Spis treści

PODZIĘKOWANIA

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: From Bad to Cursed

Przekład: Jakub Steczko
Redakcja: Elżbieta Meissner, Agencja Wydawnicza Synergy
Opieka redakcyjna: Katarzyna Nawrocka
Korekta: Karolina Pawlik
Projekt okładki: Marci Senders
Skład i adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak
Zdjęcie na okładce: Andrea Chu

Text Copyright © 2011 by Katie Alender
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-584-2
Wydanie I, Łódź 2016

Wydawnictwo JK
ul. Krokusowa 1-3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Julii, George’a i Alexandry

PODZIĘKOWANIA

Chciałabym gorąco podziękować wielu osobom, dzięki którym ta książka mogła powstać, zarówno za bezpośrednią pomoc, zachęty, jak i za to, że mnie po prostu znosiły (co, jak zaczynam podejrzewać, wymaga sporego nakładu cierpliwości).

Agentowi/terapeucie/inspiratorowi/przyjacielowi Matthew Elblonkowi oraz całej załodze z DeFiore i spółka.

Jedynej w swoim rodzaju Arianne Lewin.

Abby Ranger, Stephanie Owens Lurie, Hallie Patterson, Laurze Schreiber, Marci Senders, Ann Dye oraz wszystkim wspaniałym osobom w Disney-Hyperion, których zaangażowanie, przenikliwość i ciężką pracę obserwowałam z podziwem i wdzięcznością.

Mojej rodzinie, a zwłaszcza mężowi, a także rodzicom, rodzeństwu, kuzynom, ciotkom, wujom oraz wielu dalszym krewnym, którzy tak mnie wspierają.

Moim drogim przyjaciołom, którzy, na szczęście dla mnie, są zbyt liczni, aby wszystkich ich tutaj wymienić.

Moim kumpelom od psich wystaw i wszystkim w Soapbox.

Zaprzyjaźnionym autorom, blogerom piszącym o książkach, czytelnikom blogów, obserwatorom na Twitterze, fanom z Facebooka, siostrom debiutantkom oraz wszystkim z Backspace, którzy uczynili tę podróż tak zabawną, a od czasu do czasu ratowali mnie przed popadnięciem w obłęd (i pisząc „od czasu do czasu”, mam na myśli „regularnie co tydzień”).

Bibliotekarzom, nauczycielom, pracownikom księgarń oraz wszystkim tym, którzy angażują się w szerzenie miłości do książek i propagowanie czytelnictwa.

I, na koniec, wszystkim moim wspaniałym czytelnikom oraz czytelniczkom, rozweselającym mnie i zmuszającym do myślenia, których wdzięk oraz inteligencja bezustannie ułatwiały mi pracę i nadawały moim dniom blasku.

Wasza życzliwość i hojność wywarła na mnie ogromne wrażenie. Grupowy uścisk!

1

NA PIERWSZY RZUT OKA DOMY NA OSIEDLU SILVER SAGE Acres są tak białe i jednakowe jak nieskończony szereg wyszczerzonych zębów. Gdy się spogląda wzdłuż wijącej się pośród zabudowań drogi, ma się wrażenie, jakby patrzyło się w lusterko ustawione przed kolejnym lustrem, a perspektywa zakrzywiała się w nieskończoność.

Jeśli rozejrzycie się uważnie, to, choć okolicę ukształtowano tak, aby nie miała charakterystycznych punktów, z pewnością je dostrzeżecie: figowiec z jedną odstającą gałęzią czy sporą plamę farby (oczywiście białej) na asfalcie – ślad po wycieku z puszki, która spadła budowlańcom z paki auta. Każdy taki dysonans stanowi na krajobrazie niewielką bliznę. A skazie nieustannie grozi usunięcie przez wszechwładne zrzeszenie mieszkańców.

Co kilkaset metrów przy rozjazdach zgrupowano skrzynki pocztowe i zatoczki parkingowe dla odwiedzających. Ponieważ niebiosa brońcie, aby wasi goście zaparkowali na podjeździe przed domem. Lub, co gorsza, na poboczu. Do tego wszystkiego dochodzi milion kolejnych obostrzeń. Nie wolno posiadać dużych psów. Zabronione jest wieszanie dekoracji w oknach. Kubły na śmieci przypominają Kopciuszka – opuszczają dom tylko na kilka godzin, o określonej porze. Jeżeli nie schowacie kubła na czas, na waszej wycieraczce spiętrzą się ostrzeżenia.

Ale, pomimo całej swej powierzchownej atrakcyjności, osiedle sprawia wrażenie prowizorki. Czegoś wzniesionego z myślą o przetrwaniu tylko do momentu, kiedy ktoś wpadnie na lepszy pomysł. W deszczowe dni kanały nie nadążają z odprowadzaniem wody. A to, jeśli nie chcecie przemoczyć butów, zmusza do żabich skoków. Kiedy jest wietrznie, ulice zmieniają się w tunele aerodynamiczne. Lodowate podmuchy przenikają do kości. Sypią w oczy istną lawiną pyłu oraz kawałeczków ułamanych gałązek.

Od roku mieszkaliśmy w domu z numerem dwadzieścia dziewięć. Spośród sąsiadów znaliśmy jedynie rodzinę Munyonów. Mieszkali pod numerem dwadzieścia siedem. Kiedy wyjeżdżali na wakacje, płacili mi pięć dolarów dniówki za opiekę nad swoimi kotami.

Naprawdę, mogło być gorzej.

Jeżeli chodzi o tak strzeżone miejsce, jedna rzecz jest pewna – nie zaskoczą was tu żadne niespodzianki.

Dom z numerem dwadzieścia dziewięć na osiedlu Silver Sage Acres miał wszystkie te cechy, których nasza dawna siedziba nie posiadała, i był: nowoczesny, sterylny, pospolity, oszczędny, nieduży, strzeżony.

I, co najważniejsze, nie snuły się po nim żadne duchy o morderczych skłonnościach.

A to bardzo odpowiadało mojej rodzinie.

2

Ciemne plamy błota, kropelki zaschniętej krwi, drobiny kurzu oraz pot zraszający skórę i sprawiający, że koszula z długimi rękawami przywarła mu do pleców… Wszystko to nie złagodziło pokusy, bym rzuciła się w ramiona Cartera Blume’a i zadeklarowała mu swe dozgonne oddanie.

Nie zamierzałam kiedykolwiek jej ulec. Uważam, że słowo-na-literę-M zasługuje na więcej niż rzucanie nim w duszne sierpniowe popołudnie niczym jakimś emocjonalnym krążkiem ringo.

Ponadto, to nie w moim stylu. Carter, chłopak zawsze w świeżo wypranych ciuchach, nawet niezakrwawiony nie należał do facetów zachęcających dziewczynę, aby uwiesiła mu się na szyi.

Otworzyłam mu drzwiczki samochodu, ale to było co innego. Wysiadł i, oparłszy ciężar ciała na lewej nodze, skrzywił się. Kiedy zmierzał w kierunku frontowych drzwi, na ziemię posypały się drobne kamyczki. Odkleiły się od jego kolana, uda oraz innych miejsc, do których przywarły, kiedy podczas wycieczki zarył nosem w ziemię.

– Sam jesteś sobie winien – droczyłam się z nim, sięgając po klucze. – Powstrzymywanie towarzyszki, aby samemu wyrwać się do przodu, przynosi pecha.

– Doprawdy? – zapytał. – Prawie zapomniałem. Upłynęło trzydzieści pięć sekund, odkąd wspomniałaś o tym ostatni raz.

Otworzyłam drzwi. Carter z wahaniem przystanął na wycieraczce, niczym dobrze wytresowany pies.

– Nie chcę zabrudzić podłogi.

– Nie przejmuj się – odparłam. – I tak przecieram ją mopem w każdą niedzielę.

Przekrzywił głowę.

– Sądziłem, że mopujesz w środy.

Główną część domu stanowiło wielkie pomieszczenie, w którym dźwięk niósł się echem. Mieściło w sobie aneks kuchenny i stół obiadowy, odgrywało też rolę salonu. Przedpokój zakręcał w lewo, prowadząc do sypialni.

– Właź – poleciłam, ruszając w kierunku spiżarni, gdzie trzymaliśmy apteczkę.

Carter przywlókł się za mną do kuchni i zamarł, bojąc się czegokolwiek dotknąć. Zmoczyłam myjkę i starłam brud oraz krew z jego dłoni, którymi (odnosząc połowiczny sukces) powstrzymał ześlizgiwanie się ze stoku.

– Nie odpowiedziałaś mi – odezwał się cicho. – Mopujesz dwa razy w tygodniu, nieprawdaż?

– Teraz zapiecze – ostrzegłam, spryskując jego rękę dezynfekującym aerozolem.

Zadrżał, ale potem zdołał utrzymać dłoń nieruchomo.

– Nie rozpraszaj mnie, kiedy żartuję sobie z twojej nerwicy natręctw.

– To nie żadna nerwica – odparłam. – Po prostu lubię czystość.

– Nie jestem czysty.

– Nie – przyznałam. – Ale dla ciebie… uczynię wyjątek.

Pochylił się i przyciągnął mnie bliżej, wspomagając się nadgarstkami. Wspięłam się na palce, by spotkać jego usta w pół drogi, i się pocałowaliśmy.

Całowanie z Carterem można opisać tylko w taki sposób: jest jak przejażdżka górską kolejką w ciemnym wagoniku, który mknie w dół, i przez sekundę wasze ciało pozbawione jest wagi, a wy macie ochotę wyrzucić ręce w powietrze i wrzeszczeć.

Po minucie zaświtała mi pewna myśl. Odsunęłam się od niego.

– Będziesz musiał namoczyć te plamy z krwi i wyprać ciuchy w zimnej wodzie.

Carter spojrzał mi w oczy. Odsunął z mojego czoła kosmyk różowych włosów.

– Jesteś szalona.

– Możesz być zmuszony użyć szczoteczki do zębów, by pozbyć się tych plam z błota. Trzymam gdzieś kilka starych, jeżeli nie masz zbędnej.

Posłał mi krzywy uśmiech.

– Najbardziej na świecie pragnę być blisko ciebie. A ty chcesz tylko wyczyścić moje brudne ubranie.

– Żyjemy w dwudziestym pierwszym wieku – odpowiedziałam, przyciągając jego twarz bliżej własnej. – Chcę jednego i drugiego.

Pocałowaliśmy się ponownie. Zimna krawędź wyłożonego płytkami kontuaru wbiła mi się w plecy. Carter położył dłoń na moim ramieniu.

– Och, nie! – rzucił, gwałtownie się cofając. – Przepraszam.

– Nie ma sprawy – odparłam. Zerknęłam na dwie niewielkie plamki krwi na moim podkoszulku z Orłami z Surrey. – Ten ciuch nie jest żadnym rodzinnym skarbem.

Pochylił się. Usta miał teraz rozkosznie blisko mojego ucha.

– Będziesz chciała to namoczyć – wyszeptał. Jego oddech sprawił, że wzdłuż kręgosłupa przebiegł mi dreszcz. – I wyprać w ciepłej wodzie.

– W zimnej wodzie! W ogóle mnie nie słuchasz!

Wyślizgnęłam się z jego objęć, choć chętnie pozostałabym w nich dłużej. Moi rodzice nie mieli nic przeciwko temu, aby podczas ich nieobecności Carter odwiedzał mnie w domu. Ale tylko dlatego, że ufali, iż nie będziemy się migdalić w kuchni całymi godzinami.

– Przyswoiłem już zasób wiedzy na ten dzień – odezwał się. – Sprowadza się do tego, że oszuści nigdy nie wygrywają.

– Oszuści padają na twarz, aby następnie stoczyć się ze stoku – odparłam. – I kończą ze żwirem wciśniętym w różne egzotyczne miejsca.

Omiotłam go spojrzeniem. Na jego nowych tenisówkach widniały ciemne ślady. Kolana miał podrapane, szorty ubłocone, koszulę poplamioną i złachmanioną.

– Wiem, nad czym się zastanawiasz – powiedział. – Jak chłopak z kamykami w tyłku może być tak nieodparcie pociągający?

Pokryta letnią opalenizną skóra Cartera lśniła we wpadających przez kuchenne okno promieniach słońca. Podświetlały na złoto jego kręcone blond loczki.

Uśmiechnęłam się do niego, nie chcąc zakłócić tej doskonałej chwili.

– Czeka nas dobry rok – odezwał się.

– Najlepszy – potwierdziłam.

I wierzyłam w to. Miałam chłopaka, który zostanie przewodniczącym samorządu uczniowskiego, doskonałą najlepszą przyjaciółkę i nawet układało mi się z rodzicami. W tym momencie wyglądało na to, że nic nie może potoczyć się źle.

Wyciągnął do mnie dłoń, którą ujęłam. Kiedy przytuliliśmy się do siebie, coś zwróciło moją uwagę. Jakaś zmiana oświetlenia w pokoju.

Uniosłam wzrok. Gwałtownie się cofnęłam, uderzając plecami o lodówkę, jakbym właśnie ujrzała zjawę.

To nie był duch, ale coś zbliżonego.

W przedpokoju stała moja młodsza siostra Kasey, w workowatym czarnym podkoszulku i dresowych spodniach, z długimi włosami splecionymi w warkocz. Jej niegdyś okrągła dziecinna twarzyczka stała się pociągła. Ostre cienie podkreślały kości policzkowe. Pod oczami dawały się dostrzec szarawe półksiężyce.

W czasie krótszym od uderzenia serca przebiegłam przez pokój i na nią wpadłam. Runęłyśmy splecione na podłogę.

– Lexi! – wycharczała. – Zaczekaj!

– Nie ruszaj się – poleciłam, unieruchamiając jej nadgarstki.

– Bądź ostrożna! – ostrzegł mnie Carter, spiesząc w naszą stronę. – Dzwonię po policję!

– LEXI, PRZESTAŃ! – Skrzek Kasey przeciął powietrze i przedarł się przez całe to zamieszanie. W ciszy, która nagle zapadła, zorientowałam się, że wcale się nie szamoce.

– Co tutaj robisz? – zażądałam odpowiedzi. – Nawiałaś z ośrodka?

– Nawiałam? Nie, Lexi – odparła. – Wróciłam do domu. Po prostu wróciłam do domu.

3

MIAŁAM DZIEWIĘĆ NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ.

Rzuciłam bezużyteczną komórkę na sofę.

– Była ustawiona na wibracje.

Mama przyciskała dłonie do czoła, jakby zmagała się z bólem głowy.

– Twój ojciec i ja wyszliśmy na nie dłużej niż dwadzieścia minut. Musieliśmy podpisać dokumenty w szkole.

Jakieś trzydzieści sekund po tym, jak w samoobronie zmusiłam siostrę do uległości, moi rodzice, cali w skowronkach, przekroczyli próg i zastali mnie nadal siedzącą na Kasey. Rozpętało się prawdziwe piekło.

Próbowałam przeprosić siostrę, ale zaszyła się w swoim pokoju.

– Ale tak szczerze – powiedziałam. – Od dziesięciu miesięcy przebywała w Harmony Valley. I nie mieliście pojęcia, że wypiszą ją trzy tygodnie wcześniej?

Mama uniosła dłonie i wzruszyła ramionami.

– Kochanie, nie mieliśmy pewności. Nie chciałam robić ci płonnej nadziei.

– Nadziei – powtórzyłam.

Mama zadrżała, słysząc mój beznamiętny ton.

– Alexis… jesteś z tego powodu zadowolona, prawda? Nie z… tej twojej szarży, ale z powrotu Kasey do domu?

Żadnej z nas nie umknęła poprzedzająca moją odpowiedź chwila ciszy.

– Oczywiście – odparłam. – Mamo, zaskoczyła mnie. Wróciłam z wyprawy z Carterem i byłam pewna, że dom jest pusty. A tu nagle wpada ona, cała w stylu „och, hej, pamiętasz mnie, swoją siostrę ze szpitala psychiatrycznego?”. Myślałam, że z niego nawiała.

Mama przejrzała trzymane w dłoni papiery. Te pozorowane ruchy zdradzały, jak bardzo się denerwowała.

– Bardzo pragnę, by wszystko jej się ułożyło. Chciałabym, żeby znalazła przyjaciół i radziła sobie w szkole, i… Co będzie, jeśli sobie nie poradzi?

– Nie martw się – odpowiedziałam. – Da sobie radę.

Powrót Kasey do domu oznaczał, że pójdzie do liceum Surrey High. Spędziłam w nim dwa lata, zyskując, a następnie tracąc różnorakich sprzymierzeńców oraz wrogów.

Nie będzie po prostu świeżakiem. Będzie młodszą siostrą Alexis Warren.

A to oznaczało, że do mnie należy upewnienie się, że nie skończy się to dla niej katastrofą.

Choć mama nie próbowała wcale sprawić, bym czuła się odpowiedzialna za Kasey, obie wiedziałyśmy, że poprzedzi ją moja reputacja. Złagodniałam znacznie, ale mimo to wielu w szkole nadal postrzegało mnie wyłącznie jako zbuntowaną punkówę, którą kiedyś byłam.

Cyrus Davenport należał do takich osób.

– Och – zwrócił się do mnie drwiąco ponad tacką serowych koreczków, spoczywającą na stoliku z przekąskami. – Alexis. Nie wiedziałem, że Cecilia cię zaprosiła.

– Hej, Cyrusie – odparłam. – Jak ci się podoba na uniwersytecie stanowym?

– Zakładałem, że do tej pory skończysz już w poprawczaku – powiedział, wydymając wargi i odwracając się.

– W porządku… Ja także się cieszę, że cię widzę. – Powiedziałam to do powietrza w miejscu, w którym jeszcze przed chwilą stał. Szmer zlewających się głosów uczestników imprezki u Davenportów z okazji pierwszego tygodnia szkoły zdawał się mnie otaczać.

– Zatem Cyrus nadal lubi teatralne gesty – skomentowała Megan, pojawiając się u mego boku. – Fajnie jest zobaczyć, że studia nie zawsze zmieniają ludzi.

Kasey stała mniej więcej metr dalej. Ściskała w dłoni butelkę wody niczym koło ratunkowe. Miała na sobie sztywne, zupełnie nowe dżinsy oraz pożyczoną od mamy bluzkę. Złota i bawełniana, nadawała jej wygląd czterdziestolatki.

– Dlaczego ten chłopak cię nienawidzi?

Carter objął mnie w pasie.

– Sam jestem ciekawy.

– Niechęć Cyrusa pochodzi z czasów, kiedy Alexis była niegrzeczna – wyjaśniła Megan. – Jestem pewna, że ta opowieść was znudzi.

Carter pochylił podbródek. Uśmiech błąkał mu się na ustach.

– Co zrobiłaś, potworze?

Spojrzałam na moją siostrę, której oczy miały wielkość ćwierćdolarówek. Nie byłam pewna, czy chcę, by usłyszała tę historię.

– Cóż… Przed dwoma laty – ty uczęszczałeś jeszcze wówczas do Wszystkich Świętych, Carterze – przechodziłam przez jeden z moich… etapów. Włamałam się na stronę kółka teatralnego. Zmieniłam kilka decyzji dotyczących obsady Dźwięków muzyki. Wiecie, ich hasło brzmiało „hasło”. Sami się o to prosili.

– I Cyrus dostał rolę…

– …Fräulein Marii – uzupełniła Megan.

– Okazała się jedyną rolą, której zawsze pragnął – dopowiedziałam. – Od tamtego czasu mnie nienawidzi.

Carter przyciągnął mnie bliżej.

– Wiesz, czego ja zawsze pragnąłem? Dojrzałej dziewczyny.

– Ach – odparłam. – A ja zawsze chciałam obiektyw do makrofotografii o ogniskowej od siedemdziesięciu do trzystu milimetrów.

Spojrzał mi w oczy.

Byliśmy parą od niemal pięciu miesięcy, od kwietniowego balu, w którego noc wyznaliśmy sobie uczucia. Lecz kiedy spoglądał na mnie w ten sposób, w moim żołądku nadal kotłował się rój motylków. Ujął moje dłonie i poczułam się tak, jakbyśmy znaleźli się w niewielkim własnym świecie, gdzie w zasięgu wzroku nie było ani jednego rozzłoszczonego aktora.

– Wasze zaloty przyprawiają mnie o mdłości. Zamierzam wmieszać się w tłum. – Megan potrząsnęła sięgającymi ramion ciemnymi włosami. Przeczesała wzrokiem ciżbę gości. – Chcesz mi dotrzymać towarzystwa, Kasey?

– Co? – zapytała moja siostra, dławiąc się łykiem wody. – Nie, dziękuję.

– Tak, chcesz – odparła Megan, odciągając Kasey. – Ponieważ alternatywę stanowi pozostanie tu z Edwardem i Bellą.

Kiedy zostaliśmy sami, Carter spochmurniał zatroskany.

– Wszystko z nią w porządku?

Pokiwałam głową.

– Nadal wzdryga się za każdym razem, gdy wchodzę do pokoju. Ale przyjęła moje przeprosiny.

Dłoń Cartera spoczywała nisko na moich plecach, jakby chciał mnie podeprzeć.

– Jestem zaskoczony, że przyszła.

– Ja także.

Tak po prawdzie, zaprosiłam Kasey tylko dlatego, że byłam pewna, iż odmówi.

Ale nieoczekiwanie przyjęła zaproszenie. Tym samym celem wieczoru, zamiast dobrej rozrywki, stało się raczej upewnienie się, iż nie przydarzy jej się żadna katastrofa.

Zaczynało mnie dręczyć przeczucie, że od teraz bawienie się dobrze okaże się znacznie bardziej skomplikowane.

Impreza pomału zwalniała tempo. Carter ugrzązł w rozmowie o wyborach do samorządu uczniowskiego, a ja ruszyłam poszukać Megan. Znalazłam ją w kuchni – samą.

Poklepałam ją po ramieniu.

– Gdzie moja siostra?

– Och, nie jestem pewna – odparła Megan, jakby to była błahostka.

Rozejrzałam się wokół, czując narastającą panikę.

– Lex – powiedziała Megan, kładąc dłoń na moim ramieniu. – Ona nie jest dwulatką, która zgubiła się w Disneylandzie.

– Ale nigdy wcześniej nie uczestniczyła w takiej imprezie. – Znałam tu większość dzieciaków, lecz nie wszystkich. Kilkoro z obecnych było już w koledżu. A jeśli ktoś wciśnie jej zaprawionego drinka? Zwabi ją daleko od tłumu?

Widząc moją minę, Megan ustąpiła.

– W porządku – rzekła. – Rozpocznijmy operację Odnaleźć Kasey.

Przemierzyłyśmy dom, kończąc poszukiwania w przedpokoju za frontowym wejściem, naprzeciwko zamkniętych drzwi do sypialni. Ktoś niedbale przykleił na nich karteczkę z napisem: TU ZOSTAW BAGAŻ.

– Sprawdź ten pokój – powiedziała Megan. – Ja zajrzę do garażu. Wydaje mi się, że ktoś tam jest.

Otworzyłam drzwi.

– Kasey?

Żadnej odpowiedzi.

W pokoju panowała ciemność, ale ktoś tu był. Trójka dziewcząt, z których żadna nie miała spiętych w kucyk złotych włosów jak moja siostra, siedziała na podłodze pośród rozstawionych wokół świec o drżących płomieniach. Puls przyspieszył mi na ten widok – my, Warrenowie, nie przepadamy za dekoracyjnymi płomieniami (ani też za jakimikolwiek innymi). Przyglądanie się, jak twój dom płonie, aż pozostaje z niego kupa popiołów, odbiera im większość uroku.

Na podłodze między siedzącymi leżała tabliczka Ouija.

– Wiecie, że to nie jest zabawka? – usiłowałam nadać słowom możliwie lekki ton.

– Och, doprawdy? – odpowiedział znajomy głos. – A jednak kupiłam ją w sklepie z zabawkami.

Kiedy moje oczy przywykły już do półmroku, dostrzegłam Lydię Small siedzącą pośród zebranych. Długie, ufarbowane na czarno włosy upięła w sposób celowo niedbały, a nowy kolczyk w brwi lśnił w świetle świec. Jej opuszki spoczywały na planszy. Muskały niewielki drewniany wskaźnik. Palce obu towarzyszących jej dziewczyn spoczywały obok palców Lydii.

Lydia i ja przyjaźniłyśmy się przez pierwszy rok ogólniaka i część drugiego. Ostatnio nasze relacje stały się jednak dość napięte. Nie potrafiła pogodzić się z tym, że wolałam trzymać się z innymi zamiast z nią i resztą pretensjonalnego, ubranego na czarno Szwadronu Zagłady. Ja z kolei nie mogłam znieść tego, jak niemożliwie potrafiła być irytująca.

– Pospiesz się, duchu przemawiający przez tabliczkę Ouija – rzekła, modulując głos. – Powiedz nam coś ciekawego, zanim to strachajło Alexis ucieknie.

Jej towarzyszki zachichotały. Stałam oparta plecami o ścianę.

– Co to było? – odezwała się Lydia. Udała, że przykłada ucho do tabliczki. – Co powiedziałeś? – Uniosła wzrok. – Duch chce wiedzieć, czy zawsze byłaś nudna, czy też stałaś się taka, od kiedy zadajesz się z klonami. Czekaj, odpowiem mu.

Westchnęłam.

– Dorośnij, Lydio.

Nachyliła się nad tabliczką.

– Odpowiedź B – rzuciła. – Klony.

– Och, tak – odparłam. – Powinnam bardziej się starać być niepowtarzalna… taka jak ty i pozostałe pięćdziesiąt osób w szkole, które wyglądają dokładnie tak samo.

Drzwi uchyliły się, wpuszczając do pokoju smugę światła.

– Lexi? – zapytała moja siostra. Przesunęła dłonią po ścianie i pstryknęła włącznikiem światła, oślepiając nas wszystkie. Siedzące na podłodze dziewczyny wyraziły swój protest pomrukami.

Światło ponownie zgasło. Kasey weszła do pokoju, za plecami mając Megan.

– Co to ma być, spotkanie anonimowych frajerów? Potraficie zupełnie popsuć nastrój – powiedziała Lydia, podnosząc się na nogi. – Zamierzam poszukać jakiejś przekąski. – Jej totumfackie podążyły za nią.

Kasey stała w bezruchu. Wbijała spojrzenie w tabliczkę Ouija. Po chwili jej ciałem wstrząsnął lekki dreszcz i uniosła wzrok.

– Megan powiedziała, że mnie szukałaś.

– Tak – odparłam. – Chciałam się upewnić, że sobie radzisz.

– Radzę sobie – odpowiedziała. – Po prostu jestem zmęczona.

Uklękłam, chwyciłam świecę i ją zdmuchnęłam, sięgając równocześnie po kolejną.

– Nie wierzę, że wyszły, zostawiając je zapalone.

– Um… Lexi? Chyba powinnaś… to zobaczyć…

Kiedy ja skupiałam się na świecach, Kasey nie odrywała wzroku od tabliczki.

Przesunęłam spojrzenie i zamarłam.

Wskaźnik się poruszał.

Chrobocząc cicho, ślizgał się po planszy i wskazywał literę po literze.

Megan wstrzymała oddech. Oparła dłoń na moim ramieniu i nachyliła się, aby spojrzeć z bliska.

– Dotąd wskazał U-W – wyszeptała Kasey.

Choć zdawał się poruszać jedynie nieznacznie, bez wątpienia wskazywał litery.

A-Ż-A-J

– Zrobi się – powiedziałam, zastanawiając się, jak sprawić, aby nasza trójka znalazła się najdalej od tabliczki i wskaźnika, jak to tylko możliwe, w jak najkrótszym czasie. – Chodźmy stąd, dziewczyny.

– Nie, Lexi, zaczekaj – odrzekła Megan, łapiąc mnie za nogawkę dżinsów.

Uklękła na podłodze.

Kasey stała z dłońmi płasko przyciśniętymi do tapety w kwiatki.

– To nie moja wina – wyszeptała. – Ja tego nie zrobiłam.

– Wiem, Kase. Wszystko w porządku. Zabierajmy się stąd, Megan – powiedziałam, spoglądając znacząco na siostrę. – Chodźmy.

– Cii – odpowiedziała Megan, nie odrywając spojrzenia od tabliczki. – Uważać? Dlaczego? Kim jesteś?

Wskaźnik drgnął i ponownie zaczął się poruszać. Megan złapała bloczek karteczek oraz krótki drewniany ołówek, spoczywające w otwartym pudełku, i zapisała wskazane litery.

Pomimo chęci, aby się stąd zmyć, obserwowałam, jak ołówek przesuwał się po karteczce.

E-L-S-P-E-T-H

Dość tego. Próbowałam pociągnąć Megan w stronę drzwi, ale ona z płonącymi oczami pochyliła się nad wskaźnikiem. Dekolt jej bluzeczki znalazł się tuż nad tabliczką. Przed oczami przemknęła mi wizja, jak coś stamtąd sięga i ją łapie.

– Elspeth? – zapytała – Dlaczego musimy uważać?

E-X-A-N-I-M-U

Gwałtownie plasnęłam w tabliczkę rozpostartą dłonią i unieruchomiłam wskaźnik. Drżał pod moimi palcami, usiłując się wyswobodzić. Odwróciłam wzrok i napotkałam oburzone spojrzenie Megan.

– Rozmawiałyśmy o podobnych rzeczach – powiedziałam. – O nierobieniu ich, pamiętasz?

– To może być coś ważnego, Lex – odparła Megan. – Ona usiłuje nam coś powiedzieć.

– Nawet nie wiemy, kim ona jest! – zaprotestowałam, ale zanim zdążyłyśmy wplątać się w ostrą dyskusję, drzwi otworzyły się gwałtownie.

Lydia i jej totumfackie wróciły. Czuć je było papierosowym dymem.

– Och, łał – odezwała się jedna z dziewczyn. – Ciemno tu.

Jednak moje oczy zdążyły dostosować się do półmroku i widziałam wszystko dokładnie.

I zobaczyłam to:

Wskaźnik zaczął się kręcić wokół własnej osi, coraz szybciej i szybciej, aż w końcu wirował niczym bączek.

W tym samym momencie, w którym Lydia włączyła światło, machnęłam dłonią na odlew i wskaźnik poszybował przez pokój. Zaklekotał, uderzając o ścianę.

– Co ty wyprawiasz? – zaprotestowała Lydia. – To nie należy do ciebie!

– Uspokój się – odpowiedziałam, czując ulgę, że nikt inny nie zauważył wirowania.

– Zdmuchnęły nasze świece! – zrzędziła jedna z dziewczyn. – To do bani.

– Alexis zasadniczo jest do bani – stwierdziła Lydia. Spojrzała na Megan, która nadal ściskała w dłoni bloczek oraz ołówek. – To także należy do mnie!

– Zbierajmy się stąd – powiedziałam z dłonią na ramieniu Kasey.

Zmierzałyśmy już do drzwi, kiedy Lydia zawołała za mną:

– Hej! – Wpatrywała się w bloczek, który Megan wcisnęła jej w dłoń. Uniosła wzrok i spojrzała na nas, na wpół pytająco, na wpół oskarżycielsko. – Elspeth? Dlaczego to zapisałyście?

– Bez powodu – odparłam. – To nic ważnego.

– O co chodzi, Lydio, czyżbyś się baałaaaaaaa? – zapytała jedna z dziewcząt.

Lydia zmarszczyła brwi.

– Zamknij się. Mam zamiar zwrócić tę głupią grę. Zamierzam odzyskać pieniądze.

– Nici z tego – stwierdziła druga z dziewczyn, chichocząc. – Zobacz, ten kawałek wpadł do świeczki i się stopił.

– Przykro nam, Elspeth! – zatrajkotała pierwsza dziewczyna i wraz z koleżanką zaczęły rechotać.

Czułam, jak płonące spojrzenie Lydii wbija mi się w plecy, kiedy zamykałam za nami drzwi.

Megan zerknęła na swój telefon.

– Muszę być w domu o dziesiątej trzydzieści. Zostajecie, czy chcecie, żebym was podrzuciła?

Ostatnią rzeczą, na jaką miałam ochotę, było tu zostać. Odnalazłam Cartera u końca korytarza, nadal w otoczeniu kujonów. Dosłyszałam takie zwroty, jak „udzielenie pomocy” i „świadomość społeczna”. Przerwał jednak konwersację, by mnie do siebie przyciągnąć.

– Co jest grane? – zapytał.

– Megan odwiezie nas do domu – poinformowałam go. – Kasey czuje się zmęczona.

Zmarszczył brwi.

– Mogę się teraz zmyć, jeżeli mnie potrzebujecie.

– Nie, o nas się nie martw – odparłam. – Zostań. Trochę pobajeruj i zdobądź kilka głosów.

Megan wbijała spojrzenie w drogę, w zamyśleniu przekrzywiając głowę.

– Czy sądzisz, że Elspeth…

– Megan, przestań. – Napiętym tonem usiłowałam przypomnieć jej, że Kasey siedzi z tyłu. – Poważnie.

– Co? – odparła, zatrzymując się przed znakiem stopu. – Duchy są wszędzie. Wiesz o tym równie dobrze jak ja. Kasey także to wie.

– Ale nie musimy się z nimi zaprzyjaźniać! – rzuciłam. – Reguła numer jeden: „Nie kumpluj się z duchami”.

– Ale ona wydawała się miła.

– Dokładnie to samo – dobiegł nas z tylnego siedzenia zmęczony głos Kasey – myślałam o Sarze.

Megan i ja zamilkłyśmy zaskoczone. Nigdy nie słyszałam, żeby Kasey wspominała Sarę – złego ducha, który opętał ją w październiku zeszłego roku, trzynaście lat po tym, jak zamordował mamę Megan.

– Dzięki, Kasey. Widzisz? – zwróciłam się do Megan. – Kasey sądziła, że Sara jest miła. I zobacz, dokąd ją to zaprowadziło. Chcesz spędzić rok w szpitalu psychiatrycznym?

4

ODWRÓCIŁAM SIĘ OD WYCISZONEGO TELEWIZORA I WBIŁAM wzrok w sufit. Poświata ekranu, niczym płomień ogniska, rozświetlała pokój tęczą barw.

I wtedy to usłyszałam…

Z korytarza dobiegł mnie odgłos kroków.

Zamarłam. Skupiłam się, nasłuchując kolejnego dźwięku. Błyskający ekran telewizyjny znajdował się gdzieś na granicy mojej świadomości. Miałam wrażenie, że patrzę, nasłuchuję i oddycham nastawionymi uszami.

Następne szurnięcie.

Poderwałam się na nogi. Znalazłam się przy wyjściu z korytarza tak szybko, że zakręciło mi się w głowie. Zacisnęłam dłoń w pięść.

Kasey stała w doskonałym bezruchu w połowie przedpokoju. Pochylała się w stronę drzwi do sypialni rodziców. Długa koszula nocna o staromodnym kroju zakrywała ją aż po kostki. Na materiale nadal dawało się dostrzec ślady zagięć, efekt tego, że świąteczny prezent przeleżał zapakowany osiem miesięcy.

Widziałam ją taką już wcześniej. Cichą. Czekającą. Knującą.

Przeciwko naszym rodzicom. Przeciwko mnie.

Powoli, z wahaniem uniosła dłoń.

– Kasey! – zawołałam.

Podskoczyła, a potem zgięła się wpół, przyciskając ręce do piersi.

– Boże, Alexis! – syknęła. – Wystraszyłaś mnie niemal na śmierć!

Nie zbliżałam się do niej.

– Dlaczego nie jesteś w łóżku?

– Szłam do łazienki – wyjaśniła. – A dlaczego ty nie jesteś w łóżku? Jest pierwsza w nocy.

Wzruszyłam ramionami.

– Nie mogłam zasnąć.

– Zatem bawisz się w ochroniarza? Sądzisz, że chcę wszystkich zamordować?

– Nie, oczywiście, że nie – zaprzeczyłam. Choć z drugiej strony… Hmm. Może to właśnie robiłam.

Kasey sięgnęła do klamki w drzwiach od sypialni rodziców.

– Czekaj – powstrzymałam ją.

– Muszę zrobić siusiu, Lexi – powiedziała. – Czy naprawdę chcesz analizować każdy szczegół wszystkiego, co robię?

– Nie próbuję poddawać cię analizie – odparłam. – Usiłuję powstrzymać cię przed nasikaniem na dywan mamy i taty. – Wskazałam drzwi po mojej prawej stronie. – Łazienka.

Jej ramiona oklapły.

– W tym miejscu wszystko wydaje się jednakowe.

– Przyzwyczaisz się.

Wróciłam na kanapę z poczuciem, że jestem taka szlachetna, ponieważ nie wytknęłam siostrze, że – koniec końców – to z jej winy musieliśmy przeprowadzić się do Silver Sage Acres.

Minutę później Kasey wmaszerowała do pokoju i opadła na sofę. Skrzyżowała ramiona na piersi.

– Dlaczego nie ma dźwięku?

Wzruszyłam ramionami. Wpatrywałyśmy się w niemą reklamę stylizowaną na krótki dokument.

Kiedy głowa zaczęła mi się kiwać, Kasey przerwała ciszę:

– Co powiesz na to, żebyśmy jutro zerwały się z lekcji?

– Przestałam już wagarować – odpowiedziałam. – Poza tym wszyscy wiedzą, że nie opuszcza się pierwszego dnia szkoły.

Podciągnęła kolana i się skuliła.

– Może, zanim zegar wybije ósmą rano, zdążę jeszcze złapać ospę wietrzną.

– Wszystko będzie dobrze – odpowiedziałam, usiłując nie myśleć o milionie rzeczy, które mogły potoczyć się źle. – Pomogę ci.

– Żałuję, że straciłam cały pierwszy tydzień. Teraz już wszyscy się znają. A ja jeszcze nie mam nawet planu zajęć. – Pobladła, a może to jedynie niebieska poświata telewizora sprawiła, że tak mi się wydało. – Nie mam pojęcia, gdzie co jest.

– Mama może podrzucić cię nieco wcześniej – powiedziałam. – Ktoś cię oprowadzi, wskaże sale, w których będziesz miała zajęcia.

Kasey zacisnęła usta i spojrzała na mnie wielkimi niebieskimi oczami. Skuliła się w kłębek, podkurczyła nawet palce u stóp.

– Lexi? Czy mogłabym… pojechać z tobą?

Przez cały weekend czekałam, aż jakaś część osobowości mojej siostry utoruje sobie drogę na zewnątrz tej dziwnej i kruchej skorupy. I teraz, zadając to jedno pytanie, po raz pierwszy na powrót była sobą – dawną, przymilną Kasey. Rodzice przezywali ją niegdyś Złotoustą. Tata powtarzał często, że mogłaby wcisnąć miotłę sprzedawcy odkurzaczy.

Nawet jeśli to potrzebująca strona jej osobowości powróciła pierwsza, to był to jednak przebłysk Kasey.

Prawdziwej Kasey.

Pierwszy przebłysk, który widziałam od bardzo, bardzo długiego czasu.

Megan nawet nie mrugnęła, kiedy następnego ranka ujrzała moją siostrę stojącą obok mnie w korytarzu.

– Cześć dziewczyny. Gotowe?

Kiedy wszystkie zapięłyśmy już pasy, Kasey wyglądała niczym skazaniec prowadzony na miejsce kaźni.

– Zdenerwowanie w takiej sytuacji to nic niezwykłego – powiedziała Megan, spoglądając na nią we wstecznym lusterku. – Poradzisz sobie.

– Nie denerwuję się – zaprzeczyła Kasey, ale zdradził ją drżący głos.

Wygramolenie się z tylnego siedzenia, z powodu jej krótkiej i obcisłej dżinsowej spódniczki, wymagało niemałych akrobacji. Kiedy stała już bezpiecznie na ziemi i ryzyko, że zgromadzonej na parkingu młodzieży mignie jej bielizna, minęło, ruszyłam wraz z Megan ku podwojom budynku.

Po przejściu około dziesięciu metrów ogarnęło mnie nieodparte wrażenie, że nikt za nami nie idzie. No jasne, Kasey sterczała jak wmurowana przy samochodzie. Spoglądała na drogę w takiej pozie, jakby zaraz miała poderwać się do biegu.

– Um – odezwałam się do Megan. – Wydaje mi się, że lepiej będzie, jeśli dotrzymam towarzystwa siostrze.

Osłoniła dłonią oczy i się obejrzała.

– Na to wygląda – odparła. – Do zobaczenia na chemii.

Zbliżyłam się do Kasey, która przyciskała do piersi szkolny plecaczek niczym tarczę.

– Kasey – zwróciłam się do niej. – Musisz tam wejść. Inaczej to się nie liczy jako pójście do szkoły.

– Zmieniłam zdanie – odpowiedziała tonem o oktawę wyższym niż zazwyczaj. – Nie chcę tutaj być.

– Całe szczęście, że nikt nie pytał cię o zdanie. – Popchnęłam ją delikatnie.

Kiedy maszerowałyśmy w kierunku budynku, dostrzegłam grupkę znajomych osób. Jednak Kasey zdawała się nie rozpoznawać nikogo z nich. Nawet dzieciaków, z którymi przez lata chodziła do szkoły. One także nie zachowywały się tak, jakby ją znały. Może jej pokolenie ma krótszą pamięć niż moje. Winię za to ich uzależnienie od wiadomości tekstowych.

Kasey nie potrafiła powstrzymać się od gapienia się na dzieciaki pozbijane w szczęśliwe, żywiołowe grupki. Stopniowo zwolniła. Zatrzymała się pośrodku korytarza.

Uniosłam brwi i czekałam.

Nabrała tchu i przytrzymała powietrze w płucach. Jej pierś uniosła się i nie opadła.

– Nie mam szafki.

– Przydzielą ci – powiedziałam. – Dadzą ci nawet kłódkę.

– W pobliżu twojej?

– Nie. W pobliżu sal, w których masz zajęcia.

Kasey zaczęła obgryzać paznokcie. Dlaczego wyglądała tak dziecinnie? Miała czternaście lat, była tylko o dwa lata młodsza ode mnie.

– Posłuchaj. – Odsunęłam palce siostry od jej ust. – Wszystko się ułoży. Pomogę ci. Mogę pokazać ci, gdzie…

– Przestań traktować mnie jak dziecko! – rzuciła, gwałtownie się ode mnie odsuwając.

Gapie spojrzeli na nas z zaciekawieniem. Kasey była ładna, a być może piękna, nawet z pospiesznie spiętymi w kucyk włosami, w swojej dżinsowej spódniczce, podkoszulku z myszką Minnie i w sportowych conversach na nogach.

Ściszyłam głos.

– Kasey, to tylko ogólniak. Jeśli ja sobie poradziłam, ty także dasz radę.

Ruszyła noga za nogą, jak gdyby jej tenisówki były z ołowiu, i podjęłyśmy nasz marsz. Kiedy zbliżyłyśmy się do sekretariatu, wskazałam jej kierunek i pochyliłam się, by ją uścisnąć.

Szarpnęła się do tyłu.

– W porządku – powiedziałam, cofając się o krok. – Zatem dobrego dnia.

– Nie, zaczekaj, nie chciałam… – Bezradnie zatrzepotała dłońmi. – W Harmony Valley nie wolno nam było się dotykać.

– Cóż, a to niespodzianka, Toto – odpowiedziałam, nadal zraniona. – Nie jesteś już w Kansas.

– Niezły aparat – zagaiła dziewczyna. – Ile megapikseli? Mój ma dwanaście i jedną dziesiątą.

– Och, nie jest cyfrowy – odparłam. – Fotografuję na filmie.

Zamrugała.

– Ale ile to megapikseli?

Nacisnęła przycisk i otworzyła się lampa błyskowa, co ją przestraszyło. Dwunastomegapikselowa bestia wylądowała na trawie.

Przyglądałam się, jak oczyszcza z mokrych źdźbeł każdą część urządzenia poza soczewką. Kiedy skończyła, uniosła wzrok, nadal czekając na odpowiedź.

– Um… dziewięć i siedem dziesiątych? – powiedziałam.

– Fajnie. – Uśmiechnęła się. – Chodźmy do biblioteki. Lubię tamtejsze cegły.

Bez słowa protestu ruszyłam za nią.

Podczas jednej z licznych rozmów telefonicznych przeprowadzanych latem przez moich rodziców ze szkolnym doradcą, których tematem była Kasey, wymknęła im się informacja o moich zainteresowaniach fotograficznych. To sprawiło, że urzędas wspomniał o szkolnym kursie fotografiki. Owa wzmianka z kolei spowodowała to, że mama z tatą zaczęli mi wiercić dziurę w brzuchu, abym zapisała się na te zajęcia.

Uległam – po części, aby ich uszczęśliwić, a po części wiedziona ciekawością.

Co okazało się kolosalnym błędem.

Tego dnia przydzielono mi do pary starszą ode mnie dziewczynę, Daffodil, Delilah czy jakoś tak. Wysłano nas z zadaniem wykonania zdjęć poza klasą. Jakby nie dość było tego, że w Surrey High nie ma nic wartego uwiecznienia, to jeszcze Daffodil/Delilah nalegała, abyśmy złaziły cały kampus, przyglądając się korze na drzewach, pęknięciom w bruku, a teraz cegłom w bibliotecznym murze.

Zrobiłam cztery zdjęcia. Filmy są drogie.

Za to cyfrowe fotografie nic nie kosztują i Daffodil wprost nie mogła się ich napstrykać. Zmusiła mnie do obejrzenia osiemnastu identycznych zdjęć szyszki, bym mogła jej powiedzieć, które jest najlepsze. Wybrałam losowe ujęcie.

– To także moje ulubione! – wykrzyknęła.

Chciałabym, aby jej entuzjazm mnie oczarował. Ale słowa, które cisnęły mi się na usta, były mocno niecenzuralne. Zamiast nich wybrałam milczenie. Ważyłam za jego zasłoną argumenty, których użyję, żeby wypisać się z tych zajęć.

Kiedy zmieniłyśmy marszrutę i zmierzałyśmy ku cegłom, mój wzrok przyciągnęło coś po przeciwnej stronie dziedzińca: spóźniona uczennica z matką. Mama, młoda i piękna, siedziała na wózku inwalidzkim. Córka była uosobieniem skrępowania. Miała na sobie dżinsowe ogrodniczki zakrywające tanią, połyskliwą, różową bluzkę, pozostałość po jakiejś imprezie tanecznej. Strąki włosów opadały jej wokół twarzy. Nad jednym uchem przypięła sobie olbrzymi sztuczny kwiat słonecznika.

Pomyślałam, że jest coś dziwnego i nienaturalnego w sposobie, w jaki się porusza, dopóki się nie zorientowałam, że podpierała się laską. Prawdziwą, taką, jakich używają starzy ludzie.

Trzasnęłam dziwnej parze kilka zdjęć. Nagle się zorientowałam, że dziewczyna spogląda wprost na mnie. Zarumieniłam się i odwróciłam głowę, z twarzą nadal skrytą za aparatem.

5

TRZECIĄ LEKCJĄ BYŁ NA SZCZĘŚCIE ANGIELSKI Z PANEM O’Brienem, z którym miałam zajęcia w drugiej klasie. Moje różowe włosy i często drażliwe nastawienie uważał za dowód na to, że jestem jedną z tych osób: kapryśnych i kreatywnych. Innymi słowy, na jego zajęciach wiele uchodziło mi na sucho.

Zapytałam belfra, czy mogę wyjść do sekretariatu w związku ze sprawą osobistą. Odparł, że ma nadzieję, iż wszystko u mnie w porządku. Wypisał mi przepustkę.

Kiedy powiedziałam sekretarce, że muszę porozmawiać z panią Ames o moim planie zajęć, rozparła się na krześle. Spojrzała na mnie zza szkieł okularów do czytania. Powiększały jej oczy, których wyraz mówił: „nie wciskaj mi kitu”.

– To szósty dzień szkoły – zwróciła się do mnie. – Wydaje ci się, że dyrektorka nie ma nic lepszego do roboty niż wysłuchiwanie twoich narzekań?

– W porządku, Ivy. – Głosu pani Ames, głębokiego i donośnego w sposób właściwy dla dyrektorów szkoły, nie dało się pomylić z żadnym innym. Dyrektorka pojawiła się w drzwiach. – Mogę poświęcić na to pięć minut. Wejdź, Alexis.

Podczas mojego, nazwijmy to, bardziej „impulsywnego” okresu miejsce na trzeszczącej starej sofie w jej gabinecie zajmowałam mniej więcej raz na tydzień. Teraz awansowałam i wskazała mi krzesło dla gości. Rozejrzawszy się wokół, dostrzegłam nieznaną, zapewne sztuczną roślinę w rogu i nowy dyplom magistra na ścianie.

– Kiedy go pani uzyskała? – zapytałam.

– W czerwcu. – Założyła okulary do czytania. – Dziękuję, że zauważyłaś.

– Proszę bardzo – odparłam. Gapiłyśmy się na siebie nawzajem. Najwyraźniej, pomijając moje nieodpowiednie zachowanie i jego konsekwencje, nie miałyśmy specjalnie o czym rozmawiać.

Po chwili odezwałyśmy się równocześnie.

– Przyszłaś mi na myśl dzisiejszego poranka – powiedziała.

– Muszę się wypisać z zajęć poświęconych fotografii – odezwałam się w tym samym momencie.

Wyprostowała się na krześle.

– A to dlaczego?

Najspokojniej, jak tylko potrafiłam, wyłożyłam w skrócie, czemu nie znoszę tego kursu. Zaczęłam od faktu, że nigdy nie spędzamy czasu w ciemni, ponieważ wszyscy oprócz mnie korz ystają z cyfrówek. Zakończyłam zaś płomienną krytyką ceglanego muru. Pani Ames od czasu do czasu kiwała głową, pozornie gotowa do wysłuchania wszelkich skarg płynących z moich ust.

– Gdyby porastał go mech lub coś podobnego, to inna sprawa – podsumowałam. – Ale spójrzmy prawdzie w oczy. To tylko cegły.

W końcu, wystrzelawszy całą amunicję, zacisnęłam palce na podłokietnikach i czekałam.

Złożyła dłonie i westchnęła. A potem przekrzywiła głowę w lewo, a następnie w prawo, zerkając ukradkiem na coś na biurku.

– Polityka obowiązująca w całym dystrykcie szkolnym – powiedziała – nie zezwala na zmianę obranych zajęć, jeżeli nie pojawią się po temu palące przesłanki. Do tych ostatnich nie zaliczają się zaś opinie uczniów na temat wartości estetycznych materiałów budowlanych.

Kiedy tylko nabrałam haust powietrza, wygłosiłam tyradę:

– Ale, pani Ames, poziom tych lekcji nie odpowiada poziomowi moich umiejętności. Jestem szczerze przekonana, że z każdym dniem, w którym zmuszona jestem uczestniczyć w tym kursie, staję się coraz gorszą fotografką.

Uniosła dłoń.

– W porządku, Alexis. Uspokój się.

– Proszę – jęknęłam. – Nawet nie chciałam się zapisywać na te zajęcia. Mój tata się o nich dowiedział. Wiercił mi dziurę w brzuchu, dopóki…

– Przestań. – Posłała mi ostre spojrzenie. – Zanim mnie zniechęcisz. Twoje argumenty lepiej do mnie trafiały, kiedy nie obwiniałaś innych.

Zamknęłam się. Ale nie na długo.

– Nie ma żadnych szans, by to zmienić?

Nadal wbijała spojrzenie w coś leżącego na blacie.

– Twoja wizyta w moim gabinecie dzisiejszego ranka jest niezwykłym zbiegiem okoliczności – powiedziała, jak gdyby sprawa była już zamknięta i miała przejść do kolejnego tematu.

– Dlaczego? – zapytałam, zaczynając coś podejrzewać.

Podała mi kartkę.

POSZUKUJEMY NASTĘPNEGO POKOLENIA GWIAZD FOTOGRAFII, brzmiał nagłówek. OGŁASZAMY PIERWSZY DOROCZNY KONKURS „MŁODZI WIZJONERZY”.

– To konkurs dla fotografików – poinformowała mnie dyrektorka. – Nagrodą główną jest stypendium i płatny wakacyjny staż.

– Ach. – Usiłowałam oddać jej ulotkę. – Dziękuję, ale to nie dla mnie.

Nie przyjęła jej.

– Nie zamierzasz nawet się zastanowić?

Wzruszyłam ramionami.

– I tak nie mam szans wygrać.

– A to dlaczego?

„Dlatego że nie zamierzam brać w tym udziału, ponieważ mam do roboty lepsze rzeczy, niż współzawodniczyć w jakimś badziewiastym konkursie, otoczona przez nadgorliwych kujonów pragnących uatrakcyjnić swoje podania na studia”, przeleciało mi przez głowę.

Uwagę pani Ames przykuło poprawianie długopisów wetkniętych w kubek, który stał obok telefonu.

– To nie jest tak, że po prostu wysyłasz prace, aby wygrać lub przegrać. To raczej dłuższy proces. Obejmuje rozmowy kwalifikacyjne i spotkania grupowe… ale termin składania aplikacji upływa jutro.

– Konkursy nie są moją mocną stroną – odpowiedziałam, sięgając po torbę.

– To nie jest przekonujący argument. – Jej fotel zaskrzypiał, kiedy obróciła się w stronę komputera. – Ale jak cię znam, Alexis, to żadna suma pieniędzy nie skłoni cię do zrobienia czegoś, na co nie masz ochoty.

– Proszę zaczekać – odezwałam się. – O jakiej sumie mówimy?

Uśmiechnęła się i usiłowała to ukryć, zanim ponownie odwróciła się w moją stronę.

– Wydaje mi się, że stypendium wynosi pięć tysięcy dolarów. Staż jest płatny, to prawdopodobnie płaca minimalna.

– Och – powiedziałam. – Och – powtórzyłam jeszcze raz.

Dobra, zanim nazwiecie mnie sprzedajną, weźcie coś pod uwagę.

Oboje moi rodzice mają przyzwoitą pracę. Jednak nawet uwzględniając nasze ubezpieczenie zdrowotne, podejrzewałam, że musieli wyłożyć sporo grosza na opłacenie pobytu Kasey w Harmony Valley zamiast w państwowym ośrodku. Nie martwiłam się o koledż. Uznałam, że znajdę wakacyjną pracę i zdołam odłożyć wystarczająco wiele, aby się dostać na stanową uczelnię. Przy odrobinie szczęścia załapię się nawet na jedno z tych stypendiów akademickich typu „hej, przynajmniej próbowaliście”.

Ale w tym równaniu była jedna niewielka zmienna.

Chciałam mieć samochód.

Naprawdę, naprawdę, naprawdę pragnęłam posiadać samochód. Pragnęłam bardzo.

I jeśli zdobędę stypendium, to może mama z tatą uszczkną kilka dolców z funduszu przeznaczonego na moją edukację i kupią za nie coś ładnego, na czterech kółkach i z bakiem.

Pani Ames mnie obserwowała.

Przyglądałam się własnym paznokciom.

– Jedynym problemem jest to… że nie jestem pewna, czy znajdę na to wszystko czas – powiedziałam. – Uwzględniając dodatkowe godziny, które zajmują mi te zajęcia z fotografii.

Złożyłam ulotkę na pół i odłożyłam na blat. Usiłowałam przybrać minę zarówno niewinną, jak i przepraszającą.

– No to szkoda – powiedziała miękko.

Uniosłam wzrok i spojrzałam jej w oczy.

– Zdecydowanie nie chciałabym, aby zajęcia fakultatywne kolidowały z twoimi ambicjami.

– Całkowicie się z tym zgadzam – odpowiedziałam cichutko.

– Zatem się rozumiemy? – zapytała.

Bojąc się opuścić oczy, skinęłam głową.

Usiłowała ukryć uśmiech.

– Lepiej wracaj już do klasy.

Wstałam, z wahaniem sięgnęłam po ulotkę i wsunęłam ją do kieszeni torby.

Zanim trzecia lekcja dobiegła końca, dyżurny wpadł do klasy z kartką w dłoni. Wręczył ją panu O’Brienowi, który powiedział:

– Warren. – Machnął świstkiem w moim kierunku. Zabrałam go z jego dłoni i przeczytałam przy belferskim biurku. To była notatka służbowa od szkolnego doradcy: Zmiana w planie zajęć: Alexis Warren zgłosi się do biblioteki, do pani Nagesh.

Pan O’Brien uniósł wzrok.

– Dobre wieści?

Przycisnęłam karteluszek do piersi, jakby był to telegram z wiadomością o żołnierzu wracającym do domu.

– Nawet pan nie wie, jak bardzo.

W Surrey High lunch dla wszystkich roczników serwowany jest o dwóch porach. Megan, Carter i ja jadaliśmy w drugiej turze. Nie byłam pewna, którą wybrała Kasey.

Megan położyła stos podręczników na naszym stoliku i ustawiła się z tacą w kolejce.

Tata zawsze pakował dla mnie lunch – a teraz zapewne robił to także dla Kasey – więc nigdy nie musiałam mierzyć się ze stołówkowym jedzeniem. Mignęła mi blond czupryna i pojawił się Carter z ciemnozielonym metalowym lunchboksem. Pudełko pasowało do mojego fioletowego. Jego mama kupiła je dla nas jako prezenty z okazji powrotu do szkoły. Były firmowane nazwiskiem jakiegoś duńskiego projektanta słynącego z „rzemieślniczej metaloplastyki”. Miałam ochotę poszukać ich w sieci. Przeczuwałam jednak, że może się okazać, iż kosztują po sto dolców za sztukę. Jeśli to by się potwierdziło, już nigdy nie zdołałabym spojrzeć w oczy pani Blume.

– Hej – powiedział Carter, muskając wargami moje czoło. – Jak tam twoja siostra?

– Nie wiem. Nie widziałam jej.

– Cześć wam! – Emily Rosen postawiła swoją tacę naprzeciwko naszych. Jej twarz o kształcie serca rozjaśnił uśmiech. – Szczęśliwego poniedziałku.

– Cześć, Em. – Odwróciłam się do Cartera. – Mam nieśmiałą nadzieję, że jakimś cudem zdobyła przyjaciół lub coś w tym guście.

– Nie zdobyła – zaprzeczył Carter, wygładzając mankiety koszuli i wyjmując kanapkę z pudełka.

Zamrugałam.

– Dlaczego to powiedziałeś?

– Właśnie weszła na stołówkę – odparł. – Samotnie.

– Mogę się przesiąść – zaproponowała Emily, zbierając swoje rzeczy. Gdyby za uprzejmość wręczano nagrody, przyozdobiono by je figurką Emily. Chodziłyśmy razem do szkoły od pierwszej klasy i Emily co roku zgarniała wyróżnienie przyznawane za wzorowe zachowanie. Z ulgą mogę powiedzieć, że zawsze ją lubiłam. Nawet podczas tego krótkiego okresu w drugiej klasie, gdy za cel postawiłam sobie nie lubić nikogo.

Od kiedy w zeszłym roku Megan i ja zaczęłyśmy wspólnie jadać lunch, coś przygnało Emily do naszego stolika. Siedziały przy nim dzieciaki należące do niemal każdej szkolnej kliki. Prawdziwy licealny gulasz.

– Dzięki, ale nie trzeba – powiedziałam. – Dam jej minutę. Jestem pewna, że wokół jest mnóstwo świeżaków, do których może się dosiąść.

Myliłam się jednak. Przy każdym stoliku zdawała się siedzieć zamknięta grupa. I najwyraźniej funkcjonowała niepisana zasada zabraniająca przysiadania się do nieznajomych. Kasey była niczym szczur w labiryncie, w którym wszystkie korytarze są zablokowane. A my byliśmy naukowcami przyglądającymi się temu z góry.

Co gorsza, wyglądało na to, że wieść o tym, iż moja siostra spędziła ostatni rok w zakładzie psychiatrycznym, zdążyła się już rozejść. Tłum rozstępował się przed nią w ciszy. Dzieciaki milkły, kiedy je mijała. A potem pochylały ku sobie głowy i szepcząc ukradkiem, wbijały spojrzenia w jej plecy.

– Jest mnóstwo miejsca – powiedziała Emily.

– Musi nauczyć się samodzielności, prawda? – rzekłam. – Przetrwają najsilniejsi? Płyń albo się utop?

Carter, który nie odrywał od Kasey oczu, powiedział:

– Utop się.

Kasey znalazła wolny stolik. Było to najgorsze miejsce w całej stołówce. Znajdowało się w pobliżu kubła i cuchnęło śmietnikiem (zwłaszcza podczas drugiej tury). Nie wspominając już o nieustannym zagrożeniu, że ktoś kiepsko wyceluje i jego śmieci skończą w twoim posiłku.

Kasey rozejrzała się nerwowo. Potem otworzyła torebkę z lunchem i wyjęła kanapkę. Skrzywiłam się, kiedy któryś z przechodzących obok starszych chłopaków plasnął o blat stołu otwartą dłonią.

– Wszyscy pozdrawiają królową stolika woźnych! – zakrakał, mijając ją.

Kasey opuściła głowę, ja zaś poczułam, jak moja determinacja słabnie. Całą uwagę skupiłam na jabłku, które chybotało się na blacie, a ja usiłowałam je równo ustawić. Oddech Cartera ogrzał mi małżowinę.

– Jesteś pewna? – zapytał.

Nie, nie byłam pewna. Jak mogłabym być pewna? Żadne z dotychczasowych doświadczeń życiowych nie przygotowało mnie na tę sytuację.

Ale w tym momencie decyzja została podjęta za mnie.

– Lex… – W głosie Cartera zadźwięczała ostrzegawcza nuta. Sprawiła, że natychmiast spojrzałam na Kasey.

Skurczyła się na krześle niczym pacynka, z której nagle wyjęto dłoń.

Nad moją siostrą, z ręką opartą na biodrze, stała Mimi Laird. Znajdowała się za daleko, abym mogła dosłyszeć, co mówiła. Padające słowa najwyraźniej docierały jednak do sąsiednich stolików i przyciągały mnóstwo uwagi.

Poderwałam się na nogi.

– Zaraz wracam.

Mimi Laird była niegdyś najlepszą, a w końcu jedyną przyjaciółką Kasey. Trzymały się razem, dopóki moja siostra, w początkowym stadium opętania przez ducha, nie złamała jej ręki podczas kłótni dotyczącej swych bezcennych lalek.

Ósmą klasę Kasey spędziła w Harmony Valley. Mimi w tym czasie wspięła się na samą górę szkolnej drabiny społecznej. Teraz, choć była świeżakiem, znajdowała się na jej szczycie. Drogie ciuchy, zadbany wygląd i wyniosły styl bycia skutecznie odstręczały od wchodzenia jej w paradę.

Kiedy się zbliżyłam, zdołałam dosłyszeć pojedyncze słowa: „opętana”, „psycholka”, „prześladowczyni”. Widziałam, jak moja siostra niemal się kuli pod naporem perory Mimi. Okupanci pobliskich stolików przyglądali się i słuchali – każde przedstawienie jest tu mile widziane.

Sprawa wymagała delikatnego podejścia. Pepper, starsza siostra Mimi, była ważną figurą w kręgach towarzyskich, w których się obracałam. Nie mogłam usadzić Mimi w stylu, w jakim zrobiłabym to kiedyś. Ale zamierzałam ją powstrzymać, i to w zdecydowany sposób.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki