet, że to ładnie. Nawet w tym momencie, w ferworze nie wiadomo jeszcze czego, szacunek jest wymagany.

W naszej dzielnicy coś takiego to nie uprzejmość. To waluta. Nie wolno o tym zapominać.

Apache się nachyla.

– Wyduś to z siebie, młody.

Chłopak podnosi wzrok na schodach, ma zaciętą twarz.

– Chodzi o pani brata. Jest…

Clever odsuwa łańcuch, potem kratę, a Apache wciąga chłopaka za ramiona do środka, zamyka drzwi stopą, krata trzaska, wreszcie szybko i sprawnie go obszukuje. Chłopak ma za długie czarne włosy i ukruszony ząb. Jest popaprany krwią.

Fate przejmuje stery. Potrząsa małolatem.

– Adónde?

Nawet nie umiem skłamać. Widzicie, myślę, że chodzi o Raya, mojego młodszego brata. Znanego jako Lil Mosco. (Mosco znaczy „mucha”. Zarobił tę ksywkę, bo ciągle brzęczał nam nad uchem, jak byliśmy mali. A „Lil” zarobił, żeby się odróżniał od innego Mosco, Big Mosco, który zginął w zeszłym roku. Oberwał z przejeżdżającej fury. Niech spoczywa w pokoju).

Dopiero po dłuższej chwili chłopak mówi nam, że ciało leży dwie przecznice dalej, trup sto procent. Wtedy krew szumi mi w uszach, bo to nie ma sensu.

Lil Mosco dostał kurs do Riverside i z powrotem. Jakim cudem, kombinuję, leży…?

O w mordę. Dopiero teraz do mnie dociera, jest jak uderzenie w pysk, aż się dom zakołysał. Chwytam się ściany, żeby nie upaść.

To nie Ray.

– O kurwa – mówię.

Fate puszcza chłopaka. Ma taką strasznie smutną minę, najsmutniejszą, jaką w życiu widziałam. On też już wie. Clever rozdziawia usta, jakby zapomniał, jak się oddycha. Apache trzyma się za głowę.

Ernesto, mój starszy brat. Brzuch to wie, ale umysł zaprzecza, mówi różne rzeczy, że on przecież z nikim nie zadzierał. Był poza branżą. Cywil. Miał zakaz wstępu. Więc niemożliwe. Niemożliwe, kurwa.

Ale potem mi świta, jakby moja głupia dupa rozwiązała zadanie matematyczne. Przecież teraz nie obowiązują żadne zasady. Żadne. Są rozruchy. Aż dygoczę na myśl, że wszyscy gliniarze z miasta są zupełnie gdzie indziej, a to oznacza, że zaczął się okres polowań na każdego kurewskiego głąba, któremu do tej pory coś uszło na sucho, a niech mnie chuj strzeli, jeśli ta dzielnica nie ma dobrej pamięci. Pociągam nosem i przez chwilę smakuję całą złowieszczość tej sytuacji.

No bo ja, Fate i Clever mieliśmy bekę, jak zobaczyliśmy w telewizorze tego faceta załatwionego cegłówką, przed tym, jak przyszedł Apache, i nawet mówiliśmy, że to dobry czas na wyrównanie starych rachunków, gdybyśmy mieli ochotę, a widać, że inne ziomki już się za to zabrały, rewanżują się za dawne sprawy, grasują po mieście.

Gdzieś z tyłu Lorraine wychodzi z mojego pokoju i mówi:

– Nie, skarbie, nie… – jakby chciała mnie pocieszyć czy coś, ale ja nawet nie jestem w tej chwili smutna, a już na pewno nie życzę sobie, żeby mnie dotykała.

Jestem wściekła.

Znaczy, nigdy jeszcze nie byłam tak wściekła w całym swoim życiu. Czerwone błyski przed oczami, wbijam paznokcie w kolbę karabinu.

No bo ile razy mówiłam Ernesto, żeby uważał, jak wraca do domu? Linia graniczna między ich terenem a naszym leży rzut beretem stąd. Rozlazły skurwiel mnie nie posłuchał i dostał to, na co zasłużył!

Przygryzam wargę i uświadamiam sobie, że wstrzymałam oddech.

– Kto wie? – słyszę swój głos.

Brzmi jak w szale.

Chłopak jest zdezorientowany.

– Znaczy, kto wie, kto to zrobił? – pyta.

– Nie. Kto wie, że Ernie oberwał.

Wreszcie zajarzył. Odpowiedź: tylko ludzie z tego zaułka, do którego go zawlekli. „Zawlekli”. Chłopak tak mówi, a ja nawet nie wiem, co to, kurwa, znaczy w tej sytuacji. Dla mnie to słowo źle brzmi. Nie rozumiem. W tej chwili nie rozumiem. Bo dom ciągle wiruje, a ja trzymam się ściany. Przełykam mocno ślinę i pytam:

– Ile mamy czasu?

Clever patrzy na mnie, jakbym szwargotała po chińsku, ale Fate rozumie. Nie musiałam nawet pytać.

Patrzy na zegar na ścianie i wzrusza ramionami.

– Pewnie z półtorej godziny.

Po tym czasie Lil Mosco przyfrunie z powrotem i dowie się, co się stało. Nikt nie bierze pagera na rundkę. To eliminuje pokusę, żeby go używać, gdy się załatwia sprawy.

A więc półtorej godziny, może mniej. Tyle czasu mamy, żeby się dowiedzieć, kto to zrobił, znaleźć ich i ożenić z ołowiem, zanim świrnięty Lil Mosco wróci i wystrzela dom po domu wszystkich, którzy mają choćby cień powiązania z tą aferą. To nie mój styl.

Muszę spojrzeć w oczy temu, kto to zrobił. Bo co innego ma zrobić siostra?

Najpierw muszą wiedzieć, że wiem, dopiero potem odstrzał. Musi być sprawiedliwość.

Wszyscy w pokoju widzą, że jestem w szale. Ale gęby trzymają na kłódkę, a ja gaszę telewizor na scenie z organizowaniem pościgu, rozdają gwiazdy bandzie białych kapeluszy. Przez sekundę czuję, jakbyśmy to byli my. Podaję Fate’owi karabin i łapię za telefon, żeby zadzwonić do mi mamá. W zeszłym roku przeprowadziliśmy ją z Lynwood w bezpieczne miejsce, nie mogę nawet powiedzieć gdzie. Ale ona i tak wie dużo, poczta pantoflowa sięga pod same jej drzwi.

Udaje mi się dopiero przy piątej próbie. Pewnie linie są dziś przeciążone. Więc i tak mam szczęście. Gdy odbiera, słyszę po jej głosie, że jeszcze nic nie wie, ale po moim tonie domyśla się od razu, że coś się stało. Mówię jej, żeby nie otwierała drzwi, żeby się dobrze pozamykała. Mówię, żeby od tej chwili nie odbierała telefonu, dopóki do niej nie przyjadę, bo mam jej coś ważnego do powiedzenia, ale to musi chwilę zaczekać, a powinna się tego dowiedzieć ode mnie, tylko ode mnie, od nikogo innego.

– Por favor. Prométeme.

Obiecuje.

Walę słuchawkę na widełki i mówię małolatowi, żeby nas tam zaprowadził, żeby nas zaprowadził tam, gdzie zajebali mi brata.

3

Jazda w cutlassie Apache’a to najdłuższe dwie minuty w moim życiu. Lewa noga mi drży jak nie wiem co i przestaje dopiero, jak kładę ręce na kolanie. Ale wtedy druga zaczyna, no to chuj, niech drży, i tylko patrzę przez okno na umykające szybko skrzynki na listy, na drzwi wejściowe za kratami. Wszystko pozamykane jak fortece. Trudno mieć pretensję. Nie jest tak ciemno, żeby nie było widać dymu nad dachami, żeby nie wiedzieć, że tam dalej ten cały szajs ciągle się pali.

Upominam się w myśli, żeby oddychać, a Clever parkuje na ulicy obok tego zaułka i wtedy ja, Fate i małolat od Serrato walimy między domy przy Boardwalk i dobiegamy do miejsca z garażami po obu stronach. Tu ciągle jest powietrze, jakby ludzie wstrzymywali oddech, dopóki się nie zjawimy. Gorąco mi, więc rozpinam koszulę, aż za mną powiewa, i tylko podkoszulek mnie osłania.

Normalnie zrobilibyśmy wjazd, zobaczyli to, co jest do zobaczenia, i od razu szybki wyjazd. Ale dziś mamy czas. Jeżeli nawet ktoś zadzwonił po psy, to szybko się nie zjawią. Nie dzisiaj. Dzisiaj ulice są nasze.

Tuż za nami wali Clever z latarką i otwartymi torbami na suwak. Clever to specjalista od takich spraw. W zeszłym roku wysłaliśmy go na kursy kryminalistyczne do L.A. Southwestern College. Miał prawie same piątki.

To znaczy właściwie to nawet nie chcę, żeby zrobił użytek z tego, czego się nauczył. Ale na tym polega to zwariowane życie. Prędzej czy później na każdego przychodzi pora, żeby poczuł ból. I człowiek nienawidzi, jak to się przydarza komuś z jego clica, ale jeszcze bardziej, gdy przydarza się jemu samemu. Już dwa razy to czułam, bo załatwili mi krewniaka i padre. A teraz to rozpędzone koło znowu mnie stratowało. Moja kolej. Znowu. Potrzebuję więc Clevera i jego wiedzy. I to szybko.

Stukam Fate’a w łokieć. Wie, o co chodzi.

Błyska mi tarczą zegarka w twarz. Ciągle mamy godzinę i kwadrans, zanim Lil Mosco dostanie kurwicy. No, jeżeli nam się pofarci.

Ziomki już odcięły zaułek z obu stron. Ranger, Apache i jego krewniak Oso pilnują od tej strony. Jak żołnierze, wiecie? Nie widzę dokładnie wylotu z drugiej strony, więc nie wiem, kto tam jest, ale ktoś jest, cztery cienie jak sterczące długie noże, a to z powodu oświetlenia na stadionie softballu kilka przecznic dalej, co jest dziwne, bo nie wyobrażam sobie, żeby ktoś grał, jak miasto się pali, ale wszystko jedno. Nie ja płacę za ten prąd.

Zaułek jest taki wąski, że zmieściłyby się może dwa małe samochody, nic więcej. Widoczne po obu stronach plecy drewnianych domów, są kurewsko stare, z lat czterdziestych może, z próchnem przy rynnach. Niektóre garaże stoją osobno, a między nimi materace, stare kanapy i całe to barachło, którego ludzie nie chcą trzymać na trawniku od frontu. Przygnębiające miejsce, aż żaden właściciel nie myśli, że ktokolwiek to zobaczy, więc nikomu się nie chce malować domów od tyłu.

Wszędzie dokoła ulice patrzą.

Puste twarze upchane w cieniach garaży. Przestraszone twarze zgrywające chojractwo. Dwie wyglądają znajomo, odhaczam w myśli. Jedna to pielęgniarka, ma nawet szpitalny fartuch na sobie. Krzywi się lekko, jak na nią patrzę. Obok człapie czarny menel, którego nie znam z dzielnicy. Niski, z laską, podchodzi do zwłok jakby z ciekawością.

Widzi, że na niego łypię, i pyta:

– Ej, a co tu się stało?

Nawet nie zwalniam kroku.

– Niech ktoś zabierze stąd tego ciekawskiego skurwysyna. – Bardziej wypluwam te słowa, niż mówię.

Fate kiwa głową do tyłu i chyba jakiś żołnierz podbiega i zajmuje się gościem, bo słyszę szybkie szuranie, nic wartego uwagi. Jestem skoncentrowana na czym innym.

Bo jak podchodzimy do zwłok mojego dużego brata, to wydają mi się za małe. Ramiona jakby za wąskie, a przecież pamiętam, że były szerokie, bo mnie na nich nosił, udawał, że jest koniem, jak byłam mała chavalita. Nawet się nie krzywię na widok jego twarzy. Ale się zatrzymuję. Nagle.

Bo twarz Ernesto ma kurewsko zmasakrowaną. To znaczy, to jego twarz, ale nie jego. Już nie.

Oczy wytrzeszczone, jakby bokser go poobijał, kurewsko metodycznie. Żwir z alejki wciśnięty w podłużne rany na policzkach, w usta. Ziarnka piasku. Kamyki. Jeden z przednich zębów wygięty w drugą stronę. Policzki zapadnięte. Brak jednego ucha.

– To on – mówi małolat, choć przecież nie musi.

W mordę, w końcu to kurewsko oczywiste.

Milczę. Jestem uwięziona we własnej głowie.

Patrzę na mojego dużego brata, który już nie jest taki duży.

Poruszam szczęką i żuchwa aż strzela. Przychodzi mi na myśl, że Ernesto był wyższy. Głupie w takiej sytuacji, wiem, ale nie potrafię powstrzymać tego kretyństwa. Myśli po prostu napływają, to sztampowe gówno kipi mi we łbie, skóra mnie swędzi. Uświadamiam sobie, że się pocę jak świnia.

Ciągle ma na sobie uniform, ten mój duży brat. Oblepiony ciemnością, brudem i krzepnącą krwią. W tym podłym zaułku jest tylko jedno drzewo na tyle wysokie, żeby rzucać cień na Ernesto, i się kołysze, przesuwając tą swoją ciemną sylwetką po jego nodze jak kocem, jakby chciało go otulić albo coś.

Jeszcze gorsze jest to, że ma te kowbojki, co mu kupiłam na Boże Narodzenie dwa lata temu. Czarna skóra, podeszwa i obcas w kolorze ziemistej zieleni. Pierwszorzędna jakość. Nigdy nie nosił ich w pracy, tylko jak kursował do roboty i z powrotem. Z jakiegoś powodu to mnie trzepie najmocniej. Pamiętam ten jego krzywy uśmiech, jak otworzył pudełko, jak wybałuszył gały, i nagle muszę odzipnąć na moment.

Odchodzę na kilka kroków, zaciskając pięści tak mocno, że paznokcie wrzynają się w skórę. Gapię się na stadionowe oświetlenie, aż mi przed oczami migają na niebiesko okoliczne garaże, ale to niezbyt pomaga, jednak zawsze coś. Spoglądam z powrotem na asfalt i podchodzę, uważając, żeby nie zadeptać śladów opon, biegnących od Ernesto jak czarne szyny. Teraz rozumiem, o co chodzi z tym, że go zawlekli.

Najpierw go pobili, a potem włóczyli chyba z piętnaście, osiemnaście metrów po asfalcie.

Pierdolić ten uniform pinche. Rozumiem aż za dobrze.

Najpierw go pobili. Pięściami w twarz, pewnie kolbami też, jeśli mieli broń. Zrobili to facetowi, który im nic złego nie zrobił. W ten sposób przekroczyli granicę, a z tego wynika tylko jedno. Chcieli dopaść nas, najpewniej chcieli dobrać się do dupska temu głupkowi Lil Mosco. W ten sposób przekazali nam wiadomość. Nie wiedzieli, że ja pierwsza się tu zjawię.

Jestem taka wściekła, że dygoczę. Zmienia się cały ten gniew, który przed chwilą czułam do Ernesto, tego faceta, który mnie wychował, gdy mi padre zginął, i który pilnował, żebym zawsze zjadła swoje chilaquiles i miała drugie śniadanie do szkoły.

Czuję przełożenie wajchy. Czuję to gówno głęboko w sobie, jak pstryczek od lampy. Czuję, jak znika ten gniew do brata, że wracał do domu złą drogą, i jak w tej samej chwili dyszę wściekłością na tych kretynów, którzy to zrobili. Muszę wiedzieć, kto to zrobił, muszę to wiedzieć bardziej niż cokolwiek w życiu. Zobaczyć jego twarz w takim stanie – cholera. Jego twarz w takim stanie.

Wiem, że od tej pory będę już kimś innym.

Ci tchórze zrobili ze mnie nowego człowieka, kiedy załatwili mojego dużego brata, mojego Ernesto. Stoję jak nowo narodzona i chuj z tym, to przez nich. W tej chwili jestem jak głód, pragnienie i ogień zmieszane w jedno. Patrzę znowu na jego twarz. Muszę się jak najszybciej dowiedzieć, komu mam zrobić to samo. Muszę wiedzieć, w czyim sercu mam zrobić dziury identyczne jak te, które czuję teraz w swoim. Muszę to wiedzieć na wczoraj.

Na oczach innych, jak w tej chwili, to Fate zawsze dowodzi. Na siłę otwieram zaciśnięte pięści. Zmuszam się, żeby do niego podejść.

Nie ma znaczenia, co czuję. Nie mogę kłapać dziobem, nie wolno podważać roli machismo. To tak nie funkcjonuje. Tak naprawdę nie jestem jeszcze nawet żołnierzem na ulicy, tylko krewną jednego. Poza tym kobiety nie mają dużo do gadania. Mogę sobie z tego powodu popłakać albo jakoś sobie z tym radzić. Później zrobię to drugie, kurwa.

Fate i tak wie, czego chcę. Jakby czytał w moich myślach.

– Payasa, idź pogadać z ludźmi, jak dasz radę. A ty, Clever, bierz się. – Kiwa do nas głową, potem odwraca się do małolata. – Coś ty tu, kurwa, robił, młody?

Nie słyszę odpowiedzi i wcale mnie ona nie interesuje. Maszeruję już do tej pielęgniarki, którą widziałam wcześniej. Stoi w zaułku, jakby czekała, że ktoś zada jej parę pytań.

4

Ta pielęgniarka, wzrost może metr sześćdziesiąt, ma na sobie szpitalny fartuch i bielsze od bieli buty na słoninie. Szrama na podbródku, krótkie włosy świecące w blasku latarni jak czarny lakier do paznokci, pomazana krwią z przodu. Myślę, że próbowała go ratować, a krew mojego brata na jej fartuchu wygląda jak fiolet, jakby w ogóle nie była prawdziwa.

– Jesteś siostrą Sleepy’ego? Gloria?

Kiwa głową. Wie, że na myśli mam Sleepy’ego Rubio, nie Sleepy’ego Arguetę. Bo to duża różnica. Plus minus pięćdziesiąt kilo.

– Tak mi przykro – szepcze.

Staram się mówić jak najspokojniej, bo wygląda na roztrzęsioną. Brzmi to kurewsko sztucznie, ale tak trzeba.

– Powiedz, co widziałaś.

Obejmuje się rękami, jakby było jej zimno, potem wskazuje najbliższy garaż, klocek, który w mroku ma granatowy kolor.

– Przyjechałam. Przeglądałam właśnie listy ze skrzynki. Rzadko wyjmuję, więc… – Widzi mój ponaglający wzrok i przyśpiesza: – Taki samochód, trochę jak pikap, z tyłu paka, wszystko stało się bardzo szybko. Zobaczyłam go w lusterku wstecznym, zobaczyłam, że coś ciągnie za sobą, wysiadłam i spojrzałam, a jak zobaczyłam, że to człowiek, no nie mogłam uwierzyć. Nie mogłam uwierzyć. Jak w kinie. Zatrzymali się tak ze cztery domy dalej i wysiadło dwóch facetów.

Liczę w głowie.

– Od strony kierowcy też?

– Nie. Z paki i od strony pasażera.

– Więc kierowca nie wysiadł?

– Raczej nie.

W oczach chyba coś mi zabłysło, bo Gloria cofa się o krok.

– Jak wyglądali ci dwaj?

– Nie wiem. Jeden był średniego wzrostu.

Wzdycham w reakcji na te pierdoły. Wygląda na to, że większość ludzi ma spostrzegawczość betonu. A w naszym zwariowanym świecie trzeba być uważnym. Bo jak nie, to nie zasługujesz, żeby żyć.

– Ale ten drugi był wyższy ode mnie – mówi Gloria. – Tak ponad metr osiemdziesiąt.

– Dobrze – odpowiadam, choć wcale nie jest dobrze, w ogóle. Ale przynajmniej to coś. Próbuję ją zachęcić, bo tak postąpiłby Fate. On jest w tym lepszy niż ja. Kiwam głową. – Widziałaś ich twarze? Jakieś ślady, cechy charakterystyczne?

– Nie, było ciemno. Mieli okulary przeciwsłoneczne. Wydawało mi się to dziwne, no bo jest wieczór.

– Jak byli zbudowani? Jakie mieli ubrania?

– Zbudowani chyba normalnie, ale ten wyższy był umięśniony, jakby dźwigał ciężary. Obaj ubrani na czarno. Czapki i cała reszta. Szczegółów nie widziałam.

Klapuje. Jak będę się chciała odegrać za Ernesto, też ubiorę się na czarno.

– Jakiej marki był samochód?

– Nie wiem, jakiś cadillac albo ford, taki długi kanciasty jak w latach siedemdziesiątych, ale miał pakę, mówiłam już? Taki w rodzaju pikapa.

– Miał coś charakterystycznego? Jakieś nalepki na zderzakach, rozbity reflektor, cokolwiek?

Gloria mruży oczy.

– Nie – odpowiada.

Kręcę głową. Mam dosyć tego gówna.

– Co zrobili, jak wysiedli?

Wzdycha szybko, uciekając spojrzeniem w bok.

– Zaczęli go dźgać. Dużo ciosów. Raz, drugi. Nigdy czegoś takiego nie widziałam. To słychać.

Dygocze, zagryzając wargę. Nie musi mi wyjaśniać.

Wiadomo, że to słychać, i zależy jeszcze od tego, czy się trafia na żebra, czy tamten wstrzymuje oddech, gdy obrywa. O chrząstkach nie ma co mówić. Prawda: niełatwo zadźgać człowieka na śmierć. To wymaga czasu. Potrzeba trochę szczęścia. O wiele łatwiej, jak delikwent nie stawia oporu. Może Ernesto nie stawiał, może był już tak ciężko ranny, że nie mógł.

Gryzę się w policzek od środka, tak mocno, że czuję w ustach krew o smaku przypalonej miedzi. Znowu się trzęsę, zaciskam pięści.

– Ile razy go dźgnęli?

– Nie wiem – odpowiada Gloria.

Kiwam głową i przełykam ślinę, próbując stłumić uczucia, zepchnąć je jak najdalej w głąb, w dół, pod stopy. W ziemię.

– A potem odjechali, tak?

Ja bym tak zrobiła. Wjazd, wyjazd. Żadnych resztek. Czyściutko. Uświadamiam sobie, że znowu zacisnęłam pięści, więc rozprostowuję palce. Wiem, że odpowiedź na to pytanie jest twierdząca.

– Nie – mówi Gloria.

Aż mi w uszach dzwoni, gdy się rzucam na to gówno.

– Jak to nie?

– Ten wyższy wytarł nóż i schował go do kieszeni z przodu bluzy, a potem wyjął gumę, włożył ją do ust i wyrzucił papierek. A może najpierw wyjął gumę…

– Moment! – Włosy na karku stają mi dęba. – Gdzie to było?

W pierwszej chwili jakby nie usłyszała mojego pytania, bo ciągle nawija, oczy wpatrzone gdzieś w dal, we wspomnienia:

– A potem wszyscy wsiedli i od…

– Czekaj! – Kładę jej rękę na ramieniu. Chyba zbyt brutalnie, bo jęczy cicho. Jakbym się tym, kurwa, przejmowała. – Gdzie rzucił papierek?

Patrzy na mnie jak szpak w pizdę.

– Co?

– Papierek od gumy. Gdzie go rzucił?

Wskazuje w głąb zaułka, w prawo od miejsca, w którym stoi Fate z młodym Serrato. Ruszam szybko. Gloria idzie za mną, gada:

– Próbowałam go uratować. Musisz to wiedzieć. Ale już było za późno.

Zerkam przez ramię i widzę, że pokazuje ręką swój zakrwawiony fartuch, ślady. Ślady krwi Ernesto…

Powinnam jej podziękować, ale jakoś nie umiem.

W skupieniu szukam między kępami chwastów, kopię kamyki, aż w końcu znajduję zwinięty w kulkę papierek wdeptany w grudę ziemi. Świeży.

Serce mi wali, kiedy widzę, że jest czysty, tylko trochę mokry od spodu, wyrzucony niedawno. To jest to gówno, którego szukam.

Odwracam się, żeby zawołać Clevera, ale on już stoi tuż za mną, z torebką foliową w ręku. W mordę, zna się na rzeczy. Na domiar wszystkiego. Wrzucam papierek do środka.

Ma długą pęsetę, którą chwyta papierek, po czym palcami przez folię – jakby używał rękawiczki – rozwija go. Od dołu papierek jest niebieski. Oboje się przyglądamy.

Jakieś dziwne napisy, jak kaligrafia albo inne gówno. Podchodzi Fate, wciska głowę między nas.

– To wschodnie pismo? – pytam. – Koreańskie czy jak?

– Skąd, nie koreańskie. – Clever podnosi papierek do światła. – Wygląda na japońskie. Litery mają ostre krawędzie. Koreańskie jest bardziej okrągłe.

Pojęcia nie mam, ale kiwam głową.

– A co to znaczy?

Clever rozwija papierek do końca, a potem stuka pęsetą w obrazek owocu pośrodku. Mruży oczy.

– Nie jestem pewien, ale czy to nie wygląda jak jagoda?

– A kto tu, kurwa, żuje japońską gumę o smaku jagodowym?

– Rozpuść info – warczy Big Fate. Idzie w kierunku żołnierzy. – Musimy się dowiedzieć. Wszyscy gadają ze wszystkimi.

Podchodzę z powrotem do Ernesto i patrzę na torebki, które Clever porozkładał na popękanym chodniku. Sześć. W jednej jest portfel Erniego. Otwieram go, żeby sprawdzić, czy są pieniądze.

Są. A przez to czuję jeszcze większy wkurw. Skoro nawet nie próbowali upozorować rabunku, znaczy, że ta cała akcja to wiadomość dla nas. Nie żeby w ogóle można było coś upozorować, jak się człowieka masakruje, wlecze, dźga nożami z zimną krwią.

O w mordę.

Wyciągam jego kartę i zdjęcia ze mną, Rayem i Erniem, kiedy byliśmy mali, i jeszcze zdjęcie z Mamá. Wkładam mu portfel z powrotem do kieszeni, zostawiając pieniądze na miejscu, żeby policja wiedziała, że to nie był napad rabunkowy, i tak to tylko dwadzieścia trzy dolce, ale utrudnię gliniarzom ustalenie tożsamości.

W ten sposób zyskamy na czasie. Na wszelki wypadek.

Do tej pory ktoś już na pewno zadzwonił na policję. Nie wiadomo jednak, kiedy przyjadą, żeby go zabrać. Czuję skurcz w żołądku na myśl o tym, że będzie tu leżał nie wiadomo jak długo. Godzinę? Dwie? Zdejmuję koszulę i zakrywam mu twarz. Unoszę mu odrobinę głowę i wsuwam rękawy pod spód, jak poduszkę. Ręce mam zakrwawione.

Potem Clever zgarnia torebki, a ja stoję obok jak kretynka, zbierając się na odwagę, żeby powiedzieć to, co należy. Nachylam się do Ernesto, na tyle blisko, że mogłabym go dotknąć.

Zamykam oczy i mówię:

– Pochowamy cię jak trzeba, mój duży braciszku. Obiecuję. Ale nie teraz, dobrze? Proszę, wybacz mi to. – Mrugam powiekami i znowu zamykam oczy, ale przedtem chwytam go dwoma palcami za jedyną część uniformu, która jest czysta, za szew na ramieniu, blisko kołnierzyka. – Po prostu potrzebujemy trochę czasu, to wszystko.

5

Wracamy do domu, a tam aż się roi od ziomków, którzy chcą wiedzieć, co, kurwa, zamierzamy zrobić, jak planujemy ich dorwać za to, co zrobili Ernesto. Taka idzie gadka. Żołnierze chcą spluw i samochodów, nawet przyczepy kempingowej. Żądają krwi, ale nie wiedzą czyjej. Dobrze to słyszeć i tak dalej, sęk w tym, że Ernesto nie był ich bratem. Był moim bratem. Jego śmierć spada na mnie.

Fate to jednak kurewski spryciarz. Daje im dokładnie tyle czasu, żeby się zagotowali, a potem odsyła wszystkich do domu – z wyjątkiem Apache’a – żeby czekali na rozkazy. Apache zostaje dlatego, że rozpoznał papierek po gumie, nie może tylko na razie skojarzyć, gdzie coś takiego widział, a myśmy się tego uczepili, bo nic innego nie mamy, bo Clever wykłada swoje gówniane znaleziska i atmosfera jest kurewsko napięta.

Ściany jakby napierały, sufit wisi za nisko. Moja skóra wydaje się za cienka, napięta na kościach. Za każdym razem jak patrzę na zegar w kuchni, boli coraz bardziej, czuję, że jatka, którą urządzi Ray, jest coraz bliżej, a oddala się szansa, żebym to ja wymierzyła sprawiedliwość.

Jeśli żal im Ernesto, nie pokazują tego po sobie. Żadnych płaczów ani nic. Nawet gdyby chcieli, nie mogą, bo to byłby jeden wielki obciach. Słabość.

– Czekaj! – mówi Apache, podnosząc torebkę z papierkiem. Wreszcie dodaje: – Cork’n Bottle! Tam to widziałem.

Zapada grobowa cisza. Musimy mieć pewność, że się nie myli. Stuprocentową pewność.

– Powaga. Oni tam mają mnóstwo takiego dziwnego dziadostwa. Nawet czarną gumę o smaku lukrecji. Paskudne gówno.

Fate robi minę, jakby wierzył w każde słowo, ale chce się dodatkowo upewnić:

– Skąd wiesz?

– Jednego razu poszedłem tam z Lil Creeperem…

Fate macha ręką w reakcji na to nazwisko, jakby to był smród. Ale to znaczy: dobra, rozumiem, więc się ucisz, nie musisz marnować śliny. Wystarczyło, że Apache powiedział „Lil Creeper”, więcej nie trzeba. Nazwisko gościa kończy rozmowę. Nie musisz dalej wyjaśniać, wierzymy ci. Nigdy nie zrozumiem, jakim cudem ten facet nie został zabity już ze sto razy albo nie wylądował w puszce z dożywociem. Przez cały czas jest na haju. Zawsze w nieodpowiednim miejscu. Zawsze ma się gwarancję, że zrobi jakieś kretyństwo. A jednak jakimś cudem wywinie się z największego syfu. Skurwiel jest prawdziwą glistą, ale to nasza glista.

Kiedyś, jak byliśmy mali, Rayowi zamarzył się rower, firmy Dyno. Bmx, najbardziej wzięte cholerstwo w okolicy. Było to w czasach, kiedy Creeper zaczynał zażywać. Heroina, koka, cokolwiek, nieważne. Jeśli dawało się zażyć, było zażyte. No więc Ray mówi mu, że chce rower, jakiego koloru i tak dalej.

No i z ćpunami tak to jest. Wcale nie trzeba im mówić, żeby coś zmalowali. Mówimy tylko, czego chcemy, i zamykamy temat. To skutkuje lepiej, niż jakby ich nakierować. Dwa dni później Creeper przychodzi z rowerem, biało-czerwonym, niby dokładnie takim, jakiego chciał Ray, ale jest pewien problem. Ze sklepu JC Penney ukradł nie dyno, tylko rhino – tanią podróbę dla idiotów, z tą durną nazwą napisaną na ramie takim samym liternictwem. Rany, aleśmy wtedy rżeli ze śmiechu, a Ray nie miał wyjścia, musiał zapłacić. Ernesto rechotał głośniej niż wszyscy, trząsł się cały.

Na to wspomnienie aż mnie bolą żebra.

– Ej, Fate – mówię – może trzeba mu puścić coś na pager?

– A po co? – pyta Clever.

Prawą ręką robię pistolet i pokazuję ją lewą. Palec środkowy i wskazujący to lufa.

Niełatwo zdobyć broń. Zwłaszcza taką, która nie naprowadziłaby psy na trop, niezarejestrowaną albo spiłowaną. Z całym szacunkiem dla arsenału Raya, ale trzydziestkaósemka nie nadaje się do tej roboty. Karabin kalibru dwadzieścia dwa też nie. Największą armatą, jaką mamy w domu, jest rewolwer kalibru trzysta pięćdziesiąt siedem, który wymaga wyczyszczenia. Ale to i tak tylko sześć strzałów.

A potrzeba z siedemnaście, jeśli mam zrobić to, co należy.

Fate jak zwykle wyprzedza mnie o kilka ruchów.

– Już puściłem – mówi.

Kiwam głową i idę do swojego pokoju. Zerkam na Lorraine, siedzącą na łóżku. Skończyła z paznokciami u nóg. W półmroku wydają się niebieskie i małe, jak świetliste żelki. Ma szeroko otwarte oczy i widzę, że na usta ciśnie jej się mnóstwo słów, ale milczy jak grób. Czeka, żebym to ja coś powiedziała. I słusznie.

Patrzę na zegar przy łóżku i żołądek mi się ściska w pięść. Została mi godzina. Sześćdziesiąt jebanych minut. Niedobrze. Bo wiem, że z tym Cork’n Bottle, co go zna Apache, jest pewien problem.

Lokal znajduje się po drugiej stronie linii demarkacyjnej.

Oficjalnie to nie nasz teren. A ponieważ lokal nie jest naszą własnością, nie możemy tam wejść, chyba że będziemy kurewsko niewidzialni. Nie mamy czasu, żeby skrzyknąć wszystkich, pojechać tam, zrobić wjazd i wrócić.

Wtedy przychodzi mi do głowy pomysł, bardzo głupi pomysł. Błyskawicznie zrzucam trampki, spodnie, podkoszulek…

Lorraine patrzy z przekrzywioną głową, jakby wiedziała, że zamierzam popełnić jakieś wariactwo, ale jest zbyt przestraszona, żeby spytać, o co chodzi. Wyciągam z szafy jedną z jej sukienek, z komody zgarniam kredkę do oczu i podaję ją Lorraine.

– Szybko i porządnie – mówię.

Zerka na kredkę, na mnie i uśmiecha się łobuzersko. Rach-ciach i już mam kocie oczy, podmalowane brwi, puszyste włosy. W tej błyszczącej złotej sukience wyglądam jak kiepska kopia Lorraine, kurewsko kurewska kopia.

Kiedy Lorraine kończy dzieło, ktoś w pokoju obok wreszcie mówi to, co należy:

– Ej, zaraz, Cork’n Bottle przy Imperial?

– Zgadza się – odpowiada Apache.

– W mordę – wzdycha Clever.

Fate już główkuje. Od dłuższej chwili. Zorientował się, kiedy ja się zorientowałam, że to po drugiej stronie.

– Robimy głęboki wjazd. Bierzemy nagrania. A potem zobaczymy, czy uda się dopasować mordę do tego skurwiela, co to żuje.

– Albo zagramy nietypowo – wcinam się, wychodząc ze swojego pokoju.

Buty na koturnach to dla mnie coś nowego. Jakbym szła na szczudłach.

– O cholera – bąka Apache, rozdziawiając gębę.

Chce to jakoś skomentować, ale Clever go ucisza, trącając łokciem.

– Ja pojadę po te nagrania, dobra? – mówię. – Wjazd i wyjazd. Błyskawicznie jak skurwysyn.

Na końcu dodaję słowo „proszę”, żeby Fate wiedział, że to on dowodzi, ale to i tak prawdopodobnie najlepsza szansa, jaką mamy. A przynajmniej jaką ja mam.

– To może być jakaś podpucha – odpowiada.

Wzruszam ramionami. Skoro podpucha, to podpucha. Wiem, że ma rację. Bo Fate ma dwadzieścia pięć lat. Widział już wszystko z każdej możliwej strony. Jak człowiek żyje tak długo, ma dziesięcioletni dorobek, to musi być paranoikiem.

– Jak cię złapią, nie skończy się na łaskotkach – dodaje.

Mówi po swojemu, że jeśli dopisze mi szczęście, oberwę kulkę. Jeśli nie, dostanę kosę między żebra.

Wiem. Wszyscy w pokoju to wiedzą.

Cleverowi też się ten pomysł nie podoba.

– Ja uważam, że powinniśmy wjechać na chama, pięć, sześć fur, zgarnąć nagrania i wyjazd.

Apache’owi oczy błyszczą, więc wiadomo, że się z nim zgadza.

Big Fate gromi ich wzrokiem. Czasem jest dla mnie kimś więcej niż rodziną, niż Ray był kiedykolwiek. Zna mnie na wylot, wie, że nie da się mnie odwieść od tego kretyństwa, bo się nakręciłam. Patrzy na mnie zimno, ale w tych jego oczach coś jest, jakaś jasna plamka, jakby był dumny wbrew sobie, bo wie lepiej od wszystkich, że muszę tam iść. Chce, żebym była ostrożna. Chce, żebym wróciła bezpiecznie. Ale tego nie powie.

6

Nie potrafię normalnie iść ulicą, nie potrafię kołysać biodrami jak zwykle, więc po prostu człapię, najpierw palce, potem pięty. Wystarczy, żeby bez zaliczenia gleby dotrzeć do krawężnika. Czuję na sobie spojrzenia, ale nie odwracam się, żeby popatrzeć na kamery. Może ostatni raz ich widzę? Przychodzi mi taka myśl do głowy, ale nie macham ręką na pożegnanie ani nic. Tylko wsiadam do samochodu.

Lorraine jeździ jakimś japońskim barachłem na trzech dobrych oponach i zapasie. Należało do jej kuzynki. Nie ma zapalniczki, ale za to główką dźwigni do zmiany biegów jest mała piłka baseballowa z logiem Dodgersów. Wsiadam i przekręcam kluczyk. Z radia wali Smokey Robinson, ale go uciszam, bo zauważam, że zegar migoczący na desce rozdzielczej spóźnia się o sześć minut.

Zostało mi pięćdziesiąt. Tylko tyle.

Rozrusznik zaskakuje, wrzucam bieg i startuję, z Najświętszą Marią Panną gapiącą się na mnie z naklejki, jak się wiercę w fotelu, bo sukienka Lorraine przekręciła mi się na biodrach. Figura. Dwa rozmiary za duża, ale teraz już nic na to nie poradzę. Obciągam to kurewstwo pod znakiem stopu, patrząc w swoje pomalowane na Kleopatrę oczy w lusterku wstecznym. Wciskam gaz.

W takich chwilach cieszę się, że nigdy nie sprawiłam sobie tatuażu. Mając znaczki, człowiek od razu się demaskuje. To Fate wpadł na pomysł, żebym nie robiła sobie dziary. Ale, kurwa, on ma na sobie twórczość tego faceta, o którym wszyscy mówią. Pinta. Tak się nazywa. Fate twierdzi, że pewnego dnia Pint będzie sławnym człowiekiem pochodzącym z Lynwood, jak Kevin Costner albo Weird Al Yankovic, a teraz wszyscy gadają też o Suge’u Knighcie. Tym od Death Row Records.

Zazdroszczę Fate’owi tatuaży. Już dawno temu powiedział, że mam zostać czysta, że w ten sposób bardziej napędzam stracha. Bez tatuaży mogę iść wszędzie, wmieszać się w każde towarzystwo. Mówi, że stanowię element zaskoczenia, i ja to rozumiem, ale zarazem wie, że mam prawo do dwóch wytatuowanych łez. I nagle ta myśl jak cios kijem baseballowym.

W mordę. Teraz już do trzech łez. Trzeba wliczyć Ernesto.

Oddech mi się plącze w płucach. Prawie się do tego przyzwyczajam, jakbym odtąd miała tylko połowę przestrzeni do oddychania, nie całą.

Właściwie to nie mam prawka, ale Ernesto nauczył mnie dobrze jeździć, jeździć ostrożnie. I wiecie, to zabawne, kiedy o tym myślę, bo właśnie jakaś paniusia, która widzi tylko na długość swoich wałków do włosów, wjeżdża połową furgonetki na mój pas, trąbię więc na chama, robię unik przed tym gównem, dodaję gazu, odbijam płynnie w bok. Klnę, bo, kurwa, ludzie jeżdżą, jakby byli w Culiacán, nie zwracają uwagi na linie między pasami, nie używają kierunkowskazów. Nieruchomieję na chwilę, gdy to pomyślałam, bo tak właśnie ciągle mówił Ernie.

Ani słowem się nie poskarżył, jak rok temu musiał sprzedać swojego pikapa, żeby zapłacić kaucję za Raya, kiedy ten durny skurwiel dał się złapać za napaść z bronią w ręku. Nawet sam to zaproponował. Wiedział, że nie możemy zanieść do sądu forsy z narkotyków, bo wtedy wzięliby nas pod lupę, sprawdzili dochody czy co tam, kurwa, robią.

Oprócz domu ten jego pikap był jedynym naszym rodzinnym majątkiem. I Ernesto go sprzedał. Bez mrugnięcia okiem. A potem chodził do pracy na piechotę. Wyrabiał nadgodziny. Nie wziął od Raya pieniędzy na nową furę. Tylko chodził do pracy na piechotę i oszczędzał na nowy samochód.

Między nim a Rayem nigdy się nie układało. To znaczy kochali się, ale w dzieciństwie darli ze sobą koty. Ernie zawsze wygrywał, przynajmniej ja nigdy nie widziałam, żeby było inaczej, a przez to Ray zrobił się zawzięty i ambitny, wredny jak skurwysyn. Dlatego zawsze chciał być w branży, zawsze chętny, żeby szaleć, jak dwa tygodnie temu, kiedy urządził strzelaninę w klubie.

Typowa historia. Pewnie słyszeliście o czymś podobnym z milion razy. Ale to nie znaczy, że jest nieprawdziwa, po prostu kretyństwo, że ludzie powielają takie gówno. No więc Ray nawala się do nieprzytomności, idzie do klubu, a gdy jeden cholo robi znak swoich, Ray biegnie do samochodu, bierze klamkę i postanawia, że na dzielnicy mają huczeć plotki o złym Lil Mosco, więc bum-bum-ziuut: strzały i pisk opon, i w długą w pizdu.

Trafił człowieka w oko – dziewczynę z przedziałkiem pośrodku i szerokimi ramionami. Wiemy, bo powiedzieli w telewizji. To znaczy nie mówili, że miała przedziałek i szerokie ramiona. To moje spostrzeżenie.

W wiadomościach rodzice trzymali jej zdjęcie, błagali en español o więcej informacji na temat jej śmierci. Jakiś biały kolo na Fox 11 przetłumaczył ich słowa, z emocjonalnością godną listy zakupów, nie płakał jak tamtych dwoje. Ray palił, kiedy to zobaczył, i zaczął się śmiać z rodziców tej dziewczyny, sztachnął się i znowu zaśmiał.

W wiadomościach jednak nie podali, a jej rodzice może nawet nie wiedzieli, że dziewczyna była z branży, nie była cywilem. Nie znaczy to jeszcze, że zasłużyła na ołów, ale kiedy jest się w branży, trzeba się z tym liczyć. Można być w branży i znaleźć się w nieodpowiednim miejscu w nieodpowiednim czasie i oberwać. Żadne gangsterskie powiązania nie stanowią stuprocentowej ochrony. Paka to nie kamizelka kuloodporna – pamiętam, że Fate tak wtedy powiedział – to tylko rodzina.

Myśląc o tym, znowu jestem wściekła na Raya, że od tamtego czasu tak się przyczaił, że tylko biega u Fate’a na posyłki, żeby mu zrekompensować to, że jest głupi jak skurwysyn. Wszyscy wiedzą, co zrobił, ale mordy trzymają na kłódkę, czekają tylko, żeby wystawił łeb, to mu się zrewanżują.

Ale nie wystawił. A tamtym chyba znudziło się czekanie. Uznali, że może być inny w zastępstwie, co z tego, że cywil. Brat za brata. Bez różnicy, zgadza się? Tylko tak można to sensownie wytłumaczyć.

Oczy mam mokre, szczypią mnie, opuszczam więc szybę, żeby poczuć na twarzy trochę suchego nocnego wiatru, bo nie chcę zepsuć makijażu Lorraine. Czuję dym, jakby wszyscy w okolicy nagle sprawili sobie piece na drewno i palili teraz oponami, śmieciami, czymkolwiek.

Dziewczyna w lusterku wstecznym to nie ja. Wmawiam sobie tę ściemę. To szpieg. Niebezpieczny szpieg. W torebce pożyczonej od koleżanki trzyma trzydziestkęósemkę.

Za oknem miasto jest pochłonięte wydawaniem nocnych odgłosów. Kiedy wjeżdżam w Atlantic, z tyłu cichnie banda dobiegająca z jakiegoś podwórka, włączam się w ruch, samochody z rozregulowanymi gaźnikami, z pedałami gazu naciskanymi, zanim zapali się zielone. Wystukują rytmy. Rywalizują. Nawet teraz. Nawet teraz, kiedy parę metrów dalej są rozruchy i ludzie się zabijają.

Obłęd. Ale takie chyba są priorytety.

Łamiąc ograniczenie prędkości o parę kilometrów, walę bez problemu przez kilka przecznic. Daję w lewo w Imperial. Jak tylko skręcam, czuję na sobie czyjeś oczy, a wiadomo, że na światłach nie rozglądam się na boki. Patrzę dupskiem prosto przed siebie.

Tylko tego brakowało, żeby jakiś ziomek wsadził mi głowę w okno i spytał, skąd jestem.

Krew mi buzuje w żyłach, kiedy w oddali pojawia się Cork’n Bottle, kierownicę ściskam mocniej niż trzeba, walę za jakimś dodge’em i daję w prawo na żółtym świetle. Patrzę na zegar na tablicy rozdzielczej. Podjeżdżam od tyłu i parkuję w zaułku, z którego korzysta też sklep z oponami. Pusto.

Czterdzieści trzy minuty. Tyle mi zostało.

7

Wbijam od zaplecza, tak płynnie, jak tylko mogę na tych koturnach, a w środku jaśniej niż w dzień, lustruję otoczenie, widzę tylko sprzedawcę. Wyłysiały, w niepozapinanej koszuli na guziki, niewetkniętej w spodnie. Podkoszulek i czarna broda, a do kompletu podkrążone oczy i ćpunowy przechył ramion.

To nie Meksyk ani nawet Salwi. Wygląda na coś innego, Afgańczyk czy jakaś inna cholera. Z rękami skrzyżowanymi na piersi obserwuje wchodzących i wychodzących ludzi, otwierających lodówki, zgarniających piwo albo colę, gdy pozostali upychają ukradkiem słodycze do kieszeni. Jest ich trzech, czterech. Jak linia montażowa w przemyśle rabunkowym. Albo raczej demontażowa. Cokolwiek, wszystko jedno, sprzedawca ma to gdzieś. Nie zamierza dać się zabić z powodu puszki napoju. Łebski gość, uznaję, warto z takim pogadać.

Gumy do żucia są z przodu. Szybkie oględziny wszystkich rodzajów i znajduję tę, której szukam, niebieskie toto i połyskliwe, leży wprost przed moim nosem.

– Mówisz po angielsku? – pytam.

Jasne, odpowiada sprzedawca, ale ma zdziwioną minę, że ktoś w ogóle go zaczepił, więc biorę paczkę tej jagodowej i wymachuję mu nią przed nosem, żeby nie było nieporozumień.

– Wiesz, kto to kupuje?

Zerkam za niego, na kamerę, która obejmuje moją stronę lady. Pod idealnym kątem. Bez względu na to, kiedy zabójca Erniego kupił gumę, na pewno widać go na nagraniu. Sprzedawca patrzy, jak wracam spojrzeniem, i wtedy wzrusza ramionami.

– Guma to guma – mówi. – Bez różnicy.

Wysuwam stopy z butów na koturnach i uśmiecham się w reakcji na to gówno. Mogłabym przeskoczyć przez ladę, odcinając go od guzika alarmu, pchnąć go na tę gablotę z papierosami i wyciągnąć trzydziestkęósemkę, a wszystko tak szybko, że w ogóle by się nie zorientował. Mogłabym mu podstawić klamkę pod podbródek, w to miękkie miejsce tuż pod językiem. Mogłabym patrzeć, jak wybałusza gały. Mogłabym go przytrzymać, gdyby próbował się wyrwać, mogłabym go przekonać, że mam dużo siły.

Mogłabym, ale nie.

Mówię tylko:

– Słuchaj, facet, wiemy, że to Julius jest właścicielem tego sklepu, a nie ty, więc dawaj kasety, a wszystko będzie dobrze.

Wskazuję głową najpierw kamerę, a potem drzwi obok lodówek, prowadzące do magazynu, gdzie trzymają magnetowidy. Nie pierwszy raz wpada ktoś z żądaniem wydania nagrań. Właściciele tych sklepów nie mieszkają w okolicy, ale pracownicy owszem. Wiemy, gdzie mieszkają ich mamás, ich dziewczyny, ich dzieci. Kiedy więc prosimy, kiedy ktokolwiek prosi, kablują aż miło. Tak to jest.

Wyrywam kilka torebek foliowych z podajnika przy ladzie. Sprzedawca mruga powiekami, ale ja to już nie ja. Jestem niebezpieczna.

Widzi to w moich oczach, dociera do niego. Idziemy we dwoje do magazynu. Pełno tam monitorów, skrzynek z piwem, papieru toaletowego i czipsów, wszędzie, sterty pod ścianami. Opanowany jak skurwysyn, wciska eject-eject-eject w trzech magnetowidach i wrzuca kasety do jednej z siatek.

Wskazuję półkę nad magnetowidami.

– Dawaj całe to kurewstwo.

Wsuwa pozostałe kasety do toreb, jakby pakował zakupy, układa starannie. W obu jest pewnie ze dwadzieścia kaset.

– Chyba powinieneś iść do domu – mówię. – Po co tu sterczysz, jak ci wszystko zabierają?

Patrzy na taśmy, potem na mnie.

– Aha, i nie było tu żadnej dziewczyny, która wzięła nagrania – dodaję.

Wzrusza ramionami, a ja uznaję, że większej reakcji się nie doczekam, więc wychodzę z magazynu i mijam starszego faceta nachylonego do lodówki, walczącego ze skrzynką piwa, kieszenie pełne suszonej wędliny, zaraz spieprzy z tym wszystkim. Rany. Ale to gówno to nie moja sprawa.

Jestem zajęta wygrzebywaniem spod lady koturnów Lorraine, wpycham stopy do środka i walę przez tylne drzwi prosto w noc, tą samą drogą, co przyszłam, z krwią buzującą wariacko w żyłach. Nie robię nawet czterech kroków, gdy nagle słyszę męski głos za plecami:

– Ej, niunia – spokojny jak chuj – skąd jesteś?

8

Odwracam się, a dwa palce wślizgują się do torebki i dotykają kolby pistoletu. Nie próbuję chować siatek za plecami ani nic. Takie kretyńskie zachowanie wzbudziłoby podejrzenia. Modlę się tylko, że jest na tyle ciemno, że ten ktoś nie widzi kaset i nie zacznie się zastanawiać, po co mi ich aż tyle i skąd je mam, i w ogóle co to za gówno.

Serce mi zamiera, bo teraz dostrzegam, do kogo należy głos.

Góruje nade mną o głowę, szerokie bary, łysy cholo. Stoi kilka kroków od drzwi.

O kurwa.

Mojemu żołądkowi to się nie podoba. Naparza mnie pod żebrami, jakby chciał mi to wyraźnie powiedzieć.

Poza tym kolo sprawia wrażenie gangsta: spodnie wyprasowane, czarne tatuaże wyglądające spod podkoszulka bielszego niż wyszczerz w reklamach pasty do zębów – i tak dalej. Co gorsza, łypie na mnie z uśmiechem. Nie potrafię się zorientować, co ten uśmiech oznacza ani jakiej reakcji facet ode mnie oczekuje.

Za jego plecami dwaj ziomale podpierają framugę drzwi z obu stron, ostre pozerstwo. Wiecie, jak to niektórym się wydaje, że zawsze grają w filmie, jakby kamera była włączona i ciągle w nich wycelowana? No właśnie.

Robi krok w moją stronę, a ja wstrzymuję oddech. W moich żyłach krew zapierdala jak po torze wyścigowym.

Facet marszczy czoło, a mnie w gardle staje worek cementu.

– Nie zrozum mnie źle. – Oblizuje wargi. – Ale wychodziłaś, jakbyś coś ukradła.

– Bo ukradłam – odpowiadam bez mrugnięcia okiem.

Wreszcie oddycham. O w mordę, oddycham. Ten kretyn myśli, że jestem dupa do zerżnięcia, a nie konkurencja. Z ulgi aż drżą mi kolana, ale wytrzymuję. Wysuwam palce z torebki.

– Od razu zajarzyłem – mówi. – Wyglądasz na taką.

– Jestem największą złodziejką, jaką spotkałeś.

Grozi mi jajcarsko palcem.

– Gdzieś cię chyba widziałem. – Odwraca się do swoich przydupasów. – A wy?

Ani drgną. Za bardzo są zajęci zgrywaniem twardzieli na zbliżeniu kamery. Albo może tak samo jak ja uważają, że tamten ma gównianą gadkę.

Gęba mu się zmienia, robi groźną minę.

– Powaga, skąd się tu wzięłaś?

W takiej chwili sprzymierzeńcem jest zaskoczenie. Trzeba je wykorzystać, żeby zbić gościa z tropu, skierować jego myślenie w inną stronę, żebym wiedziała, jakie będą następne pytania. Wciągnąć go na inną ścieżkę, no wiadomo. Szpiedzy tak robią.

Uśmiecham się najlepszym uśmiechem Lorraine.

– Z Valley.

Aż się wyprostowuje.

– Ale jak to, z Encino czy gdzie? Z całym szacunkiem, nie wyglądasz na dziewczynę z Valley.

To ma być komplement.

Szturcham go w ramię. Mięśnie zdecydowanie nienamalowane.

– Bardziej z Simi Valley – dodaję.

Minę ma, jakby się tego w ogóle nie spodziewał. Bosko.

– To co nie mówisz od razu, tylko kręcisz.

– Bo Simi wszyscy mieli w dupie, dopóki nie przenieśli tam procesu Rodneya Kinga, a jeszcze mniej ludzi wie, jak tam dojechać. Przekonajmy się. Wiesz, gdzie to jest?

Uśmiecha się speszony.

– Jasne.

– No pewnie – chichoczę jak Lorraine. – No to gdzie?

– Na północ się jedzie, nie?

– No tak – odpowiadam, jak by odpowiedziała Lorraine. – Brawo. Na północ. Sorry, ale toczyłam już takie rozmowy tysiąc razy. Zaraz zapytasz, gdzie naprawdę jest Simi, a ja będę musiała ci wyjaśnić, jak tam dojechać i czy to duża okolica, takie tam zasrane uprzejmości, a jakoś nie jestem w nastroju. Więc poprzestańmy na Valley, a ty myśl sobie, co chcesz.

Rozumie, o co mi chodzi, widzę ten błysk w jego oku, a potem odfajkowuje sprawę w myśli. Nie jest głupi. Ale mimo to zadaje pytanie, do którego go podpuściłam. Zastawione przeze mnie pułapki widzi dopiero wtedy, gdy w nie wejdzie.

– To co tu robisz?

Autentycznie chce wiedzieć, po kiego wała przyjechałam tutaj aż z Białoludzikowa. Sprawdza mnie, zastanawia się, czy jestem głupia, czy się szlajam, szukam guza, czy wszystko razem.

– Moja kuzynka tu mieszka. Maria Escalero. Znasz ją?

Maria nie jest moją kuzynką. Ale powoływanie się na nią niczym nie grozi. Podkochiwałam się w niej w szkole średniej, ona w ostatniej klasie, ja siusiumajtka w pierwszej. Biegałam za nią po sali gimnastycznej. Tyłek taki, że trudno uwierzyć. Mieszkała wtedy przy Lugo Park. Studiowała potem na jakimś college’u w Kolorado. Szkoda, cholera.

– Nie, raczej nie.

– Trudno – odpowiadam. – Bo wyglądasz na takiego, co zna ludzi.

Wybałusza trochę gały, jakby się nie spodziewał takiej gadki. To ładne w pewien smutny sposób, jakby nie był taki oblatany, jak mu się wydawało, nie taki wyrobiony. I wtedy wali wreszcie prosto z mostu, mówi, dlaczego mnie zaczepił.

– Ej, chciałabyś pójść na bibkę wieczorem? Świętujemy, a ty… – urywa i zatrzymuje wzrok na moim biuście – masz odpowiednie warunki.

Uszy od torby nieźle mi się już wrzynają w dłoń. Palce mi drętwieją.

– Jeszcze mnie nie widziałeś z profilu.

Odwracam się bokiem, chowając siatki za sobą.

– Nieźle.

– Och, wiadomo, że nieźle – odpowiadam w najlepszym stylu Lorraine.

Traci pewność siebie i jara buraka.

– No to powinnaś przyjść, serio.

Teraz moja kolej, żeby go zlustrować, zmrozić wzrokiem.

– Jestem zajęta. Obiecałam Marii, że zaliczymy dzisiaj parę klubów. Chyba że miasto się sfajczy.

– Nie sfajczy. Więc mogłybyście potem wpaść.

– Nie, dzięki. Ale miły jesteś. Baw się dobrze.

Ruszam, a on nie odrywa wzroku od mojego tyłka, i całe szczęście, bo teraz trzymam torby przed sobą, otwieram drzwi i wsiadam do auta, wciskam torby za fotel kierowcy, przekręcam kluczyk w stacyjce, zanim on się orientuje, co jest grane.

Zegar wskazuje, że zostało trzydzieści pięć minut. Tyka mi przed samym nosem. Już tylko trzydzieści cztery.

Żołądek wciska mi się w fotel. Boję się, że nie ma szans, żebyśmy zdążyli przejrzeć te wszystkie taśmy, że to…

Coś wali w szybę od strony pasażera i aż podskakuję ze strachu.

To on. Grzmoci pięścią w okno.

Uśmiecham się i sięgam po trzydziestkęósemkę, ale on otwiera dłoń i przyciska świstek papieru do szyby. I uśmiecha się na drugim planie.

Puszczam pistolet. Odkręcam szybę.

– Masz tu adres, gdybyś zmieniła zdanie, no wiesz – mówi. – I mój numer. O tutaj. – Pokazuje palcem, jakbym nie potrafiła rozpoznać numeru telefonu. Potem pyta: – Ile masz lat?

– Szesnaście.

– Dziewiętnaście – odpowiada, wskazując na siebie. Chyba się domyślił, że jestem niegrzeczną dziewczynką, bo mówi: – Nazywam się Joker.

– Ej, to nie jest imię. Jak masz na imię?

– Tak właśnie mam na imię.

Gdybym chciała naciskać, spytałabym, skąd wytrzasnął to pseudo. Ale nie chcę. Znałam kiedyś jednego Jokera. Dostał taką ksywkę, bo jak komuś wbijał kosę, to się zawsze śmiał. Nieważne, czy był zdenerwowany, naćpany czy co. Po prostu się śmiał. Na tym świecie dzieje się czasem kompletny syf i nikt tego nie rozumie, nawet ci, którzy są za to odpowiedzialni. Tak właśnie było w tym przypadku.

– Mamá na pewno dała ci jakieś porządne imię – odpowiadam. – Ja mam swoje imię, więc jak? Coś za coś?

Wtedy w klatce piersiowej wzbiera mi zimne, twarde uczucie. Prawda jest taka: gdyby ten skurwiel wiedział, że ma przed sobą Payasę, siostrę Lil Mosco, pewnie strzeliłby mi między oczy. Nie zawahałby się. Siedzący we mnie szpieg uśmiecha się w poczuciu mocy fałszywej tożsamości. Kretyn myśli, że ten uśmiech jest dla niego. To dobrze. To użyteczne.

– Jestem Ramiro – mówi w końcu.

– Lorraine. Przez dwa „r”.

– Aha, no dobra. – Kiwa głową. – Widzimy się później, Lorraine przez dwa „r”.

9

Gdy mnie nie było, Clever uwijał się jak w ukropie. Zna już rozstaw kół, a więc zna też szerokość podwozia i rodzaj opon, przybliżoną prędkość i takie tam. Stwierdza, że szukamy forda ranchero, rocznik chyba sześćdziesiąt dziewięć, ale stuprocentowej pewności nie ma. Odpowiadam, że to się zgadza z tym, co mówiła pielęgniarka, no bo przecież mówiła, że to był wóz z paką. Clever kiwa głową, ślady na ciele Ernesto wskazują, że związali mu nogi drutem, no i dodaje, że potem podpięli go do haka holowniczego i zaczęli wlec. Ten sam hak holowniczy prawdopodobnie rozwalił mojemu bratu policzek, kiedy zahamowali, a on z rozpędu walnął w tył samochodu.

Kiwam głową na to wszystko, trochę otępiała, i nagle dopada mnie panika, bo wysypuję kasety na stół w kuchni i nie wiem, które z nich są świeżo wyjęte z tamtych trzech magnetowidów. Flaki mi się wywracają, ból, jakby ktoś walił mnie pięścią w brzuch. Clever, Fate, Lorraine i Apache pochylają się nad stołem, żeby spojrzeć.

– Niech cię cholera, dziewczyno – mówi Apache. – Świetny połów!

Może i świetny, ale trochę za obfity. Tak to bywa – jak się nie ma pojęcia, co jest co, bierze się wszystko. Lepiej mieć za dużo niż za mało, nie?

Lorraine szturcha mnie lekko, jakby chciała zadać głupie pytanie, na przykład: ile jest tych kaset. Gaszę ją spojrzeniem i natychmiast się ogarnia. Przeszła przeszkolenie.

– Trzy z tych są najnowsze – mówię do Clevera. – Ale nie wiem które.

– Spoko – odpowiada. Kładzie wszystkie na płask jedna przy drugiej. – Widzisz, że żadna nie jest przewinięta?

Ma rację. W okienku każdej po lewej stronie widać tylko białą szpulkę. Za to po prawej stronie aż grubo od czarnej taśmy.

– Żadna nie jest opisana, kurwa mać – dodaję. – Co za syf.

Apache czasem gada, jakby miał gówno zamiast mózgu. Na przykład tym razem:

– Nawet im się nie chce tego oglądać? Wyjmują kasetę, jak się skończy, i wkładają nową? Dlaczego?

– A po chuja mają oglądać? – odpowiada Fate. – To dodatkowa robota. Jak się nic nie stało, to nie ma sensu na to patrzeć. A jak coś, to oddają to gówno policji i oni się tym zajmują, nie?

Clever kiwa głową i dokłada dwie kolejne kasety, potem trzy. Pomagam mu. Wyjmujemy wszystkie, do ostatniej, aż stół jest pokryty warstwą czarnego plastiku, okienkami do góry.

– Te najnowsze, wyciągnięte z magnetowidów, są niedograne – mówi Clever.

Zgarniamy razem trzy, które nie pasują do reszty, i idziemy do telewizora. Wkłada jedną do środka i w dużym pokoju mamy zaraz Cork’n Bottle. Przestrzeń dokoła lady. I wtedy przychodzi mi do głowy, że pozostałe dwie kasety mają ujęcia z innych kamer. Dotykam palcem ekranu i lekko mnie trzepie.

– Widzisz to gówno z jagodą?

– Zobaczymy, jak coś się poruszy.

Pukanie do drzwi, więc Apache się gramoli. Na zewnątrz pilnują ziomale, dlatego nie musimy zachowywać normalnych środków ostrożności.

Otwiera szeroko i włazi Lil Creeper, cały ubrany na czarno: czarny kaptur, czarne dżinsy, czarne buty. Pociąga kinolem i ma dygot, zaczynający się od lewej nogi, idący w górę aż do ramienia i z powrotem. W ręce trzyma brązową torebkę.

Zerka na mnie siedzącą na kanapie i zaczyna rżeć.

– Halloween mamy, kurna, czy co? – Brak reakcji, więc próbuje skaptować Apache’a: – Czego ona się tak wystroiła?

Nie ma sensu kłapać dziobem, robić groźnej miny ani nic. Lil Creeper ma nierówno pod kopułą. Nie przeszedł przeszkolenia. Wszyscy zdajemy sobie z tego sprawę, zwłaszcza Fate, który mówi:

– Dawaj tę pierdoloną torbę.

Creeper robi krok do tyłu.

– Dobra, ale układ jest taki, że mam tylko glocka i trzynaście pestek.

– To chyba cena się zmieni, nie?

– Niby by mogła. – Creeper przez chwilę przekłada torbę z ręki do ręki. – No bo dobra, przyznaję, kurna, ale zasługuję chyba na jakąś premię za uczciwość, nie? No bo w sumie to mogłem dać torbę, wziąć kasę i się ulotnić, tak? Ale tego nie zrobiłem. Po męsku mówię, jak jest, zanim sami się zorientowaliście. To chyba coś warte, nie?

Fate tylko wyciąga dłoń.

– Co nie? – dyszy Creeper.

Ręka ani drgnie. Fate chce, żeby Creeper oddał torbę, więc w końcu ją dostaje. Rozrywa papier, wyjmuje klamkę, widzi, że kolba jest owinięta białym plastrem elastycznym, a to dziwne, ale żaden problem, byleby działało. Wzrusza ramionami i sprawdza, czy bezpiecznik jest nastawiony, wysuwa magazynek, obmacuje naboje opuszkiem kciuka, przegląda komorę i iglicę, wreszcie odlicza banknoty z pliku i zwija resztę.

– Nic więcej nie było w tym sejfie, Fate – mówi Creeper.

– Jakim sejfie?

Oblizuje usta i wzrusza ramionami.

– No jakiegoś jebanego facia. Kogo to obchodzi?

– Na pewno nic więcej nie było?

– No nie. – Creeper podskakuje nerwowo. – Nie.

Big Fate wysuwa rękę z pieniędzmi.

– Masz.

W glocku 17Ls mieści się siedemnaście nabojów, szesnaście w magazynku, jeden w komorze. Creeper przyniósł o cztery za mało. Jak wyląduję w tłoku, to będę miała mniejsze szanse, żeby się uratować.

Clever i ja ślepimy się na nagranie na szybkim przewijaniu, więc nie widzę, co się dzieje, ale mimo to wiem. Creeper bierze jebane pieniądze, ulatnia się i idzie się gdzieś naćpać. Jak zawsze.

W Cork’n Bottle nikt nie zbliża się do gumy. Marnujemy dwadzieścia minut rzeczywistego czasu, a nikt, kurwa, nie podchodzi do gumy nawet na milimetr. Tylko piwo i fajki i stoją dokoła. Nic.

– A może – odzywa się Apache – ten, co strzelał, kupił gumę z tydzień temu, tylko dopiero teraz ją żuł?

Skutecznie zabija energię w pokoju. Zerkam na Clevera, Clever zerka na mnie. Oboje zerkamy na Fate’a. Patrzy krzywo na glocka leżącego na stole. Lorraine jest zajęta wygrzebywaniem dziury w dywanie swoimi wymalowanymi stopami.

Apache się nakręca:

– Albo w ogóle nie kupił jej dla siebie? To znaczy ktoś kupił gumę dla tego, co strzelał.

Nikt nic nie mówi.

Za to dociera do nas, że to całe pierdololo może być bezsensowne.

– Nic innego nie mamy – odpowiadam ostrzej, niż zamierzałam. – Nic.

Z wierzchu jestem wkurzona, ale w duchu powoli kapituluję.

Beznadziejne gówno.

Kończy nam się czas. Wszyscy to wiemy.

Mamy trzynaście minut, potem Ray wróci do domu i wywoła trzecią wojnę światową. Trzynaście minut to nic. Mniej niż nic.

Wielka dziura chce mnie połknąć.

W ogóle już nie patrzę na ekran. Walę się otwartą dłonią w czoło, gdy nagle ktoś znowu puka do drzwi, szybko, puk-puk-puk.

Wiem, że to koniec. Po herbacie.

No bo wiem, że to Ray. To na pewno on. Będę musiała mu powiedzieć o Erniem. To go rozwścieczy jak nic nigdy. Ale gdy Fate rusza do drzwi, coś innego przychodzi mi do głowy.

Że Joker mógł mnie śledzić przez całą drogę aż do domu.

10

Żołądek mi się wywraca, gdy otwierają się drzwi. Zerkam na glocka na stole, upewniając się, że leży w zasięgu ręki. Z tyłu słychać szum magnetowidu, a do domu wchodzi dwoje ludzi, małolat z rodziny Serrato i hina, którą znam ze szkoły podstawowej imienia Willa Rogersa, Elena Sanchez.

Trochę mi ulżyło.

To znaczy odbiło mi chyba, że myślałam, że to Joker. Gdyby to był on, toby nie pukał, usłyszelibyśmy, jak nadchodzą. To chyba moje poczucie winy się odzywa, bo nie powiedziałam Fate’owi, co się wydarzyło pod Cork’n Bottle. Zabrakło czasu.

Elena łypie oczami po domu. Z siedem lat temu miała jasne włosy, kiepsko wybielone. Teraz ma naturalnie szatynowe, ładne i dość jasne, faliste jak trzeba. Coś jeszcze się zmieniło. Zero dziecięcego tłuszczyku w tych czarnych dżinsach z mankietami i T-shircie z koronkowym karczkiem. Wygląda jak lala. Sto procent. Lorraine widzi moją minę i aż się spina z wściekłości.

Fate zwraca się do małolata:

– Potrzebujesz czegoś, ziom?

– Popytałem o tą gumę, tak jak chcieliście – odpowiada młody Serrato. – Popytałem wszystkich i ona coś wie.

– Znam dobrze tego skurwiela, co go szukacie, który żuje jagodową gumę – mówi Elena.

Myślałabym, że moim włosom na karku już się znudzi stawanie, ale jestem w błędzie. Mam wrażenie, że dosięgają sufitu. Obok mnie Clever gramoli się na nogi. Apache robi krok do przodu.

Wszyscy zamieniamy się w słuch. Gadaj.

Natychmiast, kurwa.

– Parę miesięcy temu chodziłam z tym kolesiem, co żuje to gówno. Poznałam go na bibce, wydawał się super. Szeroki uśmiech, okrągła gadka. Umie się całować. Całować go to jak ssać cukierka. Przysięgam, ten facet to największy łasuch na słodycze…

Fate rzuca jej spojrzenie, które znaczy: Streszczaj się, do kurwy nędzy. Już.

– No to się spotykaliśmy, a on zawsze taki słodziak, „kochanie, ty i ja”, „miłość mojego życia” i tak dalej. Rozmawialiśmy nawet o małżeństwie. Ciągle gadaliśmy o takich bzdetach. Ale potem się dowiedziałam, że zrobił bachora Elvii, mojej najlepszej przyjaciółce! Jak mu skoczyłam o to do gardła, to powiedział, że przecież nie chciał, że był pijany i ona go wrobiła, ale jak próbowałam…

Lorraine to zazdrosna suka, więc pyta:

– Przyszło ci kiedyś do głowy, że może na to zasłużyłaś?

Elena dostaje szału. Groźny krok w kierunku Lorraine.

– A ty, kurwa, to kto, dziwko jedna?

Chwytam Lorraine za nadgarstek i wykręcam jej rękę. Skowyczy.

Elena uśmiecha się zadowolona.

Apache kiwa głową.

– Ten facet jakoś się nazywa? – pyta.

– Ramiro. Chce być znany na dzielnicy, ale tak naprawdę to dupiasty leva. Na odstrzał.

Ramiro. Policzki palą mnie żywym ogniem.

Nigdy wcześniej nie czułam się tak głupio. Gdy teraz sobie przypominam, jak tam stał, jak bardzo się bałam, jak pachniał, to tylko jedna myśl wdziera mi się do głowy: był na wyciągnięcie ręki.

No właśnie. Najwyżej metr.

Miałam przy sobie trzydziestkęósemkę. Mogłam ją wyszarpnąć i kropnąć chuja na miejscu.

Pomścić Ernesto.

– Joker – szepczę, a to słowo aż boli.

Elena patrzy na mnie, jakby była zazdrosna. Na pewno chce wiedzieć, skąd wiem.

Mruży oczy i wreszcie mówi:

– Tak, to ten.

Kurwa mać.

Fate też chce wiedzieć, skąd znam ksywkę tego kola.

– Powiesz coś o tych, z którymi łazi? – pytam. – Dwaj tacy.

Mówi, że robią paskudny syf, ale nie, nie zna ich nazwisk.

– Im się wydaje, że są jakimiś bonzami albo kimś. Zawsze noszą ciemne okulary po nocy jak dwaj idiotas.

– Ta – wzdycham, myśląc, że to się zgadza z tym, co mówiła Gloria, ale w Cork’n Bottle nie mieli okularów. – To oni.

Fate zerka na mnie z boku, żeby się zorientować, czy już skończyłam z Eleną.

Gdy kiwam głową, mówi:

– Dzięki, że przyszłaś.

– Mówiłam już, facet jest do odstrzału – powtarza Elena. – Ale przedtem powiedzcie skurwielowi, że to ja go wskazałam. Powiedzcie mu, że to ja. Elena. Chcę, żeby pomyślał moje imię, jak mu przestrzelicie ten zasrany mózg.

W podstawówce była taka cichutka. Nosiła okulary. Lubiła czytać. Nie pyskowała nauczycielom. Nikomu nie pyskowała.

– Cholera. – Apache rzuca spojrzenie Cleverowi. – Zdradzona kobieta i tak dalej?

W oczach Eleny błyskają ogniki nieprzejednanej nienawiści.

– Ehe.

Wychodzi z małolatem, a ja mówię Fate’owi, skąd wiem to, co wiem.

Opowiadam też o Cork’n Bottle. Podaję mu świstek z adresem i numerem telefonu.

Pierwszy wznieca się Apache:

– Zaraz, że co? Jakie jest prawdopodobieństwo czegoś takiego? Rany, z ciebie największa farciara…

– Primo, małe miasto – przerywa mu Fate.

Mówi tak, bo zwraca się do Apache’a.

Ale patrzy na mnie.

– Gotowa na przejażdżkę?

11

Clever prowadzi cutlassa Apache’a, Big Fate z przodu, Apache obok mnie z tyłu. Obgadujemy to po drodze. Rozkminiamy pomysł, żebym zadzwoniła do Jokera, głos jak z sekstelefonu, i umówiła się z nim gdzieś na mieście, ale Clever mówi, że wtedy on może przyjść sam i stracimy szansę, żeby dorwać pozostałych dwóch, co załatwili Ernesto. A to nie do przyjęcia. Dla nikogo.

Ktoś z nas sugeruje, że lepiej się tam po prostu zjawić i wykorzystać element zaskoczenia. I wtedy Clever mówi to, co nie daje mi spokoju przez cały wieczór: że jestem jak szpieg na terenie wroga. To ciągle prawda.

Przebrałam się i tak dalej. Lorraine się snuła, gdy już przeszła jej wściekłość na mnie z powodu Eleny, a potem tylko strasznie pociągała nosem, jak wciskała mnie w szyfonową kieckę, w której się czuję, jakbym nosiła obwisłą parasolkę na biodrach. Wygrałam tylko bitwę o buty. Włożyłam białe trampki. Płaskie podeszwy, żeby można było biec. W każdej innej sprawie ona postawiła na swoim.

Na przykład mam na sobie perły. Mam małe białe rękawiczki obszyte koronką przy nadgarstkach jak jakaś księżniczka siusiumajtka, która chce być Kopciuszkiem. Co za gówno. Ale rękawiczki są ważne. Zero odcisków palców.

Fate ma opory, żeby wysłać mnie samą. Widzę to, bo siedzi cicho. Chce zaatakować wszystkimi siłami. Wszyscy naraz. Bzdet rodem ze służb specjalnych.

Ale ja mówię:

– To niebezpieczne. Jak wpadnę, to tylko ja oberwę. A nie wszyscy.

Nie muszę dodawać, że Ernesto nie był graczem, nie miał renomy. Że to do mnie należy go pomścić. I oczywiście nie mówię, że mój wjazd to lepsze rozwiązanie niż Ray kołujący AK-47 od jakichś bonzów i szatkujący czyjś dom, a potem drugi i trzeci.

Więc robimy burzę mózgów.

Fate mówi:

– Wchodzisz. Wyłuskujesz ich. Dajesz na wstrzymanie, jeśli nie siedzą razem. Mieszasz się w tłum. Orientujesz się, czy możesz ich dorwać w grupie albo się do nich zbliżyć. Z bliska ciężko chybić. I łatwiej prędko się uwinąć.

Podjeżdżamy do domu, którego nigdy nie widziałam. Z werandy szybkim krokiem drałuje do nas jakiś kolo. Apache wystawia rękę przez okno, a tamten kładzie mu coś na dłoni i się zawija.

Cztery naboje dziewięć milimetrów.

Widzę, jak błyszczą, potem Clever rusza i już nas nie ma, walimy pod ten adres, co dał mi Joker, adres, gdzie ma się bawić.

Apache podaje Fate’owi naboje, a ja patrzę, jak Fate załadowuje glocka do pełna, po czym mi go wtyka. Zaciskam palce, dziwne uczucie, ta owinięta plastrem kolba, chwytliwa jakby taka. Fate pokazuje mi, gdzie jest bezpiecznik i jak go odblokować kciukiem, więc próbuję.

Cały zbiór zasad, jak to zrobić. Można by prawie spisać listę.

Jak zacznę, będę liczyła strzały.

– Dzięki temu nie tracisz głowy – mówi Fate. – Nie naciskasz bez sensu raz za razem, a potem się dziwisz, że magazynek jest pusty.

Żadnych kowbojskich bzdetów. Najlepiej z bliska.

Nie celuj w głowę. Najpierw w tułów. Jest większy.

Seria w serce. I na koniec w głowę, jak jest czas. Jak stoisz blisko.

Kiedy skończę – kiedy to się skończy – wyrzucę broń. Żadnych wymówek.

Apache będzie mnie ubezpieczał, potem biegniemy, potem Fate nas ubezpiecza, jak ogniwa łańcucha, potem do fury.

Taki jest plan, bo Fate tak postanowił.

Patrzę na broń. To najcięższy pistolet, jaki kiedykolwiek trzymałam w ręku, cały czarny i połyskliwy u góry, biały od plastra na kolbie. I nagle myślę, że zrobią nalot na dom jakiegoś biednego skurwiela dziś wieczorem albo jutro, albo kiedy tam wreszcie skończą się te jebane zamieszki na ulicach i policja będzie miała czas, żeby ustalić, że w strzelaninie użyto jego broni. W każdym razie niedługo: Vikingowie zawsze przychodzą.

Jeśli zrobię tak, jak mi kazano, i wyrzucę ten szajs w trawę czy gdzieś, a policja go znajdzie i na podstawie numeru seryjnego ustali, że jakiś kolo ma go legalnie, to wpadną do jego domu o czwartej rano, z taranem do wyważania drzwi, obudzą go karabinem przystawionym do głowy, obudzą mu dzieci, żonę, skują go kajdankami na dywanie w salonie na oczach rodziny, jak mordercę, ale nie mam wyrzutów sumienia. Ani trochę, cholera. Pierdolić tego gościa i jego legalną broń.

I tak go oczyszczą z zarzutów. Niedługo potem wróci do domu. Będzie wdzięczny, szczęśliwy i wolny.

Nie tak jak Ernesto.

Może go nawet jeszcze nie włożyli do worka. Może nawet jeszcze nie leży w kostnicy. Może ciągle leży w zaułku, z moją koszulą na twarzy. Ta myśl boli najbardziej.

Clever nastawia radio na KRLA i leci I Wish It Would Rain. Jebani Temptations. To nie fair, takie gówno.

Apache szturcha mnie i otwiera dłonie. W jednej ma fiolkę z płynem, w drugiej papierosa.

– Chcesz się trochę podjarać, Payasita?

Nie patrzy na mnie. Wyjmuje korek, moczy koniec papierosa i zamyka fiolkę z powrotem.

Mówi, że dzięki temu jest łatwiej.

Światło kłuje przez szybę, gdy mkniemy obok latarni ulicznych. Patrzę na papierosa, na koniec, który zrobił się brudny i ciemny.

– Co łatwiej? – pytam.

Nawet na mnie nie spojrzy.

Wzrusza ramionami i mówi:

– Wszystko.

12

Jest tak ciemno, a biba tak głośna, że nikt nie zauważa, jak zajmujemy pozycje na ulicy: że Clever zaparkował trochę dalej, że Apache wysiadł, przeszedł przez jezdnię i stanął przy skrzynce na listy, że naprzeciwko w połowie odległości przyczaił się Fate.

Gdy wysiadam z auta, jest mi gorąco, jakbym siedziała w środku ogniska, ale, cholera, mały wietrzyk wali mnie w twarz, a to dobre uczucie. Wierzchem rękawiczki ocieram czoło i orientuję się, że jestem spocona. Rany. Nie wiem dlaczego, ale nagle wydaje mi się to strasznie śmieszne.

Szybko przestaje być śmiesznie, bo okazuje się, że Clever miał rację. W niecałą minutę odnajdujemy forda ranchero, tego z hakiem holowniczym. W zderzaku jest wgniecenie.

Patrzę na to, zastanawiając się, czy to ślad po głowie mojego brata i co czuję w związku z tym, ale w zasadzie nie czuję nic. Apache powiedział, że tak właśnie działa PCP. Że kompletnie znieczula.

Odwracam się twarzą do domu i myślę, że jest tak późno, że ci, co mieli przyjść na bibę, pewnie już przyszli. Na ulicy jest cicho. Oprócz muzyki. I głosów.

Słyszę ludzi na tyłach, więc nie wchodzę do środka, tylko okrążam dom, żeby sprawdzić, czy drogę zagradza płot.

Nie ma płotu.

Beton od podjazdu prowadzi do ogrodu za domem. Do porządnego ogrodu. W połowie trawa, w połowie taras. Mały daszek z czerwonego drewna ciągnący się nad patio. Pod nim, blisko ściany, stoi Joker.

Trzyma w ręku piwo. Tuż za nim jeden z jego przydupasów.

Drugi stoi oparty na końcu patio, przy ogrodzeniu, z pięć metrów dalej. Skręca coś w łapach.

Idę po trawie do Jokera, ignorując spojrzenia ludzi.

Rany, to obłęd, jestem taka spokojna, gdy myślę, że zabiję tych dwóch, a potem podejdę do trzeciego. Wszystko jedno. Małe miki.

Nie mam ochoty czekać. Mam ochotę strzelać. Za Ernesto.

Joker dostrzega mnie i dębieje. Przylepia szeroki uśmiech do twarzy, że niby jest taki zachwycony, że przyszłam, że kurewsko się cieszy.

Podoba mi się, bo to o wiele lepiej, że ten skurwiel nie ma pojęcia, że jestem aniołem śmierci.

– Ej, myślałem, że nie przyjdziesz – mówi wniebowzięty. – A gdzie twoja kuzynka? Jest tu?

Sięgam do torebki.

I wyjmuję błyszczyk Lorraine.

Poprawiam wargi, seksbomba, nie odrywając od niego oczu. To za Elenę.

Wkładam błyszczyk i chwytam glocka, zaciskam palce na kolbie.

Uśmiecham się, najsłodziej jak potrafię, uśmiech z rodzaju, że cały czas o tobie myślałam, Joker.

I mówię:

– Za Ernesto.

Wyszarpuję pistolet z torebki, ale zaczepiam muszką o suwak. Tylko na moment. Niecałą sekundę.

I wtedy czas wyhamowuje. To nie żaden bałach.

Tak się dzieje.

Joker robi minę, na jego czole pojawiają się fałdy, rozdziawia gębę, jakby był zszokowany, i przechyla głowę.

Odwraca się, patrzy w bok, w kierunku domu.

Częstuję go w ucho. Tuż pod.

Przechodzi czysto przez czaszkę, obryzguje parę osób stojących z tyłu.

I dobrze. Podoba mi się to.

To ma sens, bo Ernesto też stracił ucho, kiedy go załatwili. Sprawiedliwości staje się zadość.

Bliżej stojący przydupas Jokera robi unik i sięga do marynarki. Rękę ma dopiero w połowie, gdy walę w niego.

Glock w mojej dłoni huczy jak armata, wstrząsa całym moim ciałem.

Tamtemu klatka piersiowa się otwiera. Kolo się chwieje i dostaje drugi raz, w czerep, już jestem blisko, takie blau.

Tak to brzmi. Jakby niemieckie słowo. Wydaje mi się, że tak to słychać.

Nie widzę ludzi. Właściwie nie. Widzę popłoch.

Widzę rozfalowane ubrania, marszczące się i fałdujące. Jakbym była Mojżeszem. Jakby jebane Morze Czerwone się przede mną rozstępowało.

Odwracam się do ogrodzenia, a tam drugi przydupas Jokera próbuje dać kitę.

Strzelam, ale niecelnie.

Strzelam i trafiam dziewczynę.

Strzelam i trafiam go w nogę. Wali się na płot. Ja się śmieję.

Sześć, myślę. Na pewno sześć?

Dodaję w myśli, szybka arytmetyka.

Tak, sześć wystrzelonych.

On chyba krzyczy, ale nic nie słyszę. W uszach mi dzwoni jak skurwysyn.

Staję nad nim i mówię:

– Za Ernesto.

Zaczyna pytać: za kogo?, ale walę w niego.

Pudłuję. Niecałe półtora metra, a ja pudłuję. Poprawka jest już lepsza.

Dostaje w oko, na wylot, aż wywala dziurę w ogrodzeniu, wielkości piłeczki golfowej, tylko że czerwoną. Czerwono czerwoną.

To też jakby śmieszne.

Ale mi gorąco, cholera. Płonę. Wody.

Nie czuję nawet spustu pod palcem, ale znowu strzelam, w obojczyk. Tak mi się przynajmniej wydaje.

Klatka piersiowa mu się nie rozpada ani nic, tylko robi się dziura, zaraz czerwona.

Dziewięć albo dziesięć.

Prawie wszyscy już uciekli z ogrodu do domu. Wbiegają z hukiem na szklane drzwi, a dalej widzę facetów próbujących się wydostać na zewnątrz.

Facetów chcących mnie dopaść.

Rzuć broń, myślę. I uciekaj.

Tak robię.

Stopa się ślizga i ląduję w kałuży czyjejś krwi. Nie wiem czyjej. To też śmieszne.

Zrywam się szybko, tylko że jest kiepsko, bo na dwór wypada kolo z brodą i wielką spluwą, celując we mnie.

Nie czuję nóg, ale nimi przebieram. Pocę się, jakbym biegała od wielu godzin.

Znikąd pojawia się Apache, idzie do mnie, czary-mary. Ma trzystapięćdziesiątkęsiódemkę i zaczyna walić w tamtego. Chyba trafia, bo już nikt nas nie ściga, a Apache ciągnie mnie, szarpie, ratując mi życie.

Zerkam przez ramię i widzę jeszcze jedne zwłoki na trawie i dwóch nowych facetów wybiegających z domu.

Skręcamy za róg, uciekamy podjazdem, dalej chodnik.

Jak ziomki Jokera wypadają zza rogu, Fate zaczyna walić ze strzelby. To kurewstwo jest tak głośne, jakby rozbił się samolot. A ja się śmieję.

I tak to idzie, zgodnie z planem, bo już siedzimy w aucie i jedziemy. Ale nie wiem, co jest co.

Czuję się zwiewna jak bibułka. Znowu mam ochotę się śmiać. Chciałabym im wszystko zrelacjonować, jak to wyglądało i co czułam.

A potem nagle chce mi się rzygać.

– Dorwałaś skurwysynów? – pyta Fate.

Chcę odpowiedzieć, ale nie mogę. Staram się, ale usta się nie poruszają.

Nigdy wcześniej nie zabiłam człowieka.

To znaczy strzelałam dużo. Do tarcz, ptaków i tak dalej.

Ale nikogo nigdy nie zabiłam.

To co innego.

– Musisz się doprowadzić do porządku – mówi Fate, nachylając lusterko, żeby mnie widzieć.

Patrzy na mnie twardo. Nikt nie dyskutuje z tą twarzą. Nigdy.

Mam poczucie, jakby samochód jechał szybciej niż szybko, ale wiem, że Clever uważa na ograniczenia prędkości.

To też część planu.

Kiwam głową.

Wiem, że muszę.

Ale ręce nie chcą się poruszyć. Nie chcą wykonać polecenia. Ani Fate’a, ani mojego.

Apache podnosi mi ramiona i wciska bluzę z kapturem na moją sukienkę.

Ściera mi szmatką makijaż z twarzy, wyjmuje kolczyki z uszu, wciska baseballówkę na głowę i stawia kaptur.

Szukają dziewczyny, która strzelała.

O ile szukają. Jeśli nawet, to nie ma znaczenia. Wyglądam już inaczej. Przynajmniej z zewnątrz.

E tam, cholera, policja mnie nie szuka. Cała policja jest w telewizji. Z tego też się śmieję.

Śmieję się z tego, jak się uwijają we Florence, Watts, gaszą te jebane pożary w Los Angeles. Myślicie, że się przejmują, że ktoś się zajmie branżową rozwałką w Lynwood? Skąd. Pewnie się cieszą. Cieszą, że nie muszą prowadzić dochodzenia. Zamiast tego wkładają rynsztunek bojowy i idą w tłum.

Biorę pagera z podłogi. Trzymam w ręku. W głowie jedna myśl: mi mamá. Widzę tylko jej zmartwioną twarz.

I czuję, że smutek spada na mnie jak koc, aż nie mogę oddychać.

– Fate – odzywam się, ale głos mam tyci.

Patrzy na drogę.

– Co?

– Jak ja jej powiem, co się stało?

W pierwszej chwili nie rozumie. Zerka na Apache’a, ale ten gapi się przez okno, więc z powrotem patrzy na mnie.

Dopiero wtedy do niego dociera, ale widzę, że nie wie, co odpowiedzieć, bo tylko rozdziawia usta w lusterku i tak mu zostaje.

Walimy już Imperial, przejeżdżając obok pchlego targu, kiedy wreszcie mówi:

– Powiesz tu madre, że wymierzyłaś sprawiedliwość. Tak jej, kurwa, powiesz.

RAY VERA

aka Lil Mosco

29 kwietnia 1992

19.12

1

Nie mam, kurwa, pojęcia, jaki problem ma Fate. Zrobiłem to, co on zrobiłby na moim miejscu. W przeszłości zasłynął, bo robił tak samo, a nawet gorzej. Teraz się na mnie odgrywa, bo ostrzelałem ten klub, robi ze mnie chłopca na posyłki, próbuje mi założyć wędzidło.

Od roku albo i dłużej pilnuję dystrybucji. A już miałem to gówno za sobą. Powaga, odbiorem zajmują się teraz tacy nowi skurwiele jak Oso. Tak naprawdę on to robił, ale potem Big Fate zrzucił to na mnie. Dziś zobaczył rozruchy w telewizji i nagle wysłał mnie na rundkę. Jasne, powiedział co trzeba, że mnie wysyłają, bo gliniarze są gdzie indziej, ale przecież dobrze mnie zna. Widział w moich oczach, jak strasznie mnie pili, żeby skroić jakieś gówno. No bo komu nie przydałby się nowy telewizor, co?

Jedna zaleta, właściwie jedyna, to że na ten wyjazd dał mi swoją furę, tego wielkiego chevroleta z lat siedemdziesiątych. Bóg świadkiem, silnik w tym cacku pożera autostradę. Fruniemy dziesiątką na wschód. Najpierw Monterey Park, potem El Monte, potem West Covina, a ledwo wcisnąłem pedał gazu.

Ale wiecie co? Teraz muszę przestrzegać różnych zasad. Bo Fate tak mówi, kurwa. Zasada numer jeden to odstawić giety. Ta, dobra. Numer dwa to przestrzegać ograniczeń prędkości. Jeśli o to chodzi, to ze mną ciężko, spróbuj mnie zmusić, skurwielu. Numer trzy to nikogo nie zabierać ze sobą na rundkę, bo lepiej się spiszę samemu, pełna odpowiedzialność.

Ale skąd Fate będzie wiedział, co robię, pod warunkiem że sprawę załatwi się jak trzeba? Poza tym nie jestem kretynem, żeby narobić jakiegoś syfu, jak już odbiorę towar. No dobra, złamię ten zakaz zabierania kogoś, ale to przecież nic wielkiego. Fate zna mojego ziomka, Baseballa, więc chyba się nie wkurzy, nawet gdyby się dowiedział. A przecież się nie dowie. Znaczy, ja trzymam gębę na kłódkę. Baseball tak samo.

Wiadomo, skąd ma tę ksywkę. Jego łeb wygląda dokładnie jak piłka do baseballu, nawet te szwy i tak dalej, bo jak był mały, to tata miał okropny wypadek samochodowy i dzieciak wyleciał przez przednią szybę. Trzeba mu było przyszyć z powrotem połowę skóry na głowie i włosy mu teraz dziwnie rosną dokoła blizn. Jest przewrażliwiony na tym punkcie. Nosi mocno naciśniętą czapkę Los Doyers, nigdy jej nie zdejmuje.

Baseball to pies na sensacje. Ciągle chce, żeby znowu opowiadać o klubie, chce usłyszeć nowe szczegóły albo się zastanawia, jak się czułem, kiedy to robiłem, takie tam pierdolenie.

– Czy tamten koleś naprawdę nazwał twoją siorę manflora? – pyta.

Mam już dosyć gadania o tym gównie i daję mu to do zrozumienia, wciskając się głębiej w fotel i bujając nadgarstkami na kierownicy. Nawet na niego nie patrzę, żeby mu pokazać, że dla mnie temat skończony.

Poza tym słyszał już tysiąc razy, jak tamten koleś powiedział, że zgwałci moją siostrę Payasę, że wbije jej kosę w cipę, a potem, jak wyrecytował mój adres, mój aktualny adres, nawet kod pocztowy, wszystko, no to mnie kurwica wzięła. Wróciłem do auta, zaczekałem, aż on wyjdzie ze swoją dziewczyną, i wygarnąłem. Ona oberwała. On nie.

O rany. Nie zawsze jest pełny sukces. Nie ma co mieć pretensji w tym zwariowanym życiu. Ale wiem, że mogą chcieć mnie dorwać.

Potem zacząłem kitrać broń w domu. W każdym kącie, człowieku. To gówno trzeba potraktować poważnie, nie ma rady. Dwie sztuki trzymam nawet w łazience. Jedną w apteczce, jedną pod umywalką. Jak coś się stanie Lu, to zrobię jatkę jak Rambo. Wszyscy wiedzą, że mnie na to stać. Zrób kuku komuś z mojej rodziny i już po tobie. Sprzątnę cię w kościele. Zastrzelę ci matkę we śnie. Chuj mnie obchodzi. Na ulicy o tym wiedzą. Nie zadzierasz z Lil Mosco. A jak myślisz, skąd ten szacunek do mnie? Nikt o tobie nie usłyszy, jak siedzisz cały dzień w domu i grasz na konsoli.

Baseball znowu próbuje rozkręcić rozmowę.

– Ej, wiesz, że ważniacy wystawili zlecenie na Manny’ego Sancheza za to, co się wydarzyło w Norwalk?

– Tego Manny’ego? Brata Eleny? Słyszałem o nim, ale go nie znam. Kurwa, chodziłem z nią do podstawówki. Jaką on ma teraz ksywkę?

– Lil Man.

Nie kojarzę. Przysięgam na Boga, Baseballowi się ryj nie zamyka, ciągle nadaje o ważniakach. Dla niego to idole. Jak to się mówi? Nie widzi lasu zza drzew czy coś. To cały on. Nie ma pojęcia o szerszej perspektywie.

No więc mówię coś na kształt, że w tych ich gadkach o zawarciu pokoju chodzi o kasiorę.

– Chodzi o raza, człowieku – odpowiada. – O jedność. O to, żeby mieć kurewską armię.

Zdejmuję rękę z kierownicy i przez dwie sekundy prowadzę kolanem. Dzięki temu mogę go wyrżnąć w tył tej jego piłki baseballowej udającej głowę.

W oczach ma wkurw, a ja śmieję mu się w twarz.

– Ty zdajesz sobie sprawę, że pieprzysz jak potłuczony? Prawdziwi gangsterzy w dupie mają raza. Im chodzi tylko o forsę. Kurwa, sam bym tak zrobił, jakbym tam był. Ty też. Gadają co trzeba, żeby osiągnąć cel. I tyle. Gadają tak, żeby koleś skupił się na czymś w przyszłości, a wtedy sięgają do kieszeni po spluwę. To genialne, vato.

– Może i tak. – Baseball masuje potylicę. – Ale zielone światło na ciebie to kurewski fakt, bracie. Czasem potrafią postawić całe varrios na nogi.

– Może mi powiesz, co było z Mannym? Kurwa. Gadasz jak nakręcony, a zero konkretów.

– No dobra, walnął z rozpędzonego wózka, przez przypadek zabił jakąś babcię na ganku. Kurwa, nie słyszałeś o tym?

Uciszam go wzrokiem.

– A jakim pieprzonym cudem ty o tym wiesz? Nie jesteś jeszcze nawet w branży, a nawijasz więcej historii niż veterano.

– Bo mam uszy. – Jakby się nadął i takie tam. – Wszyscy o tym słyszeli.

Wreszcie zamyka dziób, nic nie mówi, aż wparowujemy na przedmieścia Riverside. Wtedy się odzywa:

– Nie boisz się, że wydadzą twardy wyrok na ciebie za tę dziewczynę?

– Nie grozi, kretynie. – Ale zaczynam się zastanawiać. Bo może jednak wystawią? – Nawet nie użyłem fury. Podszedłem.

– Raza to raza, człowieku. Nieważne, czy była w branży. Była swojakiem.

Ja na to, że nie była żadnym swojakiem, kurwa, i żeby nie był idiotą.

Ale zaczynam myśleć, że może jednak? Nie mam ochoty na gadki, więc włączam radio, żeby uciąć tę paplaninę, ale jesteśmy tak daleko, że Art Laboe tylko szumi. Szkoda. Muzyczne starocia są idealne na taki wypad, ale trudno, wkładam nowego Kida Frosta do kaseciaka. To gówno wyszło dopiero tydzień temu, więc nie wiem, czy nie będzie jak Hispanic Causing Panic, ale na razie dobre. Od kiedy się ukazało, non stop słucham Mi vida loca ze strony B.

Człowieku, nigdy tego nikomu nie mówiłem, ale uwielbiam pustynię w nocy. Opuszczam szybę, żeby widzieć gwiazdy i poczuć wiatr, ale mija nas wielki tir, więc muszę zamknąć okno. Dwa zjazdy później odbijam z autostrady i walimy zygzakiem na wzgórze, przecinamy wielkie osiedle domków, wszystkie na stromiźnie. Wszystkie piętrowe albo dwupiętrowe. To domy z poddaszami, w takich samych kolorach, jakby piasek, drewno czy coś, ale nic innego. Sto procent amerykański sen, gdyby nie to, że trzeba godzinę dojeżdżać codziennie w obie strony.

– Pracujesz w L.A. – mówię – a mieszkasz na zadupiu.

– La neta – przyznaje Baseball, bo wie, że taka jest prawda, no i bach, znowu jesteśmy kumple.

I tak to z nami jest, gdy walimy od frontu, obok sztucznych roślin, do salonu. Po sąsiedzku jest kuchnia, oddzielona małą ścianą z przystawionymi stołkami. Moja dostawczyni tam stoi, miesza sobie drinka, kurewsko seksowna i tak dalej.

Pod cienkim jedwabnym szlafrokiem widzę zielono-niebieskie bikini w kwiaty. Biała, około czterdziestki, opalona i wystrojona w czerwony kwiatek we włosach, dobre ciało. Dobre uda. Dobry tyłek. Cycki w sam raz do tego. Jest co wziąć w łapę.

Jak mi to powiedziała, to nie uwierzyłem, ale naprawdę jest pracownicą społeczną. Bez kitu, taką ma robotę. Chyba dzięki temu styka się z właściwymi ludźmi. Jej stary siedzi w Centralnym Zakładzie Karnym dla Mężczyzn w L.A., a ona robi dla niego interesy na zewnątrz. Nie wiem, jak naprawdę ma na imię. Za jej plecami ludzie zawsze nazywają ją Scarlet. Na pewno wie i nie ma z tym problemu.

Telewizor nadaje głośno, a przed nim siedzi jej syn, nachylony mocno do ekranu. Przez chwilę jest koszykówka, potem wiadomości, mrugam oczami, żeby się zorientować, która część miasta się teraz pali, ale znowu koszykówka. Chłopak w moim wieku, może starszy. Trudno powiedzieć. Jest biały jak T-shirty i pranie, jakby w ogóle nie wychodził na dwór. Skóra pod oczami niebieska od żyłek.

– Cześć – mówię do niego.

– Cześć – odpowiada, nie odrywając wzroku od telewizora.

Odwracam się do Scarlet.

– To mój kumpel Baseball.

Upija łyka i kiwa głową.

– Dlaczego cię tak nazywają? – pyta.

Odpowiadam za niego:

– Bo ma huevos większe od piłek do baseballu.

Rzuca mi spojrzenie mówiące: nie pierdol, ale ja tylko wzruszam ramionami, więc robi się ciekawa. Scarlet rżnęłaby się ze słoniem. Nie jest wybredna. Właśnie dlatego przywiozłem ze sobą Baseballa.

Wiszę mu trochę kasy, a on jeszcze nigdy nie zaliczył kobiety, więc uznałem, że to będzie prosta transakcja. Bo wiecie, ja już ją zaliczyłem. Było w porządku. Mogło być lepiej, gdyby tak ciągle nie jarała. Ostre gówno. Od tego cipę miała kwaśną w smaku, jak chcecie znać prawdę.

Wychodzi z torbami z komórki przy kuchni i dokonujemy zakupu, błyskawicznie, bośmy już to przerabiali kilka razy wcześniej.

Szybko się uwijamy. Daję jej kopertę. Ona mi daje dwie duże szare torby na zakupy zapakowane ekstratowarem. Nie wiem dokładnie, co jest w środku. Na pewno PCP, koka i heroina. Ale nie wiadomo, co jeszcze. Może metaamfa. Wszystko, co zamówił Fate. Ja tylko odbieram.

Widzę, że Scarlet zerka na Baseballa, więc nawet jej nie dziękuję. Wiem, co się kroi. Jej syn chyba też. Szczeniak coś się kuli na czerwonej kanapie. Ona rzuca mu spojrzenie i otwiera usta.

– Mówiłeś, że wyrzucisz śmiecie…

Nawet nie daje rady dokończyć, bo on pali buraka z wściekłości i wrzeszczy:

– Zamknij się, matka, kurwa mać! Boże, mówisz mi to trzydziesty trzeci raz, a głuchy nie jestem!

Nawet na nią nie patrzy, wzrok przylepiony do telepudła. A ja? We mnie aż się gotuje, ludzie. Jestem w chuj wstrząśnięty. Nigdy w życiu bym się tak nie odezwał do swojej matki! Ja pierdolę, ci biali to pojeby, przysięgam na Boga.

– Nie pokazałam ci jeszcze domu – zwraca się Scarlet do Baseballa, ale patrzy na synalka, cała wpieniona. Szlafrok się jej rozsunął. Ramiączko od bikini opadło. Wyciąga papierosa, odwraca się i prowadzi Baseballa na schody.

Jej jęki słychać dopiero po minucie czy dwóch, ale i tak się oboje uwijają. Ona chyba ma takie tempo.

W telewizji znowu koszykówka. Lakersi kontra Portland, tak przynajmniej wygląda. Synalek podkręca głośność. Nie dziwię się. Gdyby moja matka tak się kurwiła, nie wyrobiłbym nawet w tym samym mieście, a co dopiero w tym samym domu. Kurwa mać. Taka prawda.

Żal mi go. Powaga. Ale kiedy wstaje z kanapy, idzie po cichu do drzwi, za którymi jest garaż, wciska guzik i drzwi się podnoszą, to myślę, co się, kurwa, dzieje, wpuści tu burka podwórzowego czy co?

Ciągle się zastanawiam, dlaczego ktoś miałby odstawić taki numer, gdy nagle pod tymi drzwiami do środka wślizguje się trzech gliniarzy. Wielkie chłopy. Chłopy z długą bronią. Mają kamizelki z dużym napisem LAPD z przodu.

Cholera.

Ludzie, gówno mogę zrobić w takiej sytuacji! Już mnie dopadli, wciskają mi ryj w dywan, skuwają ręce na chama i podciągają na kolana. I wtedy przychodzi mi do głowy pytanie: Dlaczego oni się nie wylegitymowali jako gliniarze? Dlaczego nie wrzeszczeli?

Za to w telewizji kibice wrzeszczą. Zegar tyka.

Dzieciak tej Scarlet idzie do komórki i pokazuje gliniarzom, gdzie jest towar. Pokazuje im też moje torby. Nie zapomina o akcji na piętrze. Wyprostowuje dwa palce. Wtedy do mnie dociera.

To pierdolony włam, a nie żadna policja.

Ktoś z tyłu mówi:

– Jesteś na liście, Little Fly.

Płuca mi się zatykają. Zaraz! Że co?

Kiedy jeden z tych kolesi zachodzi mnie z przodu, dostrzegam tatuaże na karku i za uszami. Łysy, z wąsami, styl Bronsona. Żołądek mi się wywraca, bo już wiem, że to nie gliniarze.

Nie gliniarze.

I czuję się jak ostatni kretyn, bo jesteśmy w Riverside, a dałem się nabrać na kamizelki z napisem LAPD. Ludzie, to przecież nie ich teren!

– Zapłacimy wam – mówię. – Ile chcecie. Dogadamy się.

Mają z tego bekę, łapy na ustach, żeby nie narobić hałasu.

Nad naszymi głowami Scarlet jęczy wniebogłosy.

– No dobra, kto to skroił? – pytam. Próbuję zwilżyć wargi, ale mam sucho w ustach, zero śliny. – Kto mnie wystawił? Błagam cię, człowieku, powiedz!

Wygląda na to, że to nie Scarlet, nie ma też mowy, kurwa, żeby to jej synalek wpadł na taki pomysł. Pozostaje więc tylko dwóch kandydatów, a jednym z nich jest Fate. Kurwa mać. Ale boli. Albo może to stary tej Scarlet?, główkuję. To miałoby sens. Może znudziło mu się, że żonka się puszcza z każdym, może puściła też jego kasę. Nie mam bladego pojęcia, jakie on ma znajomości, jakie wpływy, ale coś mi się widzi, że to akcja w rodzaju dwie pieczenie przy jednym ogniu.

W telewizji ktoś rzuca do kosza. Pudło, ale obok kumpel zgarnia odbitą piłkę. Widownia dostaje zajoba, kiedy piłka trafia w środek. Zaraz potem gwizdek, bo drugi zespół prosi o czas.

– Samżeś się wystawił, pequeña mosca. Do siebie miej pretensję. Jak chciałeś kogoś zastrzelić, trzeba było pruć do mayates.

Scarlet już dochodzi, bo wrzeszczy, jakby jej cipę rozrywało na strzępy. Kątem oka widzę, że jeden ze strzelbą skrada się po schodach. Cholera. Załatwieni na miękko. Ona nawet się nie zorientuje.

Ja to przynajmniej wiem, że nadchodzi koniec. Że czas na ostatnie słowa. Chociaż tyle szacunku się należy.

– Powiedzcie mojej siostrze, że ją kocham. Bratu też. I mamie. Powiedzcie im.

– Jasne – odpowiada głos za moimi plecami. – Masz to załatwione.

Na górze wali strzelba. Bum. Hałas, jakby rakieta jebnęła w dom. Baseball wrzeszczy i woła mnie. Zaraz potem drugie bum i cisza.

Trwa to sekundę, może dwie, nagle przeszywa mnie odgłos gwizdka po skończonej przerwie na parkiecie i aż podskakuję, bo kibice zrywają się na nogi, skandują wszyscy z nadzieją. Znowu słychać gwizdek i piłka jest w grze, i jakiś facet, o którym w życiu nie słyszałem, rzuca za trzy punkty sporo zza linii 6,75, i nawet komentatorom zapiera dech w piersi.

Czuję pocałunek lufy na karku, wielkiej, okrągłej, zimnej. Próbuję się modlić. Mówię: Ojcze nasz, któryś jest w niebie i tak dalej, próbuję, święć się imię twoje, ale słowa mi więzną w gardle, umykają, więc tylko robię wydech, wypuszczam z siebie całe powietrze, zamykam oczy.

DZIEŃ 2: CZWARTEK

Tak, strasznie dużo myślą o tym, co się przydarzyło Rodneyowi Kingowi.

Znaczy, to interesuje ich akurat najmniej.

Po prostu…

Tam trwa impreza.

To rock and roll w L.A.

Joe McMahan, 7 Live Eyewitness News

JOSÉ LAREDO

aka Big Fate
aka Big Fe

30 kwietnia 1992

8.14

1

Kanapa Payasy pamięta lata siedemdziesiąte, jest kurewsko zapadnięta, oka nie zmrużyłem, leżąc tam przez całą noc, ściskając w ręku broń i wsłuchując się w warkot każdego nadjeżdżającego samochodu, pewien, że wali do nas ekipa Jokera – ale okazywało się, że nie, fura śmigała dalej, więc czekałem na następną.

Palce prawej ręki kompletnie mi zdrętwiały, no to przebieram nimi, patrząc spod powiek na żółte światło wpadające przez okno ze starymi zasłonami w paski. Jest już rano. Wiem.

Przeleżałem tylko kilka godzin, bo wcześniej musiałem pojechać z Payasą do jej matki, żeby jej powiedziała o Ernesto i o tym, jak wymierzyła sprawiedliwość kolesiom, którzy to zrobili, no i rozpętało się piekło. Godne Egzorcysty. Lament, płacz, wrzaski. Wzywanie świętych. Pretensje do Payasity, ale jeszcze większe do Lil Mosco. Wyszliśmy dopiero, jak przyszła ciotka – ta, co nie może mówić, bo sobie język odgryzła, jak była mała, jeszcze w Meksyku, kiedy ją koń kopnął – i zaczęła robić pozole nie wiem już o której nad ranem.

W drodze powrotnej przejechaliśmy obok Ernesto, żeby zobaczyć, czy koroner już go zabrał, no i nie zabrał. Miasto chyba za bardzo zajęte jest pożarami, bo jego zwłoki ciągle leżały w tym zaułku, z biało-czarną flanelową koszulą siostry na twarzy jak ta smutna flaga, co ją składają na trumnach żołnierzy. Jeśli taki widok nie wyrwie ci dziury w sercu, to już nic nie wyrwie.

Słyszę otwierane i zamykane drzwi lodówki, Clever szura kapciami po kuchni, bo nie chce mu się podnosić nóg. Jest głodny, ale sam nigdy nic sobie nie skombinuje poza sokiem. Czeka, aż ja coś ugotuję, sam się nie obsłuży. Może jajka, chociaż mamy tylko cztery. Papas. Bekon się skończył. Pomidorów też nie ma. Zostało trochę chorizo, ale jest zimne. Nie zjedliśmy go przez to, co się stało wieczorem.

Drzwi do pokoju Payasy są zamknięte. Siedzi tam z Lorraine. Cicho przez całą noc. Cicho jak w grobie, tak mówię. Chciałbym wiedzieć, czy z nią wszystko w porządku, ale nie uśmiecha mi się, żeby się dowiedziała, jakiego syfu narobiłem, syfu, który tak nie daje mi spokoju, że się we mnie kotłuje.

Zżera mnie to, więc nie chcę teraz o tym myśleć, skoro nie muszę; podchodzę do telewizora, pstryk, ściszam głośność, wracam na kanapę, spodziewając się tego samego co każdy półgłówek z branży w L.A., wiecie? Scen ukazujących twarde prawo i porządek.

Czyli gliniarzy w pełnej gotowości, w kamizelkach, ogarniających to kurewstwo. Szeryfów zakuwających przygłupów w kajdanki, zatrzaskujących ich w sukach, żeby im w kołowrocie procedur dupska zmielić na sieczkę. Zeznania, odciski. Puszka. No wiecie, gangi skurwysyńskich bandytów w mundurach przeczesujące gęsto ulice, żeby wygarnąć idiotas, tych pijanych i naćpanych kretynów – tych, którzy za długo zamarudzili na imprezie i teraz zapłacą za to, co nawyrabiała reszta.

Ale jak tak ekran mruczy, cichną szumy i trzaski, to ze stłoczonych kolorowych plam wyłania się obraz. Formuje się obraz, kształty się wyostrzają. Ulice miasta. Biegnący ludzie. Ludzie rozpierdalający miasto. I już nie wiem, co myśleć. Nawet z grubsza. Bo widzę, kurwa, coś zupełnie odwrotnego, niż się spodziewałem.

Mrugam oczami, żeby się upewnić, że to naprawdę się dzieje na ulicach Compton. Totalna rozpierducha. Jak po trąbie powietrznej. Ubrania, sraluks, strzaskane telewizory, puszki po napojach, jakieś gówno fruwające jak wata cukrowa, ale przecież to nie może być wata. Nie ma mowy. Wszędzie rozbite szkło, na chodnikach, krawężnikach, na jezdni, wygląda jak błyszczące konfetti, którego nikt nie chciałby dotknąć.

I pożary. Kurwa. Ogień w śmietnikach. Ogień w minimarketach. Kurwa, ludzie, ogień na jebanych stacjach benzynowych! Pożar na pożarze, wije się do nieba, jakby je podpierał. Nogi stołowe, tak to nazywam. Tak wygląda dym.

W wiadomościach przeskok na kamerę w śmigłowcu i na niebo – już nie jest niebieskie ani nawet szarawe, jak to bywa w te najgorsze smogowe dni. Przypomina mokry cement. Takie ciemnoszare, że prawie czarne. I wygląda na kurewsko ciężkie.

I wtedy do mnie dociera. Patrzę na strefę wojny. W South Central.

Jakby ktoś spakował całe to gówno, które przez lata oglądałem w Libanie, włożył do pudła, przywiózł i otworzył tutaj, wypuszczając ten chaos tuż obok mojego domu. To jak syf w Strefie Gazy. La neta, ludzie.

Ta scena mówi mi dokładnie to samo co każdemu tumanowi w tym mieście, którego korci do złego: Człowieku, dzisiaj jest twój dzień, kurwa mać. Felicidades, wygrałeś na loterii!

Idź na miasto i się wyżyj, mówi telewizor. Idź, bierz tyle, ile dasz radę. Jeśli masz w sobie dość siły i zła, to chodź i bierz, co chcesz. Diabelska noc w biały dzień, tak to nazywam.

Świat, w którym żyjemy, właśnie się wywrócił. Do góry nogami. Głową w dół. Zło jest kurewsko dobre. A odznaki gówno znaczą. Bo dziś to nie gliniarze rządzą w tym mieście. Tylko my.

Czuję, jakby mnie przeszył prąd, i błyskawicznie łapię za telefon. Pageruję do pięciu, sześciu ziomali, przebierając sztywnymi palcami po przyciskach, żeby zjawili się jak najprędzej. Wybieram numery z pamięci, przy dwunastym daję spokój, bo wiem, że chłopaki puszczą to dalej jak należy. Potrzebujemy kółek. Będzie ostra jazda. W tej chwili wygląda na to, że zostaliśmy mocno w tyle.

Po pierwsze, trzeba zrobić rozpierduchę w Lynwood. Wiecie, wywołać zamęt tak samo, jak to się rozkręciło w Compton, bo wtedy gliniarze będą się musieli rozproszyć, rozsmarować na cienko. Planuję na gorąco. Miejsca, gdzie uderzymy. Fanty, które zgarniemy. Kryjówki, w których to skitramy. Znowu biorę telefon i wysyłam tekst na pager Lil Creepera.

Jeśli kiedykolwiek Bóg wyznaczył dzień dla tego cucaracha, to ten dzień wypada właśnie dzisiaj. Creeper urodził się na tym świecie tylko po to, żeby się włamać, uciec i nafaszerować narkotykami, po nic więcej. Nawet wykończony, nawet półśpiący, potrafi rozkminiać zamki jak nikt. Wystarczy mu folia aluminiowa w łapach. Tylko spojrzy na kratę z żelaza i w ciągu dwóch sekund wykombinuje, jak ją wyłamać albo otworzyć.

Telefon pika, żebym wprowadził numer, więc wprowadzam. Na końcu dołączam swój kod, żeby Creeper wiedział, że ma się szybko skontaktować, bo sprawa jest poważna, a jak tego nie zrobi, to dopiero sobie nagrabi. Ziomal dostaje rozkaz, że ma ruszyć dupsko.

Wtedy do pokoju wciska się Clever, popija sok w jednym z tych kubków Dicka Tracy’ego, które się dostaje za jedzenie w McDonaldzie. Spogląda na ekran i zastyga, a ja odkładam słuchawkę na widełki.

Obaj patrzymy, jak rozpierdalają aptekę przy Vermont, a jakiś facio z telewizji mówi na rogu ulicy, że to gówno nie ma nic wspólnego z Rodneyem Kingiem ani wyrokiem sądowym, że to biedota bez zasad moralnych dostrzegła okazję, żeby się odegrać, i jakie to niewiarygodne, że z niej korzysta. A ja na to: o, poważnie?

Facet marudzi dalej, że to nie jego Ameryka, nie ta, którą zna, kocha i w którą wierzy. Nie mogę się opanować, rechoczę z tego ciemniaka, który od-tak-dawna-mieszka-na-przedmieściach-że-chuj-wie-o-prawdziwym-życiu, a wtedy Clever nie wytrzymuje i mówi to, co chodzi mi po głowie od dłuższego czasu:

– Witamy w mojej Ameryce, cabrón.

2

Fate to nie jest pospolita ksywka, przynajmniej nie w hiszpańskim. Nigdy nie słyszałem o nikim z taką ksywką. Czasem ktoś pyta, skąd się wzięła, jakim cudem tak mnie nazwali, ale nigdy nie mówię, że gdy miałem dwadzieścia lat, oberwałem ołowiem, wam też nie powiem, kto strzelał ani z jakiej klamki, policji też nie powiedziałem, kiedy pytali. W każdym razie kaliber był kurewsko duży, ale chyba pocisk czy łuska miały jakiś feler, bo cholerstwo wystrzelone z sześciu metrów nie przewierciło mnie na wylot. Utkwiło.

Wlazło tylko na głębokość kilku centymetrów, jednak to wystarczyło, żebym wykrwawił się na ścieżce przed domem sąsiada tak bardzo, że byście nie uwierzyli. Oprócz jazdy karetką z kurewsko nieporadnym sanitariuszem, który za chuja pana nie mógł znaleźć u mnie żyły, pamiętam tylko abuela, totalnie spokojną, siedzącą obok mnie po turecku, rozpostarła swoją niebieską sukienkę na kolanach i położyła na niej moją dłoń, na koronkowym materiale, i mówiła, jaki to mam una fate grande, bo wyżyję. Myślałem, że mówi, że takie moje fatum, że nie umrę, ale potem to powtórzyła i usłyszałem dobrze. Una fe grande. Nie mówiła o żadnym losie, tylko o wielkiej wierze. Ale było już za późno, mój umysł uczepił się słowa fate, polubił jego brzmienie, i wtedy poprzysiągłem sobie, że jeśli naprawdę przeżyję, to taką właśnie będę miał ksywkę.

Nigdy nie powiedziałem o tym Payasie, ale właściwie nie mam pojęcia, co mnie powstrzymywało. Wie o kuli, to jasne, wie, że była przy mnie abuela, ale nie wie, że to babcia nadała mi tę ksywkę, choć niechcący. Chyba jak człowiek spędzi z ludźmi sporo czasu, to już nie zadaje pytań, ani skąd się wzięli, ani skąd mają swoje ksywki, ani nic. Jest, jak jest. Przyjmujemy to. Ale teraz nabrałem ochoty, żeby jej powiedzieć.

Dawno temu Payasa spytała mnie, czy czasami nie jest mi przykro z powodu tego, co robiłem. Wtedy odpowiedziałem, że nie; ale jest. Jest przykro. Jednak nie żałuję niczego. Bo jestem żołnierz. Zawsze szedłem tam gdzie trzeba i zawsze byłem brzytwa. Zawsze. Nawet jako małolat, kiedy ekipy robiły ustawki w tym ślepym zaułku przy parku, starsi ziomale zawsze przepuszczali mnie przodem, bo wiedzieli, że jestem brzytwa. Nikt nie musiał mnie wzywać. Nigdy. Ani razu.

„Wyluzowany jesteś – mówili. Albo: – Ten jebany ziomek ma wyjebane w kosmos”, a potem wskazywali mnie innym kolesiom jako przykład, że takim trzeba być. Zawsze dobrze się wtedy czułem.

W tej chwili w dużym pokoju są ludzie, którym muszę powiedzieć, co mają robić. Z naszych stu szesnastu jest piętnastka – nie wliczam ziomków pilnujących na zewnątrz, starających się zarobić belki na pagony. Patrzę na nich, na te wszystkie twarze w pokoju, i myślę, że właśnie dlatego robię to, co robię. Dla nich. La Clica. Mi Familia. Dla nich wszystko. To dla nich musiałem wystawić Lil Mosco.

Owszem, kurwa, to prawda. Wystawiłem go. Payasa nigdy się tego ode mnie nie dowie, bo co tu gadać? Ale prawda to prawda. I trochę mi przykro, ale tego kurewstwa też nie żałuję.

W tej chwili chciałbym jednak, żeby Payasa wskoczyła mi do głowy i odczytała myśli, zajrzała w głąb oczu i zrozumiała od razu, że musiałem podjąć taką decyzję, bo przyszli ważniacy, usiedli ze mną i powiedzieli, że nazwisko Lil Mosco wypłynęło w bardasze. Zapalono zielone światło, powiedzieli, i muszę wybrać: albo jeden ćwok, który ciągle bruździ, albo cała załoga. Tak to było. Z nimi nie da się dyskutować, nie wytłumaczysz im, że nie mają racji. Musiał odpaść. Bierzesz takie gówno na klatę, jak bokser, który wie, że nie da rady zrobić pierdolonego uniku.

Gdybym nie wysłał Lil Mosco do Riverside, zacząłby się sezon polowań na nas. Na wszystkich. Wszędzie. Bez przerwy. Takie są jebane fakty. A gdy ostatnio sprawdzałem, nie było nas więcej niż stu szesnastu, a właściwie mniej. Nawet ja potrafię to policzyć, chociaż wyleciałem ze szkoły w ósmej klasie.

Ale żeby tego samego dnia Ernesto został dorwany przez Jokera i jego ludzi? To kurewstwo rozdarło mi serce.

Gorszego momentu nie było, a jak ten małolat Serrato zapukał do drzwi, o mało się nie wysypałem przed Payasą, bo myślałem, że dzieciak mówi o Lil Mosco, i kombinowałem, jakim cudem, i dopiero po kilku sekundach dotarło do mnie, że to niemożliwe! Jebnęło mnie jak cios w brzuch, świadomość, że to Ernie tam leży, i to za nic. I wtedy zrozumiałem, że powinienem wcześniej wystawić Mosco, i aż mnie zapiekło żywym ogniem w środku. Wiedziałem też, że muszę zrobić wszystko, żeby Payasa mogła zrobić to, co musiała. Pozwoliłem jej przekroczyć pewne granice, których nie pozwoliłbym przekroczyć żadnej chola, bo chodziło o pierdoloną zemstę, i tak należało.

A Lil Mosco? Kurwa. Musiałem go wystawić. Payasa wie najlepiej, że miał kompletnie nasrane we łbie. Zresztą dlatego wprowadziłem tyle zasad. Numer jeden: żadnych jebanych dragów. Numer dwa: respektuj ograniczenia prędkości na trasie, kretynie. Trzecie i najważniejsze: nie bierz nikogo ze sobą. Chciałem mieć pewność, że nikt z nim nie zostanie skasowany. Dałem mu nawet własną furę, żeby tam pojechał.

Lil Mosco sam się wpuścił w bardachę. Takie są fakty. Musiałem się starać, żeby nie pociągnął nas za sobą. Bo nie chodziło tylko o nas. Chodziło o nasze rodziny. Ważniacy mogli nas wszystkich mocno skrzywdzić, gdyby chcieli. Nieraz już tak bywało. Nie ma sensu się stawiać. Nie miałem wyboru. Proste jak drut. Wystarczyło pomyśleć, co by było, gdyby jeden z ważniaków zjawił się u matki Payasy, zadzwonił do drzwi jej nowego domu i przystawił lufę do judasza w chwili, gdy światło przesłoniłaby jej głowa. Kurwa. Od samego myślenia o tym robi mi się niedobrze.

I jeszcze jedna zasada, którą się kieruję: nikt nie jest wart wszystkich. Żeby nie wiem co.

Gdyby Payasa wcześniej wyszła ze swojego pokoju, może wziąłbym ją na bok, zanim przyszli ziomale, i ukazał jej sens tego wszystkiego.

Ale Ernesto? Skasowany. Tego kurewstwa już nie potrafię wytłumaczyć. Nikt się tego nie spodziewał, tylko że na tym właśnie polega to porąbane życie. Kurewstwo dopada nas, jak i kiedy chce, bez względu na to, czy jesteśmy gotowi, i czasem cena jest za wysoka. Czasem. Można liczyć tylko na to „czasem”. Że nie zawsze.

Drzwi do jej pokoju ciągle są zamknięte. Pukam, ale ona nie raczy nawet pierdnąć, więc patrzę na wszystkie giwery, sterta broni na stoliku przed kanapą. Dwadzieścia sztuk. Za mało, jak chcemy się obronić przed tym, co przyszykują w rewanżu wielcy bracia Jokera.

Więc kombinuję i przychodzi mi do głowy, że mogliśmy zrobić wjazd do Western Auto, bo tam trzymają broń na zapleczu. Pistolas. Magazynki. I tak dalej. Dlaczego w sklepie z artykułami motoryzacyjnymi? Nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiałem. Chyba dlatego, że na tym można więcej zarobić niż na amortyzatorach i klockach hamulcowych. Tak wygląda gospodarka getta. Gdy o tym myślę, dzwoni telefon. Odbieram, spodziewając się, że to Lil Creeper. Ale nie.

To Sunny ze sklepu z bronią przy Long Beach. Na dźwięk jego głosu od razu wiem, że zasady wylądowały w kiblu. Mówi, że na zmianie ma tylko dwóch gostków i że pogasili światła. Mają pilnować broni, ale za odpowiednią cenę zostawi drzwi otwarte i możemy zrobić wjazd.

– Ile? – pytam.

– Ech – wzdycha i przerywa na moment, żeby wyciągnąć jakąś sumę z dupy. – Trzy tysiące.

– Nie ma sprawy – mówię.

Skurwiel zobaczy tę kasę jak swoje ucho.

– Gotówką.

– Kurwa, a jak inaczej według ciebie zapłacę? Czekiem? Dopilnuj, żeby drzwi były otwarte, głąbie.

Avaro, tak to nazywam. Chciwość na forsę.

Sunny chce się odkuć. Właśnie sprzedał swoje miejsce pracy, sprzedał ludzi, z którymi pracuje. Nie mam szacunku dla takiego kurewstwa. Sunny nie wie, że może się targować każdego innego dnia, ale nie dzisiaj. Wszystko się wywróciło do góry nogami, więc gówno ode mnie dostanie. Co ważniejsze, dorwę go za to, że jest culero i spał z moją starszą siostrą po balu maturalnym w osiemdziesiątym szóstym, że sprzedał jej trypra. Pierdolę, z kim się skumał. Dziś za to oberwie.

Oczywiście nie mówię mu tego. Odkładam słuchawkę i odbezpieczam broń. To jeden z tych coltów na wyposażeniu wojska. Na lufie napisane „Calibre 45”. Napisane też „rimless smokeless”. Należał chyba do czyjegoś dziadka, ale to nie ma znaczenia. Teraz jest mój. Od prawie roku.

Patrzę na zegar. Za piętnaście dziesiąta, a Creepera ciągle nie ma.

Hijo de su chingada madre, myślę. Pewnie się zadekował w jakimś motelu, bo już wydał pieniądze. Zapłaciłem mu za tę giwerę i niepełny magazynek. Pewnie od razu się naszprycował. Na sto procent.

Zastanawiam się, czy dać mu jeszcze minutę, gdy nagle Payasa wyłazi ze swojego pokoju, pyta Clevera pakującego sprzęt, co się dzieje, łapie Apache’a za rękę, szepcze mu jakieś pierdoły do ucha i wyciąga go na zewnątrz, blisko ziomków stojących w kręgu na trawniku.

Nie podoba mi się to, ale nic jej nie będę mówił. Przez okno widzę, że jarają z Apache’em jednego papierosa. Znowu się upalą. Na sto procent.

Każdy sztach tym syfem bierze się z autentycznego bólu. Rozumiem to, zwłaszcza rozumiem z powodu Ernesto, ale nie polecam. Z doświadczenia wiem, że robotę najlepiej odwalić na trzeźwo, potem zresztą też. W ten sposób można spojrzeć w oczy temu gównu, które się narobiło, przyznać się do niego. W ten sposób wyraźniej widać, że skurwysyny dostały to, na co zasłużyły. Jak Payasa mnie kiedykolwiek spyta, to jej powiem. Ale tylko wtedy.

Z jednej minuty robią się dwie, a Creepera ani śladu. W taki dzień jak dziś nie stać mnie na to, żeby wysłać ziomków na poszukiwania.

– Pierdolić to – mówię i wychodzę na dwór.

3

Idziemy całym stadem do samochodów. Gówniarze wcale nie są wyluzowani. Są nakręceni jak szczeniaki na imprezie urodzinowej. Powarkują. Szaleją. Do cutlassa wsiadamy tylko Clever, ja, Payasa i Apache. Przez to jeszcze bardziej tęsknię za moją furą. Pewnie ciągle stoi w Riverside. Bezczynnie. Podejrzewam, że będę musiał odzyskać ją z zarekwirowania, jeśli w ogóle kiedykolwiek jeszcze ją zobaczę. Najpierw jednak muszę zgłosić, że mi ją ukradli. Żeby jej nie powiązali z Lil Mosco. Mogę to zrobić dopiero, jak odezwą się ważniacy. Jasne, Mosco nie wrócił wieczorem, ale to jeszcze nie znaczy, że sprawa na pewno została załatwiona. Więc muszę wziąć na wstrzymanie, łazić z tym poczuciem winy zżerającym mnie od środka.

Wydaje mi się, że to największy mój problem w danej chwili, ale gdy ładujemy się z żołnierzami do samochodów, żeby plądrować i tak dalej, nagle podjeżdża mój ojciec w tym swoim poobijanym datsunie. Zardzewiały szary rzęch, farba łuszczy się przy reflektorach. Brakuje znaczka na masce, jedna lampa nie działa. To… żałosne, wiecie?

Ojciec ma go od samego początku, jeszcze zanim matka umarła w styczniu osiemdziesiątego piątego, zanim siostra przeprowadziła się do ciotki dwa lata później. Miał go, gdy zadał się z inną kobietą, z którą darłem koty, i chyba to przeważyło. Znalazłem sobie inny kąt, bo la clica nie dała mi zginąć i tak właśnie skumałem się z Tokerem i Speedym, to najpierw, a potem z Payasą i Ernesto, później jeszcze z Lil Mosco. To wszystko nie znaczy, że ojciec przestał mnie kochać, że przestał mnie sprawdzać. Bez przerwy się martwił, ciągle pytał, czy nie zadzieram z prawem i takie tam pierdolenie. Nigdy go nie okłamywałem, ale prawdy właściwie też nie mówiłem.

W tej chwili za popękaną szybą dostrzegam jego zmartwioną twarz, jakby nie wierzył w to, co widzi. Jakby się bał, czy ze mną wszystko okej, więc wsiadł do samochodu i przydrałował aż z Florence, żeby sprawdzić, czy żyję, tylko że jak podjeżdża, ja akurat ładuję się do fur z ziomalami i żaden nawet nie próbuje schować broni.

Mój stary nie jest głupi. Od razu kojarzy. Ja, jego syn, to nie koleś, o którego trzeba się bać. To koleś, którego trzeba się bać.

W reakcji na to jego twarz jakby się rozpuszcza, policzki się zapadają, jakby przez całe kilometry wstrzymywał oddech i teraz wypuścił powietrze z ust, i wbija we mnie wzrok, marszcząc mocno czoło, i kręci głową, jakby był bardzo, ale to bardzo zawiedziony, a potem wrzuca wsteczny, cofa rzęcha kilka metrów i robi ostrą zawrotkę, po czym odjeżdża. Szybko. Znika za rogiem, błyskając jednym dobrym światłem stopu i jednym rozwalonym. Czepia się to mnie, ten widok. Schrzanione światło stopu, świecące na biało dokoła czerwonych zębów.

I już go nie ma.

Najpierw wymieniam spojrzenie z Cleverem. Krótkie kiwnięcie głową, ale z lekkim podtekstem. Bo on wie o moim starym, a ja wiem o jego starym, który się spulił, zanim mały Clever nauczył się chodzić. Widzę, że rozumie moją sytuację, jednocześnie dałby wszystko, żeby jego ojcu tak na nim zależało, że aż przyjechałby go skontrolować. Widzę, co myśli: że rozczarowanie jest lepsze od zniknięcia, więc odwracam wzrok, bo nic na to nie mogę poradzić.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki