Sara Craven

Uwieść milionera

Tłumaczenie:

Pola Sobaś-Mikołajczyk

PROLOG

Lipiec

Choć to mieszkanie było mniejsze od poprzedniego, zionęło pustką. Od pustych ścian odbijało się echo, a on czuł się tu obco. Stał w drzwiach do salonu, omiatając wzrokiem kilka mebli przywiezionych w zeszłym tygodniu. Były to dwa miękkie ciemnozielone fotele, pomiędzy którymi stał zrobiony na zamówienie dębowy stolik do kompletu z trzema regałami. Przed kominkiem leżał okrągły kremowy dywan. Niewiele, ale wszystko wybrane wspólnie. Potem mieli to uzupełnić.

Ale tego nie zrobią.

Zacisnął pięści tak mocno, że paznokcie wbiły mu się w skórę. Zajrzał do sypialni, próbując powstrzymać przypływ wspomnień. Sam nie wiedział, po co tu przyszedł. Przecież nie chciał.

Brendan i Grace chcieli, żeby zatrzymał się u nich, ale nie mógł znieść ich współczucia ani zbolałych spojrzeń i tego, że dał się wystrychnąć na dudka. Przypomniał sobie reporterów, którzy na niego napadli, i ciskane w jego stronę pytania. Jutro będzie o nim w gazetach. Pewnie znajdzie się na pierwszych stronach tabloidów.

Miał jednak teraz ważniejsze sprawy niż dbanie o swoją prywatność. I musiał je załatwić. Musiał pozbyć się mebli. Sprzedać dom. To nie będzie trudne. Mógł to ktoś dla niego zrobić w ten sam sposób, w jaki odwołano rezerwację w luksusowym hotelu na Bahamach i czarter jachtu. Ale nikt sobie za niego nie poradzi z jego życiem. To musi zrobić sam.

Odwrócił się na pięcie i poszedł korytarzem do pokoju, który miał się stać jego gabinetem i którego nie chciał pomylić z podobnym pokojem tuż obok, w którym także stało biurko, krzesło, szafka i niszczarka dokumentów. Sięgnął do kieszeni marynarki i wyciągnął pogniecioną kartkę papieru, którą od tamtego ranka miał przez cały czas przy sobie. Nie chciał znów czytać tego listu. Nie musiał. I tak znał go na pamięć. Chciał z tym skończyć tu i teraz. Rozłożył kartkę, położył ją na biurku, wygładził dłonią i wsunął do niszczarki, która popiskując, zmieniła list w wąskie paseczki. Zrobione. Teraz pozostało o tym zapomnieć. To już nie było takie łatwe. Ale jakoś da radę. Musi. Spojrzał na zegarek. Nic go już tu nie trzymało. Czekał na niego pokój w jakimś hotelu, mdły i anonimowy. Nie będzie kolacji dla dwojga z chłodzącym się w lodzie wytrawnym szampanem ani pościeli ozdobionej płatkami róż. Nie zobaczy oczu zasnutych mgłą od rozkoszy ani towarzyszącego im uśmiechu.

Tylko butelka whisky, szklanka i, miejmy nadzieję, zapomnienie.

Przynajmniej do jutra, gdy będzie musiał zacząć życie od nowa.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Zeszłego kwietnia…

– To nieporozumienie. Ktoś tam na mnie czeka.

Caz Brandon usłyszał dziewczęcy głos, w którym brzmiała desperacja, więc odwrócił wzrok od gości, z którymi rozmawiał przy barze, i rzucił okiem w stronę drzwi. Sytuacja lekko go zirytowała; wystarczyło zobaczyć przybyłą, żeby się nią zainteresować.

Dziewczyna miała jakieś dwadzieścia kilka lat, była średniego wzrostu, szczupła i ponadprzeciętnej urody, którą podkreślały spadające na ramiona kasztanowe kręcone włosy. Jak wiele obecnych na przyjęciu kobiet miała na sobie wydekoltowaną małą czarną. Wyróżniało ją wąskie rozcięcie do połowy uda, przez które widać było aksamitną podwiązkę z kryształkami.

Caz musiał przyznać, że był to intrygujący dodatek. I prowokujący wiele domysłów. Chociaż z drugiej strony nie był to ani czas, ani miejsce, żeby sobie na takie domysły pozwalać, skoro właśnie zabawiał pracowników z drugiej półkuli, co miało być wstępem do jutrzejszych rozmów na temat strategii przedsiębiorstwa.

– Niestety, to jest zamknięta impreza, a pani nazwiska nie ma na liście – spokojnie lecz stanowczo poinformował dziewczynę stojący przy wejściu Jeff Stratton.

– Ale mnie zaprosił ten pan. – Wyciągnęła wizytówkę z torebki. – Phil Hanson. Proszę popatrzeć, nawet napisał mi, gdzie i o której mamy się tu spotkać. Proszę go spytać. Na pewno wszystko potwierdzi.

Jeff pokręcił głową.

– Obawiam się, że wśród gości nie ma żadnego pana Hansona. Ktoś mógł z pani zadrwić. Z przykrością muszę panią prosić o opuszczenie tego miejsca.

– On tu na pewno jest. – W jej głosie była już czysta rozpacz. – Mówił, że może mi załatwić pracę w Brandon Organisation. Przyszłam tylko dlatego.

Caz westchnął w duchu. Cały ten incydent powoli zmieniał się z drobnego nieporozumienia w coś, co może zaszkodzić wizerunkowi firmy. Skoro ktoś tę dziewczynę oszukał, posługując się przy tym nazwą Brandon Organisation, nie można przejść obok tego z założonymi rękami. Trzeba coś zrobić, a skoro akurat nie ma w pobliżu Angusa kierującego działem PR, to musi to załatwić osobiście.

Z szerokim uśmiechem przeprosił resztę towarzystwa i poszedł w stronę wejścia.

– Dobry wieczór, pani… – zaczął i znacząco zawiesił głos.

– Desmond – dokończyła, z trudem łapiąc oddech. – Tarn Desmond.

Z bliska wyglądała jeszcze bardziej uroczo. Zielone oczy błyszczały, jakby zaraz miała się rozpłakać. Kremowa cera podkreślała, że dziewczyna rumieni się ze wstydu.

– Mówiła pani, że z kim się miała tu spotkać? Z panem Hansonem? Czy on utrzymywał, że ma jakieś kontakty w Brandon Organisation?

Skinęła głową.

– Powiedział, że pracuje dla Roba Wellingtona z działu HR. I że mnie z nim pozna.

Caz zaklął w duchu. Było coraz gorzej. Dał Jeffowi do zrozumienia, że się tym zajmie.

– Obawiam się, że nie pracuje u nas nikt nazwiskiem Hanson. Jak dobrze go pani zna?

Przygryzła wargę.

– Niezbyt. Kilka dni temu poznaliśmy się na przyjęciu. Trochę rozmawialiśmy i wspomniałam, że szukam pracy. Powiedział, że może mi pomóc, i dał wizytówkę. Robił dobre wrażenie – dodała z wahaniem.

Caz rzucił okiem na wizytówkę. Tani druk z masowej produkcji. Tandetną czcionką przypominającą ręczne pismo napisano na niej „Philip Hanson”, ale nic poza tym. Brak było nawet telefonu komórkowego. Ale datę i miejsce dzisiejszego przyjęcia ktoś wyraźnie wypisał drukowanymi literami na odwrocie.

Prawdopodobnie rzeczywiście doszło do oszustwa, choć trudno zrozumieć jego cel. Ktoś tu zwabił biedną Tarn Desmond.

– Sytuacja jest dość niezręczna, ale nie chcielibyśmy sprawiać pani dodatkowych przykrości. Proszę chwileczkę poczekać, aż wydam odpowiednie dyspozycje. Może się pani czegoś napije?

Przez chwilę się wahała, po czym pokręciła głową.

– Dziękuję, ale może lepiej posłucham pana bramkarza i po prostu sobie pójdę.

Caz pomyślał, że tak będzie rzeczywiście o wiele lepiej, ale nie chciał się z nią jeszcze żegnać.

– Wolałbym, żeby nie odchodziła pani z niczym – wtrącił. – Skoro jest pani zainteresowana pracą w Brandon Organisation, proszę się skontaktować z Robem Wellingtonem zgodnie z obowiązującą procedurą. Może mamy teraz jakieś wakaty – uśmiechnął się do niej, a jednocześnie zauważył, że ta dziewczyna ma bardzo kuszące, pełne usta. – Uprzedzę go, że się pani do niego odezwie – dodał ku swojemu zdziwieniu.

Posłała mu niedowierzające spojrzenie spod długich rzęs. Trudno jej się dziwić, że się obawiała, że znów ktoś chce ją oszukać.

– Jeszcze raz dziękuję – powtórzyła i odwróciła się, a on poczuł jej perfumy. Były delikatne i seksowne. Gdy odchodziła, znów pochwycił wzrokiem ponętne migotanie kryształków na podwiązce.

Wracając do baru, pomyślał, że chciała wywrzeć wrażenie, i to z pewnością jej się udało. Jednak, żeby przekonać do siebie kierownika działu HR, będzie musiała użyć nieco innych argumentów. Rob miał ponad czterdzieści lat, był szczęśliwie żonaty i bardzo odporny na wdzięki innych kobiet, choćby nie wiem jak kuszące.

Jeśli zaś chodziło o Caza, to przy swoich trzydziestu czterech latach bardzo sobie chwalił żywot singla. Teraz zaś musiał przestać myśleć o pannie Desmond i z powrotem zabrać się do roboty. Szybko się jednak przekonał, że nie będzie mu tak łatwo zapomnieć o tej osobie. Tak jak zapach perfum, ślad jej obecności odcisnął się w jego pamięci i trwał w niej jeszcze długo po przyjęciu, gdy mógł już samotnie siedzieć w swoim apartamencie i myśleć o niej w nieskończoność.

Tarn weszła do mieszkania i zamknęła za sobą drzwi. Oparła się o nie, zacisnęła oczy i odczekała, aż wróci jej miarowy oddech. Dopiero wtedy poszła korytarzem do dużego pokoju.

Właścicielka tego mieszkania, Della, siedziała na ziemi pochłonięta malowaniem paznokci u stóp, ale gdy weszła Tarn, spojrzała na nią z lekkim niepokojem.

– Jak poszło?

– Jak z płatka. – Tarn kopnięciem pozbyła się sandałów na obcasie i opadła na krzesło. – Sama nie wierzyłam swojemu szczęściu. Stał przy samym barze. Od razu go zobaczyłam. Nawet nie musiałam walczyć z ochroną. I łyknął całą śpiewkę. Wręcz prosił się o więcej.

Wyjęła i podarła wizytówkę.

– Żegnaj, panie Hanson, mój zmyślony przyjacielu. Przyznam, że bardzo mi pomogłeś. Warto było wydać kilka groszy na druk wizytówki. – Spojrzała na Dellę. – A tobie dziękuję za pożyczenie sukienki i tego pięknego drobiazgu. – Ściągnęła podwiązkę i okręciła ją sobie wokół palca. – Bardzo mi się przydała.

– Hm – Della skrzywiła się. – Pewnie powinnam ci gratulować, ale wciąż mam ochotę krzyczeć: „Nie rób tego, na Boga!” – Zakręciła butelkę z lakierem do paznokci i spojrzała na przyjaciółkę poważnym wzrokiem. – Jeszcze nie jest za późno. Wciąż możesz się wycofać, zanim komuś stanie się krzywda.

– „Zanim komuś stanie się krzywda”? Jak możesz tak mówić? – ostro zareagowała Tarn. – Przecież Evie jest w tamtym strasznym miejscu!

– Chyba źle oceniasz Azyl – delikatnie sprzeciwiła się jej Della. – To jednak świetny ośrodek odwykowy. Do tego bardzo drogi. Dziwi mnie zresztą, że pani Griffiths mogła sobie na niego pozwolić.

– Widocznie muszą też przyjmować z Funduszu Zdrowia. Nie patrz na mnie takim wzrokiem. Zarobiłam na Kameleonie kupę pieniędzy, ale jednak nie tyle, żebym mogła Evie postawić luksusowy odwyk. Wierz mi, że to nie ja za to płacę. – Przeszedł ją dreszcz. – Widziałam, w jakim Evie jest teraz stanie, i obiecałam sobie, że ten gość za to zapłaci, choćby nie wiem ile mnie to miało kosztować.

– Właśnie o tym mówię – nie poddawała się Della. – To ty możesz sobie wyrządzić krzywdę.

– Co masz na myśli?

– To, że kiedy przyjdzie co do czego, może ci być ciężko. Przecież ty wcale nie masz sadystycznych skłonności. W przeciwieństwie do Evie. – Della dała Tarn chwilę na przetrawienie tych słów, po czym drążyła. – Tarn, na miłość boską! Wiem, że jesteś wdzięczna Griffithsom za wszystko, co dla ciebie zrobili, ale dawno im odpłaciłaś z nawiązką zarówno pod względem finansowym, jak i pod każdym innym. Zawsze będziesz przybiegać w podskokach, gdy będą miały jakiś problem? Musisz sobie w końcu powiedzieć „Dość!” i to jest najlepsza chwila. Co z twoją karierą? To, że w pracy jesteś niemal niewidzialna, nie znaczy, że w życiu będzie tak samo.

– Zawsze sobie robię chwilę przerwy pomiędzy projektami. Jak już będzie po wszystkim, spokojnie wrócę do pracy. Zrozum, że zanim umarł wujek Frank, obiecałam mu, że się zaopiekuję ciocią Hazel i Evie, tak jak wujek i ciocia kiedyś zaopiekowali się mną. Mówiłam ci, że zaadoptowali mnie tylko dlatego, że nie mogli mieć dzieci. Kiedy urodziła się Evie, mogli mnie z powrotem odesłać do domu dziecka. Ale tego nie zrobili, choć nie byłam dziewczynką, o jakiej marzyła ciocia Hazel. Pewnie nieźle dałam jej w kość. A po śmierci wujka obie kompletnie się załamały. Straciły grunt pod nogami i potrzebują wsparcia. Nie można ich teraz zostawić.

– Evie chyba liczyła, że to Caz Brandon będzie dla niej wsparciem, ale się przeliczyła. On nie szuka zobowiązań. Wszyscy to wiedzą, chyba że, jak ty, siedzą na za granicą. Ale Evie mieszkała w kraju, więc nie powinna się zdziwić, że nic z tego ślubu nie wyszło. Nie wiem, czy powinnam być adwokatem diabła, ale może… źle zrozumiała jego intencje?

Zapadła cisza, po czym Tarn odezwała się ostro.

– Jeśli rzeczywiście tak było, to Caz wprowadził ją w błąd i to jest niewybaczalne. Del, Evie naprawdę cierpi. Zaufała temu draniowi i wierzyła we wszystko, co jej mówił. Może i jest naiwna, ale dziś z nim rozmawiałam i powiem ci, że to niezły aparat. Wyglądał jak samiec na polowaniu. Nawet zaprosił mnie na drinka!

– Odmówiłaś?

– Oczywiście. Jeszcze na to za wcześnie. Przekona się, jak to jest, gdy nie można bez kogoś żyć, a ten ktoś porzuca cię jak śmiecia.

Della zerwała się na nogi.

– Uważaj na siebie! To, że Caz Brandon lubi flirtować z dziewczynami, a potem je rzucać, nie znaczy, że jest skończonym idiotą. Pamiętaj, że jak siedem lat temu odziedziczył podupadające wydawnictwo, to zmienił je w międzynarodową korporację.

– Nie znaczy to też, że jest przyzwoitym człowiekiem. Ktoś go wreszcie musi nauczyć, że nie można ludzi wykorzystywać, a potem zostawiać na pastwę losu. Ja to zrobię. Dla Evie.

– Poddaję się. Idę sobie zrobić kawę.

Gdy Tarn została sama, usiadła na poduszce i spróbowała się rozluźnić. Wciąż buzowała w niej adrenalina. A to dopiero początek.

Następnym starciem miało być zdobycie pracy w Brandon Organisation. W porównaniu z tym oczarowanie Caza było bułką z masłem.

Wiesz, że dasz radę, bo na mecie majaczy wielka nagroda: całkowite i publiczne upokorzenie Caza Brandona, powiedziała do siebie Tarn.

Pod jej powiekami pojawił się jego wizerunek tak wyraźny, jakby ten człowiek stał tuż obok niej. Wysoki, barczysty i elegancko ubrany. Ciemne włosy zaczesane do tyłu, co pasuje do jego wyraźnie wykrojonych ust i orzechowych oczu o długich rzęsach. Nagle przyszło jej do głowy, że wcale się nie dziwi Evie, że tak za nim szalała. Miał w sobie coś nie do odparcia. Po plecach przebiegł jej dreszcz.

Kiedy zadzwoniła ciocia Hazel, Tarn była w Nowym Jorku.

– Tarn, czy to ty, czy ta koszmarna maszyna?

Od razu się zorientowała, że stało się coś złego. Zresztą jej przybrana matka zazwyczaj nie ucinała sobie z nią pogawędek. A ostatnio już prawie w ogóle nie miała na nie czasu, bo pochłaniały ją przygotowania do ślubu Evie.

– To ja, ciociu. Co się stało?

– Chodzi o Evie. Boże, Tarn… – Słowa więzły jej w gardle. – Moje biedactwo próbowało się zabić. Połknęła mnóstwo tabletek.

Tarn zamarła. Evie bywała przybita, ale próba samobójcza? To się jej nie mieściło w głowie.

– Tarn, słyszałaś, co powiedziałam?

– Tak, ale dlaczego chciała to zrobić? – spytała, ważąc słowa. – Pisała mi, że jest bardzo szczęśliwa.

– Już nie jest. Może już nigdy nie będzie. – Ciocia Hazel zanosiła się od płaczu. – To przez tego faceta, za którego miała wyjść. Zerwał zaręczyny, a ona dostała załamania nerwowego. Zawieźli ją do jakiegoś ośrodka, gdzie nie można jej odwiedzać. Nawet mnie nie wpuścili. Tarn, ja odchodzę od zmysłów. Musisz wrócić do domu. Nie poradzę sobie sama. Też dostanę jakiegoś załamania nerwowego. Musisz się dowiedzieć, co oni jej tam robią. To miejsce nazywa się Azyl. Może tobie coś powiedzą. Ty wiesz, jak z takimi ludźmi rozmawiać.

To ciekawe, bo rozmowy o bliskich, którzy targnęli się na swoje życie, raczej nie należały do specjalności Tarn.

– Nie martw się, ciociu. Przylecę pierwszym samolotem. Nie powinnaś być sama do tego czasu. Czy pani Campbell może z tobą posiedzieć, zanim przylecę?

– Nie ma mowy. Musiałabym jej powiedzieć, co się stało, a nie wolno mi. Nikt poza nami nie wiedział o ślubie. Mieli to utrzymywać w tajemnicy. Gdyby się o tym dowiedziała pani Campbell, pewnie wszystkim by powiedziała, że moją córkę wystawiono do wiatru. Nie zniosłabym tego.

– Ale dlaczego się z tym ukrywali?

– Tak chcieli. Nie zależało im na rozgłosie. – Ciocia Hazel znów się rozpłakała. – Kto mógłby przypuszczać, że to się tak skończy?

Dlaczego prezes Brandon Organisation chciał trzymać w tajemnicy swoje małżeństwo? Chyba że w ogóle go nie planował…

Tarn miała wrażenie, że do miliardera i rekina prasowego znacznie bardziej pasował wielki ślub w opactwie Westminster albo w innym znanym miejscu. Chociaż z drugiej strony trudno powiedzieć, żeby się znała na upodobaniach miliarderów. I wciąż nie wiedziała, co się tak naprawdę stało. Wprawdzie jej przybrana matka znana była ze skłonności do dramatyzowania, ale miała do niego powody. Tarn chodziła w kółko po swoim lofcie, zastanawiając się, co powinna zrobić. Oczywiście poleci jutro do Healthrow, ale musi to też powiedzieć Howardowi, który nie będzie zadowolony, że nie polecą do Florida Keys. Tarn też się nie uśmiechało odwoływanie wycieczki. Z Howardem spotykała się już od dłuższego czasu, ale robiła wszystko, żeby ta znajomość była równie niezobowiązująca i platoniczna, jak wszystkie jej poprzednie. Nie żeby miała ich jakoś szczególnie wiele. Wiedziała jednak, że nie da się takiego stanu rzeczy utrzymywać w nieskończoność. Celem zaproszenia do Florida Keys na pewno było wzajemne zbliżenie, na co Tarn zgadzała się wyłącznie dlatego, że właściwie nie miała powodów do sprzeciwu.

Howard Brenton był redaktorem prowadzącym w Van Hilden International, wydawnictwie publikującym rzekome autobiografie gwiazd pisane między innymi przez Tarn, która jako ghost-writer posługiwała się pseudonimem Kameleon. Tak się poznali.

Miał trzy cechy na „w”, za które ceniło się mężczyzn na Manhattanie, to znaczy miał wyjątkowy dowcip, był wart spojrzenia i był wolny. Tarn lubiła go, choć nie była pewna, czy kiedykolwiek go pokocha. Ale postanowiła dać mu szansę, zanim podejmie decyzję. Bo właściwie na co czekała? Na księcia z bajki, który przyjedzie na białym koniu, jak to się zdarzyło Evie rozpływającej się w każdym liście nad zaletami Caza Brandona? Chyba nie najlepiej na tym wyszła, więc może nie należy wymagać zbyt wiele od losu.

Tarn wciąż nie mogła uwierzyć, że to wszystko tak szybko się skończyło. Ostatnia epistoła od Evie, w której jak zwykle wymieniała niezliczone atuty swojego narzeczonego, przyszła zaledwie tydzień temu. Wynikało z niej, że życie Evie będzie niczym ścieżka usiana różami. Tarn nie wyczuła ani cienia wątpliwości z żadnej strony. Ale, jak widać, coś musiało tam być, jakaś nieuchwytna wskazówka, jakiś trop, dzięki któremu można by się dowiedzieć, co poszło nie tak. Jeśli to tylko istnieje, to Tarn to wyśledzi.

Zarezerwowała lot, zostawiła Howardowi wiadomość w skrzynce głosowej, że chciałaby się z nim spotkać po pracy w jego ulubionym pubie, i usiadła przy biurku. Otwarła szufladę i wyciągnęła z niej listy od Evie. Było ich sporo, a w każdej kopercie kryły się kartki pokryte niekończącymi się opowieściami o randkach z Cazem Brandonem, z którym Eve miała klasyczny romans sekretarki i szefa. Tarn sama nie wiedziała, czemu zachowała te listy. Może dlatego, że myślała, że są dowodem, że marzenia się czasem spełniają? Jeśli tak, to nie mogła się bardziej mylić.

Evie zawsze miała lekkie pióro. Od dzieciństwa zasypywała ją listami i prowadziła pamiętnik. Potem zaczęła też pisać wiersze. Tarn zaparzyła sobie czajnik herbaty, usiadła w swoim ulubionym fotelu z beżowej skóry i zabrała się do lektury.

Mam najwspanialszą pracę na świecie i najwspanialszego szefa – pisała Evie swoim szybkim i niewyraźnym pismem. Jego sekretarka jest na urlopie macierzyńskim, więc, miejmy nadzieję, że będę ją zastępować przez cały ten czas. A potem – kto wie?

Tarn pamiętała, jak się cieszyła, że Evie wreszcie znalazła pracę, którą lubi, i jak ją zaskoczyło, że wszystko, co jej było potrzebne do szczęścia, to przystojny szef.

Następny list był o tym, że wymarzony szef poprosił ją, żeby zrezygnowała z przerwy na lunch, a potem zamówił talerz kanapek, którymi ją poczęstował.

– A co niby miał zrobić? Zjeść je sam na jej oczach? – westchnęła Tarn.

Pytał mnie o różne rzeczy, o moje zainteresowania, plany… Z nikim mi się tak łatwo nie rozmawiało. A kiedy mnie słucha, śmieją mu się oczy.

To akurat Tarn nie dziwiło. Jej też często trudno było się powstrzymywać od śmiechu, gdy słuchała, co Evie wygaduje.

Tarn wygooglowała pana Brandona i musiała przyznać, że miał w sobie to wszystko, o czym pisała Evie, i jeszcze trochę. I pomyśleć, że to bezduszny uwodziciel, który bawił się uczuciami naiwnej dziewczyny!

Tydzień później pan Brandon zmienił się w Caza: Caz zabrał mnie na drinka do fantastycznej knajpy. Pełno tam było gwiazd, a on mnie im przedstawił. Szalałam ze szczęścia.

Naturalnie potem Caz zaprosił ją na kolację do restauracji, którą Evie opisała co do najdrobniejszego szczegółu. Pisała, jak wyglądał wystrój, jaka była obsługa, jak smakowało każde danie i każde zamówione przez nich wino.

Jak dziecko w sklepie z zabawkami, pomyślała Tarn. A zabawek było coraz więcej: kolejne kolacje dla dwojga, wyjścia do teatru, na koncerty, a nawet na premiery kinowe. W końcu nadszedł czas na romantyczny wyjazd na wieś.

Oczywiście nie mogę już dłużej dla Niego pracować. Caz bardzo dba o to, by oddzielać pracę od przyjemności, a jak sam powiedział, ja jestem dla Niego samą przyjemnością. Dlatego przeniesiono mnie do innego działu.

Teraz załatwiamy sprawy związane z moim mieszkaniem, żebyśmy mogli ze sobą być, kiedy tylko zechcemy, bez narażania się na plotki. W końcu wiem, co to znaczy ślubować miłość, wierność i uczciwość małżeńską, bo my z Cazem naprawdę się kochamy, jesteśmy sobie wierni i zawsze jesteśmy wobec siebie uczciwi.

Potem minęło kilka tygodni, w czasie których pewnie stale okazywali sobie miłość, wierność i uczciwość (przed)małżeńską, bo któregoś dnia Evie napisała:

Tarn, zaręczyliśmy się! Caz kupił mi przepiękny diamentowy pierścionek. Pewnie kosztował go fortunę, ale od razu widać, jak bardzo mu na mnie zależy. Żałuję tylko, że nie mogę nosić tego pierścionka do pracy. Trudno mi uwierzyć, że to mnie wybrał. Wcześniej wszystkie jego dziewczyny były sławne i eleganckie. A jednak jakimś cudem to ze mną chce spędzić resztę życia!

Tarn nie widziała wtedy w tym błyskawicznym romansie niczego podejrzanego. Evie była na tyle ładna, że przyciągała spojrzenia, a jej brak ogłady mógł być atutem w oczach kogoś, kto wcześniej stykał się wyłącznie z kobietami silnymi i niezależnymi.

Ma cudowny apartament. Jest ogromny, a z jego okien widać cały Londyn. Ma też wielką kolekcję współczesnego malarstwa. Nawet nie udaję, że coś z niej rozumiem, ale Caz obiecał mi, że po ślubie wszystko mi wytłumaczy.

I ma też najwspanialsze łóżko, jakie widziałam w życiu – no po prostu królewskie. Drażnię się z nim, że kiedyś mu w nim zginę, ale odpowiada, że nie mam się czym martwić, bo choćbym nie wiem jak daleko była, to i tak mnie znajdzie. Czyż to nie urocze?

Tarn pomyślała, że teraz użyłaby nieco innego słowa.

Następne listy pełne były planów weselnych – jak będzie wyglądać sukienka, jakie będą kwiaty i dokąd wybiorą się w podróż poślubną.

Aż w końcu: Ślub z Cazem będzie spełnieniem wszystkich moich marzeń. Wprost nie wierzę własnemu szczęściu.

Tylko że to szczęście minęło i nagle życie Evie, które jeszcze niedawno było jak z bajki, stało się dla niej piekłem. I to na tyle trudnym do zniesienia, że chciała ze sobą skończyć. Tarn patrzyła niewidzącym wzrokiem na stertę kartek leżących na jej kolanach. Myślała o Evie, której wszystko przychodziło z łatwością – o tej wielkookiej blondynce z niesforną burzą włosów, późnym i niespodziewanym dziecku, któremu we wszystkim dogadzano i któremu wszystko uchodziło na sucho. Rodzice nosili ją na rękach i tego samego oczekiwała od mężczyzny, który ją pokochał.

Cóż za potworna ironia losu!

Tarn chciało się płakać, ale wiedziała, że Evie nic to nie pomoże. Musi być silna i podsycać gniew, który cały czas w niej buzował.

– Ty sukinsynie! Nie myśl, że się z tego wywiniesz! – powiedziała na głos. – Zobaczysz, że zrobię ci dokładnie to samo.

Mijały tygodnie, a te słowa wciąż brzmiały jej w uszach. A dziś Tarn zrobiła pierwszy krok do zemsty na Cazie Brandonie.

Tytuł oryginału: The Price of Retribution

Pierwsze wydanie: Mills & Boon Limited, 2012

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

Korekta: Hanna Lachowska

© 2012 by Sara Craven

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2014, 2016

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Światowe Życie są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-276-1917-4

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Prolog

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna